Μαρτίου 2008


Θυμάσαι;

Φυσικά και θυμάσαι. Tον περισσότερο καιρό θυμάσαι.Ενώ κανονικά πολλά θά’πρεπε να τα είχες περάσει γομολάστιχα και  θά’ πρεπε να πιάνεις την πέτρα και να τη στύβεις, κατά πως λέν οι παππούδες. Θά πρεπε αλλά τα πόδια σου είναι φτιαγμένα από πλαστελίνη και τα χείλια σου δεν τολμούν ν’ανοίξουν να μιλήσεις. Να μιλήσεις. Το προσπαθείς δηλαδή αλλά σου βγαίνουν κραυγές. Ουρλιαχτά ενίοτε. Άναρθρα γενικώς.

Θυμάσαι ωστόσο, επίμονα. Κριτής σου δεν είναι το τώρα, είναι το παρελθόν σου. Εκείνο το τετράχρονο αγοράκι εκείνης της φωτογραφίας – θυμήθηκες τώρα ότι η μηχανή ήταν αγορασμένη από την ΕΣΣΔ, χα!:  είναι καρναβάλια, φοράει τη στολή του καμπόη και πυροβολεί τους γονιούς του, οι οποίοι κάνουν πως πέφτουν. Μια χαρούμενη στιγμή ενός ευτυχισμένου πιτσιρίκου.

Μέχρι πριν ελάχιστα χρόνια οι γκόμενες την έβρισκαν τρισχαριτωμπαντου υπαρχεις σ.ένη τη φωτογραφία. Δεν σε πολυένοιαζε αυτό – αφού έφτασαν στο δωμάτιό σου, ε; .Τώρα ψάχνεσαι λίγο. Αγχώνεσαι.Το αγοράκι  με το πιστόλι του πλέον σημαδεύει εσένα.» Ήμουν ευτυχισμένος τότε. Σήμερα τα πράγματα είναι σκούρα. Ανέλαβες να με φροντίζεις φίλε, το τετράχρονο μεγάλωσε κι έγινες εσύ. Πες μας λοιπόν γάτε, τί γίνεται;».

Ε, λοιπόν.. καλά δεν ήσουν και κανάς χαζούλιακας. (λες μέσα σου). Τα περίμενες τα δύσκολα. Ήσουν από αυτούς που επέμεναν στα αμφιθέατρα για το που θα μπεί το κόμμα και που η παράγραφος. «Καμμιά φορά η ταξική πάλη κρίνεται κι από κει». Α, βλέπεις; Ήξερες και την ταξική πάλη.Και τώρα τη νιώθεις στο πετσί σου φίλε μου.

Είναι λίγο δύσκολο να γειώνεσαι στο παρόν. Είναι ακόμα πιο δύσκολο να βλέπεις τον εαυτό σου μέσα στην ιστορία. «Καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις», «ταξική πάλη»,»ανταγωνιστικότητα», «ιμπεριαλισμός», φράσεις δύσκολες, να τις πεις και, κυρίως, να τις δεις. Όταν βάζεις κάτω λογαριασμούς ίσως νιώσεις τα τσιμπήματα. Όταν ψάξεις πιο έξω τί γίνεται- εκεί είναι που χάνεσαι. Γενικόλογες κουβέντες, γενικόλογες ελπίδες, «τέχνη» έωλη, τραγούδια ψόφια, μπλογκς, γήπεδα,ένας κόσμος που ξετυλίγεται μπροστά σου και σ’αφήνει άδειο. Κρύβεσαι πίσω από ταμπέλες: «γενιά των 700€», «τριαντάρηδες» και τέτοια. Αυτά όμως είναι μπούρδες έτσι; Ούτε καν παρηγοριά. Είναι κι αυτό το πιτσιρίκι που δείχνει τρισευτυχισμένο..

Ανησυχείς και δεν είναι του τύπου σου. Δουλειά, τρέξιμο, το κεφάλι κάτω, βιαστικές καλημέρες, βιαστικοί καφέδες, τρίλεπτες κουβέντες «καλά;»»καλά». Καμιά συναυλία – με το στανιό, το εισιτήριο είναι ακριβό. Διακοπές καμια βδομάδα – σε κλέβουν εκεί κανονικότατα αλλά ντρέπεσαι. «Εναλλαχτικά μωρέ..» και – νομίζεις -ξεμπερδεύεις.

Γαμος; χα! «Φυγή προς τα εμπρός», σκέφτεσαι κι έχεις τα δίκια σου: οι παλιές σου φίλες μιλάν απολογητικά – «ξέρεις δεν είναι πια έρωτας, είναι αγάπη» – δεν τολμάν να σε κοιτάξουν στα μάτια όταν σου μιλάν αλλά εσύ καταλαβαίνεις, εξάλλου τα πρώτα χαρτζιλίκια από διαζύγια φίλων ήρθαν.

Τα βάζεις κάτω: τί διάολο έκανες λάθος; Τα πτυχία σου τα πήρες, τη δουλειά σου την ξεκίνησες, προσπαθείς να είσαι τυπικός,προσπαθείς να ΜΗΝ είσαι πικρόχολος, προσπαθείς τέλος πάντων να ζήσεις μ’αξιοπρέπεια. Το παζλ δεν βγαίνει όμως. Λείπει ένα κομμάτι. «Ελαττωματικό λοιπόν..».

Ξαναγυρνάς στο αγοράκι. «Δεν φταίω εγώ ακριβώς φίλε.Φταίει το πώς μου τα έμαθαν». Χμ. «Ιδεολογικοί Μηχανισμοί του Κράτους» σκέφτεσαι πάλι, και νιώθεις ότι έτσι είναι: τα σχολειά, η οικογένεια, ο στρατός, η παραγωγή όλα σου μαθαίνουν να κάθεσαι φρόνιμος. Τόσο που όταν το δικό σου διάβασμα, οι δικές σου εμπειρίες, η δική σου ζωή σε φέρνουν έξω απ’το παράθυρο αισθάνεσαι ο τρελλός του χωριού.

 Ο «τρελλός» του χωριού των τρελλών ξανασκέφτεσαι -ε, να που σου χρησίμεψε η λογοτεχνία.

Το λοιπόν: σπούδασες, δούλεψες, κουράστηκες. Οι στρατιώτες πήγαν στη μάχη, κέρδισαν τα μετάλλιά τους. Γύρισαν σπίτι και τα πέταξαν. Δεν είναι του στυλ σου ν’ανησυχείς αλλά βλέπεις τον συνομήλικό σου, νέο αστέρα της συνομοταξίας των Ζορρό (από αυτούς που θα μας σώσουν χωρίς εμάς) , να σου «κλείνει το μάτι» -και να σου ζητάει να κλείσεις τα μάτια – και να χαμογελά κάνοντας τα σχέδιά του. «Ιδεολογικοί μηχανισμοί του Κράτους» ξαναλές και τώρα χτυπάς το πληκτρολόγιο με μεγαλύτερη μανία. Γαμώ την καταδίκη μου!

Τί ωραίοι που ήταν οι παλιοί κομμουνιστές! Ρίχναν ένα σύνθημα «εμπρός στον αγώνα» και καθάριζαν. Κορώνα γράμματα ήταν τότε το πράμα. Τώρα εκατό τέτοια συνθήματα να ρίξεις συναντάς -συνήθως -άδεια βλέμματα. Έτσι σ’έμαθαν. «Τους» εμαθαν – διαμαρτύρεσαι. Να ελπίζουν από πάνω, να βρέξει ευτυχία. «Ιδεολογικοί – ε, καλά μας τό’πες το μάθαμε.

Λοιπόν τετράχρονε για να τελειώνουμε: δεν θα μας βάλουν στο χέρι, εντάξει; Καλύτερα χειρότερα δεν μπορώ να σου πω από τώρα. Δεν θα μας βάλουν στο χέρι όμως – αυτό στο υπόσχομαι. Και, δεν ξέρω, αυτό το πιστολάκι που κρατάς μπορεί να το πάρω στα σοβαρά κι εγώ.

The Housemartins – «Bow Down».      

Mother, father, I think that I would rather
Stay at home with you for another year
That buildings so tall and it makes me feel so small
That I might get lost and simply disappear
Evil smiles wont change my mind
Im worried and Im not the worrying kind
Whys that man rubbing his hands
Looking at me writing down his plans?

Today I have been moulding plasticine
And I made a little man who looked just like me
His limbs were so weak and he couldnt move hiw mouth to speak
And I could bend him into any shape I wanted him to be

Evil smiles wont change my mind
Im worried and Im not the worrying kind
Whys that man rubbing his hands
Looking at me writing down his plans?

Those kids with the blazers on
They went in with names on their elbows
Came home with medals on
Spit it out thats the way the story goes

A flying start for the briefcase crew

Oh, you didnt have to teach me like you did
But you did
And you didnt have to beat me like you did
But you did
But you did
You did
You did

μπηκες στο κλαμπ των “προνομιουχων” και τολμας να γυρευεις δικαιωματα κι αξιοπρεπεια; Ιδού λοιπόν ένα – σχετικά – φρέσκο ρεπορτάζ, από ένα χώρο που μολονότι απασχολεί την καθημερινότητα της πλειοψηφίας της ελληνικής κοινωνίας ( εκόντες άκοντες βέβαια αναγκάζεστε ν’ασχολείστε πολλοί από σας με τέτοια θέματα), πολύ μικρό κομμάτι της έχει πραγματική εικόνα περί του τί ακριβώς συμβαίνει. Κι αυτό που συμβαίνει, κατά την ταπεινοτέρα όλων, άποψή μου, είναι ενδειχτικό για την πραγματικότητα πολλών άλλων φαινομένων που συμβαίνουν κι επίσης απασχολούν, σε κεντρικό πολιτικό επίπεδο την καθημερινότητα όλων μας. Και μάλιστα, απειλούν ενίοτε να μας διαμορφώνουν την καθημερινότητα και από κυβερνητικές θέσεις..   

Οι δικηγόροι λοιπόν είναι ένας κλάδος που μικρή σχέση έχει στην πλειοψηφία του, με την εικόνα που έχει διαμορφωθεί από τις ταινίες της Finos Films , τους «Δικηγόρους του Λος Άντζελες» και το «Μάτλοκ». Στην Ελλάς του 2000 το νά’σαι δικηγόρος – για την ακρίβεια να είσαι νέος δικηγόρος -είναι από τα δυσκολότερα επαγγέλματα: το κεφάλαιο κίνησης που απαιτείται είναι σχετικά μεγάλο, και λίγοι είναι όσοι τολμάν να ανοίξουν δικό τους γραφείο, συνήθως σε συνεργασία με ένα δυο άλλους. Και ανεξαρτήτως των τρέχοντων εξόδων είναι μεγάλο ρίσκο: εγγυάται κανένας ότι πρόκειται να έχεις δουλειά;

Οι περισσότεροι επομένως «επιλέγουν» / αναγκάζονται να γυρεύουν δουλειά σε έτοιμα γραφεία. Κι εδώ είναι η μεγάλη παγίδα: διότι το έτοιμο γραφείο, εκτός και είναι του μπαμπά σου ξερωγώ είναι ένας χώρος που δουλεύεις για το «συνεργάτη»/εργοδότη. Αυτός παίρνει τις δουλειές αυτός μοιράζει την ύλη, άρα αυτός σου καθορίζει τα καθήκοντά σου και βέβαια αυτός σου καθορίζει την αμοιβή σου. Η οποία αμοιβή στην καλύτερη – ή στη συνηθέστερη – περίπτωση  είναι γύρω στα 500€. Βάλε κι ότι το χρόνο πρέπει να μαζέψεις σαν νέος δικηγόρος κάπου € 1500 για τα ταμεία σου, καταλαβαίνετε τί παίζει περίπου: τα πράγματα είναι ζόρικα για την πλειοψηφία και οι «καρχαρίες» -που συνήθως ταυτίζονται και με τους γνωστούς των τηλεοράσεων – κάνουν πάρτη πάνω στα 8ωρα και 10ωρα που είναι κανείς και καμιά κλεισμένος σε γραφείο να βγάζει τα μάτια του πάνω σε κώδικες και νομολογίες. Αλλιώς τα είχες υπολογίσει όταν ήσουν πιτσιρίκι, έπινες καπουτσίνο στο κυλικείο της σχολής και μέτραγες τις παρατάξεις από το κλαμπάκι που θα κάνουν το πάρτυ τους, και είχες όνειρα για αγορεύσεις και καριέρες: φτάνεις να είσαι δικηγόρος πενταετίας και δεν συμπληρώνεις ούτε 10 παραστάσεις σε δικαστήρια το χρόνο…

Πάμε τώρα στο προχτές (18.3). Στη δεδομένη ανωτέρω κατάσταση έρχεται και προστίθεται -όχι μόνο για τους δικηγόρους αλλά για όλους – το ν/σ της κυβέρνησης για το ασφαλιστικό. Μαύρα τα πράγματα πλέον για όλους όπως είπαμε , μα ακόμα περισσότερο για τους αδύναμους της υπόθεσης, ήτοι τους νέους και τις γυναίκες. Από την πλευρά της κυβέρνησης τα ψέμματα έχουν τελειώσει, ώρα να τελειώνουν τα ψέμματα κι από την πλευρά των εκπροσώπων των δικηγόρων: συμβολικές και αναντίστοχες κινητοποιήσεις πλέον δεν αρκούν. Δεν μπορεί να πατά κανείς σε δυο βάρκες μονίμως:ή με τα μεγαλογραφεία που έχουν συγκεντρώσει την ύλη και κονομάν ή με την πλειοψηφία που αγωνίζεται να επιβιώσει στο επάγγελμα κατ’αρχήν και στη ζωή του ευρύτερα. Και, ξέρετε, αν υπάρχουν αναλογικά «λίγοι» δικηγόροι τόσο η υπόθεση της δικαιοσύνης συγκεντρώνεται στα χέρια μιας ελίτ: απλά θυμηθείτε το «σκάνδαλο» του εργατολόγου της ΓΣΕΕ που έβγαζε εκατομμύρια με δικαστήρια καρμπόν από εργαζόμενους για διεκδικήσεις που, εδώ που τα λέμε, όφειλε να κάνει κυρίως ως καθ’ύλην αρμόδια η ίδια η ΓΣΕΕ…

Η Γ.Σ. λοιπόν συγκροτείται (μεγάλη υπόθεση καθώς, βάσει των σχετικών κωδίκων, απαιτείται συμμετοχή περίπου 800 δικηγόρων για τη διεξαγωγή της συνέλευσης..) από περίπου 1100 άτομα. Σε άτυπη συνεδρίασή του λίγο πριν την έναρξη ( πηγαδάκι πες) το Δ.Σ. αποφασίζει να κατέβει με πρόταση για δυο 48ωρες αποχές -24.3 και 26.3 και 31.3, 1.4 αντίστοιχα – προκειμένου να εκφραστεί η αντίθεση του χώρου με το ν/σ. Το ύφος, και το στυλ, των εκπροσώπων της πλειοψηφίας του Δ.Σ. -όπου ο Πρόεδρος είναι από το ΣΥΝ, και ακόμα είναι οι παρατάξεις του χώρου του ΠαΣοΚ, της ΝΔ, και ανεξάρτητοι της ίδιας λογικής και από τους 3 ανωτέρω χώρους προερχόμενοι –  ήταν ότι θα «κάνουν περίπατο» στη συνέλευση. Εξάλλου η επιτευχθείσα συναίνεση των «μεγάλων» φαίνεται να είναι εγγύηση για αποτροπή των εκπλήξεων..

Έλα όμως που η πραγματικότητα καμμιά φορά είναι άλλη. Και η πραγματικότητα είναι τέτοια όπως την περιγράφουμε -ως παθόντες – στις πιο πάνω γραμμές όχι όπως την ελπίζει το συνδικαλιστικό κατεστημένο της μεγαλοδικηγορίας: οι πρώτες ομιλίες που ακούγονται και μιλάν για «αποχή διαρκείας», καταγγέλουν τη μεσοβέζικη και «ανεπαρκή» στάση της πλειοψηφίας , μιλούν για την πραγματικότητα των νέων -ειδικότερα -συναδέλφων, χειροκροτούνται από ένα ακροατήριο 1000 ατόμων. Ήδη τρεις παρατάξεις, η Νέα Αγωνιστική Κίνηση Δικηγόρων (ΚΚΕ), Εναλλακτική Παρέμβαση (ανένταχτοι, ΝΑΡ, Δίκτυο για τα Κοινωνικά και Πολιτικά δικαιώματα κ.α.) και Δικηγορικός Παλμός (που χρεώνεται σε ένα ευρύτερο χώρο του ΠαΣοΚ) διαμορφώνουν πρόταση της «μεοψηφίας» του Δ.Σ. : αποχή διαρκείας, νέα συνέλευση 31.3. -1.4 (η εξ αναβολής), τριήμερη κατάληψη του δικαστικού μεγάρου, αποκλεισμός του δρόμου μπροστά από τα δικαστήρια και συμμετοχή στις κινητοποιήσεις άλλων φορέων με στόχο την πλήρη ανατροπή του ν/σ. (όχι πάντως της ΓΣΕΕ!).

Οι εκλεγμένοι της πλειοψηφίας επιχειρηματολογούν σε συνθήκες  πλήρους αδιαφορίας απ’το ακροατήριο , και ο Πρόεδρος «πιάνει» το αρνητικό κλίμα: αποφασίζουν – χωρίς να θέσουν στο σώμα την πρόταση – να  γίνουν όσες ομιλίες είναι μέχρι τις 23.00 μ.μ., αποκλείοντας στην ουσία όσο κόσμο θέλει να εκφραστεί, αλλά και προβλέποντας να μην «κουραστούν» και φύγουν χωρίς να ψηφίσουν οι γούνες της ΝΔ που έκαναν την εμφάνισή τους (αν και όσο το σκέφτομαι αυτές δεν είχαν φόβο να φύγουν: ούτως ή άλλως δεν συχνάζουν στα δικαστήρια..). Τελικά η ψηφοφορία είχε ως εξής: 52,3% υπέρ της πρότασης ΣΥΝ -ΝΔ -ΠαΣοΚ (ή αλλιώς της πλειοψηφίας του Δ.Σ. όπως ειδικότερα εκφράζεται) και 47,7% υπέρ της πρότασης ΚΚΕ – εξωκ. αριστεράς – ανεξ. ΠαΣοΚ (ή της εν προκειμένω μειοψηφίας του Δ.Σ.).

Δεν χρειάζεται να είναι κανείς τζίνι του συνδικαλισμού για να καταλάβει ότι αν ΔΕΝ ήταν μονομπλόκ οι δυνάμεις της ΣΥΝ, της ΝΔ και του ΠαΣοΚ πολύ απλά η πρόταση για 48ωρες ΔΕΝ θα πέρναγε.. Επίσης δεν χρειάζεται και κανά κοφτερό μυαλό για να καταλάβει κανείς ότι η συνδικαλιστική εκπροσώπηση των μεγαλογραφείων έχει όρια – τα όρια που διαμορφώνει η πραγματικότητα της εκμετάλλευσης..

Επειδή τώρα ο πρόεδρος του δικηγορικού συλλόγου θεσσαλονίκης είναι από το χώρο του ΣΥΡΙΖΑ μπορεί κανείς να βγάλει σπουδαία συμπεράσματα: πρώτον γιατί η νίκη τους στις δικηγορικές εκλογές ( σαφώς επιστέγασμα κοπιαστικής δουλειάς ) παρουσιάστηκε ως «αριστερή στροφή» με ευρύτερες προεκτάσεις, από τα πρωτοσέλιδα της «Αυγής». Δεύτερον γιατί αυτή η «αριστερή στροφή» έμεινε μόνο στην εικόνα και όχι στην ουσία: οι «από κάτω» σ’ότι έχει να κάνει με τη Γενική Συνέλευση της 18.3 δεν εκφράστηκαν από τους από πάνω. Και η διαφορά «κάτω» «πάνω» είναι διαφορά -σχεδόν -ταξική. Δεν είμαστε ΟΛΟΙ δικηγόροι. Η ανισοτιμία υπάρχει και σε μας, και πρόκειται για ανισοτιμία που δεν σχετίζεται με την ιδιόρρυθμη φύση του επαγγέλματος: δεν έχει να κάνει με τις ικανότητες του καθένα έχει να κάνει με τους όρους που εξασκεί κάποιος το επάγγελμα..

ΕΔΩ λοιπόν η «κινηματικότητα» του ΣΥΡΙΖΑ πήγε περίπατο… Η «σύγκρουση» με την κυβέρνηση, οι αριστερές ρητορείες, τα νέα πρόσωπα κλπ. κλπ. Πρυτάνευσε η «ανάγκη» να φαινόμαστε «πρώτοι» –  ψήνοντάς τα με τους επαγγελματικά μεγαλόσχημους που δε χάνουν και τίποτα με τις 48ωρες, κλείνοντας το μάτι στην κυβέρνηση – που δεν παθαίνει δα και τίποτα με ολιγοήμερες ξεκομμένες μεταξύ τους αποχές – και ελπίζοντας βέβαια ότι δεν βγουν παραέξω, στον τύπο δηλαδή, οι ακροβατισμοί τους. Την πάτησαν βέβαια…    

Αυτά λοιπόν συμβαίνουν, και μάλιστα σε χώρους προνομιακούς κοινωνικά για το ΣΥΡΙΖΑ. Ο καθένας μπορεί να γνωρίζει την πραγματικότητα καλύτερα στο χώρο που ζει κι εργάζεται. Κι ως εκ τούτου ο καθένας μπορεί να συμπεράνει και πόσο αληθινή και επιβεβαιώσιμη στην κοινωνία είναι η εικόνα που δίνουν τα γκάλοπ.

Ας το πεί κάποιος και στην «Ελευθεροτυπία» (που σκίζεται να μας δείξει το μάυρο άσπρο..)

.είμαι ερωτευμένος, περιττο να πω ε?

 (επίσης ελπίζω με το που μπούκαραν στη Σαϊγκόν οι σύντροφοι Βιετκογκ να καθάρισαν τους τύπους που μακελλεύουν το «Purple Haze» από πίσω…)

τι να σου κανω ρε φιλε: δεν εισαι δα κι ο Σαββοπουλος…Είναι ένα τραγουδάκι του κορυφαίου Αμερικάνου φολκίστα Phil Ochs. Αν τα ’60ς είναι για σας μια terra incognita είναι μάλλον απίθανο να σας λέει κάτι τ’όνομά του.

Απ’την άλλη βέβαια το φταίξιμο δεν είναι όλο δικό σας μια και από τα Αμερικάνικα ’60ς ξέρουμε πάρα πολλά πράγματα, από κάθε άποψη. Και σε ότι έχει να κάνει με την φολκ μουσική -τη «λαϊκή» μουσική, η τη μουσική διαμαρτυρίας όπως τελικά καθιερώθηκε  – τα ονόματα του Dylan και της Joan Baez είναι μάλλον πασίγνωστα. Θα έλεγε κανείς ότι αυτοί οι δυο ως καλλιτέχνες αρκούν για να συνοψίσουν μια έντονη, κινηματικά και από άλλες απόψεις, περίοδο . Στ’αλήθεια αρκούν;   Μπα….

Ο Phil Ochs  είναι ο ΜΟΝΟΣ απ’όλους τους παραπάνω -κι εννοείται από τους folk καλλιτέχνες της γενιάς του-   που υπήρξε αριστερός,   με την έννοια ότι κατήγγειλε απ’τ’αριστερά την πολιτική των ΗΠΑ, όχι με την έννοια ότι ήταν ενάντια στους Ρεπουμπλικάνους π.χ. Τραγουδάει τραγούδια λαϊκά, τραγούδια ενάντια στον πόλεμο -πρώτος βγαίνει να καταγγείλει το βρώμικο πόλεμο του Βιετναμ -τραγουδά για απεργούς, τραγουδά για τους νέγρους και της γης τους κολασμένους. Αυτός είναι κι ο βασικός λόγος που για πάρτη του καμμιά ταινία δε γύρισε το Hollywood.

 Η αλήθεια είναι ότι σκόπευα – και σκοπεύω -να γράψω κάτι περισσότερο γι’αυτόν αλλά είναι η ρημάδα η επικαιρότητα που δεν σ’αφήνει ν’αγιάσεις ενίοτε.

Οπότε σκέφτηκα να σας κάνω μια πρώτη γνωριμία με τον μεγάλο, και να κάνω και πλάκα στο ΣΥΡΙΖΑ, μέρες πού’ ναι και τα καρναβάλια έχουν την τιμητική τους (  🙂  καλά..αν είστε φίλοι του ΣΥΡΙΖΑ μην το παίρνετε και τόσο τοις μετρητοίς αυτό..) .

Το κομμάτι λέγεται «Love Me Love Me I’m Liberal» , και βασικά ειρωνεύεται όλους όσους «συγκινούνται» και «ευαισθητοποιούνται» με την πραγματικότητα του καπιταλισμού  – αλλά τη σκέψη τους (και τη μη δράση τους)  τη φτάνουν μέχρι ενός σημείου, για την ακρίβεια μέχρι την κάλπη που θα το ρίξουν υπέρ ενός «νέου κι άφθαρτου» προσώπου,  μην τυχόν και χαλάσουν το γουικ –  εντ τους…  

   

I cried when they shot Medgar Evers
Tears ran down my spine
I cried when they shot Mr. Kennedy
As though I’d lost a father of mine
But Malcolm X got what was coming
He got what he asked for this time
So love me, love me, love me, I’m a liberal

I go to civil rights rallies
And I put down the old D.A.R.
I love Harry and Sidney and Sammy
I hope every colored boy becomes a star
But don’t talk about revolution
That’s going a little bit too far
So love me, love me, love me, I’m a liberal

I cheered when Humphrey was chosen
My faith in the system restored
I’m glad the commies were thrown out
of the A.F.L. C.I.O. board
I love Puerto Ricans and Negros
as long as they don’t move next door
So love me, love me, love me, I’m a liberal

The people of old Mississippi
Should all hang their heads in shame
I can’t understand how their minds work
What’s the matter don’t they watch Les Crain?
But if you ask me to bus my children
I hope the cops take down your name
So love me, love me, love me, I’m a liberal

I read New Republic and Nation
I’ve learned to take every view
You know, I’ve memorized Lerner and Golden
I feel like I’m almost a Jew
But when it comes to times like Korea
There’s no one more red, white and blue
So love me, love me, love me, I’m a liberal

I vote for the Democratic Party
They want the U.N. to be strong
I go to all the Pete Seeger concerts
He sure gets me singing those songs
I’ll send all the money you ask for
But don’t ask me to come on along
So love me, love me, love me, I’m a liberal

Once I was young and impulsive
I wore every conceivable pin
Even went to the socialist meetings
Learned all the old union hymns
But I’ve grown older and wiser
And that’s why I’m turning you in
So love me, love me, love me, I’m a liberal

(βαριέμαι να μεταφράζω…).

Απλά να ξεκαθαρίσω, ότι το κομμάτι είναι γραμμένο τη δεκαετία του ’60 και οι αναφορές του αφορούν πρόσωπα εκείνης της εποχής. Είναι όμως αρκετά σαφής η ειρωνία με την οποία αντιμετωπίζει τους κάλπηδες «αριστερούς» υποστηριχτές της βαρβαρότητας, και that’s my point exactly. Επίσης να ξεκαθαρίσω κάτι ακόμα: η «αφιέρωση» στους φαν του Αλέξη, επιβάλλεται από την επικαιρότητα. Ο χώρος που εφράζει ο Αλέξης -όπως μας λέει η δημοσκόπηση για την οποία υπάρχει λινκ πιο πάνω -είναι ακριβώς ο χώρος που χλευάζει το τραγούδι. Αν αύριο ο κόσμος αυτός πάει στο ΠαΣοΚ π.χ. θα το ξαναανεβάσω για τους φαν του Γιωργάκη . Εντάξει;

(Γενικώς παιδιά δεν θέλω να υπάρχουν παράπονα…)   

Que (Che?)

Πρόκειται για ό,τι πιο αστείο έχω δει τον τελευταίο καιρό (έχετε υπόψη πως τα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων δεν συγκαταλέγονται στο tag «αστεία»)  – αν και φαντάζομαι ότι αν δεν γνωρίζετε τη δημοφιλέστερη τηλεοπτική σειρά της Βρεττανίας , «Fawlty Towers», μάλλον δεν σας λέει τίποτα. [Εσείς που γνωρίζετε βέβαια είναι βέβαιο -βέβαια -πως παλεύετε για ένα κόσμο χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, χωρίς έντεχνα, χωρίς οικολογία και υγιεινή διατροφή, χωρίς ζάχαρη, χωρίς νόημα και, γενικώς θα έλεγα,  είσαστε οι εκλεκτοί. Και οι δυό σας].

Ο Manuel λοιπόν, ο φτωχός Καταλανός μετανάστης που δουλεύει σερβιτόρος, γκρουμ  και γενικά,  στο Β’ κατηγορίας παραθαλάσσιο ξενοδοχείο του ψυχάκια Basil Fawlty (o John Cleese των Monty Pythons ). Τα αγγλικά του είναι ελάχιστα, δεν καταλαβαίνει Χριστό απ’ό,τι του λένε και διαρκώς ρωτάει: Que? Είναι η μόνιμη αιτία των παρανοϊκών εξάρσεων του αφεντικού -κι επίσης η μόνιμη εστία της φάρσας, που είναι η μανιέρα που βγάζει γέλιο η σειρά. [θέλω να πω δηλαδή, όπως ξέρετε κι από τους Pythons το αστείο δεν βγαίνει από τις «καταστάσεις», αλλά από το τράβηγμα στα άκρα των καταστάσεων. ]

( ακολουθεί σοβαρή , έτσι, ανάλυση τώρα):

Σε κανονικές συνθήκες το αφεντικό του θα τον έδιωχνε, μια και είναι τόσο άχρηστος -δομικά, αφού δεν καταλαβαίνει εγγλέζικα λέμε – που καμιά δουλειά δεν προχωράει.Με μια πρώτη ματιά το ότι παραμένει στη δουλειά υπονομεύει σφόδρα την ιστορική διάσταση του χαρακτήρα του και δίνει την αίσθηση πως το σίριαλ μπατάρει άσχημα προς τα δεξά μια και υπαινίσσεται  -λογικά -την ταξική συνεργασία (διότι, όπως καταλαβαίνετε, για να μην το διώχνει το αφεντικό τον άχρηστο, προφανώς ο τελευταίος είναι τσιράκι της εργοδοσίας ε;). Αλλ’όμως αυτό δεν συμβαίνει. Όοοοχι λέμε.  Γιατί μια πιο λεπτομερής ανάγνωση των τεκταινόμενων αποκαλύπτει τη σκληρή τριτοδιεθνίστικη γραμμή της σειράς: πράγματι στο πρόσωπο του Μανουέλ αποκαλύπτεται όλη η βαρβαρότητα της αστικής τάξης όπως την ενσαρκώνει ο σ. John Cleese, η οποία αφήνει την εργατιά αμόρφωτη, η οποία είναι κυριολεχτικά ανίκανη, όπως σωστά μας έχει υποδείξει εδώ και δεκαετίες η Γκραμσιανή ανάλυση, να  καθοδηγήσει δημιουργικά ένα δοσμένο κοινωνικό σχηματισμό – καθώς το μόνο που την ενδιαφέρει είναι η άνοδος του μέσου ποσοστού κέρδους (μ’άλλα λόγια να βγαίνει η δουλειά)-, κι όταν τα πράγματα χοντραίνουν καταφεύγει στην ωμή βία – κάτι που σωστά υπογραμμίζουν επίμονα οι κλασσικοί του μαρξισμού. Όσοι ξέρετε, ξέρετε για το κοπάνημα του Manuel στο κεφάλι με το τηγάνι – ένα ελάχιστο συμβολικό δείγμα της ανελέητης βαρβαρότητας του αστισμού. Και του καπιταλισμού, του ιμπεριαλισμού και τα λοιπά.

(Όχι νόμιζαν πως θα ξέφευγαν οι ύαινες του μοναρχοφασισμού και της αντίδρασης, οι κύρηκες της ταξικής συνεργασίας και της συναίνεσης..)

Πάρ’τε κι ένα βιντεάκι για να έχετε γνώση περί του λόγου το αληθές, και μη δίνετε βάση σε όσους λένε ότι μπορούν τα αφεντικά κι οι εργάτες να τα βρουν. Ή με το Manuel ή με το κεφάλαιο!

  

 

 

Όχι. Δεν αναφέρομαι στους γείτονες του κράτους που θέλει να αναγνωριστεί ως Μακεδονία. Στους ημεδαπούς αναφέρομαι.Αυτοί είναι που βρυχώνται δεκαετίες τώρα, για «εθνικά υπερήφανη πολιτική», για «Ελλάδα που ανήκει στους Έλληνες», για «ισχυρή Ελλάδα». Μη ξεγελιέστε από τη σχετική ηπιότητα των ως άνω φράσεων, περί βρηχυθμών ποντικιού πρόκειται. Το χοντρό πράμα, the real stuff, η πανηγυρική διακήρυξη της ποντικίσιας ιδιότητας  διατυπώθηκε πιο μεγαλόπρεπα με δύο (2) ατάκες (διόλου) συμβολικές: «Στρατηγέ μου ιδού ο στρατός σας» προς τον Βαν Φλητ η πρώτη. Και «ανήκομεν εις την Δύσιν» η δεύτερη. Οι στιγμές που εκφωνήθηκαν είναι από τις σπάνιες εκείνες που οι εκλεκτοί της εξουσίας (το πολιτικό προσωπικό της αστικής τάξης στα κουκουέδικα) ήταν απολύτως ειλικρινείς απέναντι σε όλους: και στο πόπολο και στους αφέντες. (Μία τρίτη τέτοια στιγμή επίσης, που διαχώρισε τους αμνούς του αστισμού από τα ερίφια του προλεταριάτου ήταν η -επίσης πλην Λακεδαιμονίων – ολόψυχη έγκριση του Μάαστριχτ από ΝΔ, ΠαΣοΚ και ΣΥΝ στη Βουλή το 1992.)τερμα οι πλακες λεμε

Το παιχνίδι με τη Μακεδονία (γενικώς) βλέπετε, ήταν σημαδεμένο από την αρχή: για την ακρίβεια δεν υπήρξε ΠΟΤΕ παιχνίδι.Υπήρξε  Υπάρχει ένας μακρoπρόθεσμος – και μακρόχρονος – σχεδιασμός δημιουργίας προτεκτοράτων -ήτοι πολιτικός στρατιωτικός έλεγχος οικονομικών χώρων και συγκοινωνιακών κόμβων – ο οποίος, ως μακρόχρονος, άλλοτε ερχόταν επιταχτικά στην επικαιρότητα -το ’92 π.χ. με τις προτάσεις Πινέρο – κι άλλοτε σπρωχνόταν πιο πίσω – η διαβόητη interim agreement του ’94. Πάντα όμως παρών ως σχεδιασμός. Με όλα τα ζητήματα που βάζουν αυτοί οι σχεδιασμοί, εξίσου πάντα, ανοιχτά. Κάθε στιγμή , πεισματάρικα να σε τραβούν από το μανίκι – ναι ρε! και σένα ως πολίτη – και να απαιτούν απάντηση. Και, αναλόγως, δράση.

Απ’ότι φαίνεται η ελληνική εξωτερική πολιτική οδηγείται σε ναυάγιο. Από την άποψη του επιδιωκόμενου αντικειμενικού σκοπού: το γειτονικό κράτος πρόκειται να αναγνωριστεί με ένα όνομα που θα πρέπει να κάνει πολύ σκληρή δουλειά η ελληνική πλευρά για να γίνει «αποδεκτό» στο εσωτερικό της χώρας. Διότι όταν εδώ και 16 χρόνια κρατάς τον κόσμο στην πρίζα με τα «το όνομά μας είναι η ψυχή μας» – και ναι , συνειδητά δεν πιάνω τη βολική ως αποδιοπομπαίο τράγο για τους «προοδευτικούς» προπαγανδιστική εκδοχή του Μεγαλέξαντρου και του Ζάσταβα – άιντε τώρα να απαντήσεις επί της ουσίας πώς γίνεται να χάνουμε την ψυχή μας. Ενώ είμαστε κατά τα άλλα μια «εύρωστη οικονομία στα Βαλκάνια»,» παράγοντας σταθερότητας» στην περιοχή και τέτοια.

Αυτό ίσως μου πείτε είναι πρόβλημα του Καραμανλή. Άιντε και του Παπανδρέου -με δεδομένο ότι απ’το ΄93 ως το 2004 το ΠαΣοΚ ήταν στα κουμάντα κλπ. Αμ δε. Είναι πρόβλημα όλων μας. Και οι Καραμανλής -Παπανδρέου (και Καρατζαφέρης και Τσίπρας ) είναι επίσης μέρος του προβλήματος.

Εξηγήσεις – φραγκοδίφραγκα: ο καπιταλισμός δεν είναι κάτι αδιαμόρφωτο. Ήδη, πριν από το Λένιν είχε διαμορφωθεί η έννοια ιμπεριαλισμός που, εν ολίγοις σημαίνει πως οι ισχυρότερες καπιταλιστικές χώρες μέσα από μια σειρά μηχανισμούς ΤΟΥΣ,  που άλλοι φαίνονται ως τέτοιοι (ΝΑΤΟ) κι άλλοι όχι (ΔΝΤ) κάνουν κουμάντο παγκόσμια.Όχι προς όφελος των λαών τους αλλά προς όφελος των αστών τους – οι οποίοι, ειρήσθω εν παρόδω πρώτα διαμορφώθηκαν οι ίδιοι ως τάξη και μετά διαμόρφωσαν το «εθνικό» τους ζωτικό χώρο, το κράτος τους. (πώς το έλεγε ο βενετσιάνος Καβούρ; «φτιάξαμε Ιταλία, ας φτιάξουμε τώρα και Ιταλούς»..).

Ιμπεριαλισμός λοιπόν. Σύστημα. Τί τον κόφτουν τα Βαλκάνια είπατε ; Κατ’αρχήν υπάρχουν σπουδαίοι φυσικοί πόροι. Γι’αυτούς, ίσως πείτε, θα αρκούσε μια παλιά καλή πολιτική διεθνών επενδύσεων, δανείων από ΔΝΤ και τέτοια. Ναι, αλλά είναι και δρόμος απ’τον οποίο σχεδιάζεται να περνάν αγωγοί. Αγωγοί που θα εξαρτούν ενεργειακά μια ολόκληρη…ολοκλήρωση (την ΕΕ). Η οποία, τρομάρα της, θέλει να παίξει ως ιμπεριαλιστής κι αυτή, πρωταγωνιστικό (και όχι cameo που παίζει συνήθως, εκτός και την παίρνει) παγκόσμιο ρόλο επίσης. Γιατί δηλαδή ο άλλος διαμορφωμένος παίχτης – η υπερδύναμη λέμε -να μη θελήσει να την εμποδίσει; Ο πιο δυνατός μαφιόζος χτυπάει τον λιγότερο δυνατό, αξίωμα της Καμόρα από τις πρώτες μέρες που αυτή συνειδητοποιήθηκε. Ας πρόσεχε η Ε.Ε.

Η Ε.Ε. φαντάστηκε ότι θα κάνει κουμάντο στην υπόθεση όταν το Δεκέμβρη του ’91 – τις ίδιες μέρες που στο Μπελοζεβσκ της ΕΣΣΔ κάποιοι μπεκρήδες υπέγραφαν την υποστολή της σημαίας των σοβιέτ – αναγνώριζε Σλοβενία, Κροατία και Μακεδονία. Είχαν έτοιμες τις γέφυρες από καιρό – οι επιχειρήσεις της Γιουγκοσλαβίας εξάλλου ήταν (μούμπλε μούμπλε πώς κι έτσι;) ανταγωνιστικές στη Δυτ. Ευρώπη ήδη επί υπαρκτου (μην πείτε όχι: ψαχτείτε με τις πωλήσεις αυτοκινήτων, για να μείνουμε στα απλά..). Αλλά η Ε.Ε. την πάτησε, διότι ο «μεγάλος αδερφός» της Ουάσιγκτον ήρθε τα επόμενα του ’92 χρόνια να της θυμίσει – εν τοις πράγμασι, χωρίς ιδιαίτερες φανφάρες – ότι αν δεν έσκαγαν το ’44 στη Νορμανδία τα Αμερικανάκια, το Isle de la Cite θα ονομαζόταν Taurezville, η Γιουβέντους ΤΣΣΚΑ Τορίνου, και τα Νόμπελ βραβεία Γκαγκάριν.

Είναι λοιπόν μεγάλο ψέμμα ότι υπήρξαν -η υπάρχουν -περιθώρια «ελιγμών». Κανένας ελιγμός δεν χωράει κύριοι και οι ΗΠΑ το είπαν ξεκάθαρα: ούτε ένα ρημαδοβέτο για εσωτερική κατανάλωση δεν σας επιτρέπεται να ασκήσετε, άσε που η συμφωνία Patrnership For Peace, ο προθάλαμος του ΝΑΤΟ, δίνει το δικαίωμα με διμερή συμφωνία στον οποιονδήποτε να γίνει «σύμμαχος» των ΗΠΑ (και που δεν θα μπουν στο ΝΑΤΟ δηλαδή, στ’αρχίδια τους σαν να λέμε, η μπίζνα για τους αμερικάνους θα γίνει..). Κανένα «ελιγμό» δε συνιστά επίσης η προσκόλληση στην Ε.Ε. Αφού κι η τελευταία έχει αποδεχτεί τη μοίρα της ως δεύτερου παίχτη -άσε που η Ε.Ε. δεν είναι και κανένα ευαγές ίδρυμα: είπαμε, πιο αδύνατη ως γκαγκστερ, μα γκάγκστερ. Αν έχετε άλλη γνώμη, απλά θυμηθείτε τί λεγανε το ’99 για αλλαγές συνόρων στα Βαλκάνια…

Η ελληνική εξωτερική πολιτική δεν είναι ξοφλημένη διότι οι κυβερνήσεις ήταν «ανίκανες». Είναι ξοφλημένη, γιατί η ίδια η Ελλάδα είναι χρήσιμη μόνο ως δεύτερο βιολί στα ιμπεριαλιστικά σχέδια. Στην κερδοφορία άραγε των Ευρωαμερικάνων καπιταλιστών στα Βαλκάνια πώς συνεισφέρει – μ’αντίτιμο το γνωστό ξεροκόμματο -δηλαδή;  ΜΕ κάποιες τράπεζες που εξυπηρετούν τις τεράστιες ξένες επενδύσεις στα Βαλκάνια, κάτι ΟΤΕ, κάτι Ιντρακόμ, υπηρεσίες δηλαδή. Υπηρεσίες  ακριβώς, όχι μηχανήματα. Ούτε καύσιμα για μηχανήματα.Ούτε τεχνολογία, ούτε τεχνογνωσία.  Από υπηρεσίες όμως, κι από υπηρέτες βράζει ο τόπος.

 Η Ελλάδα είναι αδύναμη γιατί στο γήπεδο που την έβαλαν οι ναπαλμ στο Γράμμο το ’49 να παίζει – τον καπιταλισμό, υπάρχουν παίχτες πολύ πιο σπουδαίοι και χρήσιμοι: πόση σημασία να έχει ο παίχτης που μπαίνει αλλαγή στο 80΄; Ούτε τα τουρκικά στρατεύματα από την Κύπρο δεν «εύχονται» οι σύμμαχοι να απομακρυνθούν για πάρτη μας…Και θα παραμένει αδύναμη όσο είναι καπιταλιστική. Όλες οι άλλες ονειρώξεις κάηκαν στη Σμύρνη το ’22. 

Ας τελειώνει λοιπόν η πλάκα. Όποιος δεν τολμάει να πει έξω οι ΗΠΑ κι η ΕΕ απ’τα Βαλκάνια, όποιος διστάζει να είναι «αντιιμπεριαλιστής», όποιος θέλει ανθρώπινο καπιταλισμό και τέτοια ας πάει σπίτι του. Ή ας σωπάσει. Δεν τους είναι εδώ που τα λέμε χρήσιμος ούτε σαν εκλαϊκευτής της πολιτικής τους -έχουμε φτάσει σε σημεία που η τελευταία δεν χρειάζεται εκλαϊκευση.Φερετζέ χρειάζεται για να υποκριθούμε όλοι μαζί ότι τα αγγούρια είναι ροδοπέταλα και δεν τσούζουν. Και τον ψάχνουν τον φερετζέ -όχι στο 18% που δίνουν στον Τσίπρα αλλά – στους μη φαινόμενους στη σημερινή συγκυρία – εντός ΝΔ και ΠαΣοΚ: στην κα. Ντόρα και στον κυρ Βαγγέλη.     

Να σας πω και κάτι; Δεν πολυγουστάρω τις πορείες. Δεν τρελλαίνομαι με τις «δυναμικές» ή «μαχητικές» κινητοποιήσεις. Έχω τρόπους να περνάω ευχάριστα τον ελεύθερό μου χρόνο. Αλλά δεν γουστάρω, χειρότερα, το παραμύθιασμα. Τα πόδια είναι κάτω, το κεφάλι πάνω, η γη είναι στρόγγυλη, και καπιταλισμός σημαίνει ξεπάτωμα 355 μέρες το χρόνο για δέκα μέρες διακοπές – για να σε λένε οι άλλοι πετυχημένο. Ο Αλέξης μου εγγυάται ότι τα παραπάνω δεν θα μου φαίνονται έτσι αν ο υπουργός πολιτισμού π.χ. είναι τυπάς σαν τον Ψαριανό και στήνουμε εναλλακτικάγκουρα φεστιβάλ με την Ayo στην Αριστοτέλους αντί για τις γελοίες  – όντως γελοίες  – γιορτές των αγγέλων.

Η Αλέκα όμως , το ΚΚΕ, μου λέει ότι στην άκρη του δρόμου, στο τέλος της μέρας οι ζωές μας μπορεί να γίνουν καλύτερες.

 Συμφωνώ λοιπόν , τίποτ’άλλο δεν έχω να προσθέσω και γράμματα γνωρίζω.