Κατ’αρχήν μια χτεσινή ανακάλυψη: πουλιούνται σε φαρμακεία κάτι παστίλιες που λέγονται hangover drops. Και κάνουν λέει δουλειά.. Θα τις δοκιμάσουμε και θα ενημερώσουμε το εκλεκτό κοινό μας. Βεβαίως, αν είστε φαρμακοποιός/dj/μπαρμαν/δοκιμαστής κρασιών και τέτοια, μάλλον θα το ξέρετε. Οπότε ενημερώστε μας εσείς – μην πάει τσάμπα και το έξοδο δηλαδή, εποχές που διανύουμε..

Κατά τ’άλλα βγήκα χτες παραμονιάτικα και ξενέρωσα οικτρά. Κάτι που γενικά δεν μου συμβαίνει, δεν είναι του χαρακτήρος μου καταλαβαίνετε.. Και μην μ’αρχίσει κανένας τα «μα καλά τι περιμένεις Πρωτοχρονιά» παραμύθια γιατί δεν ψήνομαι με τίποτα. Πώς να πω ρε σεις έπαιζε στον αέρα χτες μια απίστευτη βαρεμάρα. Και κάτι χειρότερο: κακογουστιά. Ο άλλος έκανε πρόγραμμα με James (άντε να τον φάμε στη μάπα το Μμα πώς τα κατάφερα Ώ?σι;ήτσο, έχει γίνει πιο «εθνικός» κι από τη φέτα) το γύρναγε σε Clash (κάνεις κάπως να χαμογελάσεις ) και στη συνέχεια…ζόφος φίλε μου: 2 Unlimited, Sonique, Dj Bobo κι όλος ο eurotrash dance εμετός των αρχών των 90s. Κι όχι τίποτα αλλά στο συγκεκριμένο μαγαζί οι τύποι αυτοδιαφημίζονται σαν πρωτοπορία, και καλά με άκρες με cool ραδιοσταθμούς, «άποψη» ενάντια στα μπουζούκια και τους φραπέδες και γενικώς ιστορία με φίδια και με ουρά.

Και το χειρότερο ήταν άλλο: ότι ο κόσμος ( που πλήρωνε αβέρτα το double dot 10γιουρο  αμα λάχει και σκουπιδιαζόταν με Jameson και σφηνάκια Ursus,  god forbid!) ήταν μέσ’ την τρελλή χαρά! Χοροπηδήματα, κέφια, χαρούλες.. Θα μου πεις βγήκαν πρωτοχρονιά να ξεσκάσουν τί άλλο θέλεις να έκαναν, αλλά κι εγώ θα σου πω ότι εκτός κι αυτοί οι τύποι είναι τίποτα κρυμμένοι σε υπόγεια 364 μέρες το χρόνο υπάρχει τρόπος και τρόπος να ξεσκάς. Να το πληρώσω το double dot μίστερ αλλά το ποτάκι να είναι προς το κριθάρι κι όχι προς το οκτάνιο. Κι αν σου την έσκασε η κάβα, τουλάχιστον παίξε μουσικούλα, να γουστάρω, να κάνω το κεφάλι μου, να ευχαριστηθώ και να σε ξανατιμήσω και άλλη μέρα. Έτσι δεν πάει;

Χου λοιπόν το ένα μαγαζί. Στο άλλο τα πράγματα ήταν καλύτερα, μείον του ότι έπαιζε τρελλή πιτσιρικαρία.. Δεκαοχτάρια και βγάλε. Έχει και λίγο το χαβαλέ του αυτό -άσε που μας βλεφάριασαν και κανά δυο μικράκια και χαρήκαμε – αλλά στο μισάωρο πάνω δεν αντέχεται η τόση νεανικότητα, για να το πω κομψά: η γνωστή ατάκα με τα ζώδια έπαιξε βέβαια, κι επίσης μια πιτσιρίκα με κάτι δάκρυα ζωγραφισμένα στο μουτράκι της. Και εντάξει, δεν θα την πήγαινα την κουβέντα στο ιστορικά αδικαίωτο της ταξικής πάλης ούτε στην Αλεξάντρα Κολοντάι , μα δεν θα την πήγαινα και σπίτι της 4μιση η ώρα γιατί ο μπαμπάς φωνάζει! Πολιτισμικό σοκ θα το χαρακτήριζα, αλλά θα ήμουν ψεύτης, απλά ξέχασα ότι όλοι οι πιτσιρικάδες όλα τα χρόνια τα ίδια τραβάνε. Κάπως καλύτερα εδώ, αλλά στους τυφλούς ο μονόφθαλμος φάση – και γενικότερα όπως καταλαβαίνετε παίξαμε μεν, αλλά το γήπεδο μας δεν είναι αυτό.

Και μετά το τρίτο μαγαζί: όπου εκεί φίλος είναι οι συμμορίες της Νέας Υόρκης. Μπετοναρισμένες παρέες, οι κοπέλες δεσμευμένες έτσι ή αλλιώς, κανά δυο ποτά να φύγει η νύχτα, την επόμενη γεύμα όλοι μαζί κι έτσι. [ Απορώ ενίοτε πως μπορούν ορισμένοι, πολλοί, να κάνουν παρέα ομαδική για δέκα είκοσι χρόνια.. Όχι ότι φτύνεις παλιούς φίλους, δεν λέω αυτό. Λέω απλά, τί ενδιαφέρον μπορούν να να βρίσκουν ο ένας στους άλλους πια, ύστερα από τόσο καιρό που είναι όλοι τους μαζι?]. Στο τρίτο μαγαζί η μουσική και τα ποτά ήταν όπως έπρεπε αλλά εντάξει, κι εμείς τί τον είχαμε το μακαρίτη να τον κλάψουμε;

Και για να μη νομίσετε ότι βγήκα γυμνός στ’αγκάθια, πρέπει να σας ενημερώσω ότι ήμουν χάι από το μεσημέρι: τσίπουρα στην αγορά και μετά το παραδοσιακό πάρτυ στο μπαράκι ΜΟΥ – που τους πηγαίνω όλους και με βρίσκουν όλοι και που έγινε μάκελος για δέκατη χρονιά in a row. Διότι μπορείς να συνδυάσεις και Ramones και Sinatra και Negresses Vertes και Annita Ward και το in crowd να είναι στα ντουζένια του , με το κλασσικό υφάκι που χουν τ’ άτομα σε τούτο το δρόμο – χρόνια τώρα – και να μη σε χαλάσει το ποτό και να χαβαλεδιάσεις με τη μισή garage σκηνή των ’80ς – οικογενειάρχες οι περσότεροι, να η πλάκα γιατί.

Αλλά, όσο καλή προδιάθεση να είχα να τα σπάσω, κι όσο κι αν δεν χαμπάριαζα από κρυοκωλιές και ξενεροπαγίδες, τα κατάφερα να ξενερώσω πίνοντας. Τόση βαρεμάρα ούτε στο στρατό ρε σεις..

Πάντως, όπως σας είπα έμαθα για τις hangover drops.  Και φιλοσοφικά να το δεις τ’ ότι φτιάχνουν τέτοιες σημαίνει πως κάποιος τους  σκέφτεται κι αυτούς που έχουν τον ασυμμάζευτο. Αφού δεν μας σκέφτονται αυτοί πό’ χουν τα μαγαζά και μας πίνουνε το αίμα, ας μας σκεφτούν οι φαρμακοβιομήχανοι. Ούτως ή άλλως ολώνων οι μέρες τους μετρήθηκαν πια..   

Τί άλλο, οδηγίες χρήσης για το 2008 είπα να γράψω αλλά τις ξέχασα στην πορεία. Λέω να διαβάσω τον «Εκκλησιαστή» της ομάδας Luther Blisset – πρώην ομάδας Luther Blisset- οι οποίοι μάλλον είναι ό,τι πιο μπροστά υπάρχει στο λογοτεχνικό χώρο της Ευρώπης. Θα γράψω κι εγώ με τη σειρά μου κάτι – ‘εχουν ήδη γράψει τα παιδιά από το Μαύρο Χάλι . Επίσης λέω να περιορίσω το κάπνισμα και να περνάω τις γριούλες στο δρόμο. Α, ναι: και να είμαι λιγότερο κυνικός. Και μετά να πάρω το βεσπάκι επιτέλους- ή ανοιχτό κόκκινο, ή πράσινο σαν το λικερ Chartreuse, ή μαύρο, μάλλον μαύρο θα βάλω να ζωγραφίσουν και μια σκακιέρα επάνω. Α, και να μεταφράσω επίσης το υλικό για τον Ισπανικό εμφύλιο, μια και έχω ανοίξει γραμμάτια με κάποιους και περιμένουν. Και μια σειρά ακόμα πράγματα, που εδώ θα είμαι κι εδώ θα είστε θα τα βλέπετε και θα τα βλέπουμε.

Καλή χρονιά σε όλους. Υγεία, ευτυχία κι άντε να γυρίσουν οι στρόφφιγες της ιστορίας και να βρεθούμε έτσι για αλλαγή  a las barricadas!   

Πάρ’τε κι ένα γλυκούλικο τραγουδάκι από τους Saint Ettiene, αν δεν βρίσκετε hangover drops κάνει την ίδια δουλειά και καλύτερα