Δεκέμβριος 2008


zei

To συγκλονιστικό αυτό ντοκουμέντο, φέρνει στο φως ο ακοίμητος R5, διότι έκρινε πως ΤΩΡΑ είναι η ώρα γι’αγώνα και για ζωή.

Όπως πολύ καλά διακρίνετε ο σ. είναι θαλερός και βαθειά σκεφτικός για την πορεία της πολυκύμαντης ταξικής πάλης.Πέλαγος η αντίθεση της στοχοπροσηλωμένης του όψης με την κοιμισμένη οπορτουνίστρια (τί θά’ναι δηλαδή;) δεξιά του – πάντα δεξιά κινιούνται οι οπορτούνες..

Τα ρετάλια της ταξικής πάλης, οι λογιών λογιών ριψάσπιδες και προσκυνημένοι , μπορούν να κοιμούνται ανήσυχοι: ο σ. Ι.Β. είναι εδώ.

Διαβάζω λοιπόν στη σημερινή «Καθημερινή» ένα κείμενο του Ν.Γ.Ξυδάκη (ολόκληρο εδώ) με τον τίτλο «Είμαστε εικόνα από το μέλλον»:  

Ποιοι είναι οι γνωστοί-άγνωστοι;(…)

Δυστυχώς, μέγα μέρος της μηντιόσφαιρας έχει απολέσει τις σχέσεις του με την έρευνα, με το πρωτογενές ρεπορτάζ και με την ψυχρή περιγραφή των ευρημάτων. Αντ’ αυτών μηρυκάζει δελτία τύπου, διαρροές κρατικών πηγών, στερεότυπα και κόπι-πέιστ από το ίντερνετ.(…)

Το δεύτερο καινοφανές στοιχείο είναι ο ρόλος των λούμπεν βανδάλων. Σε αυτό το άμορφο σύνολο αθροίζονται μικροποινικοί, παραβατικοί, πρεζάκια, τσιγγάνοι, μετανάστες, γηπεδο-συναυλιακοί χούλιγκαν, περιθωριακοί χωρίς καμία πολιτική συνείδηση. Τους ενώνει το σπάσιμο χωρίς επιλεκτική στόχευση, το μπάχαλο, το ντου, το μικροπλιάτσικο.(…)

Τρίτο στοιχείο: το πλιάτσικο. Περισσότερο και από τους λούμπεν, στο πλιάτσικο επιδόθηκαν μετανάστες που δεν συμμετείχαν καν στα σπασίματα. Η Πατησίων λεηλατήθηκε από τέτοιους ανθρώπους: Είδα Πακιστανό με σαγιονάρα, να φοράει γούνα-λάφυρο, μας είπε αναρχικός ακτιβίστας.(…)

Αλλοι γνωστοί-άγνωστοι; Ναι, μια ακαθόριστη ομάδα «γκρίζων» που κινείται στις διαδηλώσεις σε ρόλο προβοκάτορα: σπάει απρόκλητα εκτός στόχων, αρχίζει το πλιάτσικο κι ύστερα ξεγλιστράει, αφήνοντας πίσω τους νεοφώτιστους, τους άπειρους νεαρούς, οι οποίοι και συνήθως συλλαμβάνονται. Αυτοί οι «γκρίζοι» πιθανολογείται ότι χρωστούν κάτι στην αστυνομία από το παρελθόν ―σύλληψη για ουσίες, για μικροποινικά κ.λπ.― και δρουν, για κάποιο διάστημα, μέσα σε αυτό το πλαίσιο ιδιότυπης ομηρίας και ανταπόδοσης.»

(ό,τι βρίσκεται σε μαύρο πλαίσιο είναι δική μου υπογράμμιση κι όχι του συγγραφέα).

Νομίζω ότι το συγκεκριμένο κείμενο κάνει -κι αν αδικώ άλλους προκαταβολικά συγγνώμη -το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνει ο οποιοσδήποτε δουλεύει ως δημοσιογράφος. Εξετάζει πρώτα τα πράγματα -τα γεγονότα. Έπειτα έρχεται η σειρά των συμπερασμάτων. Και έχει τη σημασία του αυτό γιατί όλες τις επόμενες της δολοφονίας ημέρες «βομβαρδιζόμασταν» από συμπεράματα. Και «συμπεράσματα» –κυρίως «συμπεράσματα«, τη σκοπιμότητα των οποίων από δω τουλάχιστον αποδώσαμε σε κρατικές βουλές. Και αντίστοιχες σκοπιμότητες – εν ολίγοις  , ακριβώς, την πρεμούρα του κράτους να στήσει ένα «πρότυπο» εκδήλωσης εξεγερτικών διαθέσεων, ώστε και την καταστολή να εμπεδώσει/ νομιμοποιήσει πιο εύκολα και πολιτικά να τη βγάλει όσο γίνεται πιο ανώδυνα (..ακούσατε κι εσείς για εκλογές ε;)

Κατά τα άλλα, ποια η σύνθεση των εξεγερθέντων; Όχι «η γενιά των 700 €.» Ούτε φοιτητές. Κάποιοι μικροποινικοί χαφιεδάκοι, κάποιοι λούμπεν που βρήκαν την ευκαιρία να «βγάλουν το χειμώνα»  κλέβοντας γούνες και κινητά, προφανώς κάποιοι ασφαλίτες που δίνουν ένα γενικό πρόσταγμα (και μετά κερδίζουν γαλόνια παρουσιάζοντας συλλήψεις).

Επίσης. Το «μέγα μέρος της μηντιόσφαιρας» που δεν κάνει έρευνα αλλά «μηρυκάζει» προκατασευασμένα στερεότυπα και διαρροές κρατικών πηγών. Μια «εκ των έσω» (από άνθρωπο των μέσων δηλαδή) μαρτυρία για την ποιότητα όλης της χαρτούρας που μας κατέκλυσε το επόμενο διάστημα. Κοπυ παστάρουμε καμιά «ανάλυση» – κι αυτή αμφίβολης πιστότητας -από το Μάη του ’68 ή από τη Γένοβα, παπαγαλίζουμε κάποιο πόρισμα της αστυνομίας και «διαμορφώνουμε» την κοινή γνώμη.

Ας απαντήσει κανείς τώρα: ποιός διαμορφώνει κατ’αυτό τον τρόπο την κοινή γνώμη; Χωρίς έρευνα, βάσει αμφίβολων πηγών αντάμα με κυβερνητικές εκθέσεις; Τα ΜΜΕ. Σε ποιόν ανήκουν τα ΜΜΕ;

Και παραπέρα: τί συμπέρασμα βγάζουν τα ΜΜΕ; (είπαμε κάποια πράγματα όλη την προηγούμενη βδομάδα).

Ξέρετε, προβληματίζομαστε (στην πάσης φύσεως διαδικτυακή αριστερά και «aristera» ) για το αυθόρμητο και το συνειδητό, ρίχνουμε ευθύνες βριζόμαστε. Αλλά, φοβάμαι, ότι μπαίνουμε κι εμείς στη λούμπα που θέλουν: πρώτα το συμπέρασμα –  μετά (και αν, και συνήθως μετά από χρόνια : όπως στην Ιταλία, όταν κάμποσα χρόνια μετά τη δολοφονία του Μόρο, αφού το ΚΚΙταλίας διαλύθηκε και η ΕΣΣΔ επίσης βγήκαν μαρτυρίες και «μαρτυρίες» για την πραγματική φύση των Brigatte Rosse) τα γεγονότα.

Για να προλάβω κάποιες αντιδράσεις. Το διακύβευμα εδώ είναι να χτυπηθεί η προσπάθεια του κράτους να περάσει στον ελληνικό λαό και τη νεολαία τα τυφλά μπάχαλα ως πρότυπο αντίδρασης.Το κείμενο που αποτελεί αφορμή για τούτες τις αράδες βοηθάει στη διαμόρφωση συμπερασμάτων -όπως και το κείμενο του Ντεμπόρ που εξηγούσε το πώς η δημιουργία «επαναστατικών» προτύπων είναι συνειδητή κρατική ταχτική. Δεν ξέρω κατά τα άλλα τί θεό πιστεύει ο Ξυδάκης – ξέρω όμως ότι το κείμενό του αυτό δεν θα αντιμετωπιστεί με ειρωνίες και κραυγές από ανώνυμους σχολιαστές της μπλογκόσφαιρας . Θα θαφτεί κατά πάσα πιθανότητα.

Επίσης. Το ΚΚΕ έχει δίκιο.

Κατά τα άλλα μου άρεσε και η φωτογραφία που επέλεξε στη Sportday ο Χελάκης – και την οποία δυστυχώς δεν μπορώ να ποστάρω (δεν έχουν μπει στο νετ αυτοί). Είναι ένα μπλοκ μαθητών στην πορεία του ΠΑΜΕ που κρατάν ένα πανώ: «Λιτότητα ανεργία αυταρχισμός Αυτός είναι ο καπιταλισμός». Ηθελημένα, άθελα δεν ξέρω αλλά εκτός απ’τον επίλογο αυτού του ποστ έβαλε και ένα σύνθημα που μπορεί με μεγαλύτερη πιστότητα να βάλει μυαλά σε κίνηση για το επόμενο διάστημα.

Η κοινωνία φορέας του θεάματος δεν εξουσιάζει τις υποανάπτυκτες περιοχές μόνο με την οικονομική της ηγεμονία.Τις εξουσιάζει σαν κοινωνία του θεάματος(…). Ορίζει το πρόγραμμα μιας διευθύνουσας τάξης κι εποπτεύει τη συγκρότησή της. Όπως παρουσιάζει τα ψευδοαγαθά που πρέπει να γίνουν ποθητά , έτσι και προσφέρει στους ντόπιους επαναστάτες τα ψεύτικα μοντέλα επανάστασης.Το θέμα που προσιδιάζει στη γραφειοκρατική εξουσία η οποία κυριαρχεί σε μερικές βιομηχανικές χώρες αποτελεί σαφώς μέρος του συνολικού θεάματος, σαν γενική του ψευδοάρνηση, και σαν στήριγμά του«. 

(Guy Debord: La societe du spectacle, Ελ.έκδοση «Εκδοτική Θεσσαλονίκης», 1986 μτφ.Β.Τομανάς, σελ.38 παρ. 57)

Κάποιες διευκρινήσεις από την αρχή: όσοι επισκέπτονται ταχτικά το βλογ, ξέρουν ότι ο R5 είναι κομμουνιστής. ΚουΚουΕς. Ίσως κάποιοι από αυτούς να έχουν αντιληφθεί ότι είναι καμιά φορά και διαβαστερός. Σε κάθε περίπτωση προσπαθεί – με συζητήσιμη αποτελεσματικότητα οπωσδήποτε -να διαμορφώνει σωστά συμπεράσματα.Σ’αυτή την προσπάθεια, καθένας που έχει πει κάτι μπορεί να συμβάλει. Εν ολίγοις , μπορεί να διαφωνώ με το πώς ο Debord στο πιο πάνω έργο βλέπει τη θέση της ε.τ. ως υποκείμενο της ιστορίας και το πώς χτυπάει το Μαρξ για οικονομισμό, αλλά  στο πως αναλύει ιδεολογικούς μηχανισμούς του κράτους με βρίσκει σύμφωνο.

Η γνώμη μου είναι πως το πολιτικό διακύβευμα σ’ότι έχει να κάνει με τη δολοφονία του Αλέξη είναι το γεγονός καθεαυτό ως εκδήλωση μιας συγκεκριμένης νοοτροπίας που καλλιεργείται στους μηχανισμούς καταστολής. Νοοτροπία που βλέπει τον εχθρό στο λαό, είτε αυτός διαδηλώνει, είτε κυκλοφορεί σε «ύποπτες» περιοχές, είτε ο λαός εξατομικεύεται σε μαχητικό φοιτητή, είτε σε αλλοδαπό λαθρομετανάστη κλπ. Νοοτροπία που έχει διαμορφωθεί στο έδαφος σειράς νομοθετημάτων, προερχόμενων από την Ε.Ε. – και τις ΗΠΑ – ήδη από το ’97 και μετ’αυξανόμενης έντασης από την 11 Σεπτέμβρη. Νομοθετήματα (δείτε πιο αναλυτικά εδώ) που δικαιολογούνται στο έδαφος μιας πολιτικής «αντιτρομοκρατικής». Η σχετική προσπάθεια δε, θεωρητικά σε επίπεδο νομικής επιστήμης, εξελίσσεται εδώ και χρόνια σε ακόμα πιο αντιδραστική κατεύθυνση: βήματα – γοργά – γίνονται στην κατεύθυνση της ποινικοποίησης του φρονήματος και δεν θα αργήσει η ώρα που ο εκθειασμός της κατάληψης ενός εργοστασίου θα επισύρει δίωξη με βάση αντιτρομοκρατικό νόμο, μια και η παρεμπόδιση οικονομικών δομών συνιστά πράξη τρομοκρατική σύμφωνα με την Ε.Ε.

Οι νόμοι υπάρχουν και δεν αμφισβητείται αυτό. Η προέλευσή τους επίσης. Ωστόσο όποιος γνωρίζει διαμορφώνει αντίληψη και -συχνά -μπαίνει στη δράση. Ο σκοπός του κράτους που νομοθετεί τέτοιους νόμους, και στα πλαίσια της συγκεκριμένης ιστορικά λειτουργίας του σ’ένα δεδομένο κοινωνικό σχηματισμό ( στα δικά μας: το κράτος του ελληνικού καπιταλισμού) είναι να αποκρυψει αυτή την αλήθεια από τους πολίτες. Σε πρώτη φάση. Έπειτα να τη δικαιολογήσει.Και σε τρίτη φάση να σπρώξει όσους αγαναχτούν κι οργίζονται σε κίνημα ελεγχόμενο, ανήμπορο δομικά να ανατρέψει το κράτος.

Φάση πρώτη: Πέπλο σιωπής. Το τί μας ετοιμάζουν αν ΔΕΝ το ψάξεις δεν το μαθαίνεις. Οι έγκριτοι δημοσιογράφοι δεν ασχολούνται με τέτοια θέματα.

Φάση δεύτερη: ένας μπάτσος δολοφονεί αναίτια ένα παιδί. Οργή, αγανάκτηση και θλίψη. Οι πρώτες αντιδράσεις είναι πάντα συναισθηματικές. Έπειτα έρχεται η λογική: ΓΙΑΤΙ; Είναι κρατική δολοφονία; Ναι, λέω εγώ. Για όλους τους παραπάνω λόγους. Γιατί όταν φτάνεις να θεωρείς τρομοκρατία την παρεμπόδιση της λειτουργίας «οικονομικών δομών» πρέπει και τα εκτελεστικά όργανά σου να είναι έτοιμα να χειριστούν τέτοιες καταστάσεις. Οι πιο ευεπίφοροι σ’αυτή τη λογική είναι και πιο «βιαστικοί». Έτσι ο κ. Κορκωνέας θεώρησε καλό να βγάλει το κουμπούρι του και να δείξει στα τσογλάνια «Ποιός είναι το αφεντικό».(για την ακρίβεια ο Κορκωνέας είναι υπάλληλος του αφεντικού, του καπιταλισμού επαναλαμβάνω). Πώς το κράτος το «δικαιολογεί»; (..όχι δεν φτάσαμε ακόμα στα επεισόδια..). Το δικαιολογεί βροντοφωνάζωντας ότι ΔΕΝ ήταν κρατική δολοφονία αλλά μια άτυχη στιγμή ενός ανεκπαίδευτου αστυνομικού, και τέλος πάντων χρειαζόμαστε καλύτερη αστυνομία.  Αυτά είπε τόσο ο κ. Πρετεντέρης, όσο και ο κ. Κοτρώτσος στην εκπομπή τους της Δευτέρας. Κι αυτό ήταν και το μόνο συμπέρασμα που ακούστηκε καθαρά σε μια εκπομπή στημένη (λέω εγώ) γι’αυτόν ακριβώς το λόγο: οι ασυναρτησίες έπεφταν βροχή, όσοι την είδατε ακούσατε τη Δαμανάκη να λέει ότι το κλίμα καλλιεργείται από τον…James Bond που έχει , λέει, License to Kill ( έλεος ρε πούστη μου!) , την κ. Πορτάλιου να λέει ότι εμείς αναλύουμε το κράτος με τη θεώρηση του Πουλαντζά , το νεολαίο του ΣΥΝ να γίνεται σάκος του μποξ κλπ. Το κράτος λοιπόν δεν φταίει – μας διαμορφώνουν τη γνώμη οι εντεταλμένοι του.

Τρίτη φάση: Το ψεύτικο μοντέλο επανάστασης.

Επανάσταση παίδες, ΔΕΝ είναι το Woodstock. Ούτε οι Sex Pistols. Ούτε ένα απορρυπαντικό π.χ. μπορεί να είναι επαναστατικό. Εμείς – εσείς, αυτοί – μπορεί να χρησιμοποιούμε τη λέξη ταυτίζοντάς τη με την καινοτομία και ξερωγώ, αλλά επανάσταση σημαίνει περνάω από το ένα σύστημα σχέσεων παραγωγής στο άλλο. Και φτιάχνω κράτος που αντιστοιχεί στο νέο σύστημα παραγωγικών σχέσεων. Δεν μπορείς να μιλάς σοβαρά για επανάσταση αν δεν στοχεύεις στην εξουσία, και δεν απαντάς στο ποιός για ποιόν -ποιός παράγει και ποιός καρπωνεται τον πλούτο.

Σαφώς, και η επανάσταση δεν είναι απλό πράγμα. Ο Λένιν την έκανε (οι κοινωνικές δυνάμεις που εκφράστηκαν πολιτικά από το Λένιν και τους μπολσεβίκους) όπως την έκανε το 1917, οι Γάλλοι την έκαναν όπως την έκαναν το 1789, επίσης το 1871, οι Σαντινίστας, οι Κουβανοί κλπ. Παντού η θρυαλλίδα ήταν ένα γεγονός «αυθόρμητο» -με την έννοια ότι η προυφιστάμενη κρατική εξουσία χρεοκώπησε μέσα σε μια νύχτα είτε για λόγους εξωτερικούς (πόλεμος) είτε για λόγους εσωτερικούς (διαφθορά). Τα αίτια είναι πάντα βαθύτερα -η αφορμή είναι που ποικίλει. Ενδεχομένως -δεν αντιλέγω -το μπουρλότο να το βάλει ο άδικος φόνος ενός 15χρονου. Αλλά επανάσταση κανείς αν λες, να σταματήσουμε να δουλεύουμε και να ζούμε μ’αυτό τον τρόπο και ν’αρχίσουμε να δουλεύουμε και να ζούμε με τον άλλο. Στη συγκεκριμένη συγκυρία της ιστορίας των κοινωνιών ο άλλος τρόπος είναι ο κομμουνισμός.

Κάποιος θα πεί: εγώ ρε φίλε δε συμφωνώ μ’αυτή την ανάλυση, πιστεύω ότι επανάσταση είναι ντου στους μπάτσους, κατάλυση της εξουσίας μεν, αλλά αντικατάστασή της από μια μη εξουσία. Γεια χαρά σου μάγκα, αλλά δυστυχώς για την πάρτη σου οι λειτουργίες της κρατικής συγκρότησης δεν αναιρούνται επειδή το θέλουμε. Απονεκρώνονται κάποια στιγμή γιατί καθίστανται περιττές, αλλά όχι κατά βούληση. Οι αναρχικοί στον ισπανικό εμφύλιο στήσαν, σ’όποιες περιοχές είχαν την πλειοψηφία, κράτος κανονικό. Άλλο πράγμα η ποιότητά του, και η αποτελεσματικότητά του ενδεχομένως, αλλά ποιος οργάνωνε την παραγωγή, ποιος διένειμε το προϊόν, ποιός χτυπούσε τον ταξικό εχθρό κ.ο.κ. – λειτουργίες δομικές ενός κράτους – όλα αυτά εκτελούνταν. Στήσαν κράτος οι αναρχικοί στην Ισπανία -και η ανημπόρια του να σταθεί έδειξε και τα ιστορικά όρια αυτού του ρεύματος.

Δεν είναι θεωρητική η κουβέντα. Απλά καταγράφω αυτά για να είναι, όσο γίνεται, ολοκληρωμένα κάποια συμπεράσματα. (μου.εσείς μυαλό έχετε δικά σας συμπεράσματα βγάζετε..).

Ο βρώμικος λοίπόν ρόλος του κράτους που βρίσκεται; Στην ολόπλευρη προβολή του αδιέξοδου ξεσπάσματος ως πρότυπο επαναστατικής δράσης. Δεν σας κάνει εντύπωση άραγε που αμέσως μας μιλήσανε – καλά η «Ελευθεροτυπία» τό’χει πάρει εργολαβία -για την εξέγερση της γενιάς των 700 ευρώ; Κι από κοντά το επαναστατικό BBC,οι λαοκρατικές Le Monde και Figaro, η εργατική El Pais , και ο τυπωμένος σε απαλλοτριωμένα πιεστήρια Spiegel; Μα, όσοι πληρώνονται με 700 γιούρα -και λιγότερα -είναι στη Θεσσαλονίκη, που ξέρω, δεκάδες χιλιάδες.. Κι οι περιθωριοποιημένοι αλλοδαποί πιτσιρικάδες άλλοι τόσοι. Θα είχε γίνει στάχτη και μπούρμπερη ο Εύοσμος, η Τούμπα, ο Επτάλοφος, η Πολίχνη. Όπως στάχτη και μπούρμπερη έγινε το Παρίσι το 1871. Όπως κάηκε το Παρίσι πέρσι τέτοιο καιρό.

Φόρα παρτίδα είναι το κόλπο: αγαναχτείς, είσαι κακοπληρωμένος, βλέπεις γύρω σου Βατοπαίδια, δικαστικά κυκλώματα, σου τάξανε λάϊφσταϊλ και χαϊλίκι, βλέπεις τη ζωή να απομακρύνεται. Θέλεις να «επαναστατήσεις». Έτσι θα το κάνεις. Φωτιά παντού. Δράσε αυθόρμητα. Ούτε βήμα παραπέρα όμως παραμονεύει ο …Στάλιν και το ΚΚΕ που «φοβάται» ότι δεν μπορεί να ελέγξει. Ενώ το κράτος από την άλλη δεν..φοβάται αυτό που δεν μπορεί να ελέγξει έτσι;

Τρέμει. Τρέμει το φάντασμα του Δεκέμβρη του ’44. Και να τελειώνουν τα παραμύθια.

Στο παιχνίδι ότι εδώ έχουμε να κάνουμε με εξέγερση είναι χωμένοι όλοι: το ΛΑΟΣ -που μιλάει ήδη για τρομοκράτες – η κυβέρνηση, το ΠαΣοΚ και ο ΣΥΡΙΖΑ, που καθαρίζει για το σύστημα τη μπουγάδα: είστε η εξέγερση, είστε αυθόρμητο κίνημα όπως ο Μάης του ’68, εμπρός γενιά των 700 € κλπ. «Νομιμοποιεί» το παραμύθι του κράτους για ψευτοεπανάσταση.Την ίδια στιγμή, που όπως θυμάστε είχαμε πει και στην περίπτωση του Δικηγορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης ήδη από το Μάρτη, όπου είναι «εξουσία» λειτουργεί απεργοσπαστικά και κατασταλτικά.

Αυτά παίδες. Θέλει τσάκισμα η βρώμικη προσπάθεια του βρώμικου κράτους να καταστείλει προληπτικά σε ιδεολογικό και πολιτικό επίπεδο τα όποια (λιγότερα σήμερα πολλαπλάσια αύριο) επαναστατικά σκιρτήματα λαού και νεολαίας. Το χόντρυναν ήδη το παιχνίδι..

Το θέμα ξέρετε από που – νομίζω -ξεκινάει; Από την αποστολή του κράτους. Η οποία περικλείει και την έννοια της επιβολής. Ό,τι υφίσταται ως κρατική λειτουργία οφείλει και να είναι σεβαστό. Από τους πολίτες.Εμάς. Είτε με τη συναίνεση -για την οποία φροντίζουν από τα μικρά μας χρόνια, σχολείο, εκκλησία, ξερωγώ οι πρόσκοποι και τα παρεμφερή -κατόπιν ο στρατός, οι συνεπείς ακαδημαϊκοί δάσκαλοι, οι εξωνημένες γραφίδες του έγκριτου τύπου -γραπτού και ηλεκτρονικού, φιλελέυθερου, «σοσιαλιστικού» ή «εναλλαχτικού» – οι πολυεθνικές με το λάϊφστάϊλ (ούτως ή άλλως γι’αυτούς γίνονται όλα, ήτοι αυτοί είναι το κράτος), οι πρώην αριστεροί..

Είτε με το στανιό. Μόνο που το στανιό, σε μια χώρα που έζησε Δεκέμβρη, Πολυτεχνείο, χούντες, Μακρονήσια, φακέλους και πιστοποιητικά φρονημάτων δεν καταπίνεται. Για να καταπιωθεί χρειάζεται ο «κακός».

Φτιάχνει λοιπόν το κράτος τους κακούς. Τους φοράει κουκούλες. Μέσα από τον εναλλαχτικό του τύπο τους ψιλοοσιοποιεί, απαγορεύοντας στην ουσία την οποιαδήποτε πολιτική κριτική -εξάλλου πολιτικό δεν είναι το πρόταγμά τους; (και όχι: δεν αναφέρομαι σε ιδεολογίες. Αναφέρομαι στη στοιχειώδη κριτική αντιπαράθεση και στο αν και πώς προβάλλεται. Δεν προβάλλεται και μην ψάχνεστε: απόψε ο κ. Πρετεντέρης έχει εκπομπή με το μαχαιροβγάλτη της ΕΠΕΝ διαγραμμένο από τη Νομική Αθηνών κ. Βορίδη, τον κ. Γιακουμάτο , ο οποίος οπλοφορεί επωνύμως, έναν από τη νεολαία του Συνασπισμού – την ποια; .. Όλες οι εκδοχές της κρατικής ιδεολογίας. Α..και η κ. Δαμανάκη, από το μπλοκ των πρώην αριστερών. )

Κι αφού τους φτιάξει το κράτος τους «κακούς» τους δίνει και ζωτικό χώρο. Στήνει τη θέσμιση του γαλατικού χωριού εντός του οποίου , παρεμπιπτόντως, το ίδιο το κράτος σπρώχνει την πρέζα αβέρτα. Μπάτσοι την σπρώχνουν, μπάτσοι την «φυλάνε» μπας και ξεφύγει το πράγμα. Οι από μέσα ζούνε την ψευδαίσθηση του γαλατικού χωριού – που αντιστέκεται και θα αντιστέκεται στους ρωμαίους εισβολείς. Και το θέμα, όπως είχε σημειώσει και ο Θιέρσος όταν έβλεπε τους κομμουνάρους, δεν είναι στο τί είσαι, αλλά στο τί νομίζεις ότι είσαι. Οι οργισμένοι πιτσιρικάδες , στο έδαφος που έστρωσε το κράτος μέσα από τους ιδεολογικούς του μηχανισμούς, αισθάνονται αντάρτες. Κι επειδή οι αντάρτες δεν είναι κανονικοί αλλά σερβιρισμένοι ως τέτοιοι και καθοδηγούμενοι δεν πρόκειται δα να στηθούν 6 η ώρα το πρωϊ έξω από τα εργοστάσια: θα κάψουν καμιά τράπεζα, κανά περιπολικό κάτι τέτοιο – 3 -4 η ώρα το πρωϊ και μετά από κανά πάρτυ κατά προτίμηση.

Rock’n roll.

Μ’αυτή την έννοια οι κακοί είναι ακριβώς οι κακοί που χρειάζεται το κράτος. Για να νομιμοποιεί τους κουμπουροφόρους. Για να νομιμοποιεί τους εξευτελιστικούς ελέγχους, στα καλά καθούμενα, μέσα στα Α.Τμήματα. Για να νομιμοποιεί την ιδιότητά του και τη λειτουργία του να μας προστατεύει. Για να γενικεύει το φόβο. Και να γίνεται απαραίτητο.

Προφανώς και κανένας κουμπουροφόρος δεν θα δει τις σφαίρες του να «εξοστρακίζονται» επί των παραγόντων της υπόθεσης του Βατοπαιδίου. Όπως και καμία συνέλευση του ΣΕΒ δεν πρόκειται να γίνει υπό την αδιάκριτη ή διακριτική παρουσία των ΜΑΤ. (Για να μην ξεχνιόμαστε..).

Ο μικρός Αλέξανδρος είναι θύμα του βρώμικου αυτού κράτους. Που φτιάχνει τους «κακούς» για να νομιμοποιείται στους «καλούς». Που οι τελευταίοι είναι μια ελάχιστη μειοψηφία – η ίδια που κάνει offshore εταιρίες, αγοραπωλησίες με μοναστήρια, διαχειρίζεται δημόσιο χρήμα, εξαγοράζει επιχειρήσεις, πεαντίο πιτσιρίκο..τάει κόσμο στην ανεργία, και γλεντάει τα κέρδη της με αυτοκίνητα, κότερα, βίλες και κοκαϊνη – πράγματα που, δημοκρατία έχουμε , όλοι μπορούμε εξίσου να απολαύσουμε.

Θύμα ήταν και πριν. Γιατί τα επόμενα χρόνια – από αυτά τα ελάχιστα που έζησε – θα σπρωχνότανε στον ίδιο βούρκο που κυλιόμαστε όλοι μας, θα έτρωγε στη μάπα τις ίδιες μαλακίες που μας υποχρεώνουν να τρώμε όλοι μας, γιατί θα έβλεπε τη ζωή δια της τεθλασμένης της εικόνας που φτιάχνει το κράτος για να μας κλέψει τη συναίνεση. Πάρε καταναλωτικό -αγόρασε τηλεόραση plasma και κάνε τη μούγκα σου. κι αφού έχεις ευαισθησίες ψήφισε τον Τσίπρα άμα λάχει. Τίποτα παραπάνω.

Τί να ευχηθείς; Να μην ξαναγίνει; Σε κανά μήνα κανάς φουκαράκος Πακιστανός θα ξεψυχήσει σε κάποιο τμήμα. Κανάς άνεργος πατέρας θα σπρώξει κανά γραμμάριο για να πληρώσει το νοίκι. Καμιά πιτσιρίκα θα κάτσει του διευθυντή της. Κανάς δικηγόρος θα γυρέψει 80,000 «α-κα-τέ-βα-τα» για να «θάψει» με αγωγή της κακιάς ώρας τα δίκια του πελάτη του. Οι τράπεζες θα προχωρούν τους πλειστηριασμούς. Οι έγκριτοι δημοσιογράφοι θα παρουσιάζουν τα γκάλοπ του μήνα, οι εναλλαχτικές εφημερίδες θα ξαναμιλάν για τον Ομπάμα, το γαλατικό χωριό θα εξακολουθήσει να παίζει το ρόλο του.

Κι η οργή, γενική, βαθειά και πλήρης θα φουσκώνει τα πνευμόνια των από κάτω μέχρι να ξεφυσήξουν τον άνεμο που θα τους σαρώσει, όλους. Τους λίγους. Για την ώρα είναι αδέσποτη. Εγώ πάλι, είμαι μ’αυτούς που τη θέλουν να πάρει χρώμα. Κόκκινο.

dianarigg1..είναι αυτή. Όπως ίσως θυμάστε κατάφερε να την παντρευτεί ο JB φορώντας σκωτσέζικο κιλτ – φούστα στα καθ’ημάς -σε μια εξόχως συμβολική ενέργεια.

Σε μια εξόχως συμβολική εξέλιξη επίσης δολοφονήθηκε (ως γυναίκα του JB πάντα) και τα πράγματα μπήκαν στη θέση τους.

Επίσης μού΄ρχονται κανά εκατομμύριο λέξεις αλλά δεν μπορώ να βάλω κάτω στο χαρτί παραπάνω από καμιά εξηνταριά (..πάντως ας είμαστε ειλικρινείς: ελάχιστοι φτάσατε να διαβάζετε ως εδώ όπως και νά’χει..)