Η κοινωνία φορέας του θεάματος δεν εξουσιάζει τις υποανάπτυκτες περιοχές μόνο με την οικονομική της ηγεμονία.Τις εξουσιάζει σαν κοινωνία του θεάματος(…). Ορίζει το πρόγραμμα μιας διευθύνουσας τάξης κι εποπτεύει τη συγκρότησή της. Όπως παρουσιάζει τα ψευδοαγαθά που πρέπει να γίνουν ποθητά , έτσι και προσφέρει στους ντόπιους επαναστάτες τα ψεύτικα μοντέλα επανάστασης.Το θέμα που προσιδιάζει στη γραφειοκρατική εξουσία η οποία κυριαρχεί σε μερικές βιομηχανικές χώρες αποτελεί σαφώς μέρος του συνολικού θεάματος, σαν γενική του ψευδοάρνηση, και σαν στήριγμά του«. 

(Guy Debord: La societe du spectacle, Ελ.έκδοση «Εκδοτική Θεσσαλονίκης», 1986 μτφ.Β.Τομανάς, σελ.38 παρ. 57)

Κάποιες διευκρινήσεις από την αρχή: όσοι επισκέπτονται ταχτικά το βλογ, ξέρουν ότι ο R5 είναι κομμουνιστής. ΚουΚουΕς. Ίσως κάποιοι από αυτούς να έχουν αντιληφθεί ότι είναι καμιά φορά και διαβαστερός. Σε κάθε περίπτωση προσπαθεί – με συζητήσιμη αποτελεσματικότητα οπωσδήποτε -να διαμορφώνει σωστά συμπεράσματα.Σ’αυτή την προσπάθεια, καθένας που έχει πει κάτι μπορεί να συμβάλει. Εν ολίγοις , μπορεί να διαφωνώ με το πώς ο Debord στο πιο πάνω έργο βλέπει τη θέση της ε.τ. ως υποκείμενο της ιστορίας και το πώς χτυπάει το Μαρξ για οικονομισμό, αλλά  στο πως αναλύει ιδεολογικούς μηχανισμούς του κράτους με βρίσκει σύμφωνο.

Η γνώμη μου είναι πως το πολιτικό διακύβευμα σ’ότι έχει να κάνει με τη δολοφονία του Αλέξη είναι το γεγονός καθεαυτό ως εκδήλωση μιας συγκεκριμένης νοοτροπίας που καλλιεργείται στους μηχανισμούς καταστολής. Νοοτροπία που βλέπει τον εχθρό στο λαό, είτε αυτός διαδηλώνει, είτε κυκλοφορεί σε «ύποπτες» περιοχές, είτε ο λαός εξατομικεύεται σε μαχητικό φοιτητή, είτε σε αλλοδαπό λαθρομετανάστη κλπ. Νοοτροπία που έχει διαμορφωθεί στο έδαφος σειράς νομοθετημάτων, προερχόμενων από την Ε.Ε. – και τις ΗΠΑ – ήδη από το ’97 και μετ’αυξανόμενης έντασης από την 11 Σεπτέμβρη. Νομοθετήματα (δείτε πιο αναλυτικά εδώ) που δικαιολογούνται στο έδαφος μιας πολιτικής «αντιτρομοκρατικής». Η σχετική προσπάθεια δε, θεωρητικά σε επίπεδο νομικής επιστήμης, εξελίσσεται εδώ και χρόνια σε ακόμα πιο αντιδραστική κατεύθυνση: βήματα – γοργά – γίνονται στην κατεύθυνση της ποινικοποίησης του φρονήματος και δεν θα αργήσει η ώρα που ο εκθειασμός της κατάληψης ενός εργοστασίου θα επισύρει δίωξη με βάση αντιτρομοκρατικό νόμο, μια και η παρεμπόδιση οικονομικών δομών συνιστά πράξη τρομοκρατική σύμφωνα με την Ε.Ε.

Οι νόμοι υπάρχουν και δεν αμφισβητείται αυτό. Η προέλευσή τους επίσης. Ωστόσο όποιος γνωρίζει διαμορφώνει αντίληψη και -συχνά -μπαίνει στη δράση. Ο σκοπός του κράτους που νομοθετεί τέτοιους νόμους, και στα πλαίσια της συγκεκριμένης ιστορικά λειτουργίας του σ’ένα δεδομένο κοινωνικό σχηματισμό ( στα δικά μας: το κράτος του ελληνικού καπιταλισμού) είναι να αποκρυψει αυτή την αλήθεια από τους πολίτες. Σε πρώτη φάση. Έπειτα να τη δικαιολογήσει.Και σε τρίτη φάση να σπρώξει όσους αγαναχτούν κι οργίζονται σε κίνημα ελεγχόμενο, ανήμπορο δομικά να ανατρέψει το κράτος.

Φάση πρώτη: Πέπλο σιωπής. Το τί μας ετοιμάζουν αν ΔΕΝ το ψάξεις δεν το μαθαίνεις. Οι έγκριτοι δημοσιογράφοι δεν ασχολούνται με τέτοια θέματα.

Φάση δεύτερη: ένας μπάτσος δολοφονεί αναίτια ένα παιδί. Οργή, αγανάκτηση και θλίψη. Οι πρώτες αντιδράσεις είναι πάντα συναισθηματικές. Έπειτα έρχεται η λογική: ΓΙΑΤΙ; Είναι κρατική δολοφονία; Ναι, λέω εγώ. Για όλους τους παραπάνω λόγους. Γιατί όταν φτάνεις να θεωρείς τρομοκρατία την παρεμπόδιση της λειτουργίας «οικονομικών δομών» πρέπει και τα εκτελεστικά όργανά σου να είναι έτοιμα να χειριστούν τέτοιες καταστάσεις. Οι πιο ευεπίφοροι σ’αυτή τη λογική είναι και πιο «βιαστικοί». Έτσι ο κ. Κορκωνέας θεώρησε καλό να βγάλει το κουμπούρι του και να δείξει στα τσογλάνια «Ποιός είναι το αφεντικό».(για την ακρίβεια ο Κορκωνέας είναι υπάλληλος του αφεντικού, του καπιταλισμού επαναλαμβάνω). Πώς το κράτος το «δικαιολογεί»; (..όχι δεν φτάσαμε ακόμα στα επεισόδια..). Το δικαιολογεί βροντοφωνάζωντας ότι ΔΕΝ ήταν κρατική δολοφονία αλλά μια άτυχη στιγμή ενός ανεκπαίδευτου αστυνομικού, και τέλος πάντων χρειαζόμαστε καλύτερη αστυνομία.  Αυτά είπε τόσο ο κ. Πρετεντέρης, όσο και ο κ. Κοτρώτσος στην εκπομπή τους της Δευτέρας. Κι αυτό ήταν και το μόνο συμπέρασμα που ακούστηκε καθαρά σε μια εκπομπή στημένη (λέω εγώ) γι’αυτόν ακριβώς το λόγο: οι ασυναρτησίες έπεφταν βροχή, όσοι την είδατε ακούσατε τη Δαμανάκη να λέει ότι το κλίμα καλλιεργείται από τον…James Bond που έχει , λέει, License to Kill ( έλεος ρε πούστη μου!) , την κ. Πορτάλιου να λέει ότι εμείς αναλύουμε το κράτος με τη θεώρηση του Πουλαντζά , το νεολαίο του ΣΥΝ να γίνεται σάκος του μποξ κλπ. Το κράτος λοιπόν δεν φταίει – μας διαμορφώνουν τη γνώμη οι εντεταλμένοι του.

Τρίτη φάση: Το ψεύτικο μοντέλο επανάστασης.

Επανάσταση παίδες, ΔΕΝ είναι το Woodstock. Ούτε οι Sex Pistols. Ούτε ένα απορρυπαντικό π.χ. μπορεί να είναι επαναστατικό. Εμείς – εσείς, αυτοί – μπορεί να χρησιμοποιούμε τη λέξη ταυτίζοντάς τη με την καινοτομία και ξερωγώ, αλλά επανάσταση σημαίνει περνάω από το ένα σύστημα σχέσεων παραγωγής στο άλλο. Και φτιάχνω κράτος που αντιστοιχεί στο νέο σύστημα παραγωγικών σχέσεων. Δεν μπορείς να μιλάς σοβαρά για επανάσταση αν δεν στοχεύεις στην εξουσία, και δεν απαντάς στο ποιός για ποιόν -ποιός παράγει και ποιός καρπωνεται τον πλούτο.

Σαφώς, και η επανάσταση δεν είναι απλό πράγμα. Ο Λένιν την έκανε (οι κοινωνικές δυνάμεις που εκφράστηκαν πολιτικά από το Λένιν και τους μπολσεβίκους) όπως την έκανε το 1917, οι Γάλλοι την έκαναν όπως την έκαναν το 1789, επίσης το 1871, οι Σαντινίστας, οι Κουβανοί κλπ. Παντού η θρυαλλίδα ήταν ένα γεγονός «αυθόρμητο» -με την έννοια ότι η προυφιστάμενη κρατική εξουσία χρεοκώπησε μέσα σε μια νύχτα είτε για λόγους εξωτερικούς (πόλεμος) είτε για λόγους εσωτερικούς (διαφθορά). Τα αίτια είναι πάντα βαθύτερα -η αφορμή είναι που ποικίλει. Ενδεχομένως -δεν αντιλέγω -το μπουρλότο να το βάλει ο άδικος φόνος ενός 15χρονου. Αλλά επανάσταση κανείς αν λες, να σταματήσουμε να δουλεύουμε και να ζούμε μ’αυτό τον τρόπο και ν’αρχίσουμε να δουλεύουμε και να ζούμε με τον άλλο. Στη συγκεκριμένη συγκυρία της ιστορίας των κοινωνιών ο άλλος τρόπος είναι ο κομμουνισμός.

Κάποιος θα πεί: εγώ ρε φίλε δε συμφωνώ μ’αυτή την ανάλυση, πιστεύω ότι επανάσταση είναι ντου στους μπάτσους, κατάλυση της εξουσίας μεν, αλλά αντικατάστασή της από μια μη εξουσία. Γεια χαρά σου μάγκα, αλλά δυστυχώς για την πάρτη σου οι λειτουργίες της κρατικής συγκρότησης δεν αναιρούνται επειδή το θέλουμε. Απονεκρώνονται κάποια στιγμή γιατί καθίστανται περιττές, αλλά όχι κατά βούληση. Οι αναρχικοί στον ισπανικό εμφύλιο στήσαν, σ’όποιες περιοχές είχαν την πλειοψηφία, κράτος κανονικό. Άλλο πράγμα η ποιότητά του, και η αποτελεσματικότητά του ενδεχομένως, αλλά ποιος οργάνωνε την παραγωγή, ποιος διένειμε το προϊόν, ποιός χτυπούσε τον ταξικό εχθρό κ.ο.κ. – λειτουργίες δομικές ενός κράτους – όλα αυτά εκτελούνταν. Στήσαν κράτος οι αναρχικοί στην Ισπανία -και η ανημπόρια του να σταθεί έδειξε και τα ιστορικά όρια αυτού του ρεύματος.

Δεν είναι θεωρητική η κουβέντα. Απλά καταγράφω αυτά για να είναι, όσο γίνεται, ολοκληρωμένα κάποια συμπεράσματα. (μου.εσείς μυαλό έχετε δικά σας συμπεράσματα βγάζετε..).

Ο βρώμικος λοίπόν ρόλος του κράτους που βρίσκεται; Στην ολόπλευρη προβολή του αδιέξοδου ξεσπάσματος ως πρότυπο επαναστατικής δράσης. Δεν σας κάνει εντύπωση άραγε που αμέσως μας μιλήσανε – καλά η «Ελευθεροτυπία» τό’χει πάρει εργολαβία -για την εξέγερση της γενιάς των 700 ευρώ; Κι από κοντά το επαναστατικό BBC,οι λαοκρατικές Le Monde και Figaro, η εργατική El Pais , και ο τυπωμένος σε απαλλοτριωμένα πιεστήρια Spiegel; Μα, όσοι πληρώνονται με 700 γιούρα -και λιγότερα -είναι στη Θεσσαλονίκη, που ξέρω, δεκάδες χιλιάδες.. Κι οι περιθωριοποιημένοι αλλοδαποί πιτσιρικάδες άλλοι τόσοι. Θα είχε γίνει στάχτη και μπούρμπερη ο Εύοσμος, η Τούμπα, ο Επτάλοφος, η Πολίχνη. Όπως στάχτη και μπούρμπερη έγινε το Παρίσι το 1871. Όπως κάηκε το Παρίσι πέρσι τέτοιο καιρό.

Φόρα παρτίδα είναι το κόλπο: αγαναχτείς, είσαι κακοπληρωμένος, βλέπεις γύρω σου Βατοπαίδια, δικαστικά κυκλώματα, σου τάξανε λάϊφσταϊλ και χαϊλίκι, βλέπεις τη ζωή να απομακρύνεται. Θέλεις να «επαναστατήσεις». Έτσι θα το κάνεις. Φωτιά παντού. Δράσε αυθόρμητα. Ούτε βήμα παραπέρα όμως παραμονεύει ο …Στάλιν και το ΚΚΕ που «φοβάται» ότι δεν μπορεί να ελέγξει. Ενώ το κράτος από την άλλη δεν..φοβάται αυτό που δεν μπορεί να ελέγξει έτσι;

Τρέμει. Τρέμει το φάντασμα του Δεκέμβρη του ’44. Και να τελειώνουν τα παραμύθια.

Στο παιχνίδι ότι εδώ έχουμε να κάνουμε με εξέγερση είναι χωμένοι όλοι: το ΛΑΟΣ -που μιλάει ήδη για τρομοκράτες – η κυβέρνηση, το ΠαΣοΚ και ο ΣΥΡΙΖΑ, που καθαρίζει για το σύστημα τη μπουγάδα: είστε η εξέγερση, είστε αυθόρμητο κίνημα όπως ο Μάης του ’68, εμπρός γενιά των 700 € κλπ. «Νομιμοποιεί» το παραμύθι του κράτους για ψευτοεπανάσταση.Την ίδια στιγμή, που όπως θυμάστε είχαμε πει και στην περίπτωση του Δικηγορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης ήδη από το Μάρτη, όπου είναι «εξουσία» λειτουργεί απεργοσπαστικά και κατασταλτικά.

Αυτά παίδες. Θέλει τσάκισμα η βρώμικη προσπάθεια του βρώμικου κράτους να καταστείλει προληπτικά σε ιδεολογικό και πολιτικό επίπεδο τα όποια (λιγότερα σήμερα πολλαπλάσια αύριο) επαναστατικά σκιρτήματα λαού και νεολαίας. Το χόντρυναν ήδη το παιχνίδι..

Μακαριστός λοιπόν ο αρχιεπίσκοπος. Και, η εκκλησία παει γι’άλλα. Σε ένα πολύ πιο έντονο κλίμα σε σχέση με τι αντίστοιχο πριν από 10 περίπου χρόνια όταν είχε «τελευτήσει» ο Σεραφείμ. Όπως γενικότερα έντονη ήταν κι αυτή η δεκαετία.

Παρακολουθώ όλο αυτό το διάστημα, τόσο κατά τη διάρκεια της ασθένειας του Χρ. όσο και τούτες τις μέρες μετά το θάνατό του, το ντόρο που γίνεται τόσο στα ΜΜΕ όσο και στα blog. Μου φαίνεται μέσες φωνές δεν υπάρχουν – κι αν κάνω λάθος διορθώστε με, κανένα πρόβλημα. Φανατικοί υποστηρικτές – θαυμαστές του (..για αρκετούς νομίζω «θαυμαστής» είναι η σωστή λέξη) και εξίσου φανατικοί πολέμιοι οι οποίοι δείχνουν γενικότερα τη δυσφορία τους – και έντονα μάλιστα.

Η προσωπικότητα του Χρ. προκάλεσε πάθη, σύμφωνοι. Δεν ήταν όμως μόνο θέμα «χαρισματικότητάς» του ως φυσιογνωμία. Ήταν κυρίως θέμα πολιτικό. Γιατί, ναι, ο Χριστόδουλος πολιτικά στάθηκε καθ’όλη αυτή τη δεκαετία. Και αυτή του η ανάμειξη στην απόπειρα διαμόρφωση πολιτικής συνείδησης σε κομμάτι του ελληνικού λαού – το όποιο κομμάτι του ελληνικού λαού που επηρρεάστηκε – είναι πιστεύω η αιτία που ο θάνατός του, όπως και η παρουσία του ως αρχιεπισκόπου, είναι κεντρικό θέμα, όχι μόνο από τα «πάνω» αλλά και από τα κάτω.

Μάλλον το θέμα με τις ταυτότητες είναι το κεντρικό στην όλη ιστορία. Σίγουρα αυτό που χαράχτηκε στη μνήμη των περισσότερων ήταν το ζήτημα των ταυτοτήτων , και λογικά, 3.008.901 υπογραφές ήταν αυτές. Εκείνο το θέμα είχε παρουσιαστεί σαν πεδίο αντιπαράθεσης «προόδου» – «συντήρησης», με το Χριστόδουλο στην ηγεσία της τελευταίας. Και στην ηγεσία της πρώτης, τον πρωθυπουργό βέβαια, Κ. Σημίτη. Μια ακόμα διάσταση που είχε δοθεί , στο εδάφος αυτού του σχήματος, ήταν η φιλοευρωπαϊκή – αντιευρωπαϊκή αντιπαράθεση. Φιλοευρωπαϊστές – προοδευτικοί εναντίον συντηρητικών – αντιευρωπαϊστών. Ψευτοαντιπαράθεση.

Ψευτοαντιπαράθεση βέβαια γιατί η πραγματική, η βασική αντίθεση είναι κεφάλαιο εργασία.Και το καταλαβαίνει κανείς αυτό παρατηρώντας απλώς ότι στα δυο «στρατόπεδα», ήταν βασικά οχυρωμένοι από τη μία το κυβερνών ΠαΣοΚ (με λιγοστές εξαιρέσεις), η ΝΔ (με περισσότερες εξαιρέσεις) ο ΣΥΝ και από την άλλη η εκκλησία (κι αυτή με μπόλικες εξαιρέσεις αν θυμάμαι) , και οι εξαιρέσεις των αστικών κομμάτων που λέγαμε. Και διάφοροι διανοούμενοι απ’τη μια ή την άλλη μπάντα. Λέμε για ψευτοαντιπαράθεση γιατί ΟΥΤΕ ένας από αυτούς δεν ήταν, ούτε είναι, ενάντια στη στρατηγική της αστικής τάξης. Ή μ’άλλα λόγια στη στρατηγική των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων. Όλοι τους υπέρ – με τα γνωστά ναζάκια που κάνουν ενίοτε, υπέρ όμως. Αν υπήρχε ένα προοδευτικό μπλοκ σ’αυτή την ιστορία, από την πλευρά της εξουσίας,  θα έλυνε το ζήτημα με το θεσμικό χωρισμό Κράτους – Εκκλησίας. Ώστε η δημόσια λειτουργία να μην επηρρεάζεται κατ’ελάχιστο είτε από την αναγραφή του θρησκεύματος στις ταυτότητες, είτε από θρησκευτικούς όρκους, είτε από θρησκευτικές τελετές: το κράτος τη δουλειά του κι οι πιστοί τη δική τους. Αν εξαιρέσει όμως κανείς το ΚΚΕ, όλοι οι υπόλοιποι τότε φανατικά παρέκαμπταν το πραγματικό ζήτημα: και ο διαχωρισμός να μη γίνει και οι ταυτότητες να περάσουν -ή να μην περάσουν ανάλογα.

Στην ουσία επρόκειτο για μια εσωτερική αντιπαράθεση μέσα στα πλαίσια της ιδεολογίας της αστικής τάξης. Κανένας τους δεν ήταν αντικαπιταλιστής – γι’αυτό και η συμμαχία με τον ένα ή τον άλλο θα ήταν άνευ αντικειμένου (τουλάχιστον). Το ζητούμενο άπό την αντιπαράθεση ήταν για το ρεύμα Χριστόδουλου να επανακτήσει μέρος από το έδαφος που έχασε η «κλασσική» ιδεολογία του ελληνικού αστισμού (τα ελληνοχριστιανικά ιδεώδη) προς όφελος της σημερινής , κατά τα φαινόμενα , κυρίαρχης: του «εκσυγχρονισμού» όπως λέγαμε στα ’90΄ς , ή η φιλοΕ.Ε. – έτσι πρόχειρα βάζω ένα χαρακτηρισμό. [φιλοΕΕ κι όχι φιλοευρωπαϊκή: η ευρωπαϊκή ιστορία δεν είναι  μόνο η αφήγηση των κυρίαρχων, είναι και η Κομμούνα, και οι Σπαρτακιστές, και οι Διεθνείς Ταξιαρχίες, και οι Μπολσεβίκοι, και το ΕΑΜ..].

Το κατάφερε; Ναι πιστεύω. Και μόνο το ότι σήμερα κινούνται στα νερά που συντάραξε ο Χρ. ένα κοινοβουλευτικό (ΛΑΟΣ) κι ένα εξωκοινοβουλευτικό κόμμα (Δημ. Αναγέννηση/Παπαθεμελής) – προφανώς και στα πλαίσια ευρύτερων εξελίξεων και σχεδιασμών ΕΝΤΟΣ πάντως της κυρίαρχης ιδεολογίας και πολιτικής και όχι κάτω από την πίεση του κινήματος ( με την έννοια ότι δεν γέννησε κανένα λαϊκό κίνημα είτε το ΛΑΟΣ είτε τη Δημ. Αναγέννηση) – είναι μια απόδειξη ότι αυτή , η «παραδοσιακή» όπως την ονομάσαμε, εκδοχή της κυρίαρχης ιδεολογίας επανήλθε στο προσκήνιο ως εναλλακτική πολιτική πρόταση, χωρίς να είναι ούτε περιθωριοποιημένη στα ποσοστά της ΕΠΕΝ π.χ. ούτε καλυμμένη σε ένα από τα δυο κόμματα εξουσίας.

Ανάφερα παραπάνω το ζήτημα των ταυτοτήτων το οποίο ήταν το χαρακτηριστικότερο, χωρίς όμως να είναι το μοναδικό δείγμα πολιτικής συμπεριφοράς του τ.αρχιεπισκόπου: η αντιδικία με το Πατριαρχείο της Κων/πολης είναι μια άλλη σημαντική πλευρά της πολιτικής του παρουσίας – στα άστικά πλαίσια πάντα όπως τα προσδιορίσαμε. Ουσία αυτής της κόντρας , που ξεδιπλώθηκε με αφορμή την Πατριαρχική και Συνοδική πράξη του 1928 η οποία καθορίζει το καθεστώς της διοίκησης των μητροπόλεων τωψν νέων χωρών στην εκκλησία της Ελλάδας, είναι η επιθυμία της ελλαδικής εκκλησίας να έχει τα πρωτεία στην εκπροσώπηση των Ορθόδοξων Χριστιανών. Γενικώς. Όπως αντιλαμβάνεται κανένας μια τέτοια – επί της ουσίας – αναγνώριση, από διεθνείς οργανισμούς, κράτη κλπ. δίνει ενισχυμένη δυνατότητα στην ελλαδική εκκλησία να παίξει ρόλο στις εξελίξεις στην περιοχή και παράλληλα και στην ελληνική α.τ. ένα ισχυρό εργαλείο για τους δικούς της σχεδιασμούς.Και εδώ υπογραμμίζεται η ύπαρξη διαφορετικών εκδοχών της σημερινής ιδεολογίας της ελληνικής α.τ.

Επόμενα γίνεται κατανοητό νομίζω για ποιο λόγο πιστεύω πως η παρουσία του Χρ. ενέπνευσε τόση ένταση: προφανώς όχι επειδή «έφερε τον κόσμο στην εκκλησία» ή «επειδή υπερπροβλήθηκε από τα ΜΜΕ» ή ακόμα για τα εκκλησιαστικά σκάνδαλα κλπ. Όλα τα παραπάνω συνέβησαν, βέβαια και η ένταση με την οποία βγήκαν προς τα έξω εξέφρασε ακριβώς αυτή την ενδοαστική κόντρα. 

Μ’αυτή την έννοια, το πολιτικό ζήτημα απέναντι στην εκκλησία -από τα αριστερά μιλώντας – δεν έγκειται προφανώς στο σύρσιμο στην αντικληρικαλική πλευρά της αστικής ιδεολογίας. Άκουγα π.χ. προχτές ένα εκπρόσωπο του ΣΥΡΙΖΑ να λέει στην τηλεόραση «΄να ασχοληθεί η εκκλησία με την πνευματικότητα και να μην πολιτικολογεί» για να συμπληρώσει καπάκι μετά κάποιες ατάκες για τη λατινοαμερικάνικη θεολογία της απελευθέρωσης. Μόνο που και η τελευταία είναι «πολιτική» εκδοχή της θρησκευτικής παρέμβασης. Και, ανεξάρτητα από την αυταπάτη που καλλιεργεί μια αντίληψη ότι είναι δυνατό η δοσμένη ελλαδική εκκλησία να πάρει το μέρος της εργατικής τάξης, αφήνει μπόλικα ζητήματα αναπάντητα. Κυρίως γιατί απ’ότι φαίνεται η τάση που υπηρέτησε ο Χρ. δεν πρόκειται να πεθάνει μαζί του. Τουλάχιστον δεν είναι διατεθειμένη να τα παρατήσει, και από που να προκύπτει κάτι τέτοιο μια και σήμερα είναι πολύ πιο ενισχυμένη απ’ότι πριν 10 χρόνια – όταν η μόνη δημόσια έκφρασή της ήταν οι «νεοορθόδοξοι» ή παλαιοορθόδοξοι διανοούμενοι αρθρογράφοι της «Καθημερινής».

Θα έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον επομένως η διαδοχή του αρχιεπισκόπου από τη άποψη του προσώπου. Δεν ξέρω ακριβώς πως έχει το κλίμα στην Ιερά Σύνοδο, πάντως η άμεση δρομολόγηση της διαδικασίας διαδοχής μάλλον κάτι δείχνει.

  

Σήμερα το πρωϊ, στην εκπομπή της Μαριέττας (όχι εκείνης, από που κι ως που εκπομπή εκείνη!) ήταν σύντροφοι και φίλοι προσκεκλημένος ο……Πανίκας ο Ψωμιάδης. Δεν σας κάνει εντύπωση είπατε;

Συνεχίζω.. Η εκπομπή αυτή είναι βέβαια πρωινάδικο, αλλά απ’όσο κατάλαβα με γερές δόσεις μεσημεριανάδικου, παναπεί παίρνουν τηλέφωνο διάφορες κυρίες και λέν ατάκες του τύπου «είμαι 22 χρονώ κι ο 58άρης σύζυγος μου δεν με ικανοποιεί σεξουαλικά», οπότε και το πάνελ χωρίζεται σε αντίπαλα στρατόπεδα κι αρχίζουν εκεί να μαλώνουν μεταξύ τους «όχι πρέπει να τιμάει το στεφάνι της», «ναι, αλλά και 22 χρονών τί να κάνει η παντέρμη», και «γιατί κοριτσάκι μου παντρεύτηκες τόσο μικρή ένα τόσο μεγάλο» και τέτοια. Και, φαντάζομαι, στο τέλος θα της δίνουν δώρο κανά αποχυμωτή – δεν πιστεύω να της στέλνουν κανά πιτσιρικά να τη φτιάχνει.

Οπότε, λέμε, σήμερα ο Πανίκας πήρε θέση (ναι, με το world famous και full of acclaim ύφος του) σε μια τέτοια περίπτωση: μια κυρία ερωτεύτηκε λέει τον 24χρονο φίλο του γιού της..Και τα έχουν – αν κατάλαβα καλά, γιατί μη νομίσετε, μεταξύ ύπνου-ξύπνιου παρακολουθούσα τα τεκταινόμενα.. Οπότε να πούμε ο Πανίκας τα χώνει στην κυρία, «και τί είναι αυτά», «και να τιμάς το στεφάνι σου»(επίσης) και διάφορα τέτοια. Τη στόλισε την κυρία κανονικότατα. Και μετά, κοντραρίστηκε και με μια ξανθούλα εκεί στο πάνελ που έλεγε «μα εδώ μιλάμε για έρωτα » (ήταν με την κυρία αυτή), οπότε της γυρνάει ατάκα «εσύ κοπελιά έχεις ερωτευτεί ποτέ;» – και όχι ότι η γκόμενα κώλωσε αλλά μαζεύτηκε σαφώς..

Και μετά δεν ξέρω τί έγινε, είπα να πάω κι απ’το γραφείο μια βόλτα..

Γιατί τα γράφω αυτά; (μέρες που είναι, και με το κεφάλι πό’ χω..)

Δείτε λίγο: για τον Πανίκα έχουν ήδη γραφτεί σεντόνια ολόκληρα για το πόσο λαϊκιστής είναι (λένε οι κουλτουριάρηδες), πόσο φασίστας (λένε πολλοί), πόσο γραφικός (λένε οι πιο ευγενικοί), και γενικώς τον στολίζουν με επίθετα αρνητικά. Τα οποία να σας πω μπορεί και να ισχύουν όλα σε κάποια αναλογία το καθένα. Ο χαρακτηρισμός όμως ότι οι Σαλονικιοί είναι δεξιοί επειδή βγάζουν τέτοιο νομάρχη είναι λάθος: για την ακρίβεια οι Σαλονικιοί μπορεί να είναι δεξιοί για χίλιους δυο άλλους λόγους, αλλά όχι για το νομάρχη. Γιατί ο Πανίκας, άμα γουστάρει βγαίνει δήμαρχος Αβάνας, Παρισιού, Νταρ Ες Σαλάμ, Σαν Φρανσίσκο και βάλε. Δηλαδή άμα δεν τον φάνε τα κυκλώματα μπορεί και πλανητάρχης να κατέβει..

Και εξηγούμαι: κατ’αρχήν ο πολιτευτής (συμβατικά μια έννοια χρησιμοποιούμε) ποιο αντικειμενικό σκοπό έχει; Να εκλεγεί. Πώς οι μεγάλοι θεωρητικοί του πολέμου το έχουν περιγράψει; «Μία τακτική είναι η σωστή  αυτή που θα νικήσει» (Από τον Σουν Τζου μέχρι τον Μακκιαβέλι, τον Κλαούζεβιτς και το Λένιν). Αν προκειμένου να εκλεγεί ο Πανίκας δεν πρέπει να αφήνει κανένα δυσαρεστημένο θα το κάνει: μεγάλη ομάδα ο ΠΑΟΚ, μεγάλη ομάδα ο Άρης, ο Ηρακλής, ο Απόλλων, ο Αχιλλέας Τριανδρίας, ο Κεραυνός Δενδροποτάμου. Θα πάει σε εκδήλωση των βασιλοφρόνων Γιαννιτσών αλλά θα συναντηθεί και με τον Αλαβάνο για τα προβλήματα της Κορώνειας – όπου θα αλληλοεκτιμηθούν κιόλας.. Μεγάλος πολιτικός ο Ανδρέας Παπανδρέου, μεγάλος ο Χαρίλαος, μέγιστος ο Καραμανλής.. Θα έρθει στο γάμο σας, θα έρθει στα βαφτίσια, στα εγκαίνια, στα συλλαλητήρια, στις ημερίδες, σε επιστημονικές εκδηλώσεις, σε καλλιτεχνικές, σε δοξολογίες και σε λαϊκές αγορές. Θα μοιράσει ούζα το δεκαπενταύγουστο, θα μαζέψει χρήματα τα Χριστούγεννα για τους Έλληνες της Ίμβρου, θα γίνει θέμα στο πανελλήνιο για το αλβανόπουλο που σηκώνει την ελληνική σημαία στη Μηχανιώνα και παράλληλα θα εξυπηρετεί όσους (και πιστέψτε με είναι πολλοί) παράνομους μετανάστες του το ζητήσουν στη Νομαρχία. Θα πλημμυρίσουν τα χωριά, θα ανέβει με το αδιάβροχο στο τραχτέρ και θα βρεθεί μόνος αυτός από τους κυβερνητικούς, μαζί με τον κοσμάκη – που, καλός μαλάκας κι ο κοσμάκης, θα χαρεί και θα αισθανθεί δίπλα του την εξουσία δι’αυτού του τρόπου (ε, ναι γενικώς: βρίσκει και κάνει ο Πανίκας..).

Οπότε, λέω ο Πανίκας αμέσως έχει ένα πλεονέκτημα που κανείς άλλος δεν έχει. Φαίνεται ότι είναι ένας από «μας». (Καλά όχι «εμάς» του Regimientoυ, το μέσο όρο των ψηφοφόρων της περιφέρειάς του). Όχι απλά είναι λαϊκός και το δείχνει – το υπερτονίζει – αλλά πέιθει ότι συμπάσχει με τον κοσμάκη. «Πείθει» λέμε, όχι ότι συμπάσχει, εννοείται, πώς να συμπάσχεις όταν μένεις σε μέγαρα. Αλλά κοιτάχτε για να λέμε την αλήθεια, πρέπει να είναι κανείς αρκετά πίσω σε πολιτική συνείδηση για να περιμένει από ένα πολιτικό πρόσωπο να συμπάσχει κυριολεκτικά με την πάρτη του στα δύσκολα: από τους πολιτικούς περιμένεις να διαμορφώνουν πολιτικές ώστε π.χ. να μην πλημμυρίζουν τα χωριά με τις βροχές, ή να μην κλείνουν οι επιχειρήσεις και μένει άνεργος ο κόσμος. Άρα, το συμπέρασμα: η επιτυχία του Ψωμιάδη (το ότι «πείθει») σημαίνει ότι έχει κατορθώσει σε συνθήκες πλατειάς αποπολιτικοποιήσης να πλασάρει τον εαυτό του σαν κάποιο που «νοιάζεται» και που μπορεί σε ατομικό επίπεδο να δώσει κάποια λύση. Σε οποιοδήποτε πρόβλημα: από την Κορώνεια μέχρι την κυρία που ερωτεύτηκε τον 24χρονο φίλο του γιού της.  

Επομένως πώς να «αποδομήσεις» τον Ψωμιάδη; Εδώ σκάνδαλο προέκυψε με τον κουμπάρο του πρόπερσι και σήμερα ουδείς θυμάται τίποτα: όχι γιατί δεν έγινε δα και τίποτα (..όλο και κάτι θά’ γινε). Αλλά γιατί ο κόσμος, ακριβώς, του συγχωρεί να είναι και λίγο λαμόγιο.. Όλοι τα παίρνουν σου λέει, αυτός τουλάχιστον είναι καλό παιδί (αγαπάει και τη μανούλα του, έτσι;)

Σεμινάρια πολιτικής δίνει ο Πανίκας μην το συζητάς. Φαντάζομαι ότι αν χρέωναν στο Foucault καμιά εργασία αποδόμησής του θα έσκιζε τα πτυχία του ο Γάλλος: τί να αποδείξει; Ό,τι προκαλεί αλλεργία σε ένα διανοούμενο ο Ψωμιάδης το κάνει, και μάλιστα όχι κρυφά αλλά ολοφάνερα, και μάλιστα το διατυμπανίζει με κάθε τρόπο. Ανάποδα παν τα πράγματα. Ο Πανίκας αποδομεί το πολιτικό σκηνικό. Είναι η πιο κραυγαλέα περίπτωση πολιτικού προσώπου που δεν νοιάζεται για κανένα comme il faut, που δεν διδάσκει καμμία ηθική (με την έννοια δεν βάζει κανένα πρόταγμα π.χ. σοσιαλιστικό ), που δείχνει το ίδιο ευάλωτος τελικά στη δημόσια κριτική με την οποιαδήποτε κυρία των πρωινάδικων αλλά ταυτόχρονα τους χορεύει όλους στο ταψί: αν σε κράξει ο Ψωμιάδης κε Καραμανλή και κε Παπανδρέου δεν την έχεις και τόσο καλά..Και αυτό συμβαίνει γιατί κάνει ό,τι ακριβώς δεν θα έπρεπε να κάνει (σύμφωνα με κάποιο άτυπο κι άγραφο κώδικα δημόσιας συμπεριφοράς των πολιτικών προσώπων), και άρα δεν έχεις να του προσάψεις τίποτα: προφανώς αυτή η δημόσια συμπεριφορά είναι και η αντίστοιχη των ψηφοφόρων ΤΟΥ (και όχι της ΝουΔούλας, οι ψήφοι δικοί του είναι).

[Να ξεκαθαρίσω και κάτι άλλο: ο Πανίκας εφαρμόζει την πολιτική της ΝΔ. Πώς το λένε είναι αστός πολιτικός και στα σοβαρά ζητήματα έχει όλη τη σοβαρότητα της τάξης που υπηρετεί, μη σας δημιουργηθούν άλλες εντυπώσεις απ’ όσα γράφω. Κλαίγεται για τη λιτότητα αλλά υπηρετεί την πολιτική της λιοτότητας με χίλια. Η μόνη αποδόμηση που μπορεί να τον εξουδετερώσει είναι ο λαός να έρθει σε ρήξη με αυτή την πολιτική συνολικά. ΚΚΕ δηλαδή, μη ξεχνιόμαστε..] 

Όσο το σκέφτομαι ο Πανίκας έχει λιγότερα κοινά με το Μεταξά ή τον Παττακό (ή τον Περόν) και περισσότερα με τους Sex Pistols: βγάζει προς τα έξω, με τον πιο ξεκάθαρο και εκκωφαντικό τρόπο την πραγματική «ηθική» του πολιτικού συστήματος. Δώσ’τους ό,τι θέλουν για να βγεις.Βγες και στρίμωξέ τους στη στρούγκα με χαριτωμενιές και χατιράκια. Κι άμα σου την πει η απρόσωπη εξουσία κι οι διανοούμενοι (που  ούτε την ορθογραφία της λέξης «λαός» δεν ξέρουν) σήκωσε το μεσαίο δάχτυλο.Όλος  ο αστισμός σέρνεται σαν τα γουρούνια στον ίδιο βούρκο, απλά ο Πανίκας δεν φοράει γαλλικές κωλώνιες..  

He’s so pretty, oh so pretty vaaaaaaaaacant..And he don’t care