Φεβρουαρίου 2008


o Carlos Marighella - Ύ?ραψε το εγχειρίδιο του αντάρτη πόλεων (άσχετο αλλά αφορμή Ώ?αχνα για να σηκώσω φώτο του)«Ο Τρεφφαί είχε ήδη πληροφορηθεί απ’το ραδιόφωνο ότι ένα κείμενο είχε φτάσει στις εφημερίδες και τα ειδησεογραφικά πρακτορεία, ταχυδρομημένο από το Παρίσι τη νύχτα, ήταν υπογραμμένο από την ομάδα Νάδα, διεκδικούσε την απαγωγή του πρεσβευτή και ζητούσε τη δημοσίευση της διακήρυξης σε όλες τις εφημερίδες καθώς και την πληρωμή από το κράτος 200,000 δολλαρίων ως λύτρων.Το κράτος είχε σαράντα οχτώ ώρες προθεσμία για να απαντήσει, δηλαδή ως τη Δευτέρα το μεσημέρι. Αν απέρριπτε τις προτάσεις θα εκτελούσαν τον πρεσβευτή.» 

…καλά. Το παραπάνω απόσπασμα θα μπορούσε να είναι κατ’ευθείαν βγαλμένο από την κινηματογραφική αφίσσα – ή να είναι κείμενο trailer.Τί θα γίνει άραγε; – σας φαντάζομαι ν’αναρωτιέστε. (..αν και μάλλον ξέρουμε όλοι τί γίνεται σχεδόν πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις) 

Είναι η σελίδα 123 από το μυθιστόρημα του Jean Patrick Manchette -για τον οποίο κάτι ψιλογράψαμε εδώ -,  «Nada», το οποίο πρωτοκυκλοφόρησε το 1972 . Το αναπαράγω από τις εκδόσεις «Στάχυ», Αθήνα 1996 σε μετάφραση Γιάννη Καυκιά. Επίσης ανταποκρινόμενος στο κάλεσμα του εξαποδώ  ( θα μπορούσε να είναι και τραγούδι , at his satanic majesty’s request  😉 ). Πιστεύω ότι είναι από τα σπουδαιότερα polar μυθιστορήματα ενώ επίσης είναι πολύ ουσιαστικό από την πολιτική πλευρά των πραγμάτων -καθώς ανατέμει την υπόθεση του «αντάρτικου των πόλεων».Aφήστε που ήταν και το πρώτο βιβλίο που βρήκα δίπλα μου… 

Ευχαριστώ τον εξαποδώ για την πάσα, οι Παρτιζάνα   , Γκρανμα, Σκακιστικό blog, και Teenage Idol ..στο καθήκον -εκτός και το έχουν ήδη κάνει – κι επίσης αν κανένας από το εκλεκτό αναγνωστικό μας κοινό θα ήθελε να αξιοποιήσει το χώρο του βλογ για να πάρει μέρος καμμιά αντίρρηση, οι κανόνες είναι οι εξής:

1) Βρίσκουμε το πλησιέστερο βιβλίο με τουλάχιστον 123 σελίδες.
2) Πάμε στη σελίδα 123
3) Παραθέτουμε την 6,7 και 8 περίοδο*.
4) Καλούμε άλλους πέντε ιστολογούντες…

*είναι το διάστημα που ξεκινά με κεφαλαίο και τελειώνει σε τελεία.

Τα γεγονότα, νομίζω ο Μαγιακόφσκι τό ‘πε – ή ο Μαρξ;- , σπάνια έρχονται γυμνά. Φοράν πάντα από πάνω τους μπόλικα ρούχα: πολύχρωμα ενίοτε, εντυπωσιακά συχνά, άλλοτε φτηνιάρικα και άτσαλα συνταιριασμένα,  πάντως, ως γεγονότα, καλύπτονται. Έτσι που την ουσία τους να μην μπορείς να τη διακρίνεις παρά ύστερα από καιρό.. Όχι δηλαδή ότι δεν υπάρχουν κι οι διάφοροι που τα βλεφαριάζουν πάνω κάτω με την επιμέλεια καμακιού στη Ρόδο. Άλλα κι αυτοί δεν είναι άσφαλτοι – ένεκα που σφάλλουν συχνά, διότι το κάθε βλεφάριασμα είναι ζήτημα οπτικής γωνίας: πάνω, κάτω,  αριστερά ( το πιάσαμε το υπονοούμενο ε;) και δεξιά.. Συν (κι εδώ το πιάσαμε το υπονοούμενο ε;)  του ότι κάποιοι κάνουν το κρέας ψάρι ή, όπως έλεγε για τον Κυρκο ο Τζιμάκος, κάνουν την (μάγισσα) Κί/ύ ρκη και ενώ τα βλέπουμε καθαρά τα γουρούνια μας τους λένε για ανθρώπους. Που παναπεί πρόβλημα βέβαια γιατί ενώ πας να ψωνίσεις μαρούλι σου βγαίνει μπρόκολλο , ή αν θες, εκεί που λες «ας ακούσω την άποψη της αριστεράς» ακούς την άποψη της δεξιάς και μπερδεύεσαι εσύ, εσύ λέω, που έκανες κοπάνα από την ΟΒ σου όταν είχατε ιδεολογικό μάθημα, που προτιμούσες το χαβαλέ στο τραπεζάκι απ’το να διαβάσεις για τον αποστάτη Κάουτσκι, που πολύ θα ήθελες για την πάρτη σου να εμβαθύνεις αλλά ας όψεται η δουλειά κι οι υποχρεώσεις.

Εσύ- ω! εσύ –  ας πρόσεχες. Γενικώς. Άμα εξαιρέσουμε την αντίθεση κεφάλαιο – εργασία όλα τ’άλλα σ’αυτή τη ρημο σ.Γκιάπ διάβαζε όοολο το ΛΎ?ιν του γι’αυτό και νίκησε τους Αμερικάνοι, τους οπορτούνες κι όλους τους εχτρούς του λαούαδοζωή έρχονται σε αποχρώσεις λεπτές όσο το οδοντικό νήμα λέμε, κι άμα δεν έχεις μάτι εξασκημένο γάματα.

Για πάρ’τε τώρα κάβο μιαν υπόθεση: το Κοσσυφοπέδιο «ανεξαρτητοποιείται» εντάξει; (μέσα σε εισαγωγικά το ρήμα βέβαια γιατί αν είναι να  διώξουν – οι ΗΠΑ – τους καταπιεστές Σέρβους για να δουλεύουν οι ντόπιοι μεροκάματα του τρόμου σε πολυεθνικές , με μαύρο δάκρυ θα κλαίν οι τύποι εκεί). Επίσης σπρώχνεται η «οριστική» λύση του ζητήματος της ονομασίας της πΓΔΜ. Η Ελλάδα ψιλοστριμώχνεται γιατί η λύση δεν έχει να κάνει με το -λογικό -του γεωγραφικού προσδιορισμού αλλά με την άσκηση πιέσεων στη χώρα της Νάνας Μούσχουρη για μια σειρά ζητήματα (ποια;) . Αγωγοί πετρελαίου στήνονται και σχεδιάζονται, η Κύπρος μπαίνει επίσης σε τροχιά Ανάν 2 – άλλο πράμα να προτείνεται δεν το κόβω εκτός και την αποφασιστική επί του κυπριακού  αρμοδιότητα αναλάβει η ΚΕ του ΚΚΕ- , οι προτάσεις των διεθνών διαμεσολαβητών αποκρύβονται από τα κόμματα αλλά διοχετεύονται στο «ελεύθερο» Βήμα, κρατάμε την ανάσα μας για το επικείμενο- «μητέρα όλων των σκανδάλων»- σκάνδαλο της Siemens, και βέβαια..

..ο νέος εκλεκτός εδώ και λίγες εβδομάδες διαπρέπει στην τέχνη του να εντυπωσιάζει τους πάντες με την επιχειρηματολογία και τις καινοφανείς ριζοσπαστικές του απόψεις χωρίς να λέει τίποτα απολύτως. Τα λένε οι άλλοι γι’αυτόν ότι τα λέει. Κι εσύ, εφ’όσον ακούς να λέν γι’αυτόν ότι λέει, λες κι εσύ πως λέει πράγματα σπουδαία, και μετά το λενε όλο και περισσότεροι και μετά «εμφανίζονται» (ναι βρε! από μόνα τους)  κάτι γκάλοπ που δίνουν σ’ένα κόμμα –  το οποίο  πανηγύριζε πριν λίγους μήνες  όταν πέρασε με δεύτερο δεκαδικό το 5% –  το 15% στην πρόθεση ψήφου (προφανώς γίνονται τιτάνιες ανακατατάξεις στην πολιτική συμπεριφορά του Έλληνος). Και έπειτα λες, πάλι, εσύ, ο αριστερός, «ε, άρα νικάμε –  γινόμαστε περισσότεροι». Που να πάει το μυαλό σου ότι ακόμα και το εξημερωμένο ΚΚΙταλίας (εξημερωμένο μεν – ΚάπαΚάπα δε) του έδιναν 5 -10 μονάδες κάτω τα γκάλοπ έτσι, μπας και σπάσει ο διάλος το ποδάρι του..

Διαβάζω σήμερα στην Ελευθεροτυπία:»συνάντηση ΣΥΡΙΖΑ με Μπαμπατζάν στην Άγκυρα».Όπου ανάμεσα σε άλλα ο ΣΥΡΙΖΑ μας ανακοίνωσε ότι ο κ. Μπαμπατζάν (υπΕξ της Τουρκίας έτσι;) εξέφρασε την ικανοποίησή του «για τη βελτίωση των σχέσεων και τη συνεργασία των δυο χωρών σε μια σειρά τομείς». Επίσης θυμάμαι προ τριμήνου – διμήνου; -την επίσκεψη Αλαβάνου στην πΓΔΜ και το εκεί αντίστοιχο κλίμα που μεταφέρθηκε από το σχετικό ανακοινωθέν του ΣΥΡΙΖΑ.

Πη Αρ ίσως μου πείτε. Γυρνάει ο ΣΥΡΙΖΑ – οι μεγάλοι όχι ο νέοπαρ -τα Βαλκάνια και συναντιέται με κυβερνήσεις. Έλα όμως που αυτό δεν είναι δημόσιες σχέσεις: Άραγε θα συναντούσε η Μπακογιάννη τον εκπρόσωπο του ODP της Τουρκίας αν ερχόταν από εδώ; Αν είχε κάτι να βγάλει μόνο. (πολύ σωστή σκέψη: τί έχουν να βγάλουν όλοι τούτοι από το ΣΥΡΙΖΑ;).

Εάν , λέω τώρα, για την Κύπρο προαλείφεται λύση τύπου Ανάν, θα πρέπει κάπως να πιεστεί η Ελλάδα, να πιέσει την Κύπρο να τη φάει -τη λύση –  και να πει κι ευχαριστώ. Για να γίνει αυτό θα πρέπει η Ελλάδα να πάρει κάτι από το «θέμα» της Μακεδονίας που να το παρουσιάσει ως νίκη -γιατί ποιος τον ακούει μετά τον Άδωνι – , κι αν η Ελλάδα δεν τους πολυκάθεται καλά, το προηγούμενο του Κοσσυφοπεδίου θα της το ανεμίσουν στη μούρη τίποτα «εξαγριωμένοι» μουσουλμάνοι υπάλληλοι του προξενείου της Κομοτηνής – ίσως και όχι μόνο τέτοιοι. Που βέβαια οι τελευταίοι μπορεί να ανοίξουν το ζήτημα ανά πάσα στιγμή μια και το πραγματικό θέμα Ελλάδας Τουρκίας είναι η υφαλοκρηπίδα του Αιγαίου.Ποιος ζηλεύει τον οποιοδήποτε πρωθυπουργό σε μια τέτοια κατάσταση;

Εκείνος , λέω εγώ, που– πιστεύει ο ίδιος και πιστεύουν οι άλλοι γι’αυτόν – μπορεί να εγγυηθεί ότι θα εξασφαλίσει τη μέγιστη δυνατή – λαϊκή -συναίνεση απέναντι σε ΟΛΑ. Γενικώς. Το προαναγγελθέν σκάνδαλο της Siemens – προαναγγελθέν βέβαια, μια και εδώ και κάτι χρόνια , πια, σκούζουν στη Γερμανία για το 2004 – αν σκάσει θα καθαρίσει τη μπουγάδα από πολλούς και διάφορους – κι όχι μόνο πρόσωπα αλλά και κόμματα ενδεχομένως. Ποιοι άραγε είναι αρκούντως «καθαροί» και «άφθαρτοι» για να βγάλουν σε πέρας, με το μικρότερο δυνατό για τον αστισμό κόστος, μια τέτοια αποστολή αυτοκτονίας;

(ε..ανοίχ’τε καμμιά τηλεόραση. Όλα από τα βλογς θα τα μαθαίνετε;).

Παγκόσμια αναταραχή – θαυμάσια κατάσταση έλεγε ο Πρόεδρος Μάο. Και είναι πράγματι τέτοια η κατάσταση, θαυμάσια. Οι από πάνω γυρέυουν λύση  ανάγκης – πλέον-, οι από κάτω πρέπει να ψάξουν λύση ριζική.

Άιντε a las barricadas..

   

«Η μέρα άλλωστε ήταν βαρυσήμαντη και τραγική και δεν επέτρεπε χειροκροτήματα.Σιγή, δάκρυα, ψαλμοί και προσευχές, καλυμμένα πένθιμα τύμπανα και απαλή μουσική ήταν τα μέσα με τα οποία το έθνος σήμερα εξέφρασε την επιδοκιμασία του.»

Ο Τάκης ο Σειράς γεννήθηκε (υπόκωφο βουητό του ερωτευμένου αίματος μέσα στην ανατριχιαστική απογείωση ενός άντρα και μιας γυναίκας που ολομόναχοι κι όμως μαζί παρασέρνονται    και εννιά μηνών ναυτία, υπνηλία, ξύπνημα σε περίτρομη αγωνία κι ο πόνος, το αίμα και οι ακαθαρσίες της γέννας). Ο Τάκης ο Σειράς  γεννήθηκε και μεγάλωσε σε μονοκατοικία στην Καλαμαριά, σε ένα παλιό σπίτι μ’αυλή στη Νίκαια, στα Φάρσαλα, στην Ανθήλη σ’ένα σπίτι από τούβλα, δίπλα σ ‘ένα αχούρι πού’ τανε  παλιά καπναποθήκη έξω από την Καβάλα, σε μια νεόχτιστη οικοδομή στο Γιδά στο       

 μαιευτήριο που έγινε με δωρεά του γερο Ωνάση, σε αριστοκρατική συνοικία σε προάστιο, σε διαμέρισμα σε πολυκατοικία.

– βοηθός σερβιτόρου, ντελιβεράς, φοιτητής οδοντιατρικής, βόηθαγε στα χωράφια το γέρο με τη φρέζα, έκανε κάθε δεύτερο Σάββατο το dj σ’ένα συνοικιακό μπαρ Β’ Εθνικής, έπινε μπάφους στα παγκάκια της εκκλησίας με κάτι μούρες από το Λύκειο, ετοίμαζε βιογραφικά για τεχνικές εταιρίες:

«δεν έχω προϋπηρεσία, μα θέλω να αποκτήσω, το ωράριο;κανένα aytoktonia.jpgπρόβλημα, εντάξει 500€ και τα ταμεία δικά μου, όλοι από κάπου αρχίζουμε ε;»

πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς , αγιασθήτω τ’όνομά σου

Γυμνός παρουσιάστηκε στο στρατό. Τον ζύγισαν, του μέτρησαν το ύψος, κοίταξαν μην έχει πλατυποδία, του εξέτασαν τ’αρχίδια να δουν αν αν είναι δυο, μέτρησαν τα δόντια του, τού δειξαν κάρτες – κάτι παλιοσειρές απόφοιτοι ΤΕΙ Πληροφορικής – για να εξετάσουν την όραση, ακροάστηκαν την καρδιά και τα πλεμόνια του, του έκαναν ακουόγραμμα πριν τις βολές, κάνανε διάγραμμα της ανάλυσης ούρων του και του δείκτη νοημοσύνης του ( «επάγγελμα;» – «δικηγόρος» – «τελείωσες καμμιά σχολή»; – «…»).

Τού έδωσαν μια μεταλλική ταυτότητα με τον αριθμό μητρώου του, να την κρεμάσει στο λαιμό του, τα προβλεπόμενα ατομικά είδη,τον προβλεπόμενο φοριαμό, το προβλεπόμενο κρεβάτι, του έμαθαν να στρώνει το προβλεπόμενο κρεβάτι, να δένει τις αρβύλες με τον προβλεπόμενο τρόπο, να φοράει το τζόκεϊ προβλεπόμενα, να χαιρετάει προβλεπόμενα, να σηκώνει τα μανίκια προβλεπόμενα .

Ο Τάκης ο Σειράς  , κι ο Τάσος, κι ο Μάριος, και άλλος ή άλλες σειρές έκαναν ασκήσεις ακριβείας, πορείες, λύση  – αρμολόγηση όπλων, έτρωγαν γκοτζίλα και πούστη – κάθε Τρίτη – Πέμπτη -, έμαθαν να κρύβουν το τσιγάρο στη σκοπιά, να φωνάζουν δυνατά «αλτ τις ει» και «σβύσε φώτα μηχανή και περιμένε αναγνώριση», να λουφάρουν στον όρχο, να τεντώνονται στις αιφνιδιαστικές επιθεωρήσεις και τα «ανοίχ’τε τους φοριαμούς», να αδιαφορούν στις πρωινές αναφορές, κι επίσης τις πτώσεις και τους χρόνους του ρήματος παλεύω.

» σειρά..την παλεύεις;»

Ένας χρόνος είναι λίγος. Κάποτε λέει πολεμούσαν και τρία και τέσσερα χρόνια και παραπάνω. Δεν ξέρω. Εγώ φοβάμαι. Δεν φταίω που τρομάζω όταν αυτά τα πράγματα σκάνε, με κάνουν και το βάζω στα πόδια αυτά τα πράγματα, ναι. Δεν μπορώ τις ασκήσεις. Δεν μπορώ τις αγγαρείες. Δεν μπορώ τις φωνές. Δεν μπορώ μέσα.

Δεν μπορώ κι έξω.  Δε μου στέλνει μηνύματα καμιά. Οι άλλοι με ξέχασαν στη γιορτή μου. Τ’αφεντικό ήδη πριν φύγω πήρε άλλον -μου τό ‘χε πει. Τα λεφτά τελειώνουν. Το σώμα μου πονάει.   

«δεν την παλεύω ρε σειρά». Είμαι μόνος μου σειρά..

Ο ιερέας προσευχήθηκε στο θεό.

 Ο ανθυπασπιστής του πρώτου ετοίμαζε την ΕΔΕ , ο Ταξίαρχος ούρλιαζε, ο Μέραρχος ζητούσε εξηγήσεις,κάποιοι ΕΠΟΠ μουρμούριζαν «κάν’τε μαλακίες και θα την πληρώσουμε όλοι», κανα δυο πιτσιρικάδες έβαζαν τα κλάμματα, οι άλλοι κοιτούσαν σαν χαμένοι, κανένας δεν θυμήθηκε εκείνο το γελοίο που λέγαμε στο κέντρο «άμα δεις λέει, αυτοκτονία, σε απολύουν αμέσως»..

Το ΓΕΣ έβγαλε ανακοίνωση.Η ΚΝΕ το ίδιο.  Καναδυο εφημερίδες επίσης γράψαν μονόστηλα. Κανείς δεν σκέφτηκε να το κάνει κύριο θέμα.

 Νά’σαι νέος σήμερα είναι λίγο βαρετό για τον Τύπο -εκτός και βολεύεις τα ντεκόρ και της ατάκες του καινούργιου superstar της πολιτικής μας ζωής.

        * το μεγαλύτερο μέρος του κειμένου , όπως και ο τίτλος, είναι από το διήγημα του Τζον Ντος Πάσος «Το σώμα ενός Αμερικάνου», από τη συλλογή «Αμερικάνικη Προλεταριακή Λογοτεχνία», εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή, αθήνα 1987 μτφ. Νίκος Σαραντάκος.

Αφορμή η ανακοίνωση της ΚΝΕ για μια ακόμα αυτοκτονία Έλληνα φαντάρου.. 

                                                                                                                                                                        

Επόμενη σελίδα: »