Νοέμβριος 2007


chantal goyachantal goya Ticket out of wastelandAnna Karina

 Στον Γκοντάρ ανήκει η κορυφαία δήλωση όλων των εποχών για το σινεμά: μπορείς να κάνεις σπουδαίες ταινίες αν έχεις κορίτσια και όπλα.

chantal goya

chantal goyachantal goyaΤο έχουν συνομολογήσει και οι Cramps εξάλλου με το «Bikini Girls and Machine Guns» – και ποιος είμαι εγώ να αμφιβάλλω. Έπειτα δείτε τον Tarantino: με τίποτα δεν μπορεί να ξεκολλήσει από το concept.

Δεν γράφω το Cahiers du Cinema και δεν είμαι σε φάση για αναλύσεις περί Γκοντάρ. Αλλά..

Πάρ’τε την Άννα Καρίνα. Πάνω. Το βλέμμα, το τσιγάρο, πως σβήνει το γκρίζο πίσω της. Η έξοδός της από την Alphaville δεν έχει κάτι το ηρωικό. Είναι σκέτη απόγνωση. [Αν και ο Γκοντάρ αποδείχτηκε λάθος: το μέλλον δεν ήρθε βιομηχανοποιημένο να ορίσει τη μοίρα μας. Το μέλλον για την ακρίβεια ακόμα δεν ήρθε. Και οι αναλύσεις για την ΕπιστημονικοΤεχνική Επανάσταση, τα οικουμενικά προβλήματα, τη σύγκλιση των συστημάτων αποδείχτηκαν εκτός από λάθος – λάθος -λάθος και τραγικά ανόητες..Άλλη κουβέντα αυτή βέβαια]. 

Εντάξει, υπερβάλλω. Η απόγνωση είναι το ίδιο, και μέσα και έξω. Από την κάθε Alphaville. Και η σανίδα σωτηρίας επίσης είναι μία. Όλα τα τραγούδια, όλη η τέχνη γι’αυτό μιλάν.Που δίνει νόημα στο ενδιάμεσο του τίποτα, που λεμε ζωή. Και εδώ που τα λέμε με την Αννα το χάος μπορεί να ισορροπήσει για λίγο. Και ίσως να αποκτήσουν νόημα μια σειρά από λόγια της φαντασίας – που τέτοια είναι κατά τα άλλα . I know και το σινεμά είναι ψέμμα, και μάλιστα πιο ειλικρινές τέτοιο και μάλιστα πιο επικίνδυνο, γιατί άμα σηκώσεις μια φορά το βλέμμα άντε να ξανακοιτάξεις πιο κάτω μετά.Όμως η έξοδος από την Alphaville υπάρχει. Τόλμη χρειάζεται. Α, και κίνητρο.

Η Chantal βέβαια είναι άλλη περίπτωση. Στο «Masculin/Feminin» ήταν η πιτσιρίκα με τα όνειρα των περιοδικών που ήθελε να γίνει τραγουδίστρια και προσπαθούσε να ταιριάξει τα λόγια της με τον άλλο φοιτητάκο που έτρεχε στις απεργίες της CGT με μιαν Humanite στο χέρι. Η δική της «έξοδος» -η ίδια είναι «η» έξοδος – δεν έχει την απελπισία της Άννα. (της Άννας). Όμως κάτω από τα χρώματα, και τους ήχους των Bent π.χ. υπάρχει κάτι διαφορετικό από την απόγνωση της Άννας?

Δεν είναι κάθετος ο Ζαν -Λυκ. Μπορεί και να υπάρχει. Η απόδραση του Alphaville γίνεται μέσα στη νύχτα. Στο «Masculin/Feminin» βρίσκει ο ένας τον άλλο στο σινεμά. Η τέχνη δηλαδή συνδέει το νήμα. Το φαντασιακό αν θέλετε, αναλαμβάνει να οργανώσει την πραγματικότητα.

Μα, γίνονται τώρα αυτά;

Πάντως εγώ είμαι με τη Chantal. Πιο υγιές μου φαίνεται.

Υ.Γ.

 A propos καταγγέλω το άθλιο σύστημα design του wordpress. Δεν υπάρχει η παραμικρή δυνατότητα για κάτι αξιοπρεπές.         

Δεν ξέρω πόσοι από σας κει έξω ασχολείστε με τη jazz.

Καλά, όλο και κάτι θα ΄χει ακούσει και ο λιγότερο υποψιασμένος, νομίζω. Μάλλον κάμποσοι θα έχετε ακούσει ότι πρόκειται για την κατ’εξοχήν μουσική των μαύρων (θα έγραφα «νέγρων» βασικά , αλλά ακούγεται κάπως..) , την μητέρα κάθε μουσικής των μαύρων, που γεννήθηκε κατ’ευθείαν στην Αφρική (εντάξει, έτσι λένε οι μουσικολόγοι βασικά, που ψάχνουν να βρουν τη σύνδεση ανάμεσα στη σύγχρονη αυτοσχεδιαζόμενη μουσική και τους τελετουργικούς ήχους των πρωτόγονων φυλών της Αφρικής) μορφοποιήθηκε στην γιορταστική ατμόσφαιρα της Νέας Ορλεάνης, μπήκε στα καμπαρέ, τα ξενοδοχεία, τα θέατρα και τον κινηματογράφο μέσα από τις big bands, ξαναχώθηκε στα περιθωριακά στέκια με το be -bop, συνδέθηκε στο Παρίσι με τον υπαρξισμό (χάρη σε κάτι φοβερά τυπάκια όπως ο Μπορίς Βιάν), ξέφυγε με τη free jazz, τον Miles Davis και τον Coltrane, κατέληξε στη rap – και στο μεταξύ συνδέθηκε με το rock’ n ‘ roll, με κινήματα διαμαρτυρίας ή αντίστοιχα με δεξιώσεις πρέσβεων. [ Δεν είναι του θέματος αλλά να πω ότι jazz δίσκοι κυκλοφορούσαν στη Σοβιετική Ένωση από τη δεκαετία του ’30 τουλάχιστον, ενώ πολύ δυνατή jazz σκηνή υπήρχε σε όλες ανεξαιρέτως τις σοσιαλιστικές χώρες της Ευρώπης. Υπάρχουν μάλιστα τζαζίστες παιδιά Ελλήνων πολιτικών προσφύγων όπως ο Α.Λάνθιμος, αν θέλετε να ξέρετε..].

Εν πάσει περιπτώσει, κάτι απ’όλ’αυτά θα έχει πάρει τ’αυτί σας τι διάολο να πούμε..

Απ’όλα τα παραπάνω πιο περίεργη ήταν η σχέση της jazz με την πολιτική. Η οποία ήταν συχνά πολύ στενή αλλά και από τις δυο μπάντες: ξέρετε ας πούμε ότι ο – συμπαθέστατος βέβαια – Dizzy Gillespie έκανε περιοδεία τη δεκαετία του ’60 (πέρασε κι από την Ελλάδα) στην Δυτ. Ευρώπη , χρηματοδοτούμενη από το Στέητ Ντηπάρτμεντ για να βγάλει προς τα έξω το «καλό» πρόσωπο της Αμερικής; You know ότι βασικά, δεν σκοτώνουμε τους μαύρους. Όλους τους δηλαδή. Αλλά υπάρχει και η άλλη πλευρά. Αυτή του Gil Scott Heron.

O   Gil – Scott Heron, γεννήθηκε το ’49 στο Σικάγο. Ξεκίνησε την ποιητική – μουσική του καριέρα με το LP «Small Talk at 125th and Lennox». Ποιητική -μουσική λέω, γιατί τούτο το πρώτο δισκάκι βασικά ήταν απαγγελίες ποιημάτων του, από τον ίδιο, πάνω σε ένα beat χαλάκι από congas και άλλα κρουστά.Τώρα που το σκέφτομαι ίσως και να είναι ο πρώτος rap δίσκος ever. Εξάλλου ο τύπος είναι βασικά ποιητής – κι όχι στιχουργός (μπλιάξ! τι ψωνισμένο συνάφι!). Από το 1971 και για όλη τη δεκαετία του ’70 ο τύπος ηχογραφούσε ανελλιπώς και έδινε ταχτικά συναυλίες αναμεμειγμένος ενεργά – για την ακρίβεια πρόκειται για στρατευμένο καλλιτέχνη – στο κίνημα των μαύρων για ισότητα. Είχε μάλιστα μια πιο βαθειά πολιτική συνείδηση και πιο κοφερή ματιά στα πράγματα : δεν είναι τυχαίο ότι πηγή έμπνευσης γι’αυτόν υπήρξε ο μαύρος ποιητής Langston Hughes, από τις πιο εμβληματικές μορφές της Αφρο -αμερικάνικης κουλτούρας, ο οποίος επί μακρόν σύνδεσε τη ζωή και το έργο του με το ΚΚΗΠΑ και το εκδοτικό του (International Publishers αν θυμάμαι καλά..). Ούτε είναι τυχαίο ότι συνδέθηκε πολιτικά με το Κόμμα των Μαύρων Πανθήρων και τον ηγέτη τους Huey Newton (για όσους ξέρουν εξέφραζε την πιο πολιτική και γνήσια ριζοσπαστική πτέρυγα των Μαύρων Πανθήρων, έβλεπε πιο συνολικά το θέμα της πάλης των αφρο-αμερικάνων προλετάριων μαζί με τους λευκούς και τους μετανάστες. Γι’αυτό κι έκανε φυλακή με στημένες κατηγορίες τη δεκαετία του ’70, γι’ αυτό και δολοφονήθηκε στις αρχές της δεκαετίας του ’90).

Αλλά εγώ γράφω για πάρτη του για άλλους λόγους. Στο φινάλε για το έργο του και τις συνθήκες μέσα στις οποίες δημιούργησε, και δημιουργεί, μπορείτε στο νετ να βρείτε.. Το θέμα είναι ότι ο Gil -Scott Heron υπήρξε ένας λαϊκός καλλιτέχνης , ένας άνθρωπος αφοσιωμένος να κινητοποιήσει λαϊκούς- έχει ΤΕΡΑΣΤΙΑ σημασία αυτό –  ανθρώπους στην πάλη για κάτι καλύτερο. Τόσο οι στίχοι του όσο και η μορφή της τέχνης του – jazz βέβαια, αλλά jazz προσιτή, χορευτική συχνά,  τέτοια που να αφήνει στον άλλο τα περιθώρια τόσο να ακούσει τους στίχους (τι; δεν είναι πρόβλημα να χάνονται οι στίχοι κάτω από τους ήχους;) όσο και να ευχαριστηθεί ένα τραγούδι – ήταν δογματικά προσανατολισμένοι σ’αυτό. Δεν αφήνει τον ακροατή του σε «ησυχία»: ούτε κομμάτια για έρωτες κι αγάπες (ανόητες μ’ανόητα φιλιά), ουτε γι’αυτοκίνητα και bitches απ’αυτά που λεν οι σύγχρονοι rappers, ούτε χορός για το χορό – και μάλιστα ο τύπος ήταν σκληρός κριτικός του προτύπου του μαύρου διασκεδαστή για το κοινό των λευκών μεσοαστών, τύπου James Brown κλπ., μια και όλοι αυτοί βασικά έκαναν θέαμα και καρικατούρα τη δύσκολη ζωή των γκέττο και την εξαθλίωση των μάυρων πληθυσμών. Μάκρυα από την πρέζα της εξουσίας, μακρυά από την Τέχνη του ύπνου που μας μπουκώνει το καθεστώς για να κλείνουμε τα μάτια. Και τα μυαλά.    

Γράφω για πάρτη του γιατί υπήρξε (θα.. εξηγήσω τον αόριστο) ένας καλλιτέχνης με τα δυο του πόδια γερά γειωμένα στο σήμερα, και στον κοινωνικό χώρο που τον γέννησε. Κάτι πολύ σημαντικό, για κάθε καλλιτέχνη και κάθε διανοούμενο ευρύτερα. Δηλαδή λέω, κι αστός να είναι τον πάω πραγματικά αν γράφει κι απευθύνεται στους αστούς.[Το αντίθετο αν συμβαίνει είναι μεγάλη ξεφτίλα βέβαια, και πρέπει να έχει κανείς πολύ μεγάλο ταλέντο και ουμπαλα που λένε για να είναι κανείς αστός και να αφοσιώνεται στους εργάτες. Όχι να υποκρίνεται ότι αφοσιώνεται. Μόνο ο Βισκόντι δηλαδή εμένα μού’ ρχεται στο μυαλό..] Μολονότι , στα καλλιτεχνικά στέκια της Νέας Υόρκης, του Παρισιού και του Λονδίνου αντιμετωπίζεται σαν γίγαντας της jazz και θα μπορούσε ήσυχα να ζει τη ζωή του «αριστερού» διανοουμένου να λέει χασμουριάρικες ατάκες για τον «κακό Πρόεδρο Μπους» και να «θλίβεται» απ’το ρετιρέ του για τα παιδιά των μαύρων. Κι επίσης θα μπορούσε να ανακυκλώνει τον πεθαμένο καλλιτεχνικά εαυτό του παίζοντας τα ίδια και τα ίδια τραγούδια 30 και 40 χρόνια μετά, μηρυκάζοντας  ένα κλίμα που κάποτε στηνόταν πάνω σε συγκρούσεις, και σήμαινε αγώνα ενώ  σήμερα δεν εγγυάται παρά ένα ευχάριστο βραδάκι που καλμάρει τύψεις συμβιβασμών. 

Μην ψάχνετε τέτοια εδώ. Ο τύπος δεν χαρίζεται σε κανένα. Ούτε ακόμα και στους νεότερους rapper – τους πιο πολιτικοποιημένους εννοείται -που κάνουν samples από τα τραγούδια του και πίνουν νερό στ’ονομά του. Ούτε σ’ όλους αυτούς τους εστέτ και καλά «ανήσυχους» που στην πραγματικότητα ξεγελάν τις «άδειες ζωές τους» ακούγοντας, σνομπίστικα,  την  jazz των «Lady Day & John Coltrane». Ούτε σ’αυτούς που στριμώχνονται πίσω από τους Δημοκρατικούς των ΗΠΑ (ή στα καθ’ ημάς τους ΠαΣοΚους, ΣυΡιζΑίους κλπ.) την ώρα που «ο λαός γνωρίζει ότι στην Αμερική χειμώνιασε»(«Winter in America» , το κομμάτι..).

Πάρ’τε για παράδειγμα και το βιντεάκι από πάνω. Το κομμάτι λέγεται «The Bottle» και οι στίχοι παίζουν με την λέξη αυτή παραλληλίζοντας τη ζωή στα γκέττο με τη ζωή σε μπουκάλι – αλλά κάνοντας και σχόλιο για τις εξαρτήσεις και την καταστροφή που φέρνουν στους brothers τα μπουκάλια, η πρέζα κλπ. Δεν είναι στυλ, δεν είναι freedom, είναι ταχτική τους να μας αφανίσουν.

Δυστυχώς ο δικός μας είναι άνθρωπος. Και οι άνθρωποι σπάνε. Το ηθικό του παράδειγμα όχι βέβαια, σε καμμιά περίπτωση. Αλλά ο Gil – Scott Heron έπεσε τελικά στο λούκι που τον ήθελε το καθεστώς. Ο φουκαράς είναι χρόνιος χρήστης ναρκωτικών και εξαρτημένος, τα τελευταία δε χρόνια μπαινοβγαίνει στις φυλακές – παίρνει μάλιστα «άδειες» για να δίνει συναυλίες στις γειτονιές του ή να κάνει ομιλίες. Η τελευταία φορά που τον συνέλαβαν είναι πριν ενάμιση μήνα περίπου. 

Όμως οι άνθρωποι, όλη η ζωή βασικά, είναι ύλη που κινείται. Τα φαινόμενα είναι διαφορετικές όψεις της κινούμενης ύλης. Στην αντίφασή του αυτή o Heron φαίνεται για την ώρα να έχει πάρει για τα καλά την κάτω βόλτα. Δεν νομίζω ότι μειώνει ούτε το αισθητικό ούτε το πολιτικό μέρος του έργου του. Αυτό είναι τόσο τεράστιο που το τρέμει το σύστημα διαμόρφωσης μαζικής κουλτούρας και όλοι όσοι ασχολούνται με τη jazz. Αν όχι, θα τον γνωρίζαμε αρκετά καλά.

Αυτά. Πάρ’τε και κάποια link:

http://en.wikipedia.org/wiki/Gil_Scott_Heron  (γενικές πληροφορίες)

http://gilscottheron.free.fr/ (στα γαλλικά)

http://www.gilscottheron.com/GILINTRO.htm

Μπακ. Να πιάσουμε μια φορά ακόμα το σφυγμό της καθημερινής πολιτικής κατάστασης μπας και ξεκούνηθει κανά μυαλό λέμε. Άσε που πιάσε πιάσε μπορεί να διαπιστωθεί και μια μέρα – πέρα ως πέρα που θά’ ναι χαρά χαρά να ζεις -ότι αυτή δεν έχει σφυγμό καθόλου. Οπότε δεν θα την πατήσουμε σαν τίποτα χαϊβάνια να πούμε και θα μπούμε στα χειμερινά ανάχτορα κυριλέ, σκουπίζοντας και τις λασπωμένες γαλότσες μας στα πορφυρά πατάκια της εισόδου. Γιατί αλλιώς θα ξεκινήσουμε για μπανάκι στη Βάρκιζα με τα πετσετικά μας και θα καταλήξουμε εν δυο κάτω στα Μακρονήσα…

Και δε λέει όπως φαντάζεστε. Άσε που, δυο φορές την ίδια μαλακία αν κάνεις χέσε μέσα, καλύτερα να φκιάσουμε κανά σύλλογο για τις υποχρεωτικές αισθητικές επεμβάσεις στήθους. (Το οποίο by the way είναι σούπερ ιδέα).(Το να φτιάξει κανείς τέτοιο σύλλογο δηλαδή).

Οπότε φίλος.. Γιατί παραιτήθηκαν τα μέλη της Αρχής Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα; Ήταν άραγε καλό ή μήπως κακό; Μήπως έχει κάποιο δίκιο λέμε ο Εισαγγελέας τ’ Αρειου (άσχετο αλλά αυτό το «άρειος» μου συμπαρασέρνει στο νου λέξεις τύπου Γκαουλάϊτερ, Τσικλόν Άιντς, άχτουγκ άχτουγκ και τέτοια..) Πάγου; Φτιάξε καφέ… 

Τα πράγματα να τα πάρουμε από την αρχή. Για την ακρίβεια από την Αρχή (Προστασίας Δεδομένων κλπ.). Τί ρόλο βαράει η δεσποινίς; Πρόκειται για μια ανεξάρτητη διοικητική αρχή. Τί πάει να πεί αυτό;»Ανεξάρτητες Διοικητικές Αρχές» αποκαλούνται οι θεσμίσεις του Κράτους μας που έχουν αυξημένη εξουσία στην ιεραρχία της διοικητικής πυραμίδας κατά τρόπο τέτοιο ώστε υπεράνω τους να μην είναι κανείς διοικητικά (επαναλαμβάνω). Δεν δίνουν λόγο σε κανένα Υπουργό και καμιά κυβέρνηση, παρά μόνο στον ιδρυτικό τους νόμο. Αρμοδιότητά τους δε είναι η γνωμοδοτήσεις τους, έλεγχοι στον τομέα δραστηριότητάς τους, επιβολή προστίμων κι άλλων κυρώσεων ενδεχομένως κλπ. «Ανεξάρτητες Διοικητικές Αρχές» είναι η περί ης ο λόγος, το ΕΡΣ (το Ραδιοτηλεοπτικό, με το οποίο αν θυμάστε μια παρόμοια κρίση είχε προκύψει και το ’99 όταν ο γίγαντας Ρέππας είχε ακυρώσει πρόστιμο που η ΕΡΣ είχε επιβάλει στο ΣΤΑΡ, αν θυμάμαι, για την εκπομπή του Μάκη με τον Κορκολή κλπ. Και τότε είχε παραιτηθεί ο Μανιτάκης, καθηγητής Νομικής ΑΠΘ, συνταγματολόγος και Πρόεδρος τόυ Συμβουλίου , αν θυμάμαι και πάλι καλώς). Επίσης η Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας – αυτές μου έρχονται τώρα.

Βρίσκονται λοιπόν στην κορυφή της διοικητικής πυραμίδας για τον τομέα αρμοδιότητάς τους. Νομιμοποιούνται απ’ευθείας από τον ιδρυτικό τους νόμο και τέλος. Ο μόνος έλεγχος της δράσης τους είναι ο , αυτονόητος, έλεγχος συνταγματικότητας για την οποιαδήποτε πράξη τους – ο οποίος γίνεται ΜΟΝΟ σε δικαστήριο κι όχι από Υπουργούς, πρωθυπουργούς κλπ. – και ο έλεγχος νομιμότητας της δράσης τους – από την άποψη του αν μένουν στα καθήκοντά τους ή τα υπερβαίνουν και μπαίνουν σε άλλα χωράφια.  Να βγάλει φετβά ας πούμε η ΑΠΔΠΧ για τις εκπομπές του Μάκη.Ο οποίος έλεγχος νομιμότητας σημαίνει πολιτική ευθύνη για την κυβέρνηση που διορίζει την αρχή, και, στο βαθμό που συντρέχουν οι πραγματικές προϋποθέσεις για κάτι τέτοιο θα μπορούσε να σημάνει μέχρι και κατάργηση της Αρχής. 

Αλλά το Κράτος δεν είναι τόσο παράλογο. Δεν στήνει τις Αρχές για να «παρανομούν». Τις στήνει για να νομίζεις εσύ ότι το Κράτος δεν παρανομεί. 

Στη συγκεκριμένη περίπτωση τί έγινε; Η Αρχή έβγαλε απόφαση -εντελώς εντός των πλαισίων των αρμοδιοτήτων τους, τη δουλειά τους έκαναν με άλλα λόγια – να μην χρησιμοποιούνται οι κάμερες για την παρακολούθηση διαδηλωτών, παρά μόνο για την κυκλοφορία. [Για να ξεκαθαρίσω από τώρα και να μην μένουν εντυπώσεις ότι η Αρχή είναι κάτι πραγματικά ανεξάρτητο από τον ταξικό μηχανισμό που είναι το Κράτος, να πω ότι η τεχνική δυνατότητα για τις κάμερες να παρακολουθούν και να καταγράφουν πρόσωπα είναι δεδομένη, ένεκα που είναι τελευταίας τεχνολογίας από τους Ολυμπιακούς αν θυμάστε. Και τότε οι τύποι είχαν γνωμοδοτήσει ότι «ναι μεν έχουν τη δυνατότητα» αλλά δεν πρέπει να το κάνουν. Και πίσω από αυτούς είχε οχυρωθεί τότε ο Καραμανλής για να πεί ότι όλα βαίνουν καλώς καμωμένα.»Καθάρισε» για την κυβέρνηση τότε η Αρχή.]

Η κυβέρνηση βέβαια τις έβαλε να δουλέψουν για να φακελώσει τους διαδηλωτές του Πολυτεχνείου. Εσένα, εμένα και χιλιάδες άλλους.Οι οποίοι δεν κρύβουμε και τα πρόσωπά μας – γιατί βέβαια οι κάμερες δεν έχουν και την όραση του Σούπερμαν να πούμε να βλέπουν κάτω από την κουκούλα ε;

Πώς όμως επιχείρησε να παρακάμψει τους καθ’ύλην αρμόδιους για το τί πρέπει και τί όχι σε τέτοια θέματα; Αξιοποίησε την εγκύκλιο του Εισαγγελέα του Αρείου – μπρρρρρ…- Πάγου η οποία επιτρέπει την παρακολούθηση των διαδηλώσεων. Βέβαια η εγκύκλιος δεν βγήκε τυχαία. Βγήκε για να λειτουργήσει νομιμοποιητικά στην κυβέρνηση. Έλα όμως που υποτίθεται γι’αυτό στήνεις τις Ανεξάρτητες Αρχές. Το ότι η κυβέρνηση έγραψε στα παλιά της τα παπούτσια τη γνωμοδότηση της Αρχής συνιστά χτύπημα κάτω από τη ζώνη, όχι σε κανένα επαναστατικό θεσμό, αλλά σε ένα μηχανισμό κρατικό, που απλά στη συγκεκριμένη φάση δεν λειτούργησε όπως θα ήθελαν (καμμιά φορά η σχετική αυτονομία των θεσμών βγαίνει και μπούμερανγκ στους εμπνευστές τους).

Τα υπόλοιπα που λεν οι κυβερνητικοί είναι για γέλια.Ο Χατζηγάκης λέει είπε ότι ουδείς υπεράνω του Συντάγματος, αναφερόμενος στις ανεξάρτητες αρχές – τρομερό να πούμε, λες και τους τις φόρτωσε κανένας! – και μάλιστα ουδείς υπεράνω της συντεταγμένης Δικαστικής λειτουργίας του κράτους (από το in.gr το σχετικό ρεπορτάζ). Μα και οι ανεξάρτητες αρχές συντεταγμένη λειτουργία εκτελούν! Στα πλαίσια της οποίας, από διοικητική -τεχνική – γραφειοκρατική όπως θέλετε πείτε το άποψη, δεν μπορεί άλλος να εμφιλοχωρήσει. (Να μπει ρε μαν, πως το λένε..).

Παράνομη δηλαδή εδώ είναι η κυβέρνηση. Ούτε καν ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου που επίσης γνωμοδοτεί χωρίς αποφασιστική αρμοδιότητα εν προκειμένω -αυτή βλεπετε την έχει η Αρχή Προστασίας.Που σύμφωνα με τον ιδρυτικό της νόμο, άμα λέει «δεν παίρνετε φάτσες» δεν κουνιέται κανείς. Ο εισαγγελέας μπορεί να γνωμοδοτήσει όπως θέλει, πολιτικό πρόβλημα είναι πώς θα αξιοποιήσει ο ένας ή ο άλλος τη γνώμη του. «Γνώμη» λέει τίποτε άλλο. 

Πραξικοπηματικά λοιπόν η κυβέρνηση παρέκαμψε τους νόμους για να σπάσει τη γνωμοδότηση της Αρχής. Έτσι για πρώτη φορά στις 17.11.2007 τα πρόσωπα των διαδηλωτών της Αθήνας είναι καταγραμμένα στα σχετικά αρχεία…Οι παραιτήσεις της Αρχής , εκ των πραγμάτων, ανέδειξαν το ζήτημα του έκνομου της κυβερνητικής ταχτικής αλλά βέβαια δεν φρενάρουν καμμιά εξέλιξη ούτε έχουν και καμιά μεγάλη σημασία. Τα επόμενα πρόσωπα της Αρχής θα παίξουν το διακοσμητικό τους ρόλο,και εν τω μεταξύ το φακέλωμα θα προχωράει και θα διευρύνεται.   

Πολιτικά μιλώντας πρόκειται για σοβαρό θέμα. Πολύ σοβαρό λέμε. Γιατί η πολιτική της καταστολής περνά μαρς μιλάμε, δε χαμπαριάζουν τα άτομα ούτε από παραιτήσεις ούτε από σκάνδαλα. Και ξαμόλυσαν στα κανάλια τους Τράγκες και τους Άδωνεις – για πολλά σούτια το ερπετό λέμε – να λεν «ουδείς υπεράνω του Κράτους» κλπ. Μόνο που κι η Αρχή Κράτος είναι. Και υποτίθεται την έστησαν για να μας προστατεύει από υπερβολές ή και ανομίες των κρατικών οργάνων στο ζήτημα των Προσωπικών Δεδομένων. Έτσι μας έλεγε ο Πάγκαλος δηλαδή όταν τη θεσμοθέτησαν στα τέλη των ’90’s.

Ο Λένιν βέβαια ήταν πιο σωστός μια και έλεγε ότι το κράτος είναι εργαλείο της κυρίαρχης τάξης. Κι όταν η κυρίαρχη τάξη ανησυχεί, φοβάται, ή οτιδήποτε γράφει τις νομιμότητες στ’ αρχίδια της και σε καταγράφει… Κι αύριο μπορεί να φοράς πράσινα παπούτσια, ή πράσινο φουλάρι, να έχεις μακρυά μαλλιά ή παραμάνα στ’αυτί και να σε τραβήξουν για εκατό εμπρησμούς και είκοσι ληστείες Τράπεζας γιατί το Κράτος θα χρειαστεί θύματα για να δείξει τη δυνατότητα επιβολής του και για να τρομάξουν οι υπόλοιποι.

Ενώ αν βάλεις κουκούλα θά’ σαι κύριος. Άσε που παίζει να σε θεωρήσουν και για δικό τους και να την περάσεις και φίνα στο φινάλε.Σου κόψουν και κανά επίδομα σπέσιαλ..Για χαζούς τους έχεις;

 Μαυρίζουν τα πράγματα γάτε….

Πιο ολοκληρωμένη πολιτική τοποθέτηση μπορείτε να βρείτε στα σχόλια του Γρ. Τύπου του ΚΚΕ www.kke.gr καθώς και στην ανακοίνωση της Δημοκρατικής Συσπείρωσης www.dimsi.gr/CMS/

Είναι οι Bell Rays,και το κομμάτι λέγεται «Have a little faith in me». Ψάχ’τε επίσης να το ακούσετε σε studio version , o ήχοs είναι πιο γεμάτος, σε στυλ Curtis Mayfield, Isaac Hayes, 70’s soul γενικά αλλά η μπάντα είναι ροκ. Καμιά φορά γάτε, το περιεχόμενο καθορίζει αποκλειστικά τη μορφή.

Βασικά οι στίχοι μιλάν μόνοι τους, και, όπως καταλαβαίνετε αυτή είναι η φάση που το yours truly βρίσκεται τη συγκεκριμένη ώρα, οπότε μη με πολυακουμπάτε γιατί πέφτω εύκολα..

Αλλά ακόμα κι αν δεν φτάσει ποτέ εκεί που πρέπει, οι Bell Rays είναι, όπως και νά’ χει,  απ’τις σπουδαιότερες μπάντες που κυκλοφορούν εκεί έξω, οπότε partez sur les routes  και spread the cult! 

Διαβάστε, διαδώστε τους Bell Rays!  

Έγιναν λοιπόν και οι εκλογές για την ανάδειξη νέας ηγεσίας στο ΠαΣοΚ….

Πώς διαμορφώνονται τα κόζια πλέον; Πήρε χοντρό μπούλο ο… εμ, χοντρός; «Σάρωσε» ο γιός του ήλιου; Θα γυρίσει στην ποίηση ο Σκανδαλίδης; Στ’αλήθεια δεν ήταν στις λίστες των μελών του Κινήματος ο Κίμων; Πόσοι ψήφισαν τελικά στην πραγματικότητα; Και τέλος..πώς γέρασε έτσι η Μάργκαρετ; ( και γιατί δεν μας έδειξαν καθόλου την Εύα δηλαδή; να αρρωστήσουμε χειρότερα θέλουν;)

Κωλοψήνεσαι φίλε και σύντροφε, τεμπελχανά ματάκια των blog, αρειμάνιε κυνηγέ της αλήθειας κι εσύ επίσης Αλέκο που αγαπάς τα μπλογκς και το «κίνημά» τους (μπουαχαχαχαχαχα)  και του φοράς το εμπριμέ καπέλο του ΣΥΡΙΖΑ.

Αφού κλίκαρες εδώ πάνου φίλος θα την ακούσεις…Έτσι πάν’ αυτά….

Λοιπόν, να τα πάρουμε ένα ένα. Κατ’αρχήν για τη συμμετοχή, που κατά τη γνώμη μου είναι το μόνο προς τα έξω πολιτικό διακύβευμα κάποιας σημασίας. Ας μην ξεχνιόμαστε όλοι καλούσαν το λαό του ΠαΣοΚ σε συμμετοχή στις εκλογές, για προφανείς λόγους: συσπείρωσης βέβαια, αλλά και για να μετρήσουν το βεληνεκές της όποιας προσπάθειας του όποιου νικητή να σπρώξει τα ΠαΣοΚικά, και τα άλλα τα χοντρά, τα καθεαυτό πολιτικά, τα περί αστικής στρατηγικής και προτεραιοτήτων που λέγαμε, πράγματα στην όποια κατεύθυνση. Κι όταν λέω όλοι εννοώ όλοι: ακόμα κι ο Ρουμελιώτης της «Χ» καλούσε όσους ψήφισαν ΠαΣοΚ στις τελευταίες εκλογές να παν να ψηφίσουν για την ηγεσία τους. (καλά, η δε «Χ» προσέφερε ένθετο λέει και τον Κώδικα δεοντολογίας του ΠαΣοΚ, μην παν τα γίδια αδιάβαστα τίποτα..).

Για να δούμε λοιπόν, ποιο νούμερο συμμετοχής θα ήταν «καλό»; Δυνάμει των αποτελεσμάτων του Υπουργείου Εσωτερικών στις 16.9.2007 το ψηφοδέλτιο του ΠαΣοΚ τίμησαν  2,727,853 Έλληνες πολίτες. Δατς ε λοτ. Είναι δυνατό να ψηφίσουν για αρχηγό του ΠαΣοΚ όλοι αυτοί; Κομματάκι δύσκολο ούτως ή άλλως. Όχι ακατόρθωτο βέβαια, διότι φίλε μου αν υπάρχει έρωτας όλα γίνονται.

Μα το ότι δεν υπάρχει έρωτας το ξέρουμε.Και το ξέρουν κι αυτοί. ‘Αρα το να ανεβάζεις τον πήχη «ουκ ανδρός σοφού», πόσω μάλλον ΠαΣΟΚανδρός που χίλιαδυο μπορεί νά’ ναι μόνο μαλάκες δεν είναι -μην ξεχνάς κυβέρνησαν από το ’81 ίσαμε δώ 8 + 11 = 19 χρόνια, κι άλλους 3 μήνες με την Οικουμενική (ψήφισαν και τους νόμους της συγκυβέρνησης ΝΔ – ενιαίου ΣΥΝ το ’89, έτσι για να τα λέμε όλα). Οπότε τον κατέβασαν τον πήχη λέει στο 1,000,000. Βέβαια το ένα μύριο στα   2,727,853 είναι ένα ποσοστό της τάξης του 36,65%. Ψιλομικρό το κόβω, παραδέχομαι όμως ότι δεν είναι κι έυκολα ορισμένα πράγματα. Άσε δε που ένα εκατομμύριο κάνει συγκλονιστικά πρωτοσέλιδα, n’est pas?

Και πόσοι πήγαν τελικά; Βλέπω σήμερα πρωτοσέλιδο στο Έθνος (ή τα Νέα) «800.000 στις κάλπες». Αν πήγαν τόσοι τότε το ποσοστό τους επί των ψηφοφόρων του ΠαΣοΚ είναι 29,3%. Μικρότερο κι από το ποσοστό όσων ήθελαν βασιλιά στην Ελλάδα το 1974. Είναι όμως τόσοι; Αντιγράφω από το «in.gr» ώρα 11.41 π.μ. Δευτέρα 12.11.2007: » Βάσει του 46% των εκλογικών τμημάτων στην Επικράτεια, ο Γ.Παπανδρέου προηγείται με 59,7%, ο Ευάγγελος Βενιζέλος συγκεντρώνει 34,02% και ο Κώστας Σκανδαλίδης 6,3%. Συνολικά, στο 46% των εκλογικών τμημάτων αντιστοιχούν 331.743 ψήφοι

Μούμπλε μούμπλε….Στα 100 είναι 46 στα πόσα είναι 331.743; Απλή μέθοδος των τριών διαιρείς το 331.743 με το 46, πολλαπλασιάζεις με 100 ίσον 721,180 και κάτι δεκαδικά, σβήσε τα δεκαδικά, το νούμερό σου είναι γύρω στις 720,000. Να βάλουμε κι ένα ποσοστό να μην είναι ακριβώς τα νούμερα αυτά; (Δηλαδή, η αναλογία ψηφοφόρων εκλογικών τμημάτων δεν είναι κι απόλυτα ακριβής. Μπορεί στο υπόλοιπο 54% να αντιστοιχεί μεγαλύτερος ή μικρότερος αριθμός ψηφισάντων). Ωραία, άντε να ανέβει στις 750,000. Ή να πέσει κάτω από 700,000 -διότι αν είναι ήδη ενσωματωμένες περιφέρειες μαζικές όπως οι της Αθήνας, της Κεντρικής Μακεδονίας – Σαλλλόνικα – και η Πάτρα μάλλον τα νούμερα προς τα κάτω θά’ ναι…

Για να μη στεναχωρώ τους ΠαΣοΚους πέρνω το , αυθαίρετο, παραπάνω νούμερο.721,180 στα 2,727,853 μας βγάζει 26,43%. Ο ένας στους τέσσερις που ψήφισαν το ΠαΣοΚ πριν δυο μήνες πήγε να ψηφίσει για νέο αρχηγό..Είναι καλό αυτό; Μπα…

Το πρόβλημά τους, επικοινωνιακά,  είναι βασικά ότι μιλούσαν για ένα εκατομμύριο κλπ κλπ. Προσπάθησαν να νομιμοποιήσουν το νέο αρχηγό μέσα από διαδικασίες «ανοίγματος στην κοινωνία» – όπως να πούμε ο Κόκκαλης εξουδετέρωσε τους οργανωμένους κάνοντας μαζικές εγγραφές στο γάβρο -, βάλαν στόχο ένα γενικά αξιοπρεπές νούμερο (με πολλά ναι μεν αλλά αν με ρωτάτε, μα η γνώμη μου μικρή σημασία έχει ) αλλά δεν μέτρησαν το πραγματικό μέγεθος της απήχησής τους στην κοινωνία. Που είναι αυτό, για να επαναλάβω: η συντριπτική πλειοψηφία των ψηφοφόρων τους ΑΔΙΑΦΟΡΗΣΕ για τη διαδικασία, γιατί, προφανώς, έκρινε ότι με όποιον και να είναι επάνω το ΠαΣΟΚ δεν του λέει δα και πολλά πράγματα…

Επιβεβαιώνεται κι έτσι δηλαδή, αυτό που είπαμε, και λέγεται, ότι το πρόβλημα του ΠαΣΟΚ είναι πολιτικό. Δεν εμπνέει.Γιατί μεταξύ μας, αν έβγαινε ο ΓΑΠ με 50,3% σε συμμετοχή 2,000,000 η κατάσταση θα ήταν ποοοολύ διαφορετική. Ο ένας στους 5 πολίτες της χώρας θά’χε πάει να διαλέξει αυτόν που πιστεύει ότι θα βγεί πρωθυπουργός, άρα ο ένας στους 5 θά ‘χε στριμωχτεί στην μια εκδοχή διαχείρισης της κυρίαρχης πολιτικής. Ενώ τώρα; Ο ένας στους τέσσερις ψηφοφόρους του ΠαΣοΚ πήγε να το ρίξει, και μπήκε στην στρούγκα . Κι απ’όλους αυτούς μετρήστε: συνδικαλιστές και υπαλλήλους ΔΕΚΟ, υπαλλήλους Υπουργείων και ΟΤΑ, δημάρχους παραδημάρχους, βουλευτές – πολιτευτές, τους στρατούς του κάθε Γκόρτσου ανά την επικράτεια, τη Μιλένα ( πολύ δυνατή η Μιλένα παίδες! Ξεχωρίζει στο πλήθος τέλος!).Κόσμος δηλαδή που ζει για νά’ ναι στη στρούγκα.

Ωραία το πολιτικό το επιβεβαιώσαμε. Δεν τραβάει το ΠαΣοΚ… Κατά τα άλλα;

Αναμενόμενο να νικήσει ο ΓΑΠ. Αλλά τώρα όχι δα ότι σάρωσε. Διότι εδώ δεν είναι εθνικές εκλογές. Στο γήπεδό σου παίζεις. Και μολονότι έχεις τα κλειδιά και την ιστορία μαζί σου, μολονότι έχεις στό πλευρό σου την «ιστορική» ηγεσία και στελέχη αγαπητά στους κομματικούς ( και πολλά από αυτά μισητά στους κανονικούς ανθρώπους, μόνο «Πολυζωγόπουλος» να πω αρκεί..) ο άλλος μάζεψε 34,02%. Που σημαίνει ότι, μολονότι ξεκίνησε με δυσκολότερους όρους – διότι αλλιώς στήνεις μηχανισμό σαν αρχηγός κι αλλιώς σαν διεκδικητής αρχηγίας – κατάφερε να τον ψηφίσει ο 1/3 (και κάτι ψηλά). Αν είχε δε ο Β. και καμμιά σοβαρότερη συμμαχία στη Νότια Ελλάδα μπορεί και να το έφερνε τούμπα το κόλπο. Θα μου πείς ναι αλλά ο Β. είχε μαζί του το Λαμπράκη…

Αυτό το point  το παίρνει ο ΓΑΠ. Αν μη τί άλλο κράτησε το κόμμα κόντρα στα πρωτόγνωρα εχθρικά γι’αυτόν ΜΜΕ. Άνοιξε γραμμάτια βέβαια μαζί τους – μίλησε για «εκλεκτούς συγκροτημάτων» και τέτοια. Κάτι που ισχύει αλλά από τα ίδια συγκροτήματα θα ζητιανεύει πλάτες από σήμερα, έτσι; Άσε που ο ΓΑΠ έχει κι άλλα προβλήματα στο κεφάλι του. Η Διαμαντοπούλου , μεγάλη ψωνάρα ποιος της είπε ότι μοιάζει τη Segolin ήθελα νά ‘ξερα άσε που η Γαλλίδα έχασε πανηγυρικά τις εκλογές, του λέει είσαι υπό προθεσμία ενώ το ίδιο του πε , «τοις Λαμπράκεων ρήμασι πειθόμενος» και ο Ευθυμίου,πιο μουλωχτά βέβαια, που μοίραζε λέει κείμενο για την επανίδρυση του ΠαΣΟΚ. Δηλαδή ο ΓΑΠ θα πρέπει τώρα ή να προχωρήσει το κόμμα του με τον Παναγιωτακόπουλο, το Χυτήρη και τέτοιους ή να αρχίσει τα κομπρεμί και τις συμμαχίες με όσους του δίνουν προθεσμία..

Δύσκολα την έχει ο τύπος. Ενώ ο άλλος ήδη μετράει ένα 34% – σε όσους ενδιαφέρονται έστω – κι ακόμα περισσότερο στην κοινωνία, που το κομμάτι της που δεν εγκαταλείπει πολιτικά το ΠαΣοΚ δείχνει αδιάφορο για συγκρούσεις καρέκλας, γι»αδειανά πουκάμισα» που λένε..

Αυτά. Κρατήστε ότι η συμμετοχή ήταν μικρή, ότι η ανάκαμψη του ΠαΣοΚ προβλέπεται δύσκολη (τί θα κάνει δηλαδή; το κουτί με τα σπίρτα θα βρεί;), ότι ακόμα περισσότεροι απ’ό,τι πριν ψάχνονται. Και τα γνωστά ψάχ’τε να βρεθείτε με τους κομμουνιστές να δείτε πως μπορούμε να βάλουμε καμιά πλάτη στην κατάσταση..

Βασικά, για αρχή πάρ’τε τα αποσπάσματα ενός ποιήματος

                            «Αξιοσέβαστοι απόγονοι, του μέλλοντος σύντροφοι

               εμπρός τα καναρινάκια ευτύς στραμπουλίχτε , των καναρινιών μην πΏ?ει θύμα ο κομμουνισμός                   καθώς θ’ ανασκαλεύετε τα πετρωμένα πια, σημερινά κουράδια,

                                τα σκοτάδια των δικών μας ημερών αναξετάζοντας,  ίσως

                               σας έρθει και για μένα να ρωτήσετε. Και ίσως

                                    ο σοφός της εποχής , της φιλομάθειάς σας αντικρούοντας το χείμαρρο,

                               με την πολλή του γνώση, σας πει πως ναι,  υπήρξε κι ένας τέτοιος βάρδος  του βραστού νερού  και τ’αβραστου εχθρός αμείλικτος.

    Προφέσσορα, βγάλε το ποδηλατάκι των γυαλιών σου! Εγώ ο ίδιος θα μιλήσω για τον καιρό μου και για μένα.

                           Είμαι λοιπόν ένας βοθροκαθαριστής και νερουλάς, εκεί

               η επανάσταση με έταξε και η συνείδησή μου 

                                     στο μέτωπο επήγα να καταταχτώ – την υψηλή αφήνοντας ανθοκομία της ποίησης,

             κυράς στριμμένης,

           άλλο δεν ξέρει παρά τον κήπο της να χαίρεται, και την κορούλα της και τη βιλίτσα και τη λιμνίτσα

           και τις πρασιές: «Μόνη μου τα φύτεψα, μόνη τα ποτίζω» […]

Είναι ένας ποιητής που παίρνει θέση , όπως διαπιστώνετε, απευθυνόμενος στους μελλοντικούς ανθρώπους. Θέση αισθητική και πολιτική. Έχει αφήσει την «υψηλή ανθοκομία της ποίησης» μια και η επανάσταση τον έταξε βοθροκαθαριστή και νερουλά. 

Ξέρει ωστόσο ότι όλοι οι διαμεσολαβητές της «ορθής γνώσης» και της «καθώς πρέπει» άποψης, όλοι οι διανοούμενοι/κριτικοί/λογοτέχνες – που έχουν επιλέξει «να χαίρονται τον κήπο τους» – θα πασχίσουν να τον κατατάξουν εκεί που οι ίδιοι προτιμούν. Ώστε να είναι ακίνδυνος, ένας γραφικός «φίλος του βραστού νερού κι εχθρός του άβραστου». Επειδή ο μαν είναι μεγάλος, επειδή ξέρει ότι ΤΙΠΟΤΑ δεν κινείται έξω από το πλέγμα των δοσμένων σχέσεων παραγωγής, επειδή – και από το απόσπασμα φαίνεται – γνωρίζει ότι η διαμόρφωση κουλτούρας είναι υπόθεση κυρίως του κράτους, και αυτών για τους οποίους το κράτος λειτουργεί, επειδή φαντάζεται ότι θα τον μακελέψουν μετά θάνατο οι «φίλοι» της Τέχνης – της «τέχνης» που σαν παραμορφωτικός φακός διαστρεβλώνει – ξεκαθαρίζει τους λογαριασμούς του μια για πάντα:   Εγώ ο ίδιος θα μιλήσω για μένα!

Λοιπόν για να βάζουμε μια σειρά, ο ποιητής είναι ο Μαγιακόφσκι βέβαια, το απόσπασμα είναι από το ποίημα «Μ’όλη μου τη φωνή»το οποίο έγραψε μέσα στο Δεκέμβρη του 1929 Γενάρη 1930. (Όπως γνωρίζουμε αυτοκτόνησε στις 14  Απρίλη του 1930). Το ποιήμα αυτό, που στην μορφή που μας παραδόθηκε θεωρείται αριστούργημα – και χρονικά ήταν το τελευταίο μιας σειράς – επρόκειτο αρχικά να είναι πιο εκτεταμένο ένα «έπος» ας πούμε,  αφιερωμένο στο πρώτο 5χρονο πλάνο. 

Ενοχλητικά πράγματα για «φιλότεχνους», «αριστερούς» καργιόληδες που ρεύονται όλη την ώρα τις αηδίες που πλασσάρει ο καπιταλισμός για να μην ακούγεται η αλήθεια. Φυσικά κι ο Μαγιακόφσκι ήταν επαναστάτης, κομματικός ποιητής.. Φυσικά και έγραφε ποιήματα αφιερωμένα στο πρώτο 5χρονο.. Φυσικά και το πρώτο 5χρονο ήταν η επανάσταση που μπαίνει στη ζωή, δοκιμάζεται κανονικά με κανονικούς ανθρώπους σε κανονικές συνθήκες, όχι σαν λέξεις όμορφα αραδιασμένες σε όμορφη σειρά σε καφενέδες και σαλόνια για να ρίξουμε καμιά γκόμενα…

Δεν τα λέει το Regimiento..Ούτε ο Μήτσος ο Αλεξανδρόπουλος από το βιογραφικό βιβλίο του οποίου («Ο Μαγιακόφσκι Τα Εύκολα και τα Δύσκολα», εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα – μπλιάξ! – Αθήνα 2000), βρήκαμε το ποίημα αυτό, τις πληροφορίες και την υγεία μας μιαν εποχή.. Τα λέει ο ίδιος ο Βλαδίμηρος.

Και όταν απευθύνεται στους συντρόφους του μέλλοντος, ξέρει πολύ καλά τί κάνει. Γράφει μόνο για τους επαναστάτες. Σ’ αυτούς ενδιαφέρεται να βάλει φωτιά. Δεν τον ενδιαφέρει να χαϊδολογήσει αυτιά, να κοιμήσει συνειδήσεις, να αποθεώνεται σε λογοτεχνικά συμπόσια να είναι σύμβουλος του Υπουργείου Παιδείας, να σφίγγει το χέρι του Λαλιώτη.. Γνωρίζει καλά  ότι το έργο του, είναι πιθανό να βρεθεί κάποτε στις βιβλιοθήκες του Κολωνακίου ας πούμε, ή να εκδίδεται 70 χρόνια μετά από τον εκδοτικό οίκο του συγκροτήματος, ή να «προτείνεται» από το «μορφωτικό» ίδρυμα κάποιας Τράπεζας – ξέρετε από αυτές που χρηματοδοτούν τα «Ιστορικά» της χαφιεδοτυπίας.

 Στ’αρχίδια του. Και στ’ αρχίδια σου, σύντροφε, μας λέει. Άκου εμένα γιατί εγώ θα σου πω για τη ζωή μου κι όχι ο κάθε ενδιάμεσος που θα μ’ερμηνεύεσει, θα με «κατανοήσει» θα με εξηγήσει, για να παραδώσει το ‘εργο μου – δηλαδή εμένα – κουτσουρεμένο, ευνουχισμένο, ακίνδυνο, τελικά ένα υπνωτικό για κάθε συνείδηση που ψάχνει τη λύση.  Γιατί η λύση σύντροφοι η επανάσταση. Και για την επανάσταση μιλάν οι επαναστάτες.

Κι η επανάσταση είναι αλήθεια και δεν χρειάζεται διαμεσολαβητές.  

  Ίσως μου πεί κάποιος τί σ’έπιασε τώρα. Κατ’αρχήν δεν μ’έπιασε τώρα. Κι έπειτα είναι γενικό φαινόμενο: άντι να διαβάζει κανείς Μαρξ διαβάζει τα σχόλια του τάδε Γιαλκέτση – ας πούμε – για τον Μαρξ. Άντι να διαβάζει Λένιν, διαβάζει την κριτική της σχολής της Φρανκφούρτης για τον Λένιν, κι αντί να διαβάζει Μαγιακόφσκι, διαβάζει κλαυθμούς κι οδυρμούς για τον «ποιητή της επανάστασης που εξελίχτηκε σε θύμα της». Άρα έβγαλε τα συμπερασματάκια του, ησύχασε η συνείδησή του, όμορφα κι ωραία μπορεί να πάει να ψηφίσει ΠαΣοΚ ή ΣΥΡΙΖΑ και να συνεχίσει να ανέχεται με την ύπαρξή του την εκμετάλλευση, μια και (ευλόγως μ’αυτά που του πλάσαραν όταν ψάχτηκε) λύση δεν υπάρχει. 

Εντάξει την αφορμή μου την έδωσαν κάτι άλλοι διαξιφισμοί σε άλλα μπλογκ (μογκ, μπλουγκ, γκουγκ, άι σιχτίρ) όπου κάτι τύποι , όμορφα κι ωραία νόμισαν ότι καθάρισαν λέγοντας μας «ημιμαθείς» και πετώντας ένα «ξέρεις ο Μαγιακόσφσκι αυτοκτόνησε» – το οποίο κατά την ανάπηρη λογική τους αποδεικνύει τις επιθυμίες τους για πραγματικότητα. 

Θέλει σύγκρουση η ιστορία. Αιματηρή που λένε.. Άμα τους αφήνουμε να σκοτώνουν τους ποιητές μας, την ιστορία μας,  τη θεωρία μας, αν τους επιτρέπουμε να μας τους εκδίδουν σαν «καθαρούς λογοτέχνες» ή «άδολους ιδεολόγους» ή «κοινωνικούς επιστήμονες» δεν μένει και τίποτα για να παλέψουμε. Το αντίθετο: παίζουμε κι εμείς ένα ρόλο στο καραγκιοζιλίκι που στήνει το κράτος πάνω στο μπερντέ των εκμεταλλευτικών παραγωγικών σχέσεων (ναι, μάλιστα ξενέρωτες, «ξύλινες» δογματικές φράσεις. Αλλά η ελευθερία θα υπάρχει όταν δεν θα χρειάζεται η «ποίηση» και η πρέζα της κι άντε γαμηθείτε..).       

   Το λόγο ξανάχει ο σ.

               » Και μένα θα μου άρεσε – θά’ βγαινε και το παραδάκι – ρομάντζες να καθόμουν να γράφω

                                                                                                             για την αφεντιά σας.

                  Όμως εγώ κάθε φορά τον εαυτό μου τον εδάμαζα, των τραγουδιών μου σφίγγοντας το λαρύγγι.

                      Εμέ, τον αγκιτάτορα και αρχηγό των φωνακλάδων ακούστε με απόγονοι σύντροφοι. 

          Τα ρέματα των στίχων μου βουβά κρατώντας

                                             όλες θα δρασκελήσω τις λυρικές πλακέτες

                                                         σαν ζωντανός μιλώντας με τους ζωντανούς

Στο κομμουνιστικό μας αύριο θα’ρθώ το μακρινό

                                         μα όχι σαν κανένας μενεστρέλος α- λα Εσένιν, 

Θα φτάσει ο στίχος μου σκίζοντας στα δυο τα καταράχια των αιώνων

                                                 πάνω από τα κεφάλια ποιητών και κυβερνήσεων. 

                        Θα φτάσει ο στίχος μου – μα όχι σαϊτούλα

                                                    σε κυνήγια μ’ερωτιδείς και άρπες 

                                                        ούτε σαν φαγωμένο τάλιρο στα χέρια του σαράφη

                            κι ουτε ακόμα σαν το φως των πεθαμένων αστεριών. 

              Θα φτάσει ο στίχος μου με τον ιδρώτα του προσώπου του,

                                                       των χρόνων αναμερίζοντας τους σωρούς

          και θα προβάλει ολόσωμος, τραχύς και ολοφάνερος

                                      όπως έφτασαν ως τις μέρες μας της Ρώμης τα υδραγωγεία, δουλειές των δούλων.»              

ε ναι λοιπόν παίδες δώσ’τε βάση στην πενιά, ένεκα που θα πω για το πιο hot (..λέμε τώρα) θέμα των ημερώνε.. Την κρίση στο ΠαΣοΚ, όπως οι εξυπνότεροι εξ υμών ήδη αντιληφθήκατε ερμηνεύοντας σωστά τον επιτυχημένο τίτλο…

Λοιπόοοοοοον….. Βασικά το ζήτημα δεν αφορά μόνο το ΠαΣοΚ. Αφορά συνολικά τον αστικό πολιτικό κόσμο – τα κόμματα του καπιταλισμού παναπεί, για να το πούμε έτσι χοντρικά. Και νομίζω είναι ζήτημα νομιμοποίησης της στρατηγικής του ελληνικού καπιταλισμού.

Δηλαδή, όπως έλεγε κι ο Μαρξ τα συμφέροντα των καπιταλιστών έναντι των εργαζόμενων, κατ’αρχήν, είναι ενιαία. Αυτοί γυρεύουν ν’αυξήσουν το μέσο ποσοστό κέρδους, το οποίο ως γνωστόν, δεν αυξάνεται παρά με την αύξηση της παραγόμενης υπεραξίας άρα την ένταση της εκμετάλλευσης του εργαζόμενου. Κλασσικά πράγματα..

Βεβαίως είναι δυνατόν ανάμεσα στους καπιταλιστές να υπάρχουν αντιθέσεις. Φανταστείτε π.χ. μια χώρα με ενδιάμεσο ή χαμηλό επίπεδο ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων, μια χώρα που έχει π.χ. πρώτες ύλες αλλά δεν έχει τεχνογνωσία και ευρύτερα δυνατότητα να αναπτύξει βιομηχανία (όχι δεν μιλάω για την Ελλάδα).Οι πλουτοκράτες αυτής της χώρας προσανατολίζονται από’ δω κι από’κει προκειμένου να πουλήσουν τις πρώτες ύλες τους – που τους ανήκουν αλλιώς τί πλουτοκράτες θα ήταν; – και άλλοι επιλέγουν τη μια πολυεθνική άλλοι την άλλη. Αν οι πολυεθνικές αυτές υποστηρίζονται πολιτικοστρατιωτικά από διαφορετικές χώρες αυτό εκφράζεται πολιτικά σαν εσωτερική αντίθεση της άρχουσας τάξης. Αντίθεση στρατηγικού χαρακτήρα, «με ποιους πάμε και ποιους αφήνουμε» ένα πράμα.  Και, παραπέρα, αν οι απ’έξω έχουν και δικά τους αντιτιθέμενα συμφέροντα ο φουκαράς ο κάτοικος της χώρας αυτής δεν το γλυτώνει το μακέλλεμα , την «ανθρωπιστική » επέμβαση και ξερωγώ…

Μάλιστα κύριε. Στην Ελλάδα βέβαια δεν παίζει κάτι τέτοιο. Τα συμφέροντα της αστικής τάξης στη χώρα μας είναι ενιαία.(Καλά αυτό το είπαμε και πριν). Και η στρατηγική της είναι επίσης ενιαία. Με τα μπούνια μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στο ΝΑΤΟ. Διότι, και με δεδομένες τις εξελίξεις τα τελευταία χρόνια στα Βαλκάνια και την Αν. Ευρώπη, σου λένε τα αφεντικά όλο και κανά κοκκαλάκι θα γλύψουμε από την κονόμα των άλλων. Διείσδυση του ελληνικού κεφαλαίου σου λέει και τέτοια.. Οπότε λέμε, η στρατηγική τους είναι ενιαία, κι αν σπάνια, παραπονιέται κανείς από δαύτους  – τους πολιτικούς δηλαδή, όχι ακριβώς από «δαύτους» – στα κανάλια είναι γιατί καταλαβαίνει ότι από κάτω θα τους πάρουν με τ’αυγά. Για την πάρτη του νοιάζεται. 

Επόμενα όταν φτάνει κανείς στο πολιτικό προσωπικό που λέμε δηλ. στο μηχανισμό εκείνο που νομιμοποιεί στους εργαζόμενους τα συμφέροντα της πλουτοκρατίας για συμφέροντα του «έθνους» ή του λαού η γραμμή «αριστερά» «δεξιά» έχει να κάνει με το αν είναι υπέρ ή κατά της στρατηγικής της αστικής τάξης. Αν είσαι υπέρ της Ε.Ε. είσαι στα δεξιά δε πα να κάνεις μνημόσυνα για τον Πολ Ποτ. Αν είσαι ενάντια είσαι αριστερά. Και υπέρ της Ε.Ε. είναι η ΝΔ, το ΠαΣοΚ, ο ΣΥΡΙΖΑ και ο ΛΑΟΣ από τα κόμματα της Βουλής. Τί κόμματα λοιπόν είναι;

Δεξιά ρε.Τί θά’ναι;;

Κι αφού είπαμε τα βασικά πάμε και στα πιο συγκεκριμένα… Έχει σου λεέι «κρίση» το ΠαΣοΚ. Όλοι το λένε αυτό. Και σωστά, κι ας μη συμφωνούμε όλοι στο τί είναι κρίση. Διότι το ΠαΣοΚ είχε χάσει εκλογές και το ’89 -’90 , και μάλιστα τρεις φορές απανωτά, και τις ευρωεκλογές μαζί – και τις δημοτικές όπου αν θυμάστε είχε μεν μακελέψει το ΚΚΕ απ’τ’αριστερά του μ’εκείνα τα «διπλά» ψηφοδέλτια ΣΥΝ – ΠΑΣΟΚ και σκέτο ΠΑΣΟΚ, αλλά είχε χάσει Αθήνα και Θεσσαλονίκη και κανά δυο μεγάλες πόλεις ακόμα, μολονότι κατέβαζε τη Μερκούρη στην Αθήνα και τον πρύτανη του ΑΠΘ Φατούρο στη Σαλλόνικα..Και μετά σάρωσε το ’93, κι επίσης το ’96 – κι ας ήταν χαμηλότερα τα ποσοστά του ’96 από αυτά του ’93. Γιατί φίλος, την ιδεολογική ηγεμονία του ΠαΣοΚ στο Ελλαδιστάν δεν την αμφισβητούσε κανένας – καλά, βγάλε το ΚΚΕ τώρα.. Σειρές έκαναν οι πανεπιστημιακοί να γλείψουν τους Σημιτικούς, παιδομάζωμα έγινε από το ΣΥΝ σε στελέχη τότε, όχι μόνο κορυφής αλλά και μεσαία και τοπικά, ακόμα κι απ’τη ΝΔ πήραν κόσμο, σάρωσαν στις ΔΕΚΟ, πούλαγε η ΠΑΣΚΕ Σκαραμαγκά και Νεώριο με κάτι 70% σε συνελεύσεις των εργαζομένων…Όμιλοι για τον Εκσυγχρονισμό της Κοινωνίας, Τσουκάτος, Πανταγιάς, Ανθόπουλος, Νεονάκης, Μανίκας, χρηματιστήρια, ο Πέτρος Κωστόπουλος κι οι lifestylιάρηδες να καλούν «στα όπλα» για ν’απελευθερωθεί η εθνική από τους αγρότες, ο «επενδυτής» (τη θυμάστε την εφημεριδάρα που είχε αποκλειστική τη γραμμή του Σημίτη και έκλεισε για μια περίοδο ένεκα που δεν πλήρωνε τους εργαζόμενους;), Κακαουνάκης, Φλας, Χρηματιστήριο κλπ. κλπ.

Άλλα  όλα τα «ωραία» έχουν ένα τέλος…

Εξάλλου, για να επανέλθουμε,  το σημερινό ποιοτικό στοιχείο είναι ότι η ΠΑΣΟΚάρα δεν τραβάει στον κόσμο.. Σαν κόμμα που ενσωματώνει στην αστική στρατηγική λαϊκό κόσμο αρχίζει να πείθει λιγότερους..Όχι δραματικά λιγότερους, αλλά λιγότερους, και κυρίως δεν μπορεί να πείσει – τα αφεντικά του βασικά, την πλουτοκρατία δηλαδή – ότι μπορεί να το «γυρίσει» το παιχνίδι. Νομίζω δε, ότι αυτό φάνηκε για πρώτη φορά στις εκλογές του ’04, και όχι μόνο για τον προφανή λόγο ότι και τότε το ΠαΣοΚ έχασε…Αν θυμάστε οι πρώτες μεγάλες, μαζικότατες κινητοποιήσεις ήταν για το ασφαλιστικό με το νόμο τότε Γιαννίτση -που πέρασε πετσοκομμένος σαν νόμος Ρέππα. Βέβαια εκείνες οι κινητοποιήσεις δεν είχαν συνέχεια. Σωστά. Όμως το «ασφαλιστικό» είναι το πιο βασικό μέτωπο που πρέπει ν’ανοίξει η κυβέρνηση, η κάθε κυβέρνηση, προκειμένου να σπρώξει την πολιτική των αναδιαρθρώσεων.. Πρέπει να λύσει αυτό για να λύσει και τα εργασιακά – ωράρια, ΣΣΕ, επιδόματα, όλα πάνε αλυσσίδα..

Κι έπειτα ήρθε το 2004. Που άρον άρον διώξαν το Σημίτη και φέραν το γιό του ήλιου να πούμε μπας και σώσουν κανά ψηφαλάκι.. Η ήττα του Σημίτη, και κυρίως, η πλήρης απαξίωση της 8ετίας του όχι μόνο από το ΠαΣοΚ (καλά κι αυτό σχετικό είναι βέβαια, τους ακούω αυτές τις μέρες να λένε ότι τίμούν κι αναγνωρίζουν το έργο Σημίτη, αλλά αυτό περισσότερο τις εσωτερικές τους ιστορίες εξυπηρετεί παρά αξιοποιείται σαν επιχείρημα προς τα έξω – κάθε άλλο νομίζω..), αλλά και από τη ΝΔ, η οποία αν θυμάστε το ’04 έβγαινε πιο «αριστερά» – ..λέμε – απ’το ΠαΣοΚ, και κυρίως από την πλατειά πλειοψηφία του λαού ήταν , λέω τώρα, κεντρικής σημασίας..

Ήταν μια πρώτη ρωγμή στην αστική στρατηγική των αναδιαρθρώσεων, η οποία είχε  ιδεολογικοποιηθεί ως «εκσυγχρονισμός». Ρωγμή με την έννοια της λαϊκής συναίνεσης στη στρατηγική αυτή. Ο κόσμος βέβαια είχε ξαναδώσει 80+% στο δικομματισμό, αλλά απαιτούσε διαφορετική πολιτική. Η οποία βέβαια δεν ήρθε από τη ΝΔ κι ούτε το ΠαΣοΚ έδειξε ότι θέλει, και μπορεί να κάνει διαφορετική πολιτική – και τί να κάνει δηλαδή; Να ξε- νομοθετήσει αυτά που νομοθετούσε δια πυρός και σιδήρου; (θυμηθείτε αγρότες, ναυτεργάτες, συνταξιούχους, μαθητές, τις κινητοποιήσεις γαι το ασφαλιστικό κλπ. κλπ.)

Ψιλοπρόβλημα λοιπόν για την αστική στρατηγική…Ψάχτηκαν εκεί, επιτελεία, «διανοούμενοι», κόμματα. Και το πρόβλημα φάνηκε κι από αλλού: από το ’04 κι εδώ η αστική στρατηγική δεν κωδικοποιείται με όρους ιδεολογικούς. Ούτε «εκσυγχρονισμός» ακούμε, ούτε «κοινωνικό κράτος δικαίου «ούτε «με χρυσά κουτάλια τρώμε» ούτε τίποτα. Μόνο το «σεμνά και ταπεινά» έχει περάσει στα καθημερινά, που σήμερα λειτουργεί σαν ανέκδοτο, και που πάντως αφορούσε το προφίλ της διακυβέρνησης του Καραμανλή και όχι την πολιτική του. Αδιέξοδο κι εκεί δηλαδή, οπότε το άφησαν να κυλήσει..Είχαμε και Ολυμπιακούς κοντά σιμά αν θυμάστε οπότε τσάτρα πάτρα βγήκε ο πρώτος χρόνος.. 

Έπαιξαν λοιπόν το αναπόφευκτο -αφού νίκησε στις εκλογές ντε –  χαρτί Καραμανλή, ποντάρωντας καθαρά στον Παπανδρέου γαι τη συνέχεια, εκτιμώντας ότι είναι ζήτημα προσώπων (άρα η ζημιά διορθώνεται..). Αμ δε.. Διότι , κοντά σ’ αυτά, υπάρχει και μια πραγματικότητα. Που λέει ότι ο κόσμάκης όλο και περισσότερο ζορίζεται. Κάποτε μια οικογένεια τα έβγαζε πέρα με ένα μισθό με αξιοπρέπεια. Τώρα δουλεύουν κι οι δύο, κι ο πιτσιρικάς ή η πιτσιρίκα λίγο μετά που θα μπει στο γυμνάσιο θα πάει να σηκώσει κανά δίσκο για τα ατομικά του έξοδα..Και βέβαια μ’αυτά και μ’αυτά καταλαβαίνει ότι τον δουλεύουν. Όχι μόνο οι κυβερνήσεις αλλά γενικότερα..

Τον δουλεύουν με τα χλιδιάρικα σίριαλ, με τα lifestyle περιοδικά, με τις comme il faut πολιτικές αναλύσεις που καταλήγουν στο «όλα χάλια είναι αλλά κάνε υπομονή», με την μαστουροτέχνη την «έντεχνη», την «λαϊκιά» ή την «pop».. Δεν βρίσκει αποκούμπι ο άλλος κάπου και τους μουτζώνει. Για την ώρα. Αύριο, ίσως και σήμερα, θα αρχίσει να κατεβαίνει στους δρόμους..

Οπότε κι ο Γιωργάκης τί να κάνει; Το λαγό απ’το καπέλο να βγάλει; Λένε ότι είναι λίγος σαν προσωπικότητα..Ναι αλλά οι άλλοι τον έκαναν αρχηγό της Σοσιαλιστικής Διεθνής (διεθνούς;;).Δεν είναι και τόσο μπάζο δηλαδή. Άσε που φαίνεται πιο άνετος και κοσμοπολίτης απ’όλους τους. Τα «απ’έξω» τά ‘ χει. Από κι ως που δηλαδή «πιο επικοινωνιακός» ο Βενιζέλος;Πολιτικό είναι το πρόβλημα μάγκες..

Μπακ του μπέϊς λοιπόν. Για την κρίση στο ΠαΣοΚ. Λέμε είναι κρίση νομιμοποίησης της αστικής στρατηγικής. Δηλαδή, πιάνει και τη ΝΔ;

Ε ναι.Τι…

Ίσως να περνάει σε δεύτερο πλάνο, αλλά αυτά που έχουν πει αυτές τις μέρες ο Πολύδωρας, η Γιαννάκου και άλλοι, το στράβωμα του Τσιαρτσιώνη, η κόντρα Ψωμιάδη – Παπαγεωργόπουλου και διάφορα τέτοια – συνηθισμένα ίσως πει κανείς – δείχνουν ότι ούτε η ΝΔ περπατάει παρακάτω.. Διότι, ας μην ξεχνάμε ότι η νέα κυβέρνηση έχει ζωή 50 μέρες και η πλειοψηφία της είναι οριακή. Δεν ξέρω πόσο χρονών είσαι φίλος, αλλά το ’91 με την ιστορία της ΕΑΣ και τις καταλήψεις η ΝΔ ήταν μπετόν.. Οι πολιτευτές της κατέβαιναν στους δρόμους και πλακώνονταν με απεργούς, καταληψίες κλπ. ( έτσι φάγαν τον Τεμπονέρα, θυμάσαι…). Σήμερα οι τύποι μιζεριάζουν. «Μιζεριάζουν» γιατί η αλήθεια είναι πως ο κόσμος τους έχει επίσης γραμμένους, κι επίσης χάνουν – κι όχι μόνο από το ΛΑΟΣ, που στην κοινωνία είναι ανύπαρκτο. [βέβαια, τα κανάλια, ο καπιταλισμός δηλαδή μια και σε καπιταλιστές ανήκουν τα Alpha, Alter, Mega κλπ. καθώς και ο ΣΥΡΙΖΑ, που είναι μια από τα ίδια στο ανάποδο κάνουν το παν για να τους «βγάλουν» στην κοινωνία.Άλλο αυτό.]

Θέλω να πω δηλαδή πως η κατάσταση είναι διαμορφωμένη ως εξής: από τη μια ο ελληνικός καπιταλισμός θέλει να σπρώξει, να δώσει τα ρέστα του, για την ολοκλήρωση μιας σειράς αναδιαρθρώσεων που αφορούν ασφαλιστικό, εργασιακά, παιδεία και υγεία. Τη Λισσαβόνα παναπεί – τις αποφάσεις της Συνόδου Κορυφής της ΕΕ του 2005. Να βάλουν κι άλλο το μαχαίρι στο λαιμό του εργαζόμενου, αλλά πρέπει κι αυτός να λέει σφάξε μ’ αγά μ’ ν΄αγιάσω.. Να στηρίζει τα κόμματά τους, να βογκάει αδιέξοδα.. Για να γίνει αυτό, θέλουν γερή κυβέρνηση και ήσυχη αξ. αντιπολίτευση – κατά τον τρόπο που λειτουργεί στην Ελλάδα το αστικό πολιτικό σύστημα. Αντ’αυτού έχει μια αξ. αντιπολίτευση που θα είναι ήσυχη εκ των πραγμάτων , αλλά αυτό θα την αχρηστεύσει και μια κυβέρνηση που έχει ήδη χρεωθεί – με μείωση των ποσοστών της – την αντιλαϊκή αυτή πολιτική. Κι η οποία δεν υπόσχεται τίποτα καλύτερο, άσε που η μια στραβή διαδέχεται την άλλη – βλ. Ζωνιανά – άσε που ούτε από επικοινωνία σκίζουνε..

Θα έλεγε κανείς ότι εδώ πρόκειται να παίξουν ρόλο από αριστερά και δεξιά τα αναχώματα – ΣΥΡΙΖΑ και ΛΑΟΣ. Ίσως είναι νωρίς να δει κανείς ρεαλιστικά ένα τέτοιο σενάριο – άσε που το ΠαΣοΚ παίζει και να μην υπάρχει όπως το γνωρίσαμε και το αγαπήσαμε:)))) μετά τις 12/11. Αλλά εδώ υπάρχει κι ένα άλλο θεματάκι: δηλαδή, πόσο σοβαρό κόμμα είναι ο ΣΥΡΙΖΑ και πόσο σοβαρή προσωπικότητα ο Καρατζαφέρης για να τους δει κανείς, επίσης σοβαρά, ως κυβερνητικούς εταίρους, ως σωσίβια;

Μάϊστα. Μπουρδελάκι, που λέει κι ο Πάγκαλος,οι από πάνω. Οπότε «θαυμάσια κατάσταση» για τους από κάτω. Για το τί πρέπει να κάνουν οι από κάτω, διαβάστε κανά Ριζοσπάστη, μπάτε στην ιστοσελίδα του ΚΚΕ, βρείτε σε κανά συλλαλητήριο τα συντρόφια και θα σας πουν. Άντε venceremos!

Υ.Γ. Άκουγα όταν έγραφα αυτά τα βαθυστόχαστα ένα τραγουδάκι του Mαnu Chao κάποια στιγμή το Politic Kills. Politics is violence λέει κάπου..Δίκιο έχει ο μαν.Και είναι κακό αυτό;