Νοέμβριος 2007


chantal goyachantal goya Ticket out of wastelandAnna Karina

 Στον Γκοντάρ ανήκει η κορυφαία δήλωση όλων των εποχών για το σινεμά: μπορείς να κάνεις σπουδαίες ταινίες αν έχεις κορίτσια και όπλα.

chantal goya

chantal goyachantal goyaΤο έχουν συνομολογήσει και οι Cramps εξάλλου με το «Bikini Girls and Machine Guns» – και ποιος είμαι εγώ να αμφιβάλλω. Έπειτα δείτε τον Tarantino: με τίποτα δεν μπορεί να ξεκολλήσει από το concept.

Δεν γράφω το Cahiers du Cinema και δεν είμαι σε φάση για αναλύσεις περί Γκοντάρ. Αλλά..

Πάρ’τε την Άννα Καρίνα. Πάνω. Το βλέμμα, το τσιγάρο, πως σβήνει το γκρίζο πίσω της. Η έξοδός της από την Alphaville δεν έχει κάτι το ηρωικό. Είναι σκέτη απόγνωση. [Αν και ο Γκοντάρ αποδείχτηκε λάθος: το μέλλον δεν ήρθε βιομηχανοποιημένο να ορίσει τη μοίρα μας. Το μέλλον για την ακρίβεια ακόμα δεν ήρθε. Και οι αναλύσεις για την ΕπιστημονικοΤεχνική Επανάσταση, τα οικουμενικά προβλήματα, τη σύγκλιση των συστημάτων αποδείχτηκαν εκτός από λάθος – λάθος -λάθος και τραγικά ανόητες..Άλλη κουβέντα αυτή βέβαια]. 

Εντάξει, υπερβάλλω. Η απόγνωση είναι το ίδιο, και μέσα και έξω. Από την κάθε Alphaville. Και η σανίδα σωτηρίας επίσης είναι μία. Όλα τα τραγούδια, όλη η τέχνη γι’αυτό μιλάν.Που δίνει νόημα στο ενδιάμεσο του τίποτα, που λεμε ζωή. Και εδώ που τα λέμε με την Αννα το χάος μπορεί να ισορροπήσει για λίγο. Και ίσως να αποκτήσουν νόημα μια σειρά από λόγια της φαντασίας – που τέτοια είναι κατά τα άλλα . I know και το σινεμά είναι ψέμμα, και μάλιστα πιο ειλικρινές τέτοιο και μάλιστα πιο επικίνδυνο, γιατί άμα σηκώσεις μια φορά το βλέμμα άντε να ξανακοιτάξεις πιο κάτω μετά.Όμως η έξοδος από την Alphaville υπάρχει. Τόλμη χρειάζεται. Α, και κίνητρο.

Η Chantal βέβαια είναι άλλη περίπτωση. Στο «Masculin/Feminin» ήταν η πιτσιρίκα με τα όνειρα των περιοδικών που ήθελε να γίνει τραγουδίστρια και προσπαθούσε να ταιριάξει τα λόγια της με τον άλλο φοιτητάκο που έτρεχε στις απεργίες της CGT με μιαν Humanite στο χέρι. Η δική της «έξοδος» -η ίδια είναι «η» έξοδος – δεν έχει την απελπισία της Άννα. (της Άννας). Όμως κάτω από τα χρώματα, και τους ήχους των Bent π.χ. υπάρχει κάτι διαφορετικό από την απόγνωση της Άννας?

Δεν είναι κάθετος ο Ζαν -Λυκ. Μπορεί και να υπάρχει. Η απόδραση του Alphaville γίνεται μέσα στη νύχτα. Στο «Masculin/Feminin» βρίσκει ο ένας τον άλλο στο σινεμά. Η τέχνη δηλαδή συνδέει το νήμα. Το φαντασιακό αν θέλετε, αναλαμβάνει να οργανώσει την πραγματικότητα.

Μα, γίνονται τώρα αυτά;

Πάντως εγώ είμαι με τη Chantal. Πιο υγιές μου φαίνεται.

Υ.Γ.

 A propos καταγγέλω το άθλιο σύστημα design του wordpress. Δεν υπάρχει η παραμικρή δυνατότητα για κάτι αξιοπρεπές.         

Δεν ξέρω πόσοι από σας κει έξω ασχολείστε με τη jazz.

Καλά, όλο και κάτι θα ΄χει ακούσει και ο λιγότερο υποψιασμένος, νομίζω. Μάλλον κάμποσοι θα έχετε ακούσει ότι πρόκειται για την κατ’εξοχήν μουσική των μαύρων (θα έγραφα «νέγρων» βασικά , αλλά ακούγεται κάπως..) , την μητέρα κάθε μουσικής των μαύρων, που γεννήθηκε κατ’ευθείαν στην Αφρική (εντάξει, έτσι λένε οι μουσικολόγοι βασικά, που ψάχνουν να βρουν τη σύνδεση ανάμεσα στη σύγχρονη αυτοσχεδιαζόμενη μουσική και τους τελετουργικούς ήχους των πρωτόγονων φυλών της Αφρικής) μορφοποιήθηκε στην γιορταστική ατμόσφαιρα της Νέας Ορλεάνης, μπήκε στα καμπαρέ, τα ξενοδοχεία, τα θέατρα και τον κινηματογράφο μέσα από τις big bands, ξαναχώθηκε στα περιθωριακά στέκια με το be -bop, συνδέθηκε στο Παρίσι με τον υπαρξισμό (χάρη σε κάτι φοβερά τυπάκια όπως ο Μπορίς Βιάν), ξέφυγε με τη free jazz, τον Miles Davis και τον Coltrane, κατέληξε στη rap – και στο μεταξύ συνδέθηκε με το rock’ n ‘ roll, με κινήματα διαμαρτυρίας ή αντίστοιχα με δεξιώσεις πρέσβεων. [ Δεν είναι του θέματος αλλά να πω ότι jazz δίσκοι κυκλοφορούσαν στη Σοβιετική Ένωση από τη δεκαετία του ’30 τουλάχιστον, ενώ πολύ δυνατή jazz σκηνή υπήρχε σε όλες ανεξαιρέτως τις σοσιαλιστικές χώρες της Ευρώπης. Υπάρχουν μάλιστα τζαζίστες παιδιά Ελλήνων πολιτικών προσφύγων όπως ο Α.Λάνθιμος, αν θέλετε να ξέρετε..].

Εν πάσει περιπτώσει, κάτι απ’όλ’αυτά θα έχει πάρει τ’αυτί σας τι διάολο να πούμε..

Απ’όλα τα παραπάνω πιο περίεργη ήταν η σχέση της jazz με την πολιτική. Η οποία ήταν συχνά πολύ στενή αλλά και από τις δυο μπάντες: ξέρετε ας πούμε ότι ο – συμπαθέστατος βέβαια – Dizzy Gillespie έκανε περιοδεία τη δεκαετία του ’60 (πέρασε κι από την Ελλάδα) στην Δυτ. Ευρώπη , χρηματοδοτούμενη από το Στέητ Ντηπάρτμεντ για να βγάλει προς τα έξω το «καλό» πρόσωπο της Αμερικής; You know ότι βασικά, δεν σκοτώνουμε τους μαύρους. Όλους τους δηλαδή. Αλλά υπάρχει και η άλλη πλευρά. Αυτή του Gil Scott Heron.

O   Gil – Scott Heron, γεννήθηκε το ’49 στο Σικάγο. Ξεκίνησε την ποιητική – μουσική του καριέρα με το LP «Small Talk at 125th and Lennox». Ποιητική -μουσική λέω, γιατί τούτο το πρώτο δισκάκι βασικά ήταν απαγγελίες ποιημάτων του, από τον ίδιο, πάνω σε ένα beat χαλάκι από congas και άλλα κρουστά.Τώρα που το σκέφτομαι ίσως και να είναι ο πρώτος rap δίσκος ever. Εξάλλου ο τύπος είναι βασικά ποιητής – κι όχι στιχουργός (μπλιάξ! τι ψωνισμένο συνάφι!). Από το 1971 και για όλη τη δεκαετία του ’70 ο τύπος ηχογραφούσε ανελλιπώς και έδινε ταχτικά συναυλίες αναμεμειγμένος ενεργά – για την ακρίβεια πρόκειται για στρατευμένο καλλιτέχνη – στο κίνημα των μαύρων για ισότητα. Είχε μάλιστα μια πιο βαθειά πολιτική συνείδηση και πιο κοφερή ματιά στα πράγματα : δεν είναι τυχαίο ότι πηγή έμπνευσης γι’αυτόν υπήρξε ο μαύρος ποιητής Langston Hughes, από τις πιο εμβληματικές μορφές της Αφρο -αμερικάνικης κουλτούρας, ο οποίος επί μακρόν σύνδεσε τη ζωή και το έργο του με το ΚΚΗΠΑ και το εκδοτικό του (International Publishers αν θυμάμαι καλά..). Ούτε είναι τυχαίο ότι συνδέθηκε πολιτικά με το Κόμμα των Μαύρων Πανθήρων και τον ηγέτη τους Huey Newton (για όσους ξέρουν εξέφραζε την πιο πολιτική και γνήσια ριζοσπαστική πτέρυγα των Μαύρων Πανθήρων, έβλεπε πιο συνολικά το θέμα της πάλης των αφρο-αμερικάνων προλετάριων μαζί με τους λευκούς και τους μετανάστες. Γι’αυτό κι έκανε φυλακή με στημένες κατηγορίες τη δεκαετία του ’70, γι’ αυτό και δολοφονήθηκε στις αρχές της δεκαετίας του ’90).

Αλλά εγώ γράφω για πάρτη του για άλλους λόγους. Στο φινάλε για το έργο του και τις συνθήκες μέσα στις οποίες δημιούργησε, και δημιουργεί, μπορείτε στο νετ να βρείτε.. Το θέμα είναι ότι ο Gil -Scott Heron υπήρξε ένας λαϊκός καλλιτέχνης , ένας άνθρωπος αφοσιωμένος να κινητοποιήσει λαϊκούς- έχει ΤΕΡΑΣΤΙΑ σημασία αυτό –  ανθρώπους στην πάλη για κάτι καλύτερο. Τόσο οι στίχοι του όσο και η μορφή της τέχνης του – jazz βέβαια, αλλά jazz προσιτή, χορευτική συχνά,  τέτοια που να αφήνει στον άλλο τα περιθώρια τόσο να ακούσει τους στίχους (τι; δεν είναι πρόβλημα να χάνονται οι στίχοι κάτω από τους ήχους;) όσο και να ευχαριστηθεί ένα τραγούδι – ήταν δογματικά προσανατολισμένοι σ’αυτό. Δεν αφήνει τον ακροατή του σε «ησυχία»: ούτε κομμάτια για έρωτες κι αγάπες (ανόητες μ’ανόητα φιλιά), ουτε γι’αυτοκίνητα και bitches απ’αυτά που λεν οι σύγχρονοι rappers, ούτε χορός για το χορό – και μάλιστα ο τύπος ήταν σκληρός κριτικός του προτύπου του μαύρου διασκεδαστή για το κοινό των λευκών μεσοαστών, τύπου James Brown κλπ., μια και όλοι αυτοί βασικά έκαναν θέαμα και καρικατούρα τη δύσκολη ζωή των γκέττο και την εξαθλίωση των μάυρων πληθυσμών. Μάκρυα από την πρέζα της εξουσίας, μακρυά από την Τέχνη του ύπνου που μας μπουκώνει το καθεστώς για να κλείνουμε τα μάτια. Και τα μυαλά.    

Γράφω για πάρτη του γιατί υπήρξε (θα.. εξηγήσω τον αόριστο) ένας καλλιτέχνης με τα δυο του πόδια γερά γειωμένα στο σήμερα, και στον κοινωνικό χώρο που τον γέννησε. Κάτι πολύ σημαντικό, για κάθε καλλιτέχνη και κάθε διανοούμενο ευρύτερα. Δηλαδή λέω, κι αστός να είναι τον πάω πραγματικά αν γράφει κι απευθύνεται στους αστούς.[Το αντίθετο αν συμβαίνει είναι μεγάλη ξεφτίλα βέβαια, και πρέπει να έχει κανείς πολύ μεγάλο ταλέντο και ουμπαλα που λένε για να είναι κανείς αστός και να αφοσιώνεται στους εργάτες. Όχι να υποκρίνεται ότι αφοσιώνεται. Μόνο ο Βισκόντι δηλαδή εμένα μού’ ρχεται στο μυαλό..] Μολονότι , στα καλλιτεχνικά στέκια της Νέας Υόρκης, του Παρισιού και του Λονδίνου αντιμετωπίζεται σαν γίγαντας της jazz και θα μπορούσε ήσυχα να ζει τη ζωή του «αριστερού» διανοουμένου να λέει χασμουριάρικες ατάκες για τον «κακό Πρόεδρο Μπους» και να «θλίβεται» απ’το ρετιρέ του για τα παιδιά των μαύρων. Κι επίσης θα μπορούσε να ανακυκλώνει τον πεθαμένο καλλιτεχνικά εαυτό του παίζοντας τα ίδια και τα ίδια τραγούδια 30 και 40 χρόνια μετά, μηρυκάζοντας  ένα κλίμα που κάποτε στηνόταν πάνω σε συγκρούσεις, και σήμαινε αγώνα ενώ  σήμερα δεν εγγυάται παρά ένα ευχάριστο βραδάκι που καλμάρει τύψεις συμβιβασμών. 

Μην ψάχνετε τέτοια εδώ. Ο τύπος δεν χαρίζεται σε κανένα. Ούτε ακόμα και στους νεότερους rapper – τους πιο πολιτικοποιημένους εννοείται -που κάνουν samples από τα τραγούδια του και πίνουν νερό στ’ονομά του. Ούτε σ’ όλους αυτούς τους εστέτ και καλά «ανήσυχους» που στην πραγματικότητα ξεγελάν τις «άδειες ζωές τους» ακούγοντας, σνομπίστικα,  την  jazz των «Lady Day & John Coltrane». Ούτε σ’αυτούς που στριμώχνονται πίσω από τους Δημοκρατικούς των ΗΠΑ (ή στα καθ’ ημάς τους ΠαΣοΚους, ΣυΡιζΑίους κλπ.) την ώρα που «ο λαός γνωρίζει ότι στην Αμερική χειμώνιασε»(«Winter in America» , το κομμάτι..).

Πάρ’τε για παράδειγμα και το βιντεάκι από πάνω. Το κομμάτι λέγεται «The Bottle» και οι στίχοι παίζουν με την λέξη αυτή παραλληλίζοντας τη ζωή στα γκέττο με τη ζωή σε μπουκάλι – αλλά κάνοντας και σχόλιο για τις εξαρτήσεις και την καταστροφή που φέρνουν στους brothers τα μπουκάλια, η πρέζα κλπ. Δεν είναι στυλ, δεν είναι freedom, είναι ταχτική τους να μας αφανίσουν.

Δυστυχώς ο δικός μας είναι άνθρωπος. Και οι άνθρωποι σπάνε. Το ηθικό του παράδειγμα όχι βέβαια, σε καμμιά περίπτωση. Αλλά ο Gil – Scott Heron έπεσε τελικά στο λούκι που τον ήθελε το καθεστώς. Ο φουκαράς είναι χρόνιος χρήστης ναρκωτικών και εξαρτημένος, τα τελευταία δε χρόνια μπαινοβγαίνει στις φυλακές – παίρνει μάλιστα «άδειες» για να δίνει συναυλίες στις γειτονιές του ή να κάνει ομιλίες. Η τελευταία φορά που τον συνέλαβαν είναι πριν ενάμιση μήνα περίπου. 

Όμως οι άνθρωποι, όλη η ζωή βασικά, είναι ύλη που κινείται. Τα φαινόμενα είναι διαφορετικές όψεις της κινούμενης ύλης. Στην αντίφασή του αυτή o Heron φαίνεται για την ώρα να έχει πάρει για τα καλά την κάτω βόλτα. Δεν νομίζω ότι μειώνει ούτε το αισθητικό ούτε το πολιτικό μέρος του έργου του. Αυτό είναι τόσο τεράστιο που το τρέμει το σύστημα διαμόρφωσης μαζικής κουλτούρας και όλοι όσοι ασχολούνται με τη jazz. Αν όχι, θα τον γνωρίζαμε αρκετά καλά.

Αυτά. Πάρ’τε και κάποια link:

http://en.wikipedia.org/wiki/Gil_Scott_Heron  (γενικές πληροφορίες)

http://gilscottheron.free.fr/ (στα γαλλικά)

http://www.gilscottheron.com/GILINTRO.htm

Μπακ. Να πιάσουμε μια φορά ακόμα το σφυγμό της καθημερινής πολιτικής κατάστασης μπας και ξεκούνηθει κανά μυαλό λέμε. Άσε που πιάσε πιάσε μπορεί να διαπιστωθεί και μια μέρα – πέρα ως πέρα που θά’ ναι χαρά χαρά να ζεις -ότι αυτή δεν έχει σφυγμό καθόλου. Οπότε δεν θα την πατήσουμε σαν τίποτα χαϊβάνια να πούμε και θα μπούμε στα χειμερινά ανάχτορα κυριλέ, σκουπίζοντας και τις λασπωμένες γαλότσες μας στα πορφυρά πατάκια της εισόδου. Γιατί αλλιώς θα ξεκινήσουμε για μπανάκι στη Βάρκιζα με τα πετσετικά μας και θα καταλήξουμε εν δυο κάτω στα Μακρονήσα…

Και δε λέει όπως φαντάζεστε. Άσε που, δυο φορές την ίδια μαλακία αν κάνεις χέσε μέσα, καλύτερα να φκιάσουμε κανά σύλλογο για τις υποχρεωτικές αισθητικές επεμβάσεις στήθους. (Το οποίο by the way είναι σούπερ ιδέα).(Το να φτιάξει κανείς τέτοιο σύλλογο δηλαδή).

Οπότε φίλος.. Γιατί παραιτήθηκαν τα μέλη της Αρχής Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα; Ήταν άραγε καλό ή μήπως κακό; Μήπως έχει κάποιο δίκιο λέμε ο Εισαγγελέας τ’ Αρειου (άσχετο αλλά αυτό το «άρειος» μου συμπαρασέρνει στο νου λέξεις τύπου Γκαουλάϊτερ, Τσικλόν Άιντς, άχτουγκ άχτουγκ και τέτοια..) Πάγου; Φτιάξε καφέ… 

Τα πράγματα να τα πάρουμε από την αρχή. Για την ακρίβεια από την Αρχή (Προστασίας Δεδομένων κλπ.). Τί ρόλο βαράει η δεσποινίς; Πρόκειται για μια ανεξάρτητη διοικητική αρχή. Τί πάει να πεί αυτό;»Ανεξάρτητες Διοικητικές Αρχές» αποκαλούνται οι θεσμίσεις του Κράτους μας που έχουν αυξημένη εξουσία στην ιεραρχία της διοικητικής πυραμίδας κατά τρόπο τέτοιο ώστε υπεράνω τους να μην είναι κανείς διοικητικά (επαναλαμβάνω). Δεν δίνουν λόγο σε κανένα Υπουργό και καμιά κυβέρνηση, παρά μόνο στον ιδρυτικό τους νόμο. Αρμοδιότητά τους δε είναι η γνωμοδοτήσεις τους, έλεγχοι στον τομέα δραστηριότητάς τους, επιβολή προστίμων κι άλλων κυρώσεων ενδεχομένως κλπ. «Ανεξάρτητες Διοικητικές Αρχές» είναι η περί ης ο λόγος, το ΕΡΣ (το Ραδιοτηλεοπτικό, με το οποίο αν θυμάστε μια παρόμοια κρίση είχε προκύψει και το ’99 όταν ο γίγαντας Ρέππας είχε ακυρώσει πρόστιμο που η ΕΡΣ είχε επιβάλει στο ΣΤΑΡ, αν θυμάμαι, για την εκπομπή του Μάκη με τον Κορκολή κλπ. Και τότε είχε παραιτηθεί ο Μανιτάκης, καθηγητής Νομικής ΑΠΘ, συνταγματολόγος και Πρόεδρος τόυ Συμβουλίου , αν θυμάμαι και πάλι καλώς). Επίσης η Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας – αυτές μου έρχονται τώρα.

Βρίσκονται λοιπόν στην κορυφή της διοικητικής πυραμίδας για τον τομέα αρμοδιότητάς τους. Νομιμοποιούνται απ’ευθείας από τον ιδρυτικό τους νόμο και τέλος. Ο μόνος έλεγχος της δράσης τους είναι ο , αυτονόητος, έλεγχος συνταγματικότητας για την οποιαδήποτε πράξη τους – ο οποίος γίνεται ΜΟΝΟ σε δικαστήριο κι όχι από Υπουργούς, πρωθυπουργούς κλπ. – και ο έλεγχος νομιμότητας της δράσης τους – από την άποψη του αν μένουν στα καθήκοντά τους ή τα υπερβαίνουν και μπαίνουν σε άλλα χωράφια.  Να βγάλει φετβά ας πούμε η ΑΠΔΠΧ για τις εκπομπές του Μάκη.Ο οποίος έλεγχος νομιμότητας σημαίνει πολιτική ευθύνη για την κυβέρνηση που διορίζει την αρχή, και, στο βαθμό που συντρέχουν οι πραγματικές προϋποθέσεις για κάτι τέτοιο θα μπορούσε να σημάνει μέχρι και κατάργηση της Αρχής. 

Αλλά το Κράτος δεν είναι τόσο παράλογο. Δεν στήνει τις Αρχές για να «παρανομούν». Τις στήνει για να νομίζεις εσύ ότι το Κράτος δεν παρανομεί. 

Στη συγκεκριμένη περίπτωση τί έγινε; Η Αρχή έβγαλε απόφαση -εντελώς εντός των πλαισίων των αρμοδιοτήτων τους, τη δουλειά τους έκαναν με άλλα λόγια – να μην χρησιμοποιούνται οι κάμερες για την παρακολούθηση διαδηλωτών, παρά μόνο για την κυκλοφορία. [Για να ξεκαθαρίσω από τώρα και να μην μένουν εντυπώσεις ότι η Αρχή είναι κάτι πραγματικά ανεξάρτητο από τον ταξικό μηχανισμό που είναι το Κράτος, να πω ότι η τεχνική δυνατότητα για τις κάμερες να παρακολουθούν και να καταγράφουν πρόσωπα είναι δεδομένη, ένεκα που είναι τελευταίας τεχνολογίας από τους Ολυμπιακούς αν θυμάστε. Και τότε οι τύποι είχαν γνωμοδοτήσει ότι «ναι μεν έχουν τη δυνατότητα» αλλά δεν πρέπει να το κάνουν. Και πίσω από αυτούς είχε οχυρωθεί τότε ο Καραμανλής για να πεί ότι όλα βαίνουν καλώς καμωμένα.»Καθάρισε» για την κυβέρνηση τότε η Αρχή.]

Η κυβέρνηση βέβαια τις έβαλε να δουλέψουν για να φακελώσει τους διαδηλωτές του Πολυτεχνείου. Εσένα, εμένα και χιλιάδες άλλους.Οι οποίοι δεν κρύβουμε και τα πρόσωπά μας – γιατί βέβαια οι κάμερες δεν έχουν και την όραση του Σούπερμαν να πούμε να βλέπουν κάτω από την κουκούλα ε;

Πώς όμως επιχείρησε να παρακάμψει τους καθ’ύλην αρμόδιους για το τί πρέπει και τί όχι σε τέτοια θέματα; Αξιοποίησε την εγκύκλιο του Εισαγγελέα του Αρείου – μπρρρρρ…- Πάγου η οποία επιτρέπει την παρακολούθηση των διαδηλώσεων. Βέβαια η εγκύκλιος δεν βγήκε τυχαία. Βγήκε για να λειτουργήσει νομιμοποιητικά στην κυβέρνηση. Έλα όμως που υποτίθεται γι’αυτό στήνεις τις Ανεξάρτητες Αρχές. Το ότι η κυβέρνηση έγραψε στα παλιά της τα παπούτσια τη γνωμοδότηση της Αρχής συνιστά χτύπημα κάτω από τη ζώνη, όχι σε κανένα επαναστατικό θεσμό, αλλά σε ένα μηχανισμό κρατικό, που απλά στη συγκεκριμένη φάση δεν λειτούργησε όπως θα ήθελαν (καμμιά φορά η σχετική αυτονομία των θεσμών βγαίνει και μπούμερανγκ στους εμπνευστές τους).

Τα υπόλοιπα που λεν οι κυβερνητικοί είναι για γέλια.Ο Χατζηγάκης λέει είπε ότι ουδείς υπεράνω του Συντάγματος, αναφερόμενος στις ανεξάρτητες αρχές – τρομερό να πούμε, λες και τους τις φόρτωσε κανένας! – και μάλιστα ουδείς υπεράνω της συντεταγμένης Δικαστικής λειτουργίας του κράτους (από το in.gr το σχετικό ρεπορτάζ). Μα και οι ανεξάρτητες αρχές συντεταγμένη λειτουργία εκτελούν! Στα πλαίσια της οποίας, από διοικητική -τεχνική – γραφειοκρατική όπως θέλετε πείτε το άποψη, δεν μπορεί άλλος να εμφιλοχωρήσει. (Να μπει ρε μαν, πως το λένε..).

Παράνομη δηλαδή εδώ είναι η κυβέρνηση. Ούτε καν ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου που επίσης γνωμοδοτεί χωρίς αποφασιστική αρμοδιότητα εν προκειμένω -αυτή βλεπετε την έχει η Αρχή Προστασίας.Που σύμφωνα με τον ιδρυτικό της νόμο, άμα λέει «δεν παίρνετε φάτσες» δεν κουνιέται κανείς. Ο εισαγγελέας μπορεί να γνωμοδοτήσει όπως θέλει, πολιτικό πρόβλημα είναι πώς θα αξιοποιήσει ο ένας ή ο άλλος τη γνώμη του. «Γνώμη» λέει τίποτε άλλο. 

Πραξικοπηματικά λοιπόν η κυβέρνηση παρέκαμψε τους νόμους για να σπάσει τη γνωμοδότηση της Αρχής. Έτσι για πρώτη φορά στις 17.11.2007 τα πρόσωπα των διαδηλωτών της Αθήνας είναι καταγραμμένα στα σχετικά αρχεία…Οι παραιτήσεις της Αρχής , εκ των πραγμάτων, ανέδειξαν το ζήτημα του έκνομου της κυβερνητικής ταχτικής αλλά βέβαια δεν φρενάρουν καμμιά εξέλιξη ούτε έχουν και καμιά μεγάλη σημασία. Τα επόμενα πρόσωπα της Αρχής θα παίξουν το διακοσμητικό τους ρόλο,και εν τω μεταξύ το φακέλωμα θα προχωράει και θα διευρύνεται.   

Πολιτικά μιλώντας πρόκειται για σοβαρό θέμα. Πολύ σοβαρό λέμε. Γιατί η πολιτική της καταστολής περνά μαρς μιλάμε, δε χαμπαριάζουν τα άτομα ούτε από παραιτήσεις ούτε από σκάνδαλα. Και ξαμόλυσαν στα κανάλια τους Τράγκες και τους Άδωνεις – για πολλά σούτια το ερπετό λέμε – να λεν «ουδείς υπεράνω του Κράτους» κλπ. Μόνο που κι η Αρχή Κράτος είναι. Και υποτίθεται την έστησαν για να μας προστατεύει από υπερβολές ή και ανομίες των κρατικών οργάνων στο ζήτημα των Προσωπικών Δεδομένων. Έτσι μας έλεγε ο Πάγκαλος δηλαδή όταν τη θεσμοθέτησαν στα τέλη των ’90’s.

Ο Λένιν βέβαια ήταν πιο σωστός μια και έλεγε ότι το κράτος είναι εργαλείο της κυρίαρχης τάξης. Κι όταν η κυρίαρχη τάξη ανησυχεί, φοβάται, ή οτιδήποτε γράφει τις νομιμότητες στ’ αρχίδια της και σε καταγράφει… Κι αύριο μπορεί να φοράς πράσινα παπούτσια, ή πράσινο φουλάρι, να έχεις μακρυά μαλλιά ή παραμάνα στ’αυτί και να σε τραβήξουν για εκατό εμπρησμούς και είκοσι ληστείες Τράπεζας γιατί το Κράτος θα χρειαστεί θύματα για να δείξει τη δυνατότητα επιβολής του και για να τρομάξουν οι υπόλοιποι.

Ενώ αν βάλεις κουκούλα θά’ σαι κύριος. Άσε που παίζει να σε θεωρήσουν και για δικό τους και να την περάσεις και φίνα στο φινάλε.Σου κόψουν και κανά επίδομα σπέσιαλ..Για χαζούς τους έχεις;

 Μαυρίζουν τα πράγματα γάτε….

Πιο ολοκληρωμένη πολιτική τοποθέτηση μπορείτε να βρείτε στα σχόλια του Γρ. Τύπου του ΚΚΕ www.kke.gr καθώς και στην ανακοίνωση της Δημοκρατικής Συσπείρωσης www.dimsi.gr/CMS/

Επόμενη σελίδα: »