EL EJERCITO DEL EBRO
El ejercito del Ebro 
Rum balabum balabum bam bam 
Una noche el rio paso 
Ay Carmela, ay CarmelaY las tropas invasoras 
Rum balabum balabum bam bam 
Buena paliza les dio 
Ay Carmela, ay CarmelaEl furor de los traidores 
Rum balabum balabum bam bam 
Lo descarga su aviacion 
Ay Carmela, ay CarmelaPero nada pueden bombas 
Rum balabum balabum bam bam 
Donde sobra corazon 
Ay Carmela, ay CarmelaContrataques muy rabiosos 
Rum balabum balabum bam bam 
Deberemos resistir 
Ay Carmela, ay Carmela Pero igual que combatimos 
Rum balabum balabum bam bam 
Prometemos resistir 
Ay Carmela, ay Carmela 

Μια κι εδώ πέρα είμαστε, όπως γνωρίζετε, το 5ο Σύνταγμα του Δημοκρατικού Στρατού, και για να μην ξεχνιόμαστε κι ολωσδιόλου, και, βεβαίως χωρίς να θέλω να μπαίνω στα χωράφια των «Ερυθρών Μουσικών Ταξιαρχιών» , και, οπωσδήποτε, αναμένοντας να ξεστραβώσει το γα$@#$%νο το WordPress, αλλά και γιατί από καιρό ήθελα κάπως να μοιραστώ μια εμμονή μου, ορίστε το «Ay Carmela» – ή αλλιώς το «El ejercito del Evro» – ένα από τα δημοφιλέστερα τραγούδια του Ισπανικού Εμφυλίου , κι ένας ύμνος του Δημοκρατικό Στρατό και του 5ο Συντάγματος.(ύμνος μας!) 

Η στρατιά του ΄Εβρου, για την οποία μιλάμε, προφανώς και δεν πρέπει να παραπέμπει στην Καρωτή, το Κουφοβούνι, τον Προβατώνα κι άλλες τέτοιες ειδυλλιακές ελληνικές γωνιές.Αφορά τον ποταμό Έβρο της Ισπανίας ο οποίος βρίσκεται βορειοανατολικά της χώρας αυτής. Εκεί, το καλοκαίρι του ’38 γράφτηκε ένα από τα πιο ματοβαμμένα επεισόδια του Ισπανικού Εμφυλίου.

Ειδικότερα, οι δημοκρατικοί εξαπέλυσαν επίθεση στις θέσεις των φασιστών στον ποταμό με αντικειμενικό σκοπό να σπάσουν τον αποκλεισμό της δημοκρατικής Καταλωνίας από την υπόλοιπη περιοχή που έλεγχε η Δημοκρατία και να αποκτήσουν το πάνω χέρι στις επιχειρησιακές πρωτοβουλίες. Το καθήκον ανέλαβε το 5ο Σύνταγμα – που ήδη τότε είχε μετονομαστεί σε 5ο Σώμα Στρατού – το οποίο όπως ξέρετε όσοι κυττάξατε δεξιά στην αρχική σελίδα ήταν ο στρατιωτικός σχηματισμός των κομμουνιστών. Ηγέτες του 5ου Σ. , στρατιωτικοί και πολιτικοί, σ’αυτή τη μάχη ήταν ο Enrique Lister και ο Juan Modesto – μέλη κι οι δύο του ΚΚΙ. Από τους φασίστες τη μάχη καθοδήγησαν ο Quepo de Llano και αυτοπροσώπως ο Franco (κάτι που με τη σειρά του αποτελεί επαρκή απόδειξη της σημασίας που είχε για την έκβαση του πολέμου η νίκη της μιας ή της άλλης πλευράς στον Έβρο).

Η μάχη του Έβρου διάρκεσε από τον Ιούλη του ’38 ώς και το Νοέμβρη: οι Δημοκρατικοί προωθήθηκαν με πολύ αίμα κάμποσα χιλιόμετρα μπροστά αλλά τελικά ηττήθηκαν από τα – πρωτοεμφανιζόμενα σε μάχη (και όχι παρελάσεις) – μηχανοκίνητα τάγματα του φασισμού. Στο μεταξύ η Δημοκρατική κυβέρνηση παλλινωδούσε, πήρε απόφαση μαζί με την Επιτροπή Μη Επέμβασης των Αγγλογάλλων «δημοκρατών», να αποχωρήσουν οι Διεθνείς Ταξιαρχίες από το Ισπανικό έδαφος (υποτίθεται υπό τον όρο της αμοιβαιότητας με τους Γερμανούς/Ιταλούς που είχε επιστρατεύσει η άλλη πλευρά), οι φασίστες στις αρχές του ’39 μπήκαν στην Καταλωνία και στη συνέχεια την άνοιξη του ίδου χρόνου οι σοσιαλιστές με τους αναρχικούς σενιάρουν ένα πραξικόπημα ενάντια στην δημοκρατική κυβέρνηση του Negrin, κηρύσουν παράνομο το ΚΚΙσπανίας κι εκλιπαρούν για έλεος το Φράνκο. Ο οποίος, όντως, δείχνει έλεος στους ηγέτες των σοσιαλιστών και αναρχικών, οι τελευταίοι  φεύγουν για Μεξικό και Αγγλία ( μη μου πείτε ότι σοκάρεστε) κι ο ισπανικός λαός πνίγεται για μια ακόμα φορά στο αίμα.

Τώρα, για το τραγούδι. Ο ρυθμός ανήκει σε ένα παραδοσιακό κομμάτι του 19ου αιώνα, στο οποίο ένας καψούρης Σπανιόλος λεμε  απευθύνεται σε μια Καρμέλα.. Δεν μπόρεσα να βρω πότε και πως κι από ποιόν σκαρώθηκαν οι στίχοι αυτοί. Ίσως να είναι «δημοτικό» . Οι επαναστάσεις , το ξέρετε, δημιουργούν τέτοια έξαρση συναισθημάτων που ο καθένας μπορεί να γίνει σε μια στιγμή ποιητής και ζωγράφος και πολεμιστής και όλα.

Βρήκα αρκετές εκδοχές του κομματιού στο YouTube. Μου άρεσε επίσης μια punk εκδοχή – που στο παρά πέντε δεν ανέβασα . Πρώτον γιατί, επειδή εγώ είμαι γκαραζιέρης, δεν σημαίνει πως πρέπει να θάψουμε και την ιστορική συγκυρία που γέννησε αυτό το κομμάτι (αν και από μόνη της η πιο σύγχρονη εκτέλεση ,σαν μορφή και σημειολογικά μιλώντας, υπογραμμίζει την επικαιρότητα του αγώνα ενάντια στο κεφάλαιο, νομίζω). (αλλά πάλι η σημειολογία είναι μια αστική επιστήμη.)

Και δεύτερον γιατί, όπως καλά γνωρίζετε, δόγμα αυτού του μπλογκ είναι πως τα πάντα μπορείς να τα διηγηθείς πιο όμορφα και πειστικά αν έχεις γυναίκες και όπλα.(Γκοντάρ,Ταραντίνο, Cramps,Νικολαϊδης, Regimiento Cinqo, μια μακρά αλυσσίδα , καταλαβαίνετε…..) 

 Υπάρχει ένα σύνθημα του γαλλικού Μάη: «Φίλησε την αγάπη σου χωρίς ν’αφήνεις τ’όπλο σου».

Πώς δένεται λέω η ζωή κι η αξιοπρέπεια  με τον αγώνα για τη ζωή και την αξιοπρέπεια.Γι’αυτό και κάπως με συγκίνησε τελικά περισσότερο η εκδοχή με το βιντεάκι που βλέπετε, μια και οι επαναστάσεις, και τότε και τώρα και πάντα, γίνονται από κανονικούς ανθρώπους, με τις εμπειρίες τους, τις επιθυμίες τους, τα λάθη και τα σωστά τους, τις αναπτυγμένες και όχι και τόσο αναπτυγμένες πολιτικές συνειδήσεις..