Ακούστε’ δω boys and girls,

Κλείσανε ήδη (στις 22 του μηνού), πέντε χρονάκια από τη μέρα που την έκανε ο θείος Joe.Και, μολονότι τα κλισέ είναι μια σιχαμερή συνήθεια, εμείς στο Regimiento λέμε πως ο κόσμος έγινε φτωχότερος.Γιατί μας άφησε ένας ευαίσθητος άνθρωπος, λαϊκός, με ταλέντο, χιούμορ, αυτοσαρκασμό και ειλικρίνεια. Πώς είναι οι ροκ (χα!) σταρ; No fuckin’ relation..

Να σας πω τί παίζει με το Joe και την πάρτη μου..Κατ’αρχήν είμαι κι εγώ ένας από κείνους ποno elvis,beatles and the rolling stonesυ συμφωνούν με το Jagger ότι οι Clash είναι (ήταν και θα είναι) «the only band that matters». Τι γιατί;Γιατί ήταν οι μόνοι (πρώτοι πάντως σίγουρα) που στο καρακατσουλιό του punk έπιασαν κι εξέφρασαν μια νέα, γνήσια και καλλιτεχνική πρόταση – και όλες αυτές οι λέξεις με πλήρες το νόημά τους. Οι Clash , μάλλον από ένστιχτο περισσότερο , καταπιάστηκαν με τις μουσικές από τις λαϊκές κουλτούρες που είχαν γύρω τους. Το έκαναν μέσα από το δικό τους τρόπο, με τιμιότητα και τελικά αποτελεσματικά: το rock’n roll της λευκής Λονδρέζικης πλέμπας, η reggae της κοινότητας των Καρριβιανών μεταναστών, ακόμα και το rap που στις αρχές της δεκαετίας του ’80 ήταν στα σπάργανα.Έπαιξαν συναυλίες για απεργούς, εμφανίστηκαν χωρίς δεύτερη σκέψη στο – αμφιλεγόμενο βέβαια – «Rock Against Racism», φόρεσαν το μαντήλι των Sandinistas, τραγούδησαν με τους δικούς μας την «red flag» στην Ανδαλουσία ( «Spanish Bombs» το κομμάτι), κατήγγειλαν τα Faukland και κάλεσαν την αγγλική νεολαία να αρνηθεί την κατάταξη, μας είπαν την αλήθεια για τις «Washington Bullets» και όταν όλα έφτασαν στα όριά τους τ’ ομολόγησαν: «I Fought the law/and the law won».. 

Και, το καλύτερο απ’όλα: έφτιαχναν συναρπαστική μουσική. Δεν κώλωσαν μπροστά στη φαντασία τους , τους βγήκε ένα δυνατό χαρμάνι ήχων που το εξελίσσαν από δίσκο σε δίσκο. Μεγάλη υπόθεση. Για κάθε καλλιτέχνη δηλαδή..

Ο Joe γούσταρε να παρουσιάζει τους Clash ως «the last gang in town».. Θυμάστε ένα παλιό γουέστερν το «Wild Bunch»? Όπου μια συμμορία αχρείων, για κάποιες ελάχιστες μέρες αποφάσισε να βάλει την ηθική και την ευγένεια πάνω από το στυγνό υπολογισμό του desperado κι έγινε ολοκαύτωμα για να εκδικηθεί το χαμό του πιτσιρικά της παρέας από τους «νόμιμους» φονιάδες του επίσημου κράτους. (Καλά η ταινία αυτή είναι ένα θέμα μόνη της..). Δεν έχει σημασία εδώ σε τί από αυτή τη συμμορία έμοιαζαν οι Clash: σημασία έχει, ότι επέλεξαν το σωστό δρόμο. Επέλεξαν να παν με τους ρομαντικούς, τους «δικούς τους» επαναστάτες, επέλεξαν να είναι καλοί όχι ως αδυναμία αλλά ως συγκατάβαση. 

Γιατί φίλος, οι Clash δεν μπήκαν ποτέ σε κανένα στερεότυπο που μπήκαν οι πάνκηδες: δεν έγιναν καρικατούρα σαν τον Lydon, ούτε πουρόκερς σαν τους Stranglers, ούτε εστέτ σαν το Weller ή τη Siouxsee. Επέμεναν να παίζουν για τον κοσμάκη, και να μιλάν για τη ζωή του κοσμάκη. Σαν Άγγλοι βέβαια κι όχι σαν πιθήκια. Αν κάποτε γραφτεί η ιστορία της λαϊκής μουσικής του νησιού να ξέρετε ότι οι Clash είναι ένα μεγάλο της κεφάλαιο..

Και βέβαια το πνεύμα αυτής της ιστορίας ήταν ο Joe. Ξέρετε ότι η τελευταία συναυλία που έδωσε ήταν σε μια απεργία των πυροσβεστών (αν δεν κάνω λάθος) στο Λονδίνο; Ξέρετε ότι δική του ιδέα ήταν να ονομάσει το δεύτερο δίσκο των Clash «Giv’Em Enough Rope» – από τη γνωστή ατάκα του Marx, για τους καπιταλιστές που θα σου πουλήσουν και το σκοινί που θα τους κρεμάσεις.Έζησε κάμποσα χρόνια σαν μουσικός του μετρό στο Λονδίνο, και άλλα πάλι στο Παρίσι όπου καθάριζε τις τουαλέτες της Όπερας.

«Θυμάμαι τα τσογλάνια τους λεφτάδες: μολονότι είχε τασάκι στις τουαλέτες, αυτοί επέμεναν να ρίχνουν τις γόπες στο πάτωμα. Περιφρονούσαν το φουκαρά που τις μάζευε, εμένα, με το χειρότερο και πιο φυσικό γι’αυτούς τρόπο..».

Έτυχε να δω το Joe με τους Mescaleros – την τελευταία του μπάντα, στην πόλη μου το 2001. Φωνή δεν τού’χε μείνει, μουσικός σπουδαίος ποτέ δεν ήταν, αλλά μας έστειλε όλους σπίτια μας εξουθενωμένους. Αυτός μάλλον θα την είχε χειρότερα: πόσες φορές να κρεμάστηκαν στα χείλη του πόσες χιλιάδες βλέμματα, πόσοι δεσμοί υπόγειας αλληλεγγύης στήθηκαν με δική του ευθύνη;

Δεν πέθανε με κανένα εντυπωσιακό τρόπο. Έβγαλε το σκύλο του βόλτα κι έφυγε ήσυχα από ανακοπή. Οι εταιρίες λέει ετοίμαζαν την επιστροφή των Clash..Χα! Όχι που θα τους άφηνε… 

(Το κομμάτι μιλάει για τα βραδινά δελτία ειδήσεων, την εντατικοποίηση της εργασίας, την πιεστική καθημερινότητα, την προβολή του επουσιώδους ως κύριο, τα στοιχεία της κυρίαρχης κουλτούρας. Ψάχ’τε τους στίχους του «Magnificent Seven»)