Διαβάζω λοιπόν στη σημερινή «Καθημερινή» ένα κείμενο του Ν.Γ.Ξυδάκη (ολόκληρο εδώ) με τον τίτλο «Είμαστε εικόνα από το μέλλον»:  

Ποιοι είναι οι γνωστοί-άγνωστοι;(…)

Δυστυχώς, μέγα μέρος της μηντιόσφαιρας έχει απολέσει τις σχέσεις του με την έρευνα, με το πρωτογενές ρεπορτάζ και με την ψυχρή περιγραφή των ευρημάτων. Αντ’ αυτών μηρυκάζει δελτία τύπου, διαρροές κρατικών πηγών, στερεότυπα και κόπι-πέιστ από το ίντερνετ.(…)

Το δεύτερο καινοφανές στοιχείο είναι ο ρόλος των λούμπεν βανδάλων. Σε αυτό το άμορφο σύνολο αθροίζονται μικροποινικοί, παραβατικοί, πρεζάκια, τσιγγάνοι, μετανάστες, γηπεδο-συναυλιακοί χούλιγκαν, περιθωριακοί χωρίς καμία πολιτική συνείδηση. Τους ενώνει το σπάσιμο χωρίς επιλεκτική στόχευση, το μπάχαλο, το ντου, το μικροπλιάτσικο.(…)

Τρίτο στοιχείο: το πλιάτσικο. Περισσότερο και από τους λούμπεν, στο πλιάτσικο επιδόθηκαν μετανάστες που δεν συμμετείχαν καν στα σπασίματα. Η Πατησίων λεηλατήθηκε από τέτοιους ανθρώπους: Είδα Πακιστανό με σαγιονάρα, να φοράει γούνα-λάφυρο, μας είπε αναρχικός ακτιβίστας.(…)

Αλλοι γνωστοί-άγνωστοι; Ναι, μια ακαθόριστη ομάδα «γκρίζων» που κινείται στις διαδηλώσεις σε ρόλο προβοκάτορα: σπάει απρόκλητα εκτός στόχων, αρχίζει το πλιάτσικο κι ύστερα ξεγλιστράει, αφήνοντας πίσω τους νεοφώτιστους, τους άπειρους νεαρούς, οι οποίοι και συνήθως συλλαμβάνονται. Αυτοί οι «γκρίζοι» πιθανολογείται ότι χρωστούν κάτι στην αστυνομία από το παρελθόν ―σύλληψη για ουσίες, για μικροποινικά κ.λπ.― και δρουν, για κάποιο διάστημα, μέσα σε αυτό το πλαίσιο ιδιότυπης ομηρίας και ανταπόδοσης.»

(ό,τι βρίσκεται σε μαύρο πλαίσιο είναι δική μου υπογράμμιση κι όχι του συγγραφέα).

Νομίζω ότι το συγκεκριμένο κείμενο κάνει -κι αν αδικώ άλλους προκαταβολικά συγγνώμη -το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνει ο οποιοσδήποτε δουλεύει ως δημοσιογράφος. Εξετάζει πρώτα τα πράγματα -τα γεγονότα. Έπειτα έρχεται η σειρά των συμπερασμάτων. Και έχει τη σημασία του αυτό γιατί όλες τις επόμενες της δολοφονίας ημέρες «βομβαρδιζόμασταν» από συμπεράματα. Και «συμπεράσματα» –κυρίως «συμπεράσματα«, τη σκοπιμότητα των οποίων από δω τουλάχιστον αποδώσαμε σε κρατικές βουλές. Και αντίστοιχες σκοπιμότητες – εν ολίγοις  , ακριβώς, την πρεμούρα του κράτους να στήσει ένα «πρότυπο» εκδήλωσης εξεγερτικών διαθέσεων, ώστε και την καταστολή να εμπεδώσει/ νομιμοποιήσει πιο εύκολα και πολιτικά να τη βγάλει όσο γίνεται πιο ανώδυνα (..ακούσατε κι εσείς για εκλογές ε;)

Κατά τα άλλα, ποια η σύνθεση των εξεγερθέντων; Όχι «η γενιά των 700 €.» Ούτε φοιτητές. Κάποιοι μικροποινικοί χαφιεδάκοι, κάποιοι λούμπεν που βρήκαν την ευκαιρία να «βγάλουν το χειμώνα»  κλέβοντας γούνες και κινητά, προφανώς κάποιοι ασφαλίτες που δίνουν ένα γενικό πρόσταγμα (και μετά κερδίζουν γαλόνια παρουσιάζοντας συλλήψεις).

Επίσης. Το «μέγα μέρος της μηντιόσφαιρας» που δεν κάνει έρευνα αλλά «μηρυκάζει» προκατασευασμένα στερεότυπα και διαρροές κρατικών πηγών. Μια «εκ των έσω» (από άνθρωπο των μέσων δηλαδή) μαρτυρία για την ποιότητα όλης της χαρτούρας που μας κατέκλυσε το επόμενο διάστημα. Κοπυ παστάρουμε καμιά «ανάλυση» – κι αυτή αμφίβολης πιστότητας -από το Μάη του ’68 ή από τη Γένοβα, παπαγαλίζουμε κάποιο πόρισμα της αστυνομίας και «διαμορφώνουμε» την κοινή γνώμη.

Ας απαντήσει κανείς τώρα: ποιός διαμορφώνει κατ’αυτό τον τρόπο την κοινή γνώμη; Χωρίς έρευνα, βάσει αμφίβολων πηγών αντάμα με κυβερνητικές εκθέσεις; Τα ΜΜΕ. Σε ποιόν ανήκουν τα ΜΜΕ;

Και παραπέρα: τί συμπέρασμα βγάζουν τα ΜΜΕ; (είπαμε κάποια πράγματα όλη την προηγούμενη βδομάδα).

Ξέρετε, προβληματίζομαστε (στην πάσης φύσεως διαδικτυακή αριστερά και «aristera» ) για το αυθόρμητο και το συνειδητό, ρίχνουμε ευθύνες βριζόμαστε. Αλλά, φοβάμαι, ότι μπαίνουμε κι εμείς στη λούμπα που θέλουν: πρώτα το συμπέρασμα –  μετά (και αν, και συνήθως μετά από χρόνια : όπως στην Ιταλία, όταν κάμποσα χρόνια μετά τη δολοφονία του Μόρο, αφού το ΚΚΙταλίας διαλύθηκε και η ΕΣΣΔ επίσης βγήκαν μαρτυρίες και «μαρτυρίες» για την πραγματική φύση των Brigatte Rosse) τα γεγονότα.

Για να προλάβω κάποιες αντιδράσεις. Το διακύβευμα εδώ είναι να χτυπηθεί η προσπάθεια του κράτους να περάσει στον ελληνικό λαό και τη νεολαία τα τυφλά μπάχαλα ως πρότυπο αντίδρασης.Το κείμενο που αποτελεί αφορμή για τούτες τις αράδες βοηθάει στη διαμόρφωση συμπερασμάτων -όπως και το κείμενο του Ντεμπόρ που εξηγούσε το πώς η δημιουργία «επαναστατικών» προτύπων είναι συνειδητή κρατική ταχτική. Δεν ξέρω κατά τα άλλα τί θεό πιστεύει ο Ξυδάκης – ξέρω όμως ότι το κείμενό του αυτό δεν θα αντιμετωπιστεί με ειρωνίες και κραυγές από ανώνυμους σχολιαστές της μπλογκόσφαιρας . Θα θαφτεί κατά πάσα πιθανότητα.

Επίσης. Το ΚΚΕ έχει δίκιο.

Κατά τα άλλα μου άρεσε και η φωτογραφία που επέλεξε στη Sportday ο Χελάκης – και την οποία δυστυχώς δεν μπορώ να ποστάρω (δεν έχουν μπει στο νετ αυτοί). Είναι ένα μπλοκ μαθητών στην πορεία του ΠΑΜΕ που κρατάν ένα πανώ: «Λιτότητα ανεργία αυταρχισμός Αυτός είναι ο καπιταλισμός». Ηθελημένα, άθελα δεν ξέρω αλλά εκτός απ’τον επίλογο αυτού του ποστ έβαλε και ένα σύνθημα που μπορεί με μεγαλύτερη πιστότητα να βάλει μυαλά σε κίνηση για το επόμενο διάστημα.

..άσε που παίζει να είναι και άντρας δηλαδή
..άσε που παίζει να είναι και άντρας δηλαδή

Έτσι που λέτε. Μολονότι δεν πιστεύω ότι η αποχή γενικώς είναι συνειδητή πολιτική επιλογή – εκτός αν πρόκειται για κάτι εκβιαστικά διλήμματα δεύτερων γύρων σε εκλογές δήμων κλπ. , που τότε επιβάλλεται συνήθως , κυρίως γιατί πρέπει να δικαιώσεις την πρώτη σου ψήφο ( ..είμαι ΚΚΕ ναι, πώς το καταλάβατε; ) – λέω σ’αυτές τις εκλογές να μην μπω στη διαδικασία.

Βεβαίως θα απογοητευτεί μια σειρά κόσμος. Οι καλοί δημοσιογράφοι του Βήματος, του Έθνους και της Ελευθεροτυπίας κατ’αρχήν που εδώ και κάμποσους μήνες μας λένε ότι είναι σπουδαίος ο Ομπάμα και θα αλλάξει τα πράγματα για τους Αμερικάνους και για τον κόσμο ολόκληρο. Έπειτα, τα «αλάνια» της τηλεόρασης – σοβαροί κι ασόβαροι -που μας δείχνουν εικόνες από την προεκλογική δραστηριότητα των δυο υποψηφίων Προέδρων μας , καλύπτουν περιοδείες, μας γνωστοποιούν τις «κρίσιμες» περιφέρειες για κάθε καντιντέϊτ, μας παρουσιάζουν τις γυναίκες τους , δείχνουν  «ευτράπελα» (..μα, τρελό γέλιο πρέπει να ρίχνουν οι Αμερικάνοι τί να λέμε τώρα…) και γενικώς they keep us up to date  – όπως θα έλεγαν και στη διάλεκτο της Washington – με ό,τι συμβαίνει.
Θα απογοητευτούν οι καλοί διανοούμενοι – τους διάβασα το Σάββατο στην Ελευθεροτυπία κι αυτούς – που βάζουν όλοι τα γυαλάκια τους, τα «ταλαιπωρημένα» σακάκια τους και με το «αριστερό» τους ύφος  επιχειρηματολογούν – ΠΑΝΤΑ με επιχειρήματα μιλάνε τα άτομα – ότι ο πρώτος μαύρος Πρόεδρος των ΗΠΑ είναι περίπου η έλευση του Μεσσία , ένεκα που θα «διορθωθούν» όλα τα «κακώς κείμενα» της «καταστροφικής» Bush administration και η Αμερική θα γίνει ξανά φιλική απέναντι στους υπηκόους της.
Είναι, το αναγνωρίζω, επικίνδυνη η στάση μου. Μπορεί το παλιρροϊκό κύμα της σύγχρονης αριστεράς – εάν ο μη γένοιτο δηλαδή πολλοί σκέφτονται σαν κι εμένα – να υπονομευθεί από τέτοιους εξυπνακισμούς κι ανευθυνότητες και η μαύρη δεξιά να εξακολουθήσει για άλλα τέσσερα χρόνια να λυμαίνεται τα πράγματα. Αντικειμενικά δηλαδή φέρομαι σαν αριστερός ψάλτης της δεξιάς – το ομολογώ με συντριβή. Αλλά, αν  είναι ο Ομπάμα να κάνει την επανάσταση χαλάλι.Εξάλλου η «Ελευθεροτυπία» ως γνωστόν για την επανάσταση τα ξέρει όλα καλύτερα από όλους , κάτι καλύτερο θα ξέρει κι από μένα δηλαδή, το ότι έχει αφοσιωθεί να μας πλασάρει τις «θέσεις» του δεν είναι κάτι που παραβλέπεται. Εξάλλου νυν συντάκτες της (και του Βήματος, και της Καθημερινής) κάποτε ρίχναν κόκκινα αυγά στην Αμερικάνικη πρεσβεία – και ο Κλίντον κάποτε κάπνιζε χασίς, κι ο Ομπάμα προφανώς κάποτε θα κατέβηκε σε καμιά πορεία. Με την επανάσταση και τότε, με την επανάσταση και τώρα.  
Όχι απορίες δεν έχω. Προφανώς και ΟΛΟΥΣ μας αφορούν οι εκλογές. Τό’πε ο Ομπάμα: θα ενισχύσει τους φτωχούς (μεγάλες καργιόλες αυτοί οι φτωχοί όλα για εκείνους γίνονται σ’αυτή τη ζωή). Οι πλούσιοι το μπούλο, φτάνει πια με τη δεξιά εκεί πέρα που τους πλουτίζει διαρκώς. Άσε που αυτή η Σάρα Πέηλιν (Πάλιν..) είναι και άσχετη: όπως είδα στη ΝΕΤ ήτανε λέει κυβερνήτης στην Αλάσκα και είπε όταν τη ρώτησε ένα τζιμάνι δημοσιογραφος , πως αυτή της η εμπειρία θα της είναι πολύ χρήσιμη ως αντιπρόεδρος του ΜακΚέιν. Γιατί η Αλάσκα είναι κοντά στη Ρωσία , άρα η θητεία της εκεί είχε ΚΟΛΟΣΣΙΑΙΑ διπλωματική σημασία – αυτοί οι Ρώσοι είναι κομμουνιστές πατενταρισμένοι , μόνο ο Γκορμπατσόφ ήταν πολιτισμένος δεν θυμάστε που στο Ρόκυ 4 χειροκροτούσε το Σταλόνε που είχε λιώσει κειπέρα το γομάρι το Ντράγκο;
 Κι ένας άλλος, ακόμα πιο μάγκας, πήγε λέει στην Αλάσκα και ρώτησε ένα Εσκιμώο εκεί αν γνωρίζει για τους διπλωματικούς χειρισμούς της κυρίας -μια και η Αλάσκα συνορεύει με τους Ρώσους στον παγκόσμιο άτλαντα λέμε – κι είπε ο Εσκιμώος «μπα μωρέ..»..
Ξεμπροστιάστηκε θέλω να πω η κακαρέτζα η δεξά όχι παίζουμε.    
Πάντως να ψηφίσω ΔΕΝ πάω. Διότι μπορεί ΕΜΕΙΣ,  οι κάτοικοι της 51ης Πολιτείας των ΗΠΑ να έχουμε κάθε δικαίωμα – και υποχρέωση -να ενημερωνόμαστε για την πολιτική των ΗΠΑ, για τα τεκταινόμενα του προεκλογικού αγώνα, να ψωνίζουμε αμερικάνικα, να σφυρίζουμε αμερικάνικα, να τρώμε αμερικάνικα, να συντηρούμε στρατό που να δουλεύει για τα αμερικάνικα , να είμαστε περήφανοι που μας γλύτωσαν τα αμερικάνικα (αεροπλάνα) το ’49 στο Γράμμο, να έχουμε ανθύπατους βγαλμένους από αμερικάνικα πανεπιστήμια , και να κλαίμε μαζί με το Ρόκυ (και το Τζόν Ράμπο επίσης) αλλά ΔΕΝ έχουμε δικαίωμα ψήφου. Και εδώ, νομίζω, οι φίλοι της Ελευθεροτυπίας, του Βήματος, του Έθνους κλπ. δεν στέκονται καλά: τόσα κινήματα υπάρχουν χάθηκε να μπουνε μπροστά δηλαδή για να κατακτήσουμε κι εμείς το δικαίωμα ψήφου στις Πρεζιντένσιαλ Ελέξιονς;Σε πηγάδι κατουρήσαμε να πούμε, η επειδή διαδηλώνουμε καμιά φορά στην Αμερικάνικη Πρεσβεία μας εκδικούνται;
 Εξάλλου, η συμμετοχή σε πορεία στην αμερικάνικη πρεσβεία κάτω από τα «σωστά» λάβαρα (ή τις σωστές κουκούλες) είναι εγγύηση επαγγελματικής επιτυχίας  – το παράδειγμα των αρθρογράφων το επιβεβαιώνει αυτό.
Αποχή λοιπόν ως ένδειξη διαμαρτυρίας – και ως αναγκαία πράξη αυτοπροστασίας. Από τα κοπρόσκυλα.
(New Model Army – 51st State )

 

..πάντως, δεν λΏ? ότι είναι κι Ώ?κολο
..πάντως, δεν λέω ότι είναι κι έυκολο

«Καθημερινή».

Την αγόρασα σήμερα για καθαρά ιδιοτελείς σκοπούς: στο εξώφυλλο υπάρχει ένα άρθρο σχετικά με την εξέλιξη του φορολογικού συστήματος των τεκμηρίων διαβίωσης από τα χρόνια του Παπάγου μέχρι σήμερα. Η ιδιοτέλεια έγκειται στο ότι σκέφτηκα πως ίσως να αναφέρονται οι αποφάσεις του ΣτΕ (μήπως και του ΑΠ;) που έβγαλαν τις σχετικές διατάξεις αντισυνταγματικές, οπότε (χο χο η πονηρή αλεπού) ίσως να άνοιγε καμιά δουλειά με προσφυγές κλπ. Αλλά τί τα θέτε, η ιδιοτέλεια δε φτουράει (στη συγκεκριμένη περίπτωση τουλάχιστον..). Πρώτον γιατί το άρθρο της καλής και έγκυρης εφημερίδας (ω! με τί ηδονή κάποτε έγραφε για τις εκτελέσεις των «κομμουνιστοσυμμοριτών» το ’47 -’49, μας τα ξανάβγαζε μάλιστα στη στήλη ‘πριν πενήντα χρόνια» για να τα εμπεδώσουμε) δεν με φώτισε καθόλου, και δεύτερον γιατί έπεσα σ’ένα κ-α-τ-α-π-λ-η-κ-τ-ι-κ-ο άρθρο του κ. Καρκαγιάννη στην δεύτερη σελίδα με τον απίστευτο τίτλο «Ψάχνοντας για το σοσιαλισμό στη ζούγκλα του Αμαζονίου» που μ’ανάγκασε να πάρω πίσω την απόφασή μου να ελαττώσω το κάπνισμα. (  βέβαια ως απόφαση δεν είναι δα και τίποτα σπουδαίο εδώ που τα λέμε ).. 

Ο Α.Κ. διάβασε λέει στο Βήμα της προηγούμενης Κυριακής ( κάποιες προηγούμενες Κυριακές λεγόταν «Ελεύθερον Βήμα» και υμνούσε την ειρηνοποιό Βέρμαχτ..) τις «ιδεολογικοπολιτικές και θεωρητικές επεξεργασίες της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ που θα τεθούν στο 18ο Συνέδριο του τον Φεβρουάριο του 2009», και τέλος πάντων κινητοποιήθηκε να μας διαφωτίσει. Με μια μικρή λεπτομέρεια που μας την ομολογεί σκανδαλιάρικα, σαν τη γηραιά κυρία που κλέβει τη θέση της Φιλιππινέζας στα ταμεία του σούπερ μάρκετ: «Να διευκρινήσω ότι πρόκειται για περίληψη και αναφορές σε κείμενο πενήντα σελίδων».  Κι εγώ να διευκρινήσω πώς – ..όπως και η εμπειρία του βλογιν’ αποδεικνύει -για ορισμένους και δυό λέξεις είναι αρκετές για να πούν τα δικά τους.

Τέλος πάντων, η γραμμή του άρθρου είναι ότι για το ΚΚΕ φταίει πως πέθανε ο Στάλιν ξερωγω κι όλα πήγαιναν μια χαρά όσο ζούσε αλλά όταν ετελέυτησε την πατήσαμε. Μπάι δε γουέι μας λέει ότι ο Στάλιν ως φυσιογνωμία όπως και η εποχή του «εξακολουθούν να προκαλούν (..) ρομαντική έλξη». Άρα, δεν καταλογίζει στους συντάχτες του κειμένου που ΔΕΝ διάβασε κάποια ανθρωποβόρα σταλινικιά διάθεση, απλά ένα ρομαντισμό δικηολογημένο μια και «συχνά αισθανόμαστε νοσταλγία για παρωχημένες μορφές ζωής και σκέψεις» .Με «εφηβικό ενθουσιασμό» λοιπόν, οι τύποι εκεί στο ΚΚΕ βγάλαν μια «επεξεργασία» όπου: «η διαδικασία οικοδόμησης του σοσιαλισμού με γραφειοκρατικά προκατασκευασμένες μορφές κοινωνικής οργάνωσης (…) απλοποιούνται και ευτελίζονται σε μια σειρά κρατικών και κομματικών αποφάσεων». Επίσης σ’αυτές τις μορφές εντάσσεται και η «παντελής κατάργηση της «αστικής δημοκρατίας», αυτής της δημοκρατίας των πολιτικών ελευθεριών και των ατομικών δικαιωμάτων, εσαεί κατάκτηση και το «ένα το κρατούμενο» για κάθε μελλοντικό επαναστατικό ή μη μετασχηματισμό». Ακόμα ότι η αναγκαστική κολλεκτιβοποίηση κατέστρεψε ολοσχερώς κι ανεπανόρθωτα όλους τους διαύλους επικοινωνίας μεταξύ παραγωγών και καταναλωτών που «διακλαδίζονται γύρω από την αγορά» – ίσως θα έπρεπε να σκεφτεί πως διακλαδίζονταν επίσης γύρω από την μαύρη αγορά, αλλά κι εδώ μας προλαβαίνει μια και η αγορά καταπιεζόταν κι αστυνομευόταν και τόσο περισσότερο καταπιέζονταν οι συνειδήσεις των ανθρώπων.

Και καταλήγει βουρκωμένος:»Και ο σοσιαλισμός; Τί γίνεται με το σοσιαλισμό;Ήταν ένα όνειρο που εξανεμίστηκε;»

Καταλαβαίνετε τη σύγχυσή μου, εξ ου και τ’απανωτά τσιγάρα.. Εξανεμίστηκε ο σοσιαλισμός; Πάει πέθανε; Να κάνω κανά επιχειρηματικό δάνειο -δυο σελίδες μετά υπάρχει ολοσέλιδη καταχώριση – να βρω την υγειά μου; Μα θα μου τα φάνε με τα τεκμήρια.. Να ψηφίσω την κ. Διαμαντοπούλου (σελ. 9) για να μην ξαναχάσει το ΠαΣοΚ που «δεν αντέχει άλλη ήττα;» Να περιμένω να βγει ο Ομπάμα (σελ. 12) για να ξαναρχίσω να ελπίζω;

Χωρίς πλάκα το πρόβλημα δεν είναι τί πιστεύει ο Καρκαγιάννης.Είπαμε και πιο πάνω: ορισμένοι νομίζουν ότι σοσιαλισμός σημαίνει κάτι σαν «Χαμένος Παράδεισος», μια περιπέτεια για ευαίσθητες ψυχές που συνήθως ζουν ευαίσθητα σε προάστεια με βίλες, αμάξια, επιχειρηματικά δάνεια -ό,τι φαίνεται να ενδιαφέρει το κοινό της Καθημερινής. Μόνο σαν την προσπάθεια του πεινασμένου να χορτάσει δεν το βλέπουν. Θέση στο σύστημα των σχέσεων παραγωγής το λένε, κάτι η πορεία ανάπτυξης του ελληνικού καπιταλισμού, κάτι τα νέα τζάκια του ’80 του Παπατζή, κάτι η ηθική υπεροχή των κομμουνιστών όλα αυτά τα χρόνια, βάλαν την λέξη αυτή σε πολλά σαλόνια. Δεν είναι της ώρας, είναι κάτι υπαρκτό ( όπως κι ο «υπαρκτός» που ήταν επίσης υπαρκτός κι αυτό είναι το πρόβλημά τους εκεί στις Καθημερινές..) ως φαινόμενο, αλλά ψευδεπίγραφο. Εμείς λέμε σοσιαλισμό κι εννοούμε αγγούρια, αυτοί λένε σοσιαλισμό κι εννοούν πατάτες.    

Το πρόβλημα είναι ο χοντροκομμένος τρόπος που σου την πέφτουν: δεν το διάβασα ,αλλά λέει αυτά. Και καλά, ο ευαίσθητος που προείπαμε χαμπάρι δεν θα πάρει ούτε για τη λειτουργία του νόμου της αξίας στο σοσιαλισμό, ούτε για τη διατήρηση της ταξικής πάλης με νέες μορφές στη διχτατορία του προλεταριάτου , ούτε και καταλαβαίνει για ατομική ελευθερία κάτι άλλο απ’την ελευθερία του να κονομήσει περισσότερα από τον άλλο. Όποιος όμως νοιάζεται λίγο; Αυτός λέω που τ’αφεντικό του πήρε επιχειρηματικό δάνειο, το έβγαλε στας Ελβετίας, μπήκε χάρη στη δικαιοσύνη του Κράτους Δικαίου μας στη διευθέτηση του άρθρου 44 του ν.1892/’90 και τώρα του χρωστάνε μισθούς κι επιδόματα δυο τριών χρόνων που επειδής είναι μικρός δανειστής διαγράφονται; 

Ο χαμένος της ελευθερίας της αγοράς λέω τί γίνεται;

Αν ακούσει τον ΑΚ, σιγά μην ασχοληθεί.Οι θέσεις του ΚΚΕ είναι ρομαντικά ονειροπολήματα, και «σκοτεινές ιστορίες» μιας υπόθεσης που το παράμικρό πρόβλημα δεν έλυσε σε κανένα. Εγώ λέω ότι είναι λάθος αυτό βέβαια, αλλά έστω ότι τα πράγματα είναι έτσι: σε όλους αυτούς, τα εκατομμύρια που λένε στις δημοσκοπήσεις » όλοι ίδιοι είναι» , «κάτι μας είπατε για τη διαφθορά», «τα πράγματα πρόκειται να χειροτερεύσουν» και τέτοια τί προτείνει η Καθημερινή; Αν όχι σοσιαλισμό τότε τι;

Τυρί. Στην τελική ξέρετε τί με τρελλαίνει χειρότερα; Ότι οι τύποι προκαταβάλλουν τις καλές προθέσεις οποιουδήποτε. Μ’αυτές τις παπαριές που γράφουν οι έγκυροι και έγκριτοι άλλος, καμμένος από την καθημερινότητα  των δημοσιονομικών προσαρμογών, των τρυπων του προϋπολογισμού, της διεθνής κρίσης (..του καπιταλισμού για να λέμε τα σύκα σύκα) θα σου γυρνάει την πλάτη όταν του μιλάς για το όνειρο του σοσιαλισμού ( ε ναι, κάποιοι την ψάχνουνε όπως ξέρετε καλά κυρ -Αντώνη) κι άλλος θα βγάζει αφρούς για το Στάλιν, θα φωνάζει ζήτω και μπράβο, θα παρατάει το μαρξισμό στη γωνία για να «αμυνθεί» καλύτερα. Το κλίμα για την πολύ σοβαρή, για το μέλλον της ελληνικής κοινωνίας, συζήτηση που θέλει ν’ανοίξει το ΚΚΕ θέλουν να στήσουν, ακριβώς όπως τους βολεύει για να μείνουμε όλοι – είτε έτσι θέλουμε το σοσιαλισμό είτε απλά δεν αντέχουμε στον καπιταλισμό – στο βάλτο.

Δεν ξέρω.. Μεγάλα παιδιά είστε εσείς ξέρετε τί θα κάνετε. Η πάρτη μου απλά αραδιάζει λέξεις μπας και χαλαρώσει λιγάκι..

ήπιε, αλλά ΔΕΝ ήταν ανατολικογερμανός

Μπεν Τζόνσον: ήπιε, αλλά ΔΕΝ ήταν ανατολικογερμανός

Τώρα να ξεκαθαρίσω από την αρχή ότι εμένα το θέμα «Ολυμπιάδα» μου είναι ελαφρώς αδιάφορο. Πρώτον, γιατί γίνεται καλοκαίρι -και, όπως και φέτος, ήμουν αραχτός στην παραλία εκείνες τις μέρες. Δεύτερον γιατί σπάνια μπορεί να απορροφηθώ από ένα αθλητικό γεγονός. Τί να κάνω αυτός είμαι, κρεμάστε με που λέει κι ο φίλος ο Λούβρας.

Τούτων λεχθέντων (..και γαμώ τις φράσεις έτσι;) αναγνωρίζω την μεγάλη σημασία που έχουνε σαν γεγονός. Αντικειμενικά δηλαδή, και μόνο το ότι , δισεκατομμύρια κόσμος καθηλώνεται να τους δει αρκεί για να τεκμηριώσει. Και, αρκεί για να τεκμηριώσει το τεράστιο ενδιαφέρον των πολυεθνικών που βρίσκουν την ιδεώδη αρένα για την κερδοφορία τους, από τη διαφήμιση ξεκινώντας, στην κατασκευή των υποδομών περνώντας ,και στη διαχείρισή τους καταλήγωντας. Μεγάλο ενδιαφέρον το κεφάλαιο, τόσο μεγάλο που οι θάνατοι από εργατικά ατυχήματα περνάν στα ψιλά των ψιλών του τύπου. Στην Αθήνα τουλάχιστον έτσι έγινε – βέβαια στο Πεκίνο , πρέπει να ξεκληρίστηκε μια μικρή χώρα από όσα διαβάσαμε (τί να πω, εκτός του ότι ο αντικομμουνισμός είναι για ορισμένους δεύτερη φύση, είναι και ο φόβος για μια χώρα 1,2 δις. Όχι ότι θα μας πάρουν τα παντοφλάδικα οι κακοί Κινέζοι δηλαδή, αλλά τέλος πάντων «θαυμασμός» δικαιολογείται μόνο για τις ΗΠΑ, κανείς άλλος δεν δικαιούται να κουνιέται, δημοκρατία έχουμε, τί νομίσατε;)…

Εκείνο που δεν είχα καταλάβει είναι γιατί οι κυβερνήσεις τρελλαίνονται τόσο με μια Ολυμπιακή διάκριση. Ναι, εντάξει γενικά όταν ακούγεται ο εθνικός ύμνος αυτό αντανακλά στη χώρα και τρίχες κατσαρές, αλλά επί της ουσίας επιχείρημα με αρχή -μέση και τέλος δεν θυμάμαι να είχα ακούσει. Π.χ. έπαιρνε το πάλαι η Αν. Γερμανία μετάλλια. Το 1988 είχε σαρώσει, 15 μήνες μετά τη Σεούλ δεν υπήρχε. Ή ξέρωγω πήρε τόσα μετάλια η Τζαμάϊκα. Είναι δυνατό να πιστέψει κανένας ότι η χώρα αυτή έχει προοδεύσει, βελτιώθηκαν οι υποδομές της και ζουν καλύτερα οι άδελφοί ρασταφάρι Τζαμαϊκανέζοι; Ή οι Αφρικάνικες χώρες με τους σούπερ δρομείς;

΄Ωσπου ο καλός κύριος Μπίστης με φώτισε. Κυριολεχτικά μιλάω. Σε άρθρο του στο «Έθνος», νομίζω, εκείνες τις μέρες που πρωτοέσκασε το σκάνδαλο Χαλκιά επιχειρηματολόγησε ότι μια διάκριση στους Ολυμπιακούς για τις χώρες σημαίνει πως , σε γενικές γραμμές, το κράτος που διακρίνεται «λειτουργεί». Ευοδώνονται οι στόχοι του. Δηλαδή το σκεπτικό είναι ότι αφού έβγαλε χρυσό ολυμπιονίκη, σημαίνει ότι υπάρχουν αθλητικές υποδομές, για να υπάρχουν αυτές θα λειτουργούν και οι πρώτης προτεραιότητας υποδομές – έστω σε ένα  ικανοποιητικό βαθμό – και τέλος πάντων αυτό θέλουν να φαίνεται οι πολιτικοί, γι’αυτό και σπεύδουν να φωτογραφίζονται με τους ολυμπιονίκες..

Αυτό που ΔΕΝ μας είπε ο κ. Μπίστης είναι ότι ο κόσμος δεν πολυτρώει κουτόχορτο. Αν ήταν έτσι η χώρα θε έπλεε σε πελάγη ευτυχίας το διάστημα αμέσως μετά το 2004. Φροντίζουν βέβαια τα ΜΜΕ -που ανήκουν σε καπιταλιστές βέβαια – και οι κρατικοί μηχανισμοί  (οι Τράπεζες επίσης και όλο το χορηγαριό) να μας προσφέρουν απλόχερα την πρέζα του «οι Έλληνες είμαστε γεννημένοι νικητές» (..σιγά που το σκέφτηκε η Χαλκιά από μόνη της!) , ίσως προς στιγμή κάμποσοι να συγκινούνται, είναι και το βάρος της καθημερινότητας που γυρεύει κάπου να ξεσπάσει, αλλά γενικά,  το ψέμμα έχει κοντά ποδάρια.

Σε κάθε περίπτωση πάντως, έστω και λίγο, έστω και χωρίς αυταπάτες, έστω και για να κερδηθεί η μία στιγμή που ο πολίτης ξεχνά τα πάντα και γυρεύει να αποθεώσει «ελληνικές ψυχές» , αξίζει τον κόπο για ένα πολιτικό να είναι εκεί γύρω. Άρα αξίζει τον κόπο να «φροντίσει» το κράτος να έχουμε μια «καλή παρουσία». Επομένως η ντόπα είναι μονόδρομος, μια και η κρατική ανοχή είναι εξασφαλισμένη.

Κάπου εκεί τελειώνει νομίζω και το παραμύθι αλλά δεν θα καθόμουν να γράφω αν δεν συνέβαινε κάτι που με παραξένεψε απίστευτα στην αρχή κι έπειτα με εξόργισε. Δηλαδή: για την ντόπα φταίει ο «κρατικοδίαιτος» αθλητισμός και η Ανατολική Γερμανία! Πώς είναι δυνατόν να συνδέονται σε άρθρα οι Θάνου κι η Χαλκιά (οι οποίες, όλοι αναγνωρίζουν ότι ήταν σκάνδαλο πρώτου μεγέθους οι επιτυχίες τους μια κι ήταν «ανύπαρκτες» στον παγκόσμιο πρωταθλητισμό για αρκετά χρόνια) με ένα κράτος που δεν υπάρχει. Και που, για να λέμε την αλήθεια έβγαλε μια ΧάΙκε Ντεσλερ και μια Κράμπε, έτσι; Που σήκωσαν τα μετάλλια το ’92 στη Βαρκελώνη με την σημαία της ενωμένης Γερμανίας και δεν έτρεξε και τίποτα.. Και που μάλιστα η Κράμπε σχετικά πρόσφατα δήλωσε ότι στην Αν. Γερμανία είχαν μαζικό λαϊκό αθλητισμό, κι αυτή ήταν η αιτία που είχαν πολλούς και καλούς αθλητές. Αν δήλωνε το αντίθετο ίσα και υφυπουργό αθλητισμού θα την είχαν κάνει…

Δεν είναι η Ανατολική Γερμανία το ζήτημα. Είναι ο αντικομμουνισμός του ’50 που περνάει μέσα από αθλητικές φυλλάδες -με το πρόσθετο ατού στα χέρια των διακινητών του, ότι εκεί ΔΕΝ υπάρχει αντίλογος. Δεν είσαι δηλαδή στην πνευματική εγρήγορση που είσαι όταν διαβάζεις ένα πολιτικό , ας πούμε άρθρο, ή μια ανάλυση : εκεί που χαλαρωμένος διαβάζεις για τις μεταγραφάρες του «Θρύλου» πέφτει το μάτι σου και στα «εγκλήματα» της Αν. Γερμανίας, τα οποία ήταν τέτοια πια που η φτωχή Ελλαδίτσα με τους γιαλαντζί Ολυμπιονίκες είναι μια παρθένα κορασίδα. Και βέβαια τα σκάνδαλα τύπου Μπεν Τζόνσον ή Μάριον Τζόουνς και τέτοια ΟΥΤΕ που ψιθυρίζονται. (Όσοι θυμάστε τη Σεούλ, ίσως να θυμάστε πως το τότε «διαστημικό» 9.78″ του Τζόνσον είχε επιτευχθεί με τον Καναδό να τερματίζει με όρθιο το χέρι, όπως ακριβώς ο Μπολτ. Όχι τυχαία, λέω εγώ..).

η Τζόινερ, "ολυμπιονίκης" στη Σεούλ

Και τέλος πάντων ο «εχθρός» που ευθύνεται για το ντόπινγκ ποιος είναι κατά τη λογική τους; Το ότι οι αθλητές περνάν στα ΑΕΙ χωρίς εξετάσεις; Δηλαδή τώρα η Χαλκιά πήρε ό,τι πήρε για να περάσει κούτρα ξερωγώ στη Νομική; Ή μήπως για να τ’αρπάξει από χορηγούς, να κάνει διαφημίσεις, κι άμα αποσυρθεί ευδοκίμως να έχει μια θέση σε Ολυμπιακές Επιτροπές και τέτοια -απ’αυτές τις κρατικοδίαιτες που είναι Πρόεδρος ο Κυριακού (αθλητικότατη φυσιογνωμία..).Πώς είναι δυνατόν να διακινείται τέτοια βλακεία δηλαδή; «Κρατικό αθλητισμό» είχε ο Μπεν Τζόνσον; Ή η Τζόουνς που – ακούστε να δείτε -δεν πιανόταν  λέει όχι γιατί δεν έπαιρνε τίποτα αλλά γιατί έπαιρνε αναβολικά της δεκαετίας του ’50, που είχαν καταργηθεί από τους καταλόγους ελέγχου. Νομικό ήταν το ζήτημα (το ότι πεθαίνεις καμιά φορά από τούτα βέβαια, όπως η Τζόινερ  δεν είναι καθόλου «νομικό» ζήτημα  , αλλά είπαμε αυτά δε συφέρουν να τα λέμε, δημοκρατία έχουμε…). Τα κράτη τους βέβαια έκαναν τα στραβά μάτια, για το λόγο που είπαμε. Για τις φωτογραφίες, τη «δόξα» το όλα βαίνουν καλώς, τις χάντρες γενικώς και τα καθρεφτάκια που πουλάνε στους ιθαγενείς τους. Αλλά τόσο τα κράτη, όσο και οι αθλητές για τους χορηγούς τους δουλεύανε.. 

Και ο κ. Λιάπης με τον κ. Ιωαννίδη βγήκαν προχτές και μας ανακοίνωσαν το ν/σ που πρόκειται να «γιατρέψει» τον αθλητισμό. Ανάμεσα στα άλλα καθορίζονται και πιο αυστηρά κριτήρια για την εισαγωγή των αθλητών στα ΑΕΙ κλπ. Πιάσαν τον παπά απ’τα γένια τ’άτομα..

Μ΄όλη αυτή την προπαγάνδα, τα μέτρα, τις κατάρες για την Αν. Γερμανία κλπ. τί σκατά πετυχαίνουν άραγε; Μια σκέψη είναι να μη λερωθούν οι κυβερνήσεις που «καμάρωναν» τις επιτυχίες του αθλητισμού «μας».Ναι μεν νομοθέτησαν «ατυχώς» αλλα ρε αδερφέ τί φταίει τώρα ο Σημίτης ή ο Καραμανλής που έκαναν κατάχρηση των κινήτρων οι άμυαλοι αθλητές μας; (Δεν μου λέτε, άσχετο: το «Αίολος Κεντέρης» ήταν κρατικό πλοίο;). Μια δεύτερη είναι να μη λερωθεί ο καπιταλισμός. Δηλαδή τώρα που δεν θα περνάνε στα Πανεπιστήμια δεν θα ντοπαρονται οι πρωταθλητές, γιατί προφανώς αυτό τους «έκαιγε» και όχι κάποια ζεστα εκατομμυριάκια. Μια τρίτη είναι να σώσουν την κατάσταση: να κρατήσουν το παραμύθι του αθλητισμού – δείκτης της προόδου μιας χώρας (όπως άριστα μας το είπε ο Μπίστης)  ζωντανό, για να γίνουν τα ίδια και χειρότερα σε επόμενη συγκυρία που θα τα έχουμε πιο καλά με τη WADA κλπ. και να ξανατουμπάρουν το πόπολο.

Ίσως και όλα τα παραπάνω νά’ναι σωστά. Κι ίσως και κάτι ακόμα: ότι ο αθλητισμός, επειδή είναι φόρα παρτίδα προσφέρεται για πολλά συμπεράσματα. Γενικότερου περιεχομένου. Λέει ο άλλος αυτό το βρώμικο σύστημα που στήνει Ολυμπιακούς της ντόπας είναι το ίδιο που δίνει βασικό μισθό 600 €, που σε ξεφτιλίζει για ένα ράντσο σε νοσοκομεία, που απαιτεί 13 μισθούς για να σπουδάσει το παιδί σου κλπ. Πάει να δει «ρε λες να υπάρχει κάτι άλλο;» και εκεί του ρίχνεις τις κατάρες για την ανατολική Γερμανία και «καθάρισες». Τίποτε άλλο δεν υπάρχει, κάνε μούγκα γιατί από βδομάδα περιμένει η δόση της κάρτας..

Οπότε καταλήγω εκεί που άρχισα: η Ολυμπιάδα μου είναι ελαφρώς αδιάφορη, τα πανηγύρια γαι τις επιτυχίες είναι θέαμα τύπου αρένας με λιοντάρια, το πλέγμα σχέσεων παραγωγής έχει σημασία και το ξεμασκάρεμά του ακόμα περισσότερο.

Αυτά τα βαθυστόχαστα και παλιοκαιρισμένα ήδη, μπήκε ο Σεπτέμβρης κι αρχίσαμε τα βαριά πολιτικά..

καπου εκει πισω..

καπου εκει πισω..

«Το άλλο το ξέρεις;»

«Φυσικά»

«Άντε ρε μαλάκα..»

«Λέγε μωρέ…»

«Είναι λοιπόν ο Μάλαμας. Κι έχει πεθάνει. Πάει λοιπόν στον Παράδεισο , γεια χαρά είμαι ο Σωκράτης Μάλαμας, είχα ένα αυτοκινητιστικό πριν κανά τέταρτο και σας ήρθα. Του κάνει η «πόρτα», τί επαγγέλεστε; Τραγουδοποιός απαντά.»

«Τί παναπεί «τραγουδοποιός»;»

«Μπουζουκτσής με όραμα για την ελληνική μουσική. Φχαριστήθηκες;»

«Σαν τη Ζαν Ντ’Άρκ του τύπου..»

«Μάλιστα. Λοιπόν, τραγουδοποιός λέει ο Μάλαμας, όπα του κάνει η «πόρτα» δεν μπαίνεις μέσα. Γιατί; Τραγουδιστές, ηθοποιοί και πολιτικοί απαγορεύεται να μπουν στον Παράδεισο.Μα, ρε φίλε, είμαι ο Μάλαμας έγραψα τραγούδια για το αδιέξοδο του έρωτα, για την απόγνωση, τη μοναξιά, όλα για τους ανθρώπους . Ούτε για τα γκαφρά ούτε .. – Δεν ξέρω τίποτα φιλαράκι, έχω εδώ τον κανονισμό που λέει τραγουδιστές μέσα γιοκ».

«Τέτοια τραγούδια γράφει ο Μάλαμας;»

«Και χειρότερα. Οπότε που λες, πάνω κει στα κομπρεμί σκάει από μέσα ο Νταλάρας, χτυπά την «πόρτα» στον ώμο, «πάω κατά κόλαση να πάρω τσιγάρα» του λέει, τονε βλέπει ο Μάλαμας φρικάρει, «και δηλαδή ο Νταλάρας τι δουλειά έχει στον Παράδεισο; Τραγουδιστής δεν είναι;» Έλα ρε πού’ναι τραγουδιστής ο Νταλάρας…»

«Και μετά;»

«ωχού χέσε μας ρε R5 φέρε να σε ξαναγεμίσω, σκέτη μουρμούρα είσαι απόψε..»

Πρώτον δεν ήμουν σκέτη μουρμούρα. Αντιθέτως είχα τρρρρρομερή όρεξη για χαζοκουβέντες πάνω στη μπάρα -εξάλλου σ’όλη την πόλη είναι ζήτημα νά’μαστε 20 άτομα στους δρόμους, πρέπει νά’μαστε αλληλέγγυοι. Κάτι εύκολο δηλαδή, για τις μεταγραφές του ΠΑΟΚ, το καινούργιο δισκάκι των Ladytron, καμια ιστορία απ’την κρύπτη των ’80ς , τέτοια..Έπειτα το ανέκδοτο ήταν αστείο μόνο άμα προσηλωθείς στο πώς το διηγείται ο φίλος ο Ηρας: κουνάει τα χέρια κάπως, χαμογελάει διαρκώς, κάνει γκριμάτσες. Αλλά αυτά τα έχω συνηθίσει.

Το ποτό τώρα είναι άλλη υπόθεση: βάζεις που λέτε βότκα σ’ένα ποτήρι χάϊ μπολ ( μπαρμανατζίδικη ορολογία, δεν εξηγώ) και μαζί δυόσμο, παγάκια, ζάχαρη αν θέλετε, και λάϊμ -οπωσδήποτε. Χτυπάς με το γουδοχέρι κι από πάνω τιγκάρεις με τσάϊ λεμόνι. Προχτές μας ήρθε να το βαφτίσουμε electrohead.

«Ρε συ, «electrohead» είναι όνομα για μπάντα, όχι για ποτό»

«Ναι.Να το πούμε αλλιώς έτσι, πιο εξωτικό κάπως»

«Unter den Linden», κάνω.

«?»

«Είναι στο Βερολίνο, ο δρόμος..»

«Α, κουλτούρα κι έτσι. Μπα ρε συ, μεγάλη λέξη..»

«Τρεις λέξεις»

«Ναι ναι τρεις λέξεις, σε μια αν σου βρίσκεται κύριε φιλόσοφε»

«Κοτμπους»

«Χα! Φέρνει σε Bauhaus, γότθους, Στοκχάουζεν..καλό!»

«Είναι και Ανατολικογερμανέζικο..»

«Α καλά..»

Μπαίνει μέσα μια παρέα όλο πιτσιρίκια. Τα μαλλιά όρθια, οι μικρές pret a porter -το εναλλαχτικό ξέρετε.. – ήμασταν τρεις γίναμε δεκατρείς. Άντε και χίλιοιδεκατρείς. Έρχεται απ’τη μπάρα ο Λάκης

«Τί ζήτησαν;»

«Μπουκάλι Ούρσους». Χαμογελάω. Ξέρω τί έγινε..

«Ε, τους είπα δεν έχουμε» κλείνει το μάτι κι αυτός. «Πιάσε μπύρες. 3 Άμστελ, 1 Παουλάνερ..»

Τό’χουμε αναλύσει με άλλη αφορμή: ΔΕΝ γίνεται να είσαι στάλα αξιοπρεπής όταν μπαίνεις σε μπαρ και παραγγέλνεις τέτοια. Είναι ντροπή το ότι κυκλοφορούν και πράξη αντίστασης το ότι δεν σερβίρουμε. Πιάνουμε μια κουβέντα για το καινούργιο των Bauhaus, είναι λέω συγκλονιστικά βαρετό -και συνειδητοποιώ ότι κι εγώ βαριέμαι. Τους το λέω.

«Γιατί ξώμεινες σήμερα;»

«Δουλειά»

«Η μικρή;»

«Δουλειά»

«Τόσα λεφτά τί θα τα κάνεις ρε;»

«Θα τα κάνω ταπετσαρία στο γραφείο. Ή θ’αγοράσω το μέρος και θα δουλεύεις για μένα»

«Ένσημα θα κολλάς;»

«Η κοινωνική ασφάλιση είναι κατάχτηση της εργατικής τάξης..»

«Σε προσλαμβάνω, μου λέει.

Μια και τακτοποιήσαμε το επαγγελματικό μας μέλλον, τσούλησα σιγά σιγά ως το σπίτι. Ξύπνησα στις 6 και μετά στις 11μιση.Πουκαμισάκι, παντελονάκι φτάνω στο γραφείο,ανοίγω ερκοντίσιον -προσωπική μου κατάκτηση αυτό -τακτοποιώ κάτι φακέλους, ρίχνω μια ματιά για μια ανακοπή. Οι φάκελοι εντάξει,η ανακοπή χλωμή.Πετιέμαι στο περίπτερο παίρνω Ρίζο, Οδηγητή και Ελευθεροτυπία. Βαριέμαι ν’ανεβαίνω πάλι, σέρνομαι ως τον πεζόδρομο 50 μέτρα παρακεί. Φραπεδάκι.

Κάτι τέτοιες ώρες -σπάνιες τον τελευταίο χρόνο -αισθάνομαι..κανονικά. Το κινητό δεν χτυπάει, τα μάτια δεν βαραίνουν, οι λεπτομέρειες είναι όλες φόρα παρτίδα. Περνάν πιτσιρίκες μωρομάνες  – παίζει νά’μαστε και συμμαθητές με κάποιες.. Απέναντι είναι το κτίριο του σερβικού προξενείου – πρώην γιουγκοσλαβικού, πρώην νέας γιουγκοσλαβίας, πρώην Σερβίας -Μαυροβουνίου. Ακόμα πιο παλιά ήταν λέει ένα είδος λέσχης, που μαζεύονταν διάφοροι ανήσυχοι νέοι και έπαιζαν τζαζ. Άκου να δεις τί γινότανε.. 

Θυμάμαι το ’99 είχαμε πάει πορεία αλληλεγγύης σαν ΦΕΑΠΘ από την πλατεία Χημείου -νομίζω.. -μέχρι εδώ. Ήμουνα κι εγώ εκεί μ’ένα κόκκινο βρακί, θυμάμαι μάλιστα το ΔΑΠίτη τότε να κρύβεται από πίσω: «Τί’ναι ρε;» «Όλα κι όλα ρε σεις, όχι νά’μαστε και πρώτη μούρη η φιλελεύθερη παράταξη».. Μετά το 2001 όταν έριξαν το Μιλόσεβιτς, διαμαρτυρία της ΕΔΥΕΘ κατεβαίνει ένας υπάλληλος «ντον’τ σπηκ ίνγκλις γουατ ιζ;». «Αγκένστ δι ιμπίριαλιστ ιντερβένσιον ιν Σέρμπια». «Γκιβ μι δε πέϊπερ του γκιβ το κονσουλατ..» Αμ δε, το θυροκολλήσαμε κι άντε γεια.

Ανοίγω την Ελευθεροτυπία. Συγκλονισμένη η καλή εφημερίδα από τα σκάνδαλα. Τους γελοίους, όχι θα ξεχάσω που εκείνα τα χρόνια , που όλα τά σκιαζε ο εκσυγχρονισμός και τα πλάκωνε το λάϊφσταϊλ, είχανε βαλθεί να μας πείσουν για το πόσο επαναστάτες ήταν στα νιάτα τους οι πρώην ΕΚΚΕτζήδες, και πόσο αμέμπτου ηθικής – ως νυν τεχνοκράτες. Τώρα αναρωτιέσαι οι καλοί συντάχτες κι η καλή διέυθυνση της καλής εφημερίδας κανά δωράκι ΔΕΝ είχε πάρει για να «τροποποιήσει» την ηθική της υπόσταση και να καμωθεί κι αυτή -και το αναγνωστικό της κοινό που έχει και περισσότερο νόημα.. – ότι «όλα βαίνουν καλώς»;

Τέτοια αναρωτιέμαι, το μονόχνωτο σταλινικό απολίθωμα με τη σπηλαιώδη τριτοδιεθνίστικη φωνή. Ένας καθηγητής στη νομική ήταν αυτός. Τά’γραφε τα παραπάνω στην «Πολιτειολογία» του, για να μας ψήσει για το μεγαλείο της Βεμπεριανής ανάλυσης για το κράτος. Αμ, τα σκατά όπως και να τα δεις σκατά είναι, ποιος Βέμπερ και ποιο αστικό κράτος: καπιταλισμός σημαίνει να κονομάμε  -κοντολογίς. Αν κονομάς δεν χρειάζεσαι θεωρίες, ιδεολογίες, επεξηγήσεις και δια ταύτα. Αν δεν κονομάς χρειάζεσαι στρατούς, κοινοτικές οδηγίες και σχέδια κατά της ριζοσπαστικοποίησης, παραμύθιασμα στο πόπολο για τον εναλλαχτικό σχέδιο διακυβέρνησης -έχει σήμερα η Ελευθεροτυπία άρθρο του Δραγασάκη και άρθρο γραμμής του Καρελιά για το ΣΥΡΙΖΑ, μούρλια!

Χαμογελάω μόνος μου. Με κοιτάει η σερβιτόρα, ποιος ξέρει τί να σκέφτεται – πολύ θα ήθελα να με κοιτάει αναρωτούμενη τί να σκέφτομαι εγώ. Τι..καλοκαίρι είναι, τά’παμε..

Γράφει ο Στάθης για την «(…)κόκκινη σημαία στην κορυφή του Ράιχσταγκ -αυτή η στημένη κι εκ των υστέρων φωτογραφία, ίσως νά’ναι μαζί με τη Γκουέρνικα -τα ωραιότερα έργα τέχνης που έφτιαξε ο άνθρωπος απ’όταν ιστόρησε τον Παρθενώνα». «Στημένη»; στραβώνω αρχικά. Ξαναδιαβάζω. Ξαναχαμογελάω. Η φρίκη της Γκουέρνικα αποτυπώνει το θρίαμβο της βαρβαρότητας. Ο σ.λοχίας το θρίαμβο του ανθρώπου πάνω στη βαρβαρότητα. Συνεχίζει «Οι άνθρωποι χωρίς τα «μυστικά ονόματα», τα παιδιά των εκατομμυρίων που χάθηκαν στις ανθρωποθυσίες αιώνων, κάτι ετοιμάζουν εκεί έξω, κάτι θανατερό, κρύο ανθρώπινο..».

Επανάσταση.Να τα λέμε τα πράγματα με τ’όνομά τους κακό δεν κάνει. Και ιμπεριαλισμός.Και σύμφυση κράτους -μονοπωλίων. Και λαϊκο μέτωπο.

 Κλείνω την εφημερίδα. Στρίβω ένα τελευταίο. Ένα χαλαρό αεράκι φυσάει απ’ώρα, δροσίζει λίγο τον πεζόδρομο. Φωνάζω τη μικρή να την πληρώσω, λέω να ξανανέβω γραφείο, κάνει πρόγραμμα ο Νίκος ο Βοτσ. κάτσε να τον ρωτήσω τί παίζει. Να τάνεβάσω στο βλογ αν είναι..

Τα γνωστά γεγονότα με τις κινητοποιήσεις των μεταναστών – δουλοπαροικων της Μανωλάδας, και όσα ακολούθησαν με τις κινητοποιήσεις των εργαζομένων από το Μπαγκλαντές στην επιχείρηση «Lady Fashion»  άνοιξαν βαθιά ρωγμή στην εικόνα της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης στην Ελλάδα. Ανάδειξαν την πραγματική διάσταση της ακολουθούμενης ταξικής πολιτικής, στέλνοντας στα σκουπίδια και τα ψέμματα των υπουργών, και τις αυτάρεσκες (υποκριτικές τελικά) δηλώσεις παραγόντων του αστισμού ότι «Ελλάδα είμαστε, υπάρχουν προβλήματα αλλά υπάρχουν και χειρότερα», ανάδειξαν με λίγα λόγια την πραγματική εικόνα της Ελλάδας – χώρας μέλους της Ε.Ε. Όλη η βαρβαρότητα της πολιτικής των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων περνάει κατ’αρχήν πάνω στις πλάτες του πιο αδύναμου  – φοβισμένου κομματιού της ε.τ. της χώρας –τους μετανάστες. Και «Μανωλάδες» υπάρχουν σ’ όλη την Ελλάδα. Πάρ’τε ένα παράδειγμα από τη Θεσσαλονίκη:

Στο νομό Θεσ/νίκης ζουν κι εργάζονται  περίπου 2000 Αιγύπτιοι ως αλιεργάτες στα ψαροκάϊκα της Ν. Μηχανιώνας, Ν.Κρήνης (Καλαμαριά) γενικότερα στα χωριά του Θερμαϊκού κόλπου. Δεν έρχονται παράνομα: το καθεστώς μετάκλησής τους ρυθμίζεται από διακρατική συμφωνία Ελλάδας  -Αιγύπτου που υπογράφτηκε το 1984 και κυρώθηκε με το ν. 1453/1984. Στα πλαίσια της ως άνω σύμβασης οι Αιγύπτιοι υπογράφουν συμβάσεις εξαρτημένης εργασίας με Έλληνες εργοδότες και έρχονται στη χώρα μας να εργαστούν για το διάστημα που συμφωνείται -στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων πρόκειται για εποχιακή απασχόληση, μια και η αλιεία απαγορεύεται για κάποιους μήνες του χρόνου. Σημειώστε εδώ ότι ο μεν νόμος ορίζει πως για το καθεστώς των εργασιακών τους σχέσεων ισχύουν οι αντίστοιχες διατάξεις  των συμβαλλόμενων χωρών , η δε σύμβαση που υπογράφουν μιλάει σαφώς για αμοιβή που «δεν δύναται να είναι κατωτέρα από το μηνιαίο μισθό του ανειδίκευτου εργάτη».

Αυτό που μάλλον ήδη ψυλλιαστήκατε ισχύει: οι αμοιβές των Αιγυπτίων είναι ΚΑΤΩ από το μηνιάτικο του ανειδίκευτου -όπως καταγγέλουν το πολύ ν’αγγίξουν τα € 400! (Είναι και γκαντέμηδες: λίγο παραπάνω νά’περναν θα τους έπαιρνε στη ζεστή του αγκάλη ο κ. Τσίπρας..). Αλλά η υπο -πληρωμή τους ΔΕΝ συνιστά μηχανισμό. Συνιστά, θα έλεγε κανένας, παράνομη πραχτική απ’την πλευρά των εργοδοτών, που πρέπει να καταγγελθεί κλπ. κλπ.

Αράχ’τε έχει κι άλλο. Εκεί δηλαδή που επεμβαίνει το κράτος με τους νόμους του για να τσακίσει τη ζωντανή εργασία..

Το 2004 ψηφίστηκε ο ν. 3232 (ΦΕΚ 48/Α/12.2.2004 -όπως βλέπετε πρόκειται για ένα από τους τελευταίους νόμους που έβγαλε το ΠαΣοΚ). Με το νόμο αυτό εντάχτηκαν στην κύρια ασφάλιση του ΟΓΑ περίπου 100,000 μισθωτοί και ανειδίκευτοι εργάτες στον πρωτογενή αγροτικό τομέα. Η ρύθμιση αφορά εργάτες γης, αλιεργάτες, βοσκούς κλπ. οι οποίοι έκτοτε θεωρούνται κατά κύριο επάγγελμα αγρότες. Με μια πρώτη ματιά η ως άνω ρύθμιση είναι ευεργετική για τους εργοδότες καθώς τους απαλάσσει από το κόστος καταβολής των ασφαλιστικών εισφορών στο ΙΚΑ – για όσους και όποτε τις κατέβαλαν. Αλλά η ταξική βαρβαρότητα της ρύθμισης βρίσκεται αλλού: στο ότι θεωρούνται -βάσει νόμου και τα σκυλιά δεμένα -και οι εργάτες γης κλπ. «κατά κύριο επάγγελμα» αγρότες.

Αυτό ξέρετε τί σημαίνει; Ότι μολονότι ΔΕΝ έχουν δικό τους καϊκι, γενικότερα δική τους εκμετάλλευση, μολονότι η φύση της εργασίας τους είναι εξαρτημένη, και μολονότι ο τρόπος που δουλεύουν, τα ωράρια, η φύση της εργασίας τους ρυθμίζεται αποκλειστικά από τον εργοδότη, για τους ίδιους δεν έχουν θέση εφαρμογής οι διατάξεις του εργατικού δικαίου. Μ’άλλα λόγια ούτε αποζημίωση υπερωρίας δικαιούνται, ούτε ένσημα, ούτε Κυριακές και αργίες, ούτε καν αποζημίωση απόλυσης. Πρόκειται για ένα κομμάτι της ε.τ. της χώρας μας ολοκληρωτικά στο έλεος της κερδοφορίας των εργοδοτών!

Ανεμπόδιστα επομένως κάθε καϊκτσής μπορεί να ξεζουμίζει το αλλοδαπό πλήρωμά του και 18 ώρες την ημέρα, βάζοντάς τους να κάνουν ό,τι δουλειά πάνω στο καϊκι θέλει, πληρώνοντάς τους όσο θέλει και..στην παραμικρή κουβέντα από κάτω να απαντάει με απολύσεις: απολύσεις που σε άλλη περίπτωση θα ήταν παράνομες, αλλά για τους «κατ’επάγγελμα αγρότες» κάτι τέτοιο δεν προβλέπεται – είναι όλοι «αφεντικά» προφανώς.

Βάλ’τε σαν κερασάκι στην τούρτα και κάτι κυκλώματα που διαχειρίζονται μέσα από τις Περιφέρειες τις διαδικασίες μετάκλησής τους και ιδού η εικόνα: το ελληνικό κράτος έχει στήσει με τον πιο τέλειο τρόπο τη μηχανή εκμετάλλευσης – με όρους γαλέρας – ενός κομματιού της εργατικής τάξης, το οποίο δεν έχει φωνή και δεν μπορεί να βρει το δίκιο του, με όρους έστω κειμένων νόμων.

Ίσως οι πιο παρατηρητικοί να έχετε κάποια ένσταση: «ναι ρε φίλε, αλλά το ίδιο ισχύει για όλους τους εργάτες γης, Έλληνες και ξένους». Προφανώς. Δεν στέκομαι στη ρατσιστική πλευρά του ζητήματος. Μόνο που αν οι 100,000 που αφορά συνολικά η πιο πάνω ρύθμιση ήταν Έλληνες θα είχαν σηκωθεί ήδη από το 2004 οι πέτρες. Βλέπετε οι ελληνικές κυβερνήσεις ξέρουν πολύ καλά τί γίνεται: ξέρουν ότι στα χωράφια, τα καϊκια, τα θερμοκήπια κλπ. δουλεύουν κατά 90%+ αλλοδαποί εργαζόμενοι. Ξέρουν ότι από αυτούς, περιτπώσεις όπως των Αιγυπτίων που «καλύπτονται» από διακρατική σύμβαση είναι μειοψηφία. Και ξέρουν ότι μ’αυτό τον απάνθρωπο τρόπο χτίζουν συμμαχία με τους μικρούς ή μεγάλους τσιφλικάδες της χώρας: οι καϊκτσήδες της Κρήνης λέει, έχτισαν μικρούς στόλους τα τελευταία χρόνια μ’αυτά και μ’αυτά, όταν δε έρχεται ο Πρωθυπουργός στη Θεσσαλονίκη, καμαρώνουν ότι πάνω στα δικά τους καράβια κάνει τη θριαμβική του είσοδο στην πλατεία Αριστοτέλους (αν θυμάστε από τις τηλεοράσεις δηαλδή, πώς έρχονται στις προεκλογικές τους ομιλίες..).   

Έχουμε και λέμε λοιπόν: 1) η διακρατική συμφωνία που, με ευθύνη και της Αιγυπτιακής κυβέρνησης, στέλνει στην Ελλάδα σύγχρονους δούλους 2) η ελληνική νομοθεσία που απαλείφει κάθε δικαίωμα για τους εργαζόμενους στον πρωτογενή τομέα της αγροτικής παραγωγής, και αναπόφευκτα : 3) η σχεδόν απόλυτη προτίμηση των Ελλήνων μεγαλοαγροτών σε αλλοδαπούς εργαζόμενους.

Όχι. Το ζήτημα δεν είναι ότι «παίρνουν δουλειές». Το ζήτημα είναι ότι οι καπιταλιστές και το κράτος τους, τους κλέβουν με τον πιο βάρβαρο τρόπο. Δεν είναι ζήτημα «αντιρατσισμού». Είναι ζήτημα βαθιά ταξικό, πώς μεγεθύνεται η καπιταλιστική κερδοφορία. Και παράλληλα πως αυτό δεν βγαίνει προς τα έξω: χωρίς καμιά νομική κάλυψη, με την προσωρινότητα της παραμονής τους εδώ, οι εργαζόμενοι αυτοί κυριολεχτικά σκύβουν το κεφάλι και υπομένουν.

Αν και, για να γυρίσω στη Μανωλάδα, φαίνεται ότι τα όρια της υπομονής έχουν εξαντληθεί..

Απ’την αρχή να εξηγήσω τα περί Σαρόν -όχι τίποτα αλλά δικαίως θα διαμαρτυρηθεί ο φίλος του ΣΥΡΙΖΑ για τον παραλληλισμό. Και ναι μεν το ΣΥΡΙΖΑ δεν το γουστάρω αλλά νά’μαστε ακριβοδίκαιοι λέμε.

Έχει λίγα χρόνια λοιπόν που παρακολουθούσα μια συζήτηση στην τηλεόραση που αφορούσε την πρόσφατη τότε ανάδειξη στην ηγεσία του Ισραήλ του Α.Σαρόν.Ήταν από τη μια πλευρά ο δημοσιογράφος της «Ε» Κ.Τσαπόγας (εκτός και πέφτω δραματικά έξω) κι από την άλλη ένας Έλληνας Ισραηλίτης δημοσιογράφος (του οποίου το όνομα με συγχωρείτε μου διαφεύγει τώρα). Είχαν πάρει ο καθένας από μία πλευρά – ο Τσαπόγας την Παλαιστινιακή κι ο άλλος την Ισραηλίτικη – και, σε ήπιους τόνους , τσουγκρίζονταν σχετικά με το πώς πρόκειται να παν τα πράγματα. Ο μεν Τσ. δυσπιστούσε (..είπαμε είχε επίπεδο η κουβέντα) σχετικά με το χασάπη των Σάμπρα και Σατίλα, ο δε άλλος ήταν σ’άλλο μήκος κύματος, αιτιολογούσε με την αντιτρομοκρατική ρητορεία την ταχτική του Ισραήλ – και εν προκειμένω την ψήφο του ισραηλινού λαού. Ο επίλογος του «φιλοισραηλινού» ήταν όλα τα λεφτά: «ρε παιδιά, τόσα χρόνια από τα «περιστέρια» της ειρήνης δεν είδαμε δα και τίποτα. Ίσως την έκπληξη να την κάνει ο Σ. – αν μη τί άλλο είναι ο μόνος που εμπιστεύομαι ότι μπορεί να πείσει τους έποικους να φύγουν..». Ε, πάνω κάτω τα πράγματα εξελίχτηκαν κάπως έτσι – με την ουσιώδη διαφορά ότι η όποια εξέλιξη στην περιοχή είναι στα πλαίσια της πολιτικής του ιμπεριαλισμού: ναι μεν κάποιοι έποικοι την έκαναν – και με τη βία κιόλας -αλλά ούτε ανεξάρτητο Παλαιστινιακό κράτος έχουμε ούτε βιώσιμη και δίκαιη για τους λαούς λύση στον ορίζοντα προβλέπεται. Άλλο θέμα αυτό, κρατήστε για την ώρα μόνο τούτο: μια εξέλιξη, σε όποια κατεύθυνση, επιτυγχάνεται από ένα πρόσωπο απ’το οποίο δεν περιμένει κανείς κάτι τέτοιο.

Γιατί τώρα ο Αλαβάνος είναι ο Σαρόν της κεντροαριστεράς…

Η εκλογή του Αλαβάνου στην ηγεσία του ΣΥΝ -ακόμα τότε – νοηματοδοτήθηκε ως «ήττα» της «ανανεωτικής» πτέρυγας του ΣΥΝ. Επειδή οι ταμπέλες αυτές κατά τη γνώμη μου δεν πολυαντιστοιχούν στην πραγματικότητα (της ταξικής πάλης την πραγματικότητα) ας προσδιορίσω: «ανανεωτικοί» παναπεί οι προερχόμενοι από το πάλαι ΚΚΕ (Εσωτ.). Και, όσοι πρώην ΚΚΕ είναι σήμτί θελει να πει ο ποιητης αραγε; ερα εκεί. Οι «μονόχνωτοι σταλινικοί» βέβαια δεν χαμπάριασαν γρι, καθ’ότι η ρημάδα η ταξική πάλη κρίνει τα πάντα και η ταξική πάλη έκρινε ότι ναι μεν ο ΣΥΝ μπήκε πιο δυναμικά στην πολιτική σκηνή κάνοντας απόπειρες να μπει αποφασιστικά στο εργατικό λαϊκό κίνημα και στη νεολαία αλλά ποιοτική αλλαγή, στροφή στ’αριστερά δεν υπήρξε: απλά, επικοινωνιακά κυρίως, ο ΣΥΝ επαψε να θυμίζει προθάλαμο του ΠαΣοΚ, έπαψε να αιμορραγεί προς τον «εκσυγχρονισμό» – μας τελείωσε κι ο εκσυγχρονισμός εδώ που τα λέμε – και έπαψε να είναι ανύπαρκτος στη νεολαία. Δεν είναι και πολλά αλλά δεν είναι και λίγα. Το κόμμα του ο Αλαβάνος το αφήνει σε καλύτερη μοίρα απ’ότι το παρέλαβε.

Το «αγκάθι» βέβαια είναι για να το κάνει τί; Θέλει να το πάει προς το ΚΚΕ; Θέλει να φτιάξει «άλλη» αριστερά ανταγωνιστική προς το ΚΚΕ; Θέλει να συγκυβερνήσει με το ΠαΣοΚ; Ή απλά να έχει ένα καλύτερο κόμμα (τέλος πάντων…).

Να το πάει προς το ΚΚΕ νομίζω αποκλείστηκε – για όποιον το πίστευε ως ενδεχόμενο – γρήγορα. Επικοινωνιακά έπαιζαν οι ΣΥΝασπισμένοι τα «εμείς θέλουμε αλλά οι άλλοι όχι», αλλά αυτό, για όποιον έκανε τον κόπο να διαβάσει π.χ. την Αυγή είχε κοντά ποδάρια. Οι διαφορές είναι τεράστιες, και ξεκινάν απ’την κοινωνική αναφορά του κάθε φορέα. Το ΚΚΕ πάει με τους εργάτες. Ο ΣΥΝ αγαπάει τους ελευθεροεπαγγελματίες. «Άλλη ζωή» ζητάει ο ένας. «Επίπεδο ζωής» ο άλλος. Εξ ου και τα αναθέματα στο ΠΑΜΕ, εξ ου και τα μαζικά κομπρεμί στις αυτοδιοικητικές εκλογές με το ΠαΣοΚ, εξ ου και η συγκυβέρνηση με ΝΔ -ΠαΣοΚ σε μαζικούς φορείς (πάρ’τε το Δικηγορικό Σύλλογο Θεσσαλονίκης για παράδειγμα).

«Ανοιχτός» από τα δεξιά ο ΣΥΝ. Τί «δύναμη ανατροπής/ανανέωσης/αριστεράς» και ξερωγώ νά’σαι άμα τα βρίσκεις με κάθε ευκαιρία με τα αστικά τα κόμματα. σε στριμώχνει ο ΚΚΕς. Χαζοί οι εσωτερικάκηδες δεν είναι.. Νά’τος ο ΣΥΡΙΖΑ: ό,τι φέουδο υπάρχει από το πάλαι ποτέ Εσωτ. – και όχι μόνο -να μπει.. Ξεκινώντας από τους -επιζώντες σε σχήματα –  διαγραμμένους της Β’ Πανελλαδικής, περνώντας στη μειοψηφία του (Εσωτ.) ΑνΑΡ του Μπανιά, γκρούπες τροτσκιστικές, προσωπικότητες και «προσωπικότητες» (κάπου εκεί και ο Περικλής του θρυλικού..ΕΛΕΚ), σοβαροί κι ασόβαροι και κυρίως η ΚΟΕ, τα «σκληροπυρηνικά» αποπαίδια του Μάο, που έφυγαν λέει απ’τ’αριστερά του (μ-λ) το ’84 και έμειναν καμιά δεκαριά χρόνια στο ψυγείο μέχρι να ξαναβγούν το ’95 -’96; -στην πιάτσα ως Α/συνέχεια , και μετά ΚΟΕ. Αριθμητικά όλοι αυτοί δεν πολυφτουράνε. Αν εξαιρέσεις την ΚΟΕ που είναι ο κύριος λόγος που εμφανίζει παρουσία στα πανεπιστήμια ο ΣΥΡΙΖΑ. Κάποιοι είναι αρκετά αξιόλογοι – όπως ο Μηλιός π.χ. , αν και στριμώχνεται κι αυτός εύκολα με το υπέρ στο Μάαστριχτ του ΣΥΝ. Άλλοι είναι τύποι που ευχαρίστως θα καρύδωνε ο Λαφαζάνης το ’80.

Αλλά..αφού θέλουν να βρεθούν εμένα καρφί δεν μου καίγεται. Η σκοπιμότητα ήταν ποια; Να απαλύνει η εξ αριστερών κριτική στο ΣΥΝ. Άλλο να λες «είστε στα πρόθυρα συγκυβέρνησης» και να φέρνεις παράδειγμα τον Παπαγιαννάκη κι άλλο να σου απαντάει ο άλλος για κινηματισμούς, Μάη του ’68, Μάο Τσε Τουνγκ και τέτοια.Και, κυρίως, άλλο να δίνεις την εντύπωση ότι «όλοι οι καλοί πάνε μαζί» για κάτι «νέο», «ωραίο», «άφθαρτο» και τέτοια. Άμα δεν δίνει κανείς δεκάρα και για σοσιαλισμούς ή πεζοδρόμια (οι κοινωνικές αναφορές που λέγαμε..), όλα καλά..’Ασε που το επίπεδο πολιτικής ανάλυσης πρώην αριστεριστών (και νυν), πρώην ΚΚΕδων και πρώην Ρηγάδων είναι στην καλύτερη των περιπτώσεων είκοσι χρόνια πίσω. Ρίχ’τους μετά και είκοσι χρόνια επιφυλλίδες του Βήματος, Ιγνάσιο Ραμονέ, Μπερτινότι, Νέγκρι, Βεργόπουλο και «ευτυχώς εσύ σκοτώθηκες νωρίς» και νά’σου το 5%.

 Α, ξέχασα τον Τσίπρα… 

Προτού σκάσει μύτη ο Τσίπρας και το δημοσκοπικό πανδαιμόνιο των τελευταίων μηνών, απλά να σημειωθεί ότι στο αγκάθι ο ΣΥΝ (ΣΥΡΙΖΑ πλέον) εξακολουθεί να στρογγυλοκάθεται: «πού πάμε σύντροφοι»; Αν εξακολουθεί να ισχύει η ρήση του αγλαού (αλλά ήδη προ πολλού νουμέρο «2») Πιτσιόρλα » ευτυχώς που υπάρχουμε εμείς και δεν πάει ψηλά το ΚΚΕ», το 5,03% είναι μάλλον πετυχημένο. Αλλά δεν είναι για παραπάνω. Για την ακρίβεια το παραπάνω μπορεί να έρθει με δύο τρόπους: ή με νικηφόρα σοσιαλιστική επανάσταση της οποίας θα ηγηθεί ο ΣΥΡΙΖΑ ή με κεντροαριστερή κυβέρνηση που «θα λύσει κάποια προβλήματα του λαού» , και αυτό θα γίνει με την ισχυρή παρουσία σ’αυτή του ΣΥΡΙΖΑ.

Κυττάχ’τε να δείτε δηλαδή: τα εκλογικά όρια του ΣΥΡΙΖΑ ως το φθινόπωρο του 2007 είναι αυτά: 5%. Μην ξεχνάμε ότι το καλύτερο σκορ τους ήταν το 5,5% του 1996, το οποίο προσεγγίστηκε αλλά δεν ξεπεράστηκε το Σεπτέμβρη. Αν το ζητούμενο είναι να ξεπεραστεί, το ερώτημα είναι το πώς. Αν θέλαν επανάσταση οι του ΣΥΡΙΖΑ θα μας τό’λεγαν. Άρα θέλουν κάτι άλλο..

Behold Τσίπρας λοιπόν. Με ένα 11% στο δήμο Αθηναίων στη ζώνη του, με σχετικά «αριστερά» εύσημα στα εσωτερικά του ΣΥΝ – το 11% το μάζεψε αφού είχε προηγηθεί το mea culpa του Αλαβάνου που προτίμησε αυτόν για την Αθήνα αντί του Παπαγιαννάκη  – γενικά με προφίλ από κάθε άποψη τέτοιο που να εγγυάται μια θετική παρουσία, και ίσως μια διεύρυνση του ακροατηρίου του ΣΥΡΙΖΑ. Προς κάθε κατεύθυνση μεν, κυρίως στα λιγότερο χτυπημένα ακόμα στρώματα και στη νεολαία. Colpo grosso ( τί ωραία τα πασοκάδικα λατινικά της Ελευθεροτυπίας!) λοιπόν για να «σηκωθούμε λίγο ψηλότερα».

Τα ενδιάμεσα τα ξέρετε. Ο ΣΥΡΙΖΑ έφτασε δημοσκοπικά στο 18% – αν θυμάμαι – κάποια στελέχη του άρχισαν να κορδώνονται, όπως κορδώνονταν κι ο τελευταίος μικροεπενδυτής το ’98 με τις πορτοκαλί φυλλάδες, κι ο Τσίπρας σάρωνε σε δημοφιλία. Κατά τρόπο τέτοιο που άρχισαν να τραβιούνται πάνω του βλέμματα και να μπαίνουν ερωτηματικά: πού το πας φίλε;

Κι όχι μόνο απ’τους λακεδαιμόνιους.. Κι από τα δεξιά σήκωσαν κάμποσοι το φρύδι προς το ΣΥΡΙΖΑ. Και από το ΠαΣοΚ, κυρίως, που βουλιαγμένο στην πρώτη πραγματική πολιτική του κρίση ever  (δικιά μου εκτίμηση αυτή, αν επιτρέπεται) ξανασερβίρει μέσω δηλώσεων τη συνεργασία, σε μια γκόμενα τώρα που με τα δίκια της το παίζει περισσότερο δύσκολη.

Εδώ κολλάει το «Σαρόν της κεντροαριστεράς». Ο Αλαβανος – που το ρεύμα του, τέλος πάντων, είναι κουμάντο στο ΣΥΡΙΖΑ -παρουσιάζεται σκληρός, αντικαπιταλιστής, κινηματικός κλπ. Τα κυβερνητικά σενάρια τα απορρίπτει με ένταση, και παρόλο που ο Τσίπρας παρουσιάζεται ανίκανος απ’τη θέση του να διευρύνει τους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ ( απλά δείτε το δημοσκοπικό κατρακύλισμα του ΣΥΡΙΖΑ) , κρατάει το χώρο συγκροτημένο κι έτοιμο, τέλος πάντων να μαζέψει ένα καλό σκορ στις επόμενες εκλογές. «Αριστερή» ρητορεία, εντός των τειχών και χωρίς να γκρεμίζουμε γέφυρες. Χτυπάμε το ΚΚΕ – χωρίς άγχος, άλλο είναι το κοινό μας γενικά – και επικαλούμαστε τις σοσιαλιστικές δυνάμεις του ΠαΣοΚ. Η καρδάρα με το γάλα είναι γεμάτη μέχρι που..

Μέχρι που το 1/3 της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ υπερψηφίζει στη Βουλή την Ευρωσυνθήκη. Με τα γνωστά «μεν αλλά» της σχολής Κύρκου. Εδώ τώρα τα πράγματα δεν είναι απλά. Όπως και με το Μάαστριχτ, έτσι και με την ευρωσυνθήκη δεν μπορείς να πατάς σε δυο βάρκες. Οι καπιταλιστές δεν είναι χαζοί: ξέρουν ότι το κίνημα στην Ελλάδα δεν βάζει με αξιώσεις ζήτημα εξουσίας. Μια κυβέρνηση με ένα «αριστερό» κόμμα δεν είναι γι’αυτούς συμβιβασμός αναγκαίος , σωτηρίας τύπου, είναι προσωρινός ελιγμός: μέχρι τα original κόμματα να ξαναγίνουν τα μεγαθήρια των 47% και βάλε. Να σε βάλω μέσα κύριε ΣΥΡΙΖΑ αλλά να μου κάνεις τη δουλειά το ίδιο και καλύτερα. 

Η παραπάνω εξέλιξη, ζορίζει τα πράγματα: πρέπει να πάρεις θέση και να τελειώνεις με το αγκάθιφίλε. Οι 8 στους 12 που λένε ΟΧΙ, ας πούμε ότι δεν μας κάνουν, λέει ο καπιταλίστας. Οι άλλοι 4 μας κάνουν. Η διαφορά στρατηγικής καταγράφηκε. Από την άλλη, για πολίτες σκεπτόμενους, αριστερούς και άλλα τέτοια που αυτάρεσκα θεωρεί ο ΣΥΡΙΖΑ ότι είναι το κοινό του, οι διαφορές στρατηγικής ( η «στρατηγικής» αν θέλετε, για να είστε μέσα) δεν προσπερνιούνται μ’ένα «βλέπουμε μωρέ..». Το Μάαστριχτ εξειδικεύτηκε με Άμστερνταμ, Νίκαια, Λισσαβόνα. Άμα είσαι υπέρ, μόνο στα επιμέρους γίνεται να κάνεις κριτική. Και όσο προχωράν οι συνθήκες ακόμα χειρότερα. [Εξάλλου και η πράξη δείχνει ότι ο αντικαπιταλισμός του ΣΥΡΙΖΑ είναι περιθωριακός στον επίσημο λόγο του κόμματος.]

Η «αριστερή στροφή» του Αλαβάνου οδήγησε τα πράγματα σ’ ένα σημείο κρίσιμο:πρέπει τώρα να απαντήσει και να κόψει τα «ηξεις αφήξεις»: εδώ δεν μιλάμε για «αποχρώσεις» στο ΣΥΡΙΖΑ. Μιλάμε για αγγούρια ή πορτοκάλια. Το «ναι» στο Μάαστριχτ αναβαπτίστηκε μερικώς με το «ναι» στην ευρωσυνθήκη. Μπορείς από δω και στο εξής να κινείσαι «αριστερά» χωρίς να κουτσαίνεις από την ψηφό των 4 βουλευτών σου;

Βλέπετε επί Κωνσταντόπουλου τα πράγματα δεν είχαν φτάσει σε οριακό σημείο: οι «αριστερές» φωνές στο ΣΥΝ ήταν χαμηλής έντασης, και εξουδετερώνονταν εύκολα ως φιλοΚΚΕ. Αλλά και πάλι οι όποιες αποσκιρτήσεις ήταν κατά κανόνα προς τα δεξιά. Τώρα που οι «δεξιοί» καταγράφονται προς τα έξω ως μειοψηφία, τίθεται επί τάπητος: πώς θα απαντηθεί μια επεξεργασμένη πρόταση διακυβέρνησης από το ΠαΣοΚ; Τονίζω το «επεξεργασμένη».

Καταλήγω δηλαδή: ο Αλαβάνος φαίνεται ότι δεν είχε σκοπό άλλο απ’το να ενισχύσει το κόμμα του, ώστε με καλύτερους όρους να διεκδικήσει κυβερνητική συνεργασία. Αρέσει δεν αρέσει σε φίλους του χώρου, ο μόνος λόγος της δημοσκοπικής «άνοιξης» του ΣΥΡΙΖΑ ήταν αυτός: να μένει ζεστός για να απαντήσει στα ερωτήματα που θέτει η πλουτοκρατία, για όποιον θέλει να κυβερνήσει. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ ήθελε σοσιαλισμό, θα το έλεγε φαρδιά πλατιά, θα κοιτούσε να εξομαλύνει επί της ουσίας τα πράγματα με το ΚΚΕ, θα άνοιγε μέτωπο (κι όχι «μέτωπο» της ατάκας και των τοκ σόου) με το ΠαΣοΚ. Αφού δεν ήθελε, έπρεπε να ξεκαθαρίσει απ’τα δεξιά ότι το πάει το γράμμα. Δεν το έκανε -καλά για μένα το έκανε και με το παραπάνω – και να τώρα που φαίνεται διχασμένος για ένα κεντρικό ζήτημα.

Η ρευστότητα που επικρατεί στο ΠαΣοΚ ίσως για την ώρα να εμποδίζει μια «εφ’όλης της ύλης» επίθεση φιλίας που θα σμπαράλιαζε το ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά αυτή η ρευστότητα ίσως να εγκυμονεί και τη λύση, για την οποία δουλεύουν πολλοί και διάφοροι χρόνια τώρα: νέα σχήματα, «αναδόμηση» του πολιτικού σκηνικού, στροφή επί τα δεξιά συνολικά («δεξιά» βλ. φιλοκαπιταλιστικά) και πολυκομματικές κυβερνήσεις. Σε τέτοια ενδεχόμενα η Ιταλία έδειξε το δρόμο: η «Επανίδρυση» στήριξε κεντροαριστερή κυβέρνηση, διασπάστηκε καταγγέλοντας τους βομβαρδισμούς του ’99, επανήλθε σε κυβερνητική θέση το 2006 για να πεταχτεί στιμμένη σαν λεμονόκουπα εκτός Βουλής το 2008.

Ο στόχος βέβαια είχε επιτευχτεί. Όχι τόσο γιατί δέχτηκε πλήγμα ένα «αριστερό» (σιγά τ’αυγά) κόμμα αλλά γιατί το πολιτικό σκηνικό μετατοπίστηκε δεξιά, με τις αριστερές φωνές να διασύρονται -στα μάτια του λαού, όπου έχει και σημασία. Ένα τέτοιο ενδεχόμενο στην Ελλάδα, με ένα ΣΥΝ του Κωνσταντόπουλου ίσως και να μη γινόταν κατορθωτό να προχωρήσει. Μικρό ακροατήριο, μικρό χωράφι. Σήμερα τα πράγματα φαίνονται αλλιώς. Και αυτό οφείλεται στον Σαρόν της υπόθεσής μας που έβγαλε τους ακραιφνείς φιλοΕ.Ε. μέσα στο ΣΥΡΙΖΑ φόρα παρτίδα.

Μ’απλά λόγια: βγαίνω προς τα έξω απ’τ’αριστερά, δεν έχω τ’άντερα και τα παρατάω. Τότε παραδίνομαι άνευ όρων στους «δεξιούς» οι οποίοι τρέμοντας για την απώλεια των (δημοσκοπικών) διψήφιων ποσοστών άνευ όρων τσιμπάν στα κεντροαριστερά σενάρια. Ο στόχος επετεύχθη: κάμποσοι πλέον θα μπορούν στις κάρτες τους να γράφουν υπουργοί, υφυπουργοί, διευθυντές οργανισμών. στελέχη της κρατικής διοίκησης. Τόσο απλά. 

Η ζωή θα δείξει. Και πάντως υπάρχει στο Ελλάντα ένα ΚΚΕ που έχει κάθε δίκιο να είναι δικαιωμένο κι απ’το Όχι των Ιρλανδών, κι από τα Όχι των Γάλλων πριν τρια χρόνια, κι απ’τον ευρωσκεπτικισμό στην Ελλάδα και από τα ήξεις αφηξεις του ΣΥΡΙΖΑ εκτός των άλλων. Για όσους ενδιαφέρονται να προχωρήσουν προς τ’αριστερά τα πράγματα το λέω…