Διαβάζω λοιπόν στη σημερινή «Καθημερινή» ένα κείμενο του Ν.Γ.Ξυδάκη (ολόκληρο εδώ) με τον τίτλο «Είμαστε εικόνα από το μέλλον»:  

Ποιοι είναι οι γνωστοί-άγνωστοι;(…)

Δυστυχώς, μέγα μέρος της μηντιόσφαιρας έχει απολέσει τις σχέσεις του με την έρευνα, με το πρωτογενές ρεπορτάζ και με την ψυχρή περιγραφή των ευρημάτων. Αντ’ αυτών μηρυκάζει δελτία τύπου, διαρροές κρατικών πηγών, στερεότυπα και κόπι-πέιστ από το ίντερνετ.(…)

Το δεύτερο καινοφανές στοιχείο είναι ο ρόλος των λούμπεν βανδάλων. Σε αυτό το άμορφο σύνολο αθροίζονται μικροποινικοί, παραβατικοί, πρεζάκια, τσιγγάνοι, μετανάστες, γηπεδο-συναυλιακοί χούλιγκαν, περιθωριακοί χωρίς καμία πολιτική συνείδηση. Τους ενώνει το σπάσιμο χωρίς επιλεκτική στόχευση, το μπάχαλο, το ντου, το μικροπλιάτσικο.(…)

Τρίτο στοιχείο: το πλιάτσικο. Περισσότερο και από τους λούμπεν, στο πλιάτσικο επιδόθηκαν μετανάστες που δεν συμμετείχαν καν στα σπασίματα. Η Πατησίων λεηλατήθηκε από τέτοιους ανθρώπους: Είδα Πακιστανό με σαγιονάρα, να φοράει γούνα-λάφυρο, μας είπε αναρχικός ακτιβίστας.(…)

Αλλοι γνωστοί-άγνωστοι; Ναι, μια ακαθόριστη ομάδα «γκρίζων» που κινείται στις διαδηλώσεις σε ρόλο προβοκάτορα: σπάει απρόκλητα εκτός στόχων, αρχίζει το πλιάτσικο κι ύστερα ξεγλιστράει, αφήνοντας πίσω τους νεοφώτιστους, τους άπειρους νεαρούς, οι οποίοι και συνήθως συλλαμβάνονται. Αυτοί οι «γκρίζοι» πιθανολογείται ότι χρωστούν κάτι στην αστυνομία από το παρελθόν ―σύλληψη για ουσίες, για μικροποινικά κ.λπ.― και δρουν, για κάποιο διάστημα, μέσα σε αυτό το πλαίσιο ιδιότυπης ομηρίας και ανταπόδοσης.»

(ό,τι βρίσκεται σε μαύρο πλαίσιο είναι δική μου υπογράμμιση κι όχι του συγγραφέα).

Νομίζω ότι το συγκεκριμένο κείμενο κάνει -κι αν αδικώ άλλους προκαταβολικά συγγνώμη -το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνει ο οποιοσδήποτε δουλεύει ως δημοσιογράφος. Εξετάζει πρώτα τα πράγματα -τα γεγονότα. Έπειτα έρχεται η σειρά των συμπερασμάτων. Και έχει τη σημασία του αυτό γιατί όλες τις επόμενες της δολοφονίας ημέρες «βομβαρδιζόμασταν» από συμπεράματα. Και «συμπεράσματα» –κυρίως «συμπεράσματα«, τη σκοπιμότητα των οποίων από δω τουλάχιστον αποδώσαμε σε κρατικές βουλές. Και αντίστοιχες σκοπιμότητες – εν ολίγοις  , ακριβώς, την πρεμούρα του κράτους να στήσει ένα «πρότυπο» εκδήλωσης εξεγερτικών διαθέσεων, ώστε και την καταστολή να εμπεδώσει/ νομιμοποιήσει πιο εύκολα και πολιτικά να τη βγάλει όσο γίνεται πιο ανώδυνα (..ακούσατε κι εσείς για εκλογές ε;)

Κατά τα άλλα, ποια η σύνθεση των εξεγερθέντων; Όχι «η γενιά των 700 €.» Ούτε φοιτητές. Κάποιοι μικροποινικοί χαφιεδάκοι, κάποιοι λούμπεν που βρήκαν την ευκαιρία να «βγάλουν το χειμώνα»  κλέβοντας γούνες και κινητά, προφανώς κάποιοι ασφαλίτες που δίνουν ένα γενικό πρόσταγμα (και μετά κερδίζουν γαλόνια παρουσιάζοντας συλλήψεις).

Επίσης. Το «μέγα μέρος της μηντιόσφαιρας» που δεν κάνει έρευνα αλλά «μηρυκάζει» προκατασευασμένα στερεότυπα και διαρροές κρατικών πηγών. Μια «εκ των έσω» (από άνθρωπο των μέσων δηλαδή) μαρτυρία για την ποιότητα όλης της χαρτούρας που μας κατέκλυσε το επόμενο διάστημα. Κοπυ παστάρουμε καμιά «ανάλυση» – κι αυτή αμφίβολης πιστότητας -από το Μάη του ’68 ή από τη Γένοβα, παπαγαλίζουμε κάποιο πόρισμα της αστυνομίας και «διαμορφώνουμε» την κοινή γνώμη.

Ας απαντήσει κανείς τώρα: ποιός διαμορφώνει κατ’αυτό τον τρόπο την κοινή γνώμη; Χωρίς έρευνα, βάσει αμφίβολων πηγών αντάμα με κυβερνητικές εκθέσεις; Τα ΜΜΕ. Σε ποιόν ανήκουν τα ΜΜΕ;

Και παραπέρα: τί συμπέρασμα βγάζουν τα ΜΜΕ; (είπαμε κάποια πράγματα όλη την προηγούμενη βδομάδα).

Ξέρετε, προβληματίζομαστε (στην πάσης φύσεως διαδικτυακή αριστερά και «aristera» ) για το αυθόρμητο και το συνειδητό, ρίχνουμε ευθύνες βριζόμαστε. Αλλά, φοβάμαι, ότι μπαίνουμε κι εμείς στη λούμπα που θέλουν: πρώτα το συμπέρασμα –  μετά (και αν, και συνήθως μετά από χρόνια : όπως στην Ιταλία, όταν κάμποσα χρόνια μετά τη δολοφονία του Μόρο, αφού το ΚΚΙταλίας διαλύθηκε και η ΕΣΣΔ επίσης βγήκαν μαρτυρίες και «μαρτυρίες» για την πραγματική φύση των Brigatte Rosse) τα γεγονότα.

Για να προλάβω κάποιες αντιδράσεις. Το διακύβευμα εδώ είναι να χτυπηθεί η προσπάθεια του κράτους να περάσει στον ελληνικό λαό και τη νεολαία τα τυφλά μπάχαλα ως πρότυπο αντίδρασης.Το κείμενο που αποτελεί αφορμή για τούτες τις αράδες βοηθάει στη διαμόρφωση συμπερασμάτων -όπως και το κείμενο του Ντεμπόρ που εξηγούσε το πώς η δημιουργία «επαναστατικών» προτύπων είναι συνειδητή κρατική ταχτική. Δεν ξέρω κατά τα άλλα τί θεό πιστεύει ο Ξυδάκης – ξέρω όμως ότι το κείμενό του αυτό δεν θα αντιμετωπιστεί με ειρωνίες και κραυγές από ανώνυμους σχολιαστές της μπλογκόσφαιρας . Θα θαφτεί κατά πάσα πιθανότητα.

Επίσης. Το ΚΚΕ έχει δίκιο.

Κατά τα άλλα μου άρεσε και η φωτογραφία που επέλεξε στη Sportday ο Χελάκης – και την οποία δυστυχώς δεν μπορώ να ποστάρω (δεν έχουν μπει στο νετ αυτοί). Είναι ένα μπλοκ μαθητών στην πορεία του ΠΑΜΕ που κρατάν ένα πανώ: «Λιτότητα ανεργία αυταρχισμός Αυτός είναι ο καπιταλισμός». Ηθελημένα, άθελα δεν ξέρω αλλά εκτός απ’τον επίλογο αυτού του ποστ έβαλε και ένα σύνθημα που μπορεί με μεγαλύτερη πιστότητα να βάλει μυαλά σε κίνηση για το επόμενο διάστημα.

..άσε που παίζει να είναι και άντρας δηλαδή
..άσε που παίζει να είναι και άντρας δηλαδή

Έτσι που λέτε. Μολονότι δεν πιστεύω ότι η αποχή γενικώς είναι συνειδητή πολιτική επιλογή – εκτός αν πρόκειται για κάτι εκβιαστικά διλήμματα δεύτερων γύρων σε εκλογές δήμων κλπ. , που τότε επιβάλλεται συνήθως , κυρίως γιατί πρέπει να δικαιώσεις την πρώτη σου ψήφο ( ..είμαι ΚΚΕ ναι, πώς το καταλάβατε; ) – λέω σ’αυτές τις εκλογές να μην μπω στη διαδικασία.

Βεβαίως θα απογοητευτεί μια σειρά κόσμος. Οι καλοί δημοσιογράφοι του Βήματος, του Έθνους και της Ελευθεροτυπίας κατ’αρχήν που εδώ και κάμποσους μήνες μας λένε ότι είναι σπουδαίος ο Ομπάμα και θα αλλάξει τα πράγματα για τους Αμερικάνους και για τον κόσμο ολόκληρο. Έπειτα, τα «αλάνια» της τηλεόρασης – σοβαροί κι ασόβαροι -που μας δείχνουν εικόνες από την προεκλογική δραστηριότητα των δυο υποψηφίων Προέδρων μας , καλύπτουν περιοδείες, μας γνωστοποιούν τις «κρίσιμες» περιφέρειες για κάθε καντιντέϊτ, μας παρουσιάζουν τις γυναίκες τους , δείχνουν  «ευτράπελα» (..μα, τρελό γέλιο πρέπει να ρίχνουν οι Αμερικάνοι τί να λέμε τώρα…) και γενικώς they keep us up to date  – όπως θα έλεγαν και στη διάλεκτο της Washington – με ό,τι συμβαίνει.
Θα απογοητευτούν οι καλοί διανοούμενοι – τους διάβασα το Σάββατο στην Ελευθεροτυπία κι αυτούς – που βάζουν όλοι τα γυαλάκια τους, τα «ταλαιπωρημένα» σακάκια τους και με το «αριστερό» τους ύφος  επιχειρηματολογούν – ΠΑΝΤΑ με επιχειρήματα μιλάνε τα άτομα – ότι ο πρώτος μαύρος Πρόεδρος των ΗΠΑ είναι περίπου η έλευση του Μεσσία , ένεκα που θα «διορθωθούν» όλα τα «κακώς κείμενα» της «καταστροφικής» Bush administration και η Αμερική θα γίνει ξανά φιλική απέναντι στους υπηκόους της.
Είναι, το αναγνωρίζω, επικίνδυνη η στάση μου. Μπορεί το παλιρροϊκό κύμα της σύγχρονης αριστεράς – εάν ο μη γένοιτο δηλαδή πολλοί σκέφτονται σαν κι εμένα – να υπονομευθεί από τέτοιους εξυπνακισμούς κι ανευθυνότητες και η μαύρη δεξιά να εξακολουθήσει για άλλα τέσσερα χρόνια να λυμαίνεται τα πράγματα. Αντικειμενικά δηλαδή φέρομαι σαν αριστερός ψάλτης της δεξιάς – το ομολογώ με συντριβή. Αλλά, αν  είναι ο Ομπάμα να κάνει την επανάσταση χαλάλι.Εξάλλου η «Ελευθεροτυπία» ως γνωστόν για την επανάσταση τα ξέρει όλα καλύτερα από όλους , κάτι καλύτερο θα ξέρει κι από μένα δηλαδή, το ότι έχει αφοσιωθεί να μας πλασάρει τις «θέσεις» του δεν είναι κάτι που παραβλέπεται. Εξάλλου νυν συντάκτες της (και του Βήματος, και της Καθημερινής) κάποτε ρίχναν κόκκινα αυγά στην Αμερικάνικη πρεσβεία – και ο Κλίντον κάποτε κάπνιζε χασίς, κι ο Ομπάμα προφανώς κάποτε θα κατέβηκε σε καμιά πορεία. Με την επανάσταση και τότε, με την επανάσταση και τώρα.  
Όχι απορίες δεν έχω. Προφανώς και ΟΛΟΥΣ μας αφορούν οι εκλογές. Τό’πε ο Ομπάμα: θα ενισχύσει τους φτωχούς (μεγάλες καργιόλες αυτοί οι φτωχοί όλα για εκείνους γίνονται σ’αυτή τη ζωή). Οι πλούσιοι το μπούλο, φτάνει πια με τη δεξιά εκεί πέρα που τους πλουτίζει διαρκώς. Άσε που αυτή η Σάρα Πέηλιν (Πάλιν..) είναι και άσχετη: όπως είδα στη ΝΕΤ ήτανε λέει κυβερνήτης στην Αλάσκα και είπε όταν τη ρώτησε ένα τζιμάνι δημοσιογραφος , πως αυτή της η εμπειρία θα της είναι πολύ χρήσιμη ως αντιπρόεδρος του ΜακΚέιν. Γιατί η Αλάσκα είναι κοντά στη Ρωσία , άρα η θητεία της εκεί είχε ΚΟΛΟΣΣΙΑΙΑ διπλωματική σημασία – αυτοί οι Ρώσοι είναι κομμουνιστές πατενταρισμένοι , μόνο ο Γκορμπατσόφ ήταν πολιτισμένος δεν θυμάστε που στο Ρόκυ 4 χειροκροτούσε το Σταλόνε που είχε λιώσει κειπέρα το γομάρι το Ντράγκο;
 Κι ένας άλλος, ακόμα πιο μάγκας, πήγε λέει στην Αλάσκα και ρώτησε ένα Εσκιμώο εκεί αν γνωρίζει για τους διπλωματικούς χειρισμούς της κυρίας -μια και η Αλάσκα συνορεύει με τους Ρώσους στον παγκόσμιο άτλαντα λέμε – κι είπε ο Εσκιμώος «μπα μωρέ..»..
Ξεμπροστιάστηκε θέλω να πω η κακαρέτζα η δεξά όχι παίζουμε.    
Πάντως να ψηφίσω ΔΕΝ πάω. Διότι μπορεί ΕΜΕΙΣ,  οι κάτοικοι της 51ης Πολιτείας των ΗΠΑ να έχουμε κάθε δικαίωμα – και υποχρέωση -να ενημερωνόμαστε για την πολιτική των ΗΠΑ, για τα τεκταινόμενα του προεκλογικού αγώνα, να ψωνίζουμε αμερικάνικα, να σφυρίζουμε αμερικάνικα, να τρώμε αμερικάνικα, να συντηρούμε στρατό που να δουλεύει για τα αμερικάνικα , να είμαστε περήφανοι που μας γλύτωσαν τα αμερικάνικα (αεροπλάνα) το ’49 στο Γράμμο, να έχουμε ανθύπατους βγαλμένους από αμερικάνικα πανεπιστήμια , και να κλαίμε μαζί με το Ρόκυ (και το Τζόν Ράμπο επίσης) αλλά ΔΕΝ έχουμε δικαίωμα ψήφου. Και εδώ, νομίζω, οι φίλοι της Ελευθεροτυπίας, του Βήματος, του Έθνους κλπ. δεν στέκονται καλά: τόσα κινήματα υπάρχουν χάθηκε να μπουνε μπροστά δηλαδή για να κατακτήσουμε κι εμείς το δικαίωμα ψήφου στις Πρεζιντένσιαλ Ελέξιονς;Σε πηγάδι κατουρήσαμε να πούμε, η επειδή διαδηλώνουμε καμιά φορά στην Αμερικάνικη Πρεσβεία μας εκδικούνται;
 Εξάλλου, η συμμετοχή σε πορεία στην αμερικάνικη πρεσβεία κάτω από τα «σωστά» λάβαρα (ή τις σωστές κουκούλες) είναι εγγύηση επαγγελματικής επιτυχίας  – το παράδειγμα των αρθρογράφων το επιβεβαιώνει αυτό.
Αποχή λοιπόν ως ένδειξη διαμαρτυρίας – και ως αναγκαία πράξη αυτοπροστασίας. Από τα κοπρόσκυλα.
(New Model Army – 51st State )

 

..πάντως, δεν λΏ? ότι είναι κι Ώ?κολο
..πάντως, δεν λέω ότι είναι κι έυκολο

«Καθημερινή».

Την αγόρασα σήμερα για καθαρά ιδιοτελείς σκοπούς: στο εξώφυλλο υπάρχει ένα άρθρο σχετικά με την εξέλιξη του φορολογικού συστήματος των τεκμηρίων διαβίωσης από τα χρόνια του Παπάγου μέχρι σήμερα. Η ιδιοτέλεια έγκειται στο ότι σκέφτηκα πως ίσως να αναφέρονται οι αποφάσεις του ΣτΕ (μήπως και του ΑΠ;) που έβγαλαν τις σχετικές διατάξεις αντισυνταγματικές, οπότε (χο χο η πονηρή αλεπού) ίσως να άνοιγε καμιά δουλειά με προσφυγές κλπ. Αλλά τί τα θέτε, η ιδιοτέλεια δε φτουράει (στη συγκεκριμένη περίπτωση τουλάχιστον..). Πρώτον γιατί το άρθρο της καλής και έγκυρης εφημερίδας (ω! με τί ηδονή κάποτε έγραφε για τις εκτελέσεις των «κομμουνιστοσυμμοριτών» το ’47 -’49, μας τα ξανάβγαζε μάλιστα στη στήλη ‘πριν πενήντα χρόνια» για να τα εμπεδώσουμε) δεν με φώτισε καθόλου, και δεύτερον γιατί έπεσα σ’ένα κ-α-τ-α-π-λ-η-κ-τ-ι-κ-ο άρθρο του κ. Καρκαγιάννη στην δεύτερη σελίδα με τον απίστευτο τίτλο «Ψάχνοντας για το σοσιαλισμό στη ζούγκλα του Αμαζονίου» που μ’ανάγκασε να πάρω πίσω την απόφασή μου να ελαττώσω το κάπνισμα. (  βέβαια ως απόφαση δεν είναι δα και τίποτα σπουδαίο εδώ που τα λέμε ).. 

Ο Α.Κ. διάβασε λέει στο Βήμα της προηγούμενης Κυριακής ( κάποιες προηγούμενες Κυριακές λεγόταν «Ελεύθερον Βήμα» και υμνούσε την ειρηνοποιό Βέρμαχτ..) τις «ιδεολογικοπολιτικές και θεωρητικές επεξεργασίες της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ που θα τεθούν στο 18ο Συνέδριο του τον Φεβρουάριο του 2009», και τέλος πάντων κινητοποιήθηκε να μας διαφωτίσει. Με μια μικρή λεπτομέρεια που μας την ομολογεί σκανδαλιάρικα, σαν τη γηραιά κυρία που κλέβει τη θέση της Φιλιππινέζας στα ταμεία του σούπερ μάρκετ: «Να διευκρινήσω ότι πρόκειται για περίληψη και αναφορές σε κείμενο πενήντα σελίδων».  Κι εγώ να διευκρινήσω πώς – ..όπως και η εμπειρία του βλογιν’ αποδεικνύει -για ορισμένους και δυό λέξεις είναι αρκετές για να πούν τα δικά τους.

Τέλος πάντων, η γραμμή του άρθρου είναι ότι για το ΚΚΕ φταίει πως πέθανε ο Στάλιν ξερωγω κι όλα πήγαιναν μια χαρά όσο ζούσε αλλά όταν ετελέυτησε την πατήσαμε. Μπάι δε γουέι μας λέει ότι ο Στάλιν ως φυσιογνωμία όπως και η εποχή του «εξακολουθούν να προκαλούν (..) ρομαντική έλξη». Άρα, δεν καταλογίζει στους συντάχτες του κειμένου που ΔΕΝ διάβασε κάποια ανθρωποβόρα σταλινικιά διάθεση, απλά ένα ρομαντισμό δικηολογημένο μια και «συχνά αισθανόμαστε νοσταλγία για παρωχημένες μορφές ζωής και σκέψεις» .Με «εφηβικό ενθουσιασμό» λοιπόν, οι τύποι εκεί στο ΚΚΕ βγάλαν μια «επεξεργασία» όπου: «η διαδικασία οικοδόμησης του σοσιαλισμού με γραφειοκρατικά προκατασκευασμένες μορφές κοινωνικής οργάνωσης (…) απλοποιούνται και ευτελίζονται σε μια σειρά κρατικών και κομματικών αποφάσεων». Επίσης σ’αυτές τις μορφές εντάσσεται και η «παντελής κατάργηση της «αστικής δημοκρατίας», αυτής της δημοκρατίας των πολιτικών ελευθεριών και των ατομικών δικαιωμάτων, εσαεί κατάκτηση και το «ένα το κρατούμενο» για κάθε μελλοντικό επαναστατικό ή μη μετασχηματισμό». Ακόμα ότι η αναγκαστική κολλεκτιβοποίηση κατέστρεψε ολοσχερώς κι ανεπανόρθωτα όλους τους διαύλους επικοινωνίας μεταξύ παραγωγών και καταναλωτών που «διακλαδίζονται γύρω από την αγορά» – ίσως θα έπρεπε να σκεφτεί πως διακλαδίζονταν επίσης γύρω από την μαύρη αγορά, αλλά κι εδώ μας προλαβαίνει μια και η αγορά καταπιεζόταν κι αστυνομευόταν και τόσο περισσότερο καταπιέζονταν οι συνειδήσεις των ανθρώπων.

Και καταλήγει βουρκωμένος:»Και ο σοσιαλισμός; Τί γίνεται με το σοσιαλισμό;Ήταν ένα όνειρο που εξανεμίστηκε;»

Καταλαβαίνετε τη σύγχυσή μου, εξ ου και τ’απανωτά τσιγάρα.. Εξανεμίστηκε ο σοσιαλισμός; Πάει πέθανε; Να κάνω κανά επιχειρηματικό δάνειο -δυο σελίδες μετά υπάρχει ολοσέλιδη καταχώριση – να βρω την υγειά μου; Μα θα μου τα φάνε με τα τεκμήρια.. Να ψηφίσω την κ. Διαμαντοπούλου (σελ. 9) για να μην ξαναχάσει το ΠαΣοΚ που «δεν αντέχει άλλη ήττα;» Να περιμένω να βγει ο Ομπάμα (σελ. 12) για να ξαναρχίσω να ελπίζω;

Χωρίς πλάκα το πρόβλημα δεν είναι τί πιστεύει ο Καρκαγιάννης.Είπαμε και πιο πάνω: ορισμένοι νομίζουν ότι σοσιαλισμός σημαίνει κάτι σαν «Χαμένος Παράδεισος», μια περιπέτεια για ευαίσθητες ψυχές που συνήθως ζουν ευαίσθητα σε προάστεια με βίλες, αμάξια, επιχειρηματικά δάνεια -ό,τι φαίνεται να ενδιαφέρει το κοινό της Καθημερινής. Μόνο σαν την προσπάθεια του πεινασμένου να χορτάσει δεν το βλέπουν. Θέση στο σύστημα των σχέσεων παραγωγής το λένε, κάτι η πορεία ανάπτυξης του ελληνικού καπιταλισμού, κάτι τα νέα τζάκια του ’80 του Παπατζή, κάτι η ηθική υπεροχή των κομμουνιστών όλα αυτά τα χρόνια, βάλαν την λέξη αυτή σε πολλά σαλόνια. Δεν είναι της ώρας, είναι κάτι υπαρκτό ( όπως κι ο «υπαρκτός» που ήταν επίσης υπαρκτός κι αυτό είναι το πρόβλημά τους εκεί στις Καθημερινές..) ως φαινόμενο, αλλά ψευδεπίγραφο. Εμείς λέμε σοσιαλισμό κι εννοούμε αγγούρια, αυτοί λένε σοσιαλισμό κι εννοούν πατάτες.    

Το πρόβλημα είναι ο χοντροκομμένος τρόπος που σου την πέφτουν: δεν το διάβασα ,αλλά λέει αυτά. Και καλά, ο ευαίσθητος που προείπαμε χαμπάρι δεν θα πάρει ούτε για τη λειτουργία του νόμου της αξίας στο σοσιαλισμό, ούτε για τη διατήρηση της ταξικής πάλης με νέες μορφές στη διχτατορία του προλεταριάτου , ούτε και καταλαβαίνει για ατομική ελευθερία κάτι άλλο απ’την ελευθερία του να κονομήσει περισσότερα από τον άλλο. Όποιος όμως νοιάζεται λίγο; Αυτός λέω που τ’αφεντικό του πήρε επιχειρηματικό δάνειο, το έβγαλε στας Ελβετίας, μπήκε χάρη στη δικαιοσύνη του Κράτους Δικαίου μας στη διευθέτηση του άρθρου 44 του ν.1892/’90 και τώρα του χρωστάνε μισθούς κι επιδόματα δυο τριών χρόνων που επειδής είναι μικρός δανειστής διαγράφονται; 

Ο χαμένος της ελευθερίας της αγοράς λέω τί γίνεται;

Αν ακούσει τον ΑΚ, σιγά μην ασχοληθεί.Οι θέσεις του ΚΚΕ είναι ρομαντικά ονειροπολήματα, και «σκοτεινές ιστορίες» μιας υπόθεσης που το παράμικρό πρόβλημα δεν έλυσε σε κανένα. Εγώ λέω ότι είναι λάθος αυτό βέβαια, αλλά έστω ότι τα πράγματα είναι έτσι: σε όλους αυτούς, τα εκατομμύρια που λένε στις δημοσκοπήσεις » όλοι ίδιοι είναι» , «κάτι μας είπατε για τη διαφθορά», «τα πράγματα πρόκειται να χειροτερεύσουν» και τέτοια τί προτείνει η Καθημερινή; Αν όχι σοσιαλισμό τότε τι;

Τυρί. Στην τελική ξέρετε τί με τρελλαίνει χειρότερα; Ότι οι τύποι προκαταβάλλουν τις καλές προθέσεις οποιουδήποτε. Μ’αυτές τις παπαριές που γράφουν οι έγκυροι και έγκριτοι άλλος, καμμένος από την καθημερινότητα  των δημοσιονομικών προσαρμογών, των τρυπων του προϋπολογισμού, της διεθνής κρίσης (..του καπιταλισμού για να λέμε τα σύκα σύκα) θα σου γυρνάει την πλάτη όταν του μιλάς για το όνειρο του σοσιαλισμού ( ε ναι, κάποιοι την ψάχνουνε όπως ξέρετε καλά κυρ -Αντώνη) κι άλλος θα βγάζει αφρούς για το Στάλιν, θα φωνάζει ζήτω και μπράβο, θα παρατάει το μαρξισμό στη γωνία για να «αμυνθεί» καλύτερα. Το κλίμα για την πολύ σοβαρή, για το μέλλον της ελληνικής κοινωνίας, συζήτηση που θέλει ν’ανοίξει το ΚΚΕ θέλουν να στήσουν, ακριβώς όπως τους βολεύει για να μείνουμε όλοι – είτε έτσι θέλουμε το σοσιαλισμό είτε απλά δεν αντέχουμε στον καπιταλισμό – στο βάλτο.

Δεν ξέρω.. Μεγάλα παιδιά είστε εσείς ξέρετε τί θα κάνετε. Η πάρτη μου απλά αραδιάζει λέξεις μπας και χαλαρώσει λιγάκι..