Ιανουαρίου 2008


Μακαριστός λοιπόν ο αρχιεπίσκοπος. Και, η εκκλησία παει γι’άλλα. Σε ένα πολύ πιο έντονο κλίμα σε σχέση με τι αντίστοιχο πριν από 10 περίπου χρόνια όταν είχε «τελευτήσει» ο Σεραφείμ. Όπως γενικότερα έντονη ήταν κι αυτή η δεκαετία.

Παρακολουθώ όλο αυτό το διάστημα, τόσο κατά τη διάρκεια της ασθένειας του Χρ. όσο και τούτες τις μέρες μετά το θάνατό του, το ντόρο που γίνεται τόσο στα ΜΜΕ όσο και στα blog. Μου φαίνεται μέσες φωνές δεν υπάρχουν – κι αν κάνω λάθος διορθώστε με, κανένα πρόβλημα. Φανατικοί υποστηρικτές – θαυμαστές του (..για αρκετούς νομίζω «θαυμαστής» είναι η σωστή λέξη) και εξίσου φανατικοί πολέμιοι οι οποίοι δείχνουν γενικότερα τη δυσφορία τους – και έντονα μάλιστα.

Η προσωπικότητα του Χρ. προκάλεσε πάθη, σύμφωνοι. Δεν ήταν όμως μόνο θέμα «χαρισματικότητάς» του ως φυσιογνωμία. Ήταν κυρίως θέμα πολιτικό. Γιατί, ναι, ο Χριστόδουλος πολιτικά στάθηκε καθ’όλη αυτή τη δεκαετία. Και αυτή του η ανάμειξη στην απόπειρα διαμόρφωση πολιτικής συνείδησης σε κομμάτι του ελληνικού λαού – το όποιο κομμάτι του ελληνικού λαού που επηρρεάστηκε – είναι πιστεύω η αιτία που ο θάνατός του, όπως και η παρουσία του ως αρχιεπισκόπου, είναι κεντρικό θέμα, όχι μόνο από τα «πάνω» αλλά και από τα κάτω.

Μάλλον το θέμα με τις ταυτότητες είναι το κεντρικό στην όλη ιστορία. Σίγουρα αυτό που χαράχτηκε στη μνήμη των περισσότερων ήταν το ζήτημα των ταυτοτήτων , και λογικά, 3.008.901 υπογραφές ήταν αυτές. Εκείνο το θέμα είχε παρουσιαστεί σαν πεδίο αντιπαράθεσης «προόδου» – «συντήρησης», με το Χριστόδουλο στην ηγεσία της τελευταίας. Και στην ηγεσία της πρώτης, τον πρωθυπουργό βέβαια, Κ. Σημίτη. Μια ακόμα διάσταση που είχε δοθεί , στο εδάφος αυτού του σχήματος, ήταν η φιλοευρωπαϊκή – αντιευρωπαϊκή αντιπαράθεση. Φιλοευρωπαϊστές – προοδευτικοί εναντίον συντηρητικών – αντιευρωπαϊστών. Ψευτοαντιπαράθεση.

Ψευτοαντιπαράθεση βέβαια γιατί η πραγματική, η βασική αντίθεση είναι κεφάλαιο εργασία.Και το καταλαβαίνει κανείς αυτό παρατηρώντας απλώς ότι στα δυο «στρατόπεδα», ήταν βασικά οχυρωμένοι από τη μία το κυβερνών ΠαΣοΚ (με λιγοστές εξαιρέσεις), η ΝΔ (με περισσότερες εξαιρέσεις) ο ΣΥΝ και από την άλλη η εκκλησία (κι αυτή με μπόλικες εξαιρέσεις αν θυμάμαι) , και οι εξαιρέσεις των αστικών κομμάτων που λέγαμε. Και διάφοροι διανοούμενοι απ’τη μια ή την άλλη μπάντα. Λέμε για ψευτοαντιπαράθεση γιατί ΟΥΤΕ ένας από αυτούς δεν ήταν, ούτε είναι, ενάντια στη στρατηγική της αστικής τάξης. Ή μ’άλλα λόγια στη στρατηγική των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων. Όλοι τους υπέρ – με τα γνωστά ναζάκια που κάνουν ενίοτε, υπέρ όμως. Αν υπήρχε ένα προοδευτικό μπλοκ σ’αυτή την ιστορία, από την πλευρά της εξουσίας,  θα έλυνε το ζήτημα με το θεσμικό χωρισμό Κράτους – Εκκλησίας. Ώστε η δημόσια λειτουργία να μην επηρρεάζεται κατ’ελάχιστο είτε από την αναγραφή του θρησκεύματος στις ταυτότητες, είτε από θρησκευτικούς όρκους, είτε από θρησκευτικές τελετές: το κράτος τη δουλειά του κι οι πιστοί τη δική τους. Αν εξαιρέσει όμως κανείς το ΚΚΕ, όλοι οι υπόλοιποι τότε φανατικά παρέκαμπταν το πραγματικό ζήτημα: και ο διαχωρισμός να μη γίνει και οι ταυτότητες να περάσουν -ή να μην περάσουν ανάλογα.

Στην ουσία επρόκειτο για μια εσωτερική αντιπαράθεση μέσα στα πλαίσια της ιδεολογίας της αστικής τάξης. Κανένας τους δεν ήταν αντικαπιταλιστής – γι’αυτό και η συμμαχία με τον ένα ή τον άλλο θα ήταν άνευ αντικειμένου (τουλάχιστον). Το ζητούμενο άπό την αντιπαράθεση ήταν για το ρεύμα Χριστόδουλου να επανακτήσει μέρος από το έδαφος που έχασε η «κλασσική» ιδεολογία του ελληνικού αστισμού (τα ελληνοχριστιανικά ιδεώδη) προς όφελος της σημερινής , κατά τα φαινόμενα , κυρίαρχης: του «εκσυγχρονισμού» όπως λέγαμε στα ’90΄ς , ή η φιλοΕ.Ε. – έτσι πρόχειρα βάζω ένα χαρακτηρισμό. [φιλοΕΕ κι όχι φιλοευρωπαϊκή: η ευρωπαϊκή ιστορία δεν είναι  μόνο η αφήγηση των κυρίαρχων, είναι και η Κομμούνα, και οι Σπαρτακιστές, και οι Διεθνείς Ταξιαρχίες, και οι Μπολσεβίκοι, και το ΕΑΜ..].

Το κατάφερε; Ναι πιστεύω. Και μόνο το ότι σήμερα κινούνται στα νερά που συντάραξε ο Χρ. ένα κοινοβουλευτικό (ΛΑΟΣ) κι ένα εξωκοινοβουλευτικό κόμμα (Δημ. Αναγέννηση/Παπαθεμελής) – προφανώς και στα πλαίσια ευρύτερων εξελίξεων και σχεδιασμών ΕΝΤΟΣ πάντως της κυρίαρχης ιδεολογίας και πολιτικής και όχι κάτω από την πίεση του κινήματος ( με την έννοια ότι δεν γέννησε κανένα λαϊκό κίνημα είτε το ΛΑΟΣ είτε τη Δημ. Αναγέννηση) – είναι μια απόδειξη ότι αυτή , η «παραδοσιακή» όπως την ονομάσαμε, εκδοχή της κυρίαρχης ιδεολογίας επανήλθε στο προσκήνιο ως εναλλακτική πολιτική πρόταση, χωρίς να είναι ούτε περιθωριοποιημένη στα ποσοστά της ΕΠΕΝ π.χ. ούτε καλυμμένη σε ένα από τα δυο κόμματα εξουσίας.

Ανάφερα παραπάνω το ζήτημα των ταυτοτήτων το οποίο ήταν το χαρακτηριστικότερο, χωρίς όμως να είναι το μοναδικό δείγμα πολιτικής συμπεριφοράς του τ.αρχιεπισκόπου: η αντιδικία με το Πατριαρχείο της Κων/πολης είναι μια άλλη σημαντική πλευρά της πολιτικής του παρουσίας – στα άστικά πλαίσια πάντα όπως τα προσδιορίσαμε. Ουσία αυτής της κόντρας , που ξεδιπλώθηκε με αφορμή την Πατριαρχική και Συνοδική πράξη του 1928 η οποία καθορίζει το καθεστώς της διοίκησης των μητροπόλεων τωψν νέων χωρών στην εκκλησία της Ελλάδας, είναι η επιθυμία της ελλαδικής εκκλησίας να έχει τα πρωτεία στην εκπροσώπηση των Ορθόδοξων Χριστιανών. Γενικώς. Όπως αντιλαμβάνεται κανένας μια τέτοια – επί της ουσίας – αναγνώριση, από διεθνείς οργανισμούς, κράτη κλπ. δίνει ενισχυμένη δυνατότητα στην ελλαδική εκκλησία να παίξει ρόλο στις εξελίξεις στην περιοχή και παράλληλα και στην ελληνική α.τ. ένα ισχυρό εργαλείο για τους δικούς της σχεδιασμούς.Και εδώ υπογραμμίζεται η ύπαρξη διαφορετικών εκδοχών της σημερινής ιδεολογίας της ελληνικής α.τ.

Επόμενα γίνεται κατανοητό νομίζω για ποιο λόγο πιστεύω πως η παρουσία του Χρ. ενέπνευσε τόση ένταση: προφανώς όχι επειδή «έφερε τον κόσμο στην εκκλησία» ή «επειδή υπερπροβλήθηκε από τα ΜΜΕ» ή ακόμα για τα εκκλησιαστικά σκάνδαλα κλπ. Όλα τα παραπάνω συνέβησαν, βέβαια και η ένταση με την οποία βγήκαν προς τα έξω εξέφρασε ακριβώς αυτή την ενδοαστική κόντρα. 

Μ’αυτή την έννοια, το πολιτικό ζήτημα απέναντι στην εκκλησία -από τα αριστερά μιλώντας – δεν έγκειται προφανώς στο σύρσιμο στην αντικληρικαλική πλευρά της αστικής ιδεολογίας. Άκουγα π.χ. προχτές ένα εκπρόσωπο του ΣΥΡΙΖΑ να λέει στην τηλεόραση «΄να ασχοληθεί η εκκλησία με την πνευματικότητα και να μην πολιτικολογεί» για να συμπληρώσει καπάκι μετά κάποιες ατάκες για τη λατινοαμερικάνικη θεολογία της απελευθέρωσης. Μόνο που και η τελευταία είναι «πολιτική» εκδοχή της θρησκευτικής παρέμβασης. Και, ανεξάρτητα από την αυταπάτη που καλλιεργεί μια αντίληψη ότι είναι δυνατό η δοσμένη ελλαδική εκκλησία να πάρει το μέρος της εργατικής τάξης, αφήνει μπόλικα ζητήματα αναπάντητα. Κυρίως γιατί απ’ότι φαίνεται η τάση που υπηρέτησε ο Χρ. δεν πρόκειται να πεθάνει μαζί του. Τουλάχιστον δεν είναι διατεθειμένη να τα παρατήσει, και από που να προκύπτει κάτι τέτοιο μια και σήμερα είναι πολύ πιο ενισχυμένη απ’ότι πριν 10 χρόνια – όταν η μόνη δημόσια έκφρασή της ήταν οι «νεοορθόδοξοι» ή παλαιοορθόδοξοι διανοούμενοι αρθρογράφοι της «Καθημερινής».

Θα έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον επομένως η διαδοχή του αρχιεπισκόπου από τη άποψη του προσώπου. Δεν ξέρω ακριβώς πως έχει το κλίμα στην Ιερά Σύνοδο, πάντως η άμεση δρομολόγηση της διαδικασίας διαδοχής μάλλον κάτι δείχνει.

  

«κάνεις τίποτα απόψε; δουλεύει ο Π. εγώ θα κατέβω να τον δω, περνα για καμιά μπύρα αν δεν έχεις κανονίσει». 10.30′ το μηνυματάκι, αραγμένος εγώ αλλά δεν χρειάζομαι και πολλά πολλά για να πάρω τους δρόμους. Εξάλλου ο φίλος ο Π. είναι από τους ελάχιστους σ’αυτή την αυτοπαραμυθιαζόμενη πόλη που μπορεί να συνδυάσει Smiths,με Bowie, με Ramones, με St. Etienne, Eyeless in Gaza και Beirut. Εγγύηση ότι δεν θα ταλαιπωρήσουν την ψυχολογία μας οι /τα έντεχνα.

Σκάω στο μαγαζί 12 παρά (σαν τον Καρρά) και βρίσκω μαζωμένο όλο τον καλό τον κόσμο: ένα δυνατό παρεάκι , συμμαθητές του φίλου που μού στειλε το μήνυμα. Έχουμε γυρίσει κάποιες φορές και γνωριζόμαστε καλούτσικα. ( οι Field Mice στο soundtrack).Μετά τις χαιρετούρες και τα σχετικά – «πότε απολύθηκες», «πως παν οι δουλειές – αθώωσες κανά έμπορο;» , «βρήκα δουλειά σε μια τεχνική, γύρω στο χιλιάρικο, αλλά τα ωράρια είναι 7 με 7 στο χαλαρό», ξαναπιάνουν τη συζήτηση που διακόπηκε αμά τη αφίξει μου: τα γκάλοπ που δίνουν στο ΣΥΡΙΖΑ ποσοστάρες. Και, το λαιτ μοτίφ «το ΚΚΕ έτσι και το ΚΚΕ γιουβέτσι»ατσάλινο τείχος ενάντια στον οπορτουνισμό λεμε.

Είπαμε cool τα παλικάρια,αλλά τα ελαττωματάκια τους τα έχουν: διότι εκτός από ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ – στις βουλευτικές γιατί στις τοπικές τό ριξαν σε μας, ένεκα οι φιλίες, υποψηφιότητες κι έτσι -είναι και οπαδοί του Άρεως (που τον λένε και οι παλιοί). Βαριόμουν λίγο τις ζυμώσεις εκείνη τη μέρα, αλλά οι ζυμώσεις  – όπως οι ιώσεις – , σου προκύπτουν ενίοτε χωρίς εσύ να κάνεις το παραμικρό.

Έχει τη ρέντα του ο φίλος» Κοίταξε να δεις, ο Τσίπρας για πρόεδρος σημαίνει ότι οι δεξιοι στο ΣΥΡΙΖΑ παίρνουν πούλο, και προχωράμε στην κοινωνία με χίλια» . Στα ηχεία οι Smiths στο μεταξύ, θυμάμαι μια κουβεντούλα που είχαμε στο ίδιο μέρος πριν κάτι μήνες για το αν ο Morissey ήταν λίγο ή πολύ gay και πόσο μπροστά στο ζήτημα ήταν οι Happy Mondays – those were the days φίλε μου! «Κάτσε ρε, προχωράτε για που;». «Για το σοσιαλισμό, μου λέει. Με ελευθερία και δημοκρατία». «Καμιά χωριάτικη; Μελιτζάνα τίποτα;». «Ε, εδώ μιλάμε κι εσύ αρχίζεις τα συνδικαλιάρικα». 

Δίκιο είχε. Και για να λέμε την αλήθεια, τα παιδιά δεν ήταν του αμφιθεάτρου ούτε του σωματείου.Εξ’ου και ΣΥΡΙΖΑ. Η πλάκα είναι ότι ο φίλος που «πανηγύριζε» που θα διώξουν τους δεξιούς, γούσταρε το ΠΑΜΕ γιατί ήταν οι μόνοι που δούλεψαν μια ιστορία για κάτι απολύσεις εκεί που δουλεύει η μάνα του. Μάλιστα τις απολύσεις τις είχαν πάρει πίσω κι η μάνα του γράφτηκε και στο σωματείο – οπότε και ο δικός μας, παραδέχεται.. Πιάνομαι από ‘κει λοιπόν..

«Κατ’αρχήν ρε συ, το φούσκωμα του ΣΥΡΙΖΑ στα γκάλοπ, δεν προκύπτει από την κοινωνία. Να, πάρε τα συλλαλητήρια: ο κόσμος του ΣΥΡΙΖΑ είναι ίδιος στα νούμερα. Όσοι επηρρεάζονται συνδικαλιστικά από το ΠαΣοΚ μένουν εκεί, πίσω από τις ίδιες ηγεσίες. Μόνο το ΠΑΜΕ ανεβάζει τον κόσμο του. Έπειτα και σε αρχαιρεσίες σε συνδικάτα κλπ. πάλι μένουν οι δικοί σου χαμηλά..». «Ναι, ΟΚ έστω ότι είναι έτσι. Αλλά εμείς δεν είμαστε ΚΚΕ να τρέχουμε να οργανώνουμε κόσμο, να τους γράφουμε σε Κόμμα, συνδικάτα και τέτοια, έχουμε άλλη αντίληψη για την κοινωνική παρέμβαση».»Και; Αυτή η άλλη αντίληψη πώς φαίνεται στην κοινωνία ότι κερδίζει έδαφος;» «Από τα γκάλοπ». Το γνωστό σχήμα του κύκλου..

«Το ενδεχόμενο να είναι στημένα τα γκάλοπ για να ενισχύσουν τα σενάρια αναδόμησης του πολιτικού σκηνικού, τον περίφημο «διπολισμό» που έρχεται να «μας» ξεβαλτώσει κι έτσι, το σκέφτεσαι;». «Τί συνωμοσιολογικά είν’αυτά που λες;» » Συνωμοσία; Μα όλα φόρα παρτίδα είναι: θυμάσαι στις εκλογές που το ΚΚΕ έλεγε ότι το πάτε για κομπρεμί με το ΠαΣοΚ, κι εσείς, κι εσύ μάλιστα, λέγατε ότι αυτά είναι τρίχες κλπ; Σήμερα και ο Αλέκος και ο Τσίπρας όλο και πιο συχνά μιλάνε για την ώρα της Αριστεράς, και να συζητήσουμε συνεργασία με το ΠαΣοΚ και τέτοια». Σκοράραμε εδώ. Σκύψαν κι οι άλλοι ν’ακούσουν – γιατί πράγματι τη σχετική κουβέντα την είχαμε ξανακάνει, ότι ο ΣΥΝ το πάει για συνεργασία με το ΠαΣΟΚ, και είχε γίνει ένα ψιλοτζέρτζελο με φωνές κι έτσι τότε. «Και στο φινάλε, συνέχισα με τις παραμορφώσεις των Stone Roses  στην τσίτα (αυτοί οι φουκαράδες ήταν όντως μεγάλο γκρουπ και πολύ άτυχοι), αν είναι να τραβηχτείτε στο ΠαΣοΚ τί σοσιαλισμοί, τί ανθρώπινα πρόσωπα και τί σας φταίνε οι «δεξιοί» και καλά του ΣΥΝ»;

«Εντάξει, να σου πω κάτι; Το ΠαΣοΚ έχει πολύ προοδευτικό κόσμο, το ’74..» » Το ’74 ρε ψηλέ δεν είχα γεννηθεί ούτε κι εσύ. Τί μου λες τώρα; Κι έπειτα το ΠαΣοΚ υπήρχε και το ’84 και το ’94 και το 2004.. Θυμούνται όλοι τις παπάντζες του ’74 – που ούτε τότε τα πίστευαν, για να χώσουν τον κόσμο στη στρούγκα τά’ λεγαν- μόνο όταν χάνουν κόσμο απ’τ’αριστερά για να τους ξαναμαζέψουν. Εσείς αν είσασταν εντάξει, θα μιλάγατε στον κόσμο του ΠαΣοΚ που τους αφήνει, για ρήξη με την αστική εξουσία, ενάντια στην ΕΕ, κόντρα στις πουλημένες εργοδοτικές ηγεσίες των κοινωνικών διαλόγων». Λίγο Μαυρίκος – τί Μαυρίκος, Μαϊλης και βάλε – του βγήκα του ψηλού κι από πάνω ο Iggy να χτυπιέται με «Lust For Life».[ έμαθα ότι ο Iggy την είδε τα τελευταία χρόνια οικολόγος, υγιεινιστής κι έτσι. Αλλά ξαναφτιαξε τους Stooges οπότε δεν θα τον κράξω]. «Ε, καλά οι ΚΚΕδες μόνο τους ΚΚΕδες θεωρείται αριστερούς». Το πήρα αυτό για λευκή σημαία. «Πάω για τσιγάρα, θέλετε τίποτα;»

Έξω είχε φτάσει 3 παρά.. Οι φυλές της μεγάλης φτωχομάνας ταλαιπωρούσαν τους νυχτερινούς του Εβερεστ με διπλά κασέρια, δεν είπα μανιτάρια, ανανά έχετε, έκλεισε η καφετιέρα; και τέτοια. Άναψα τσιγάρο, θυμήθηκα μια κουβέντα που είχαμε με τον κολλητό ένα βράδυ σε άλλο μαγαζί: είχαμε δει μια αφίσα των Ramones «Καταζητούνται ζωντανοί ή νεκροί» και τέτοια, και καταλήξαμε στον Ρούμπικς – ένα κομμουνιστή στις Βαλτικές χώρες που τον είχαν κλείσει φυλακή, πρόσφατα, πριν λίγα χρόνια.Μετά αυτός θυμήθηκε τους Ganelin Trio μια  jazz μπάντα στην ΕΣΣΔ κι έπειτα , πως πήγε η κουβέντα στο Καλίνινγκραντ, το ρώσικο θύλακο στο ΝΑΤΟ. Γέλασε κάποια στιγμή μου λέει «αν παρακολουθήσει κανείς τί λέμε και σε τί μέρη τα λέμε θα βραχυκυκλώσει άσχημα, θα πάρει διαμπερές το σήμα». Λέμε καμιά φορά από τότε, δε μαζευόμαστε το Καλίνινγκραντ ;       

 Ξαναμπαίνω στο μαγαζί, ήδη η προηγούμενη κουβέντα έχει ξεθυμάνει ο κολλητός τη συνεχίζει με κάτι Μάαστριχτ και Νίκαια, αλλά το μεγαλύτερο μέρος της παρέας είναι συσπειρωμένο σε άλλο τραπέζι όπου γενικεύεται το συμπέρασμα πως «τόση ώρα μία γκόμενα δεν πέρασε». Σωστό κι αυτό – αυτό ήταν σίγουρα σωστό. Καμιά  μπύρα ακόμα και την κάνουμε, ε;

Ε, μετά εκεί που πήγαμε, ήταν τίγκα στις γυναίκες το μαγαζί, έριξε και λίγο Anne Clarke o Dj – πρώτος! – και μετά μπούκαρε η αστυνομία για τη μουσική. Κανά τεταρτάκι ξενέρωμα – και στο μεταξύ πιάνουμε κουβέντα με μια κουκλίτσα από την Αρχιτεκτονική που σερβίρει εκεί, και μας έφερε και τεκίλες αν θες να ξέρεις, και δουλεύω το άλλο Σάββατο θα περάσεις;

Λέω να περάσω. Αν και μέχρι το άλλο Σάββατο.. 

[Πάρ’τε κι ένα σουξεδάκι, από το soundtrack της βραδιάς,  του Stephen Patrick Morrisey και των Smiths, και πάρ’τε θέση κι εσείς αν ήταν ή δεν ήταν]

R5 ειμαι ο μεγαλυτερος θαυμαστής σουΔεν ξέρω για σας. Εγώ από περιοδικά διαβάζω Esquire. Μ’αρέσει γενικά ο τρόπος που γράφουν τα άτομα, φαίνονται λίγο πιο down to earth από τα υπόλοιπα. Σαχλαμαρίζουν λίγο λιγότερο από τα υπόλοιπα επίσης,  και αν μη τί άλλο είναι το μόνο περιοδικό που παίζει το γίγαντα Steve McQuinn (και τον επίσης γίγαντα Michael Kaine – αλλά αυτόν δεν είναι οι μόνοι). Και προφανώς ΔΕΝ είμαι από αυτούς που κοιτάζουν τα άρθρα και δεν βλέπουν τις φωτογραφίες, αντιθέτως και στις φωτογραφίες οι τύποι είναι cool, στο τελευταίο τεύχος έχουν τη Τζούλια. Άσε που δίνουν καταπληκτικές συμβουλές..

Ας πούμε στο τεύχος του Γενάρη 2008 υπάρχει ΟΛΟΚΛΗΡΟΣ οδηγός για ξύρισμα φίλε μου.. You know, 1000 + 1 ερωτήσεις για το ξύρισμα που πάντα ήθελες να κάνεις αλλά πάντα φοβόσουν: να είναι βρεγμένα τα μούτρα ή όχι; Ξυράφι ή μηχανή; Κι αν ξυράφι, με πόσες λεπίδες; Σκέτη κρέμα ξυρίσματος ή και pre shave λάδι; Και τέλος, κόντρα ή με τη φορά της τρίχας;;

Ξέρω ξέρω… Είστε έτοιμοι να καγχάσετε: «και τί ξέρετε ρε παλιοκομμούνια εσείς από ξύρισμα» κλπ. Ε καλά, αυτό που ξέρουν όλοι ξέρουμε. Αλλά η πρόθεσή μου δεν είναι να ειρωνευτώ το καλό περιοδικό. Φαντάζομαι ότι το άρθρο αυτό όλο και κάτι θα εξυπηρετεί: ίσως σε σμίκρυνση να είναι καλό για σκονάκι σε τίποτα εξετάσεις κουρέων. Ή από την άλλη, να υπάρχει όντως κάποιος που θέλει μια πιο τεκμηριωμένη μελέτη σχετικά με το καλό ξύρισμα. Τί να πω, δεν θέλω να σταθώ και τόσο εν προκειμένω. Υποψιάζομαι ότι το άρθρο θα το χρέωσαν οι εταιρίες των ξυριστικών, και άλλων ειδών περιποίησης, για να διαφημιστούν – τί να σου κάνουν κι αυτοί, μ’αυτό το 3 ημερών στυλάκι που κυριαρχεί τα τελευταία χρόνια, τί να κάνουν να βάλουν γυαλιά και να πάρουν ακορντεόν; (απλά αναρωτιέμαι η τύπισσα που τό’ γραψε, όταν τη ρωτάν «τί δουλειά κάνεις» τί απαντάει;).

Πάντως ο Ι.Κ. Πρετεντέρης απαντάει δημοσιογράφος.(…..τό’χατε καταλάβει ότι κάπου το πάω έτσι;). Και είναι απολύτως ειλικρινής ο mr. Τί είναι δηλαδή, εκδότης; Δημοσιογράφος, έγκριτος και τα τοιαύτα. Με γνώμη βαρύνουσα, τόσο βαρύνουσα που μπορεί να αξιοποιηθεί τελικά ως Μάθημα Ζωής. Τέτοιο, όπως το δίνει στο Esquire o Ι.Κ.Π. στις σελίδες 150 -153 (και η παραπομπή είναι για εσάς τους nerds που διαρκώς κωλοτρίβεστε για τεκμηρίωση- δε πα να τραβήξετε καμιά ξούρα να στανιάρετε λέμε).

Εμένα τώρα, ως βλογ κι ως θεσμό με ψιλοαπαγοήτευσε η συνέντευξη/ το μάθημα. Κατ’αρχήν λέει ότι η στήλη του, του παίρνει μισή ώρα. Ίσως θα έπρεπε να του παίρνει περισσότερο .. Από την άλλη ίσως και να του παίρνει πολύ: πόση σκέψη θέλει δηλαδή για ν’αραδιάσεις 200 λέξεις με θέμα γιατί το ΠαΣοΚ είναι ο,τι συγκλονιστικότερο από καταβολής κόσμου,γιατί είμαστε ανάξιοι ταπεινοί δούλοι της μεγαλοσύνης της ΕΕ, ΚΚΕ ουστ, Καραμανλή δεν κάνεις τίποτα, ο Σημίτης ήταν το φωτεινό αστέρι που πάντα θα μας καθοδηγεί, έξω ρε ΚΚΕ κλπ; Εμένα πάντως τρία λεπτά μου πήρε. [ από την άλλη ίσως εκείνος να πληρώνεται με την ώρα]. 

Αλλά, το tip of the day είναι η ειλικρίνεια. Λέει ο μαν:»Το καλό το παραδεχόμαστε.(..) Όταν είχε βγεί το «Πρώτο Θέμα» είχα πει ότι είναι καλό, αν και δεν είναι το φύλλο που θα έβγαζα εγώ.»Όχι, γιατί ο Θέμος λέει ότι ο Λαμπράκης θέλει να τους κλείσει. Αλλού: «Η ενημέρωση είναι άποψη. Τον εαυτό μας πουλάμε». Κι εδώ σωστός. Όλοι αυτοί που ψάχνουν αντικειμενικότητες και τέτοια κουλτουριάρικα ας ανοίξουν κανά μπλογκ – όπως και κάνουν. «Στην Ελλάδα το δυσκολότερο πράγμα είναι να βρεις ένα δεξιό στις μέρες μας. Μόνο το ΛΑΟΣ κάνει αυτή τη δουλειά». Μέεεεεσα με χίλια. Είναι γνωστό εξάλλου ότι η Ελλάδα είναι η τελευταία κομμουνιστική χώρα της Ευρώπης – κάπως έτσι δεν το’χε πει ο βουλευτής της ΝΔ Τασούλας;; «Οι κουκουλοφόροι είναι το φοιτητικό κίνημα; Μην τρελαθούμε. Έτσι κι αλλιώς οι περισσότεροι από αυτούς είναι ήδη στημένοι από την αστυνομία».  Είδατε; όλο παράπονα είστε.

Βέβαια, θα μπορούσαν σε άλλα σημεία να γεννηθούν και κάποιες απορίες. Ίσως δε οι πιο παρατηρητικοί να έλεγαν ότι πέφτει σε αντιφάσεις – αλλά αυτοί απλά αγνοούν την έκφραση στην καθημερινότητα του γνωστού εγελιανού σχήματος (τί ποιανού σχήματος; του ρόμβου). 

Λέει ας πούμε «Ανήκω σε ένα χώρο που ξεκινάει από τη μέση της Νέας Δημοκρατίας και τελειώνει στη μέση του Συνασπισμού». Αυτός δεν είναι και ο χώρος του Τσίπρα; Και γιατί είναι δύσκολο, κινούμενος σ’αυτό το χώρο να βρει κανένα δεξιό; Υπάρχουν εκεί και άλλοι εκτός από δεξιούς ; «Αν υπάρχουν 50 βουλευτές που μπορούν να μιλήσουν στην τηλεόραση κι εγώ κάνω 35 εκπομπές το χρόνο, αναγκαστικά, θα τους φωνάξω δυο τρεις φορές». Και τον Άδωνι, θα τον φωνάξει δεκαδυό δεκατρείς, γιατί και πληθωρικός είναι, και σπρέχεν (άχτουνγκ άχτουνγκ, γκαουλάϊτερ) έχει, και κονέ με Σείριο κι Ανδρομέδα έχει – για νά’χουμε και καβάτζα στην περίπτωση της αναμενόμενης alien invasion. Και βρίσκει κι ένα δεξιό, που ψάχνεται ο έρμος..

«Όχι, δεν θέλω να γίνω ο Ρουσόπουλος του ΠαΣΟΚ, αλλά αν γινόμουν κάτι στο ΠΑΣΟΚ, σίγουρα δεν θα ήμουν Ρουσόπουλος , θα ήμουν κάτι πολύ καλύτερο». Αυτό πρέπει να τον πόνεσε τον Υπουργό του Τύπου. Αλλά τί είναι «καλύτερο από Ρουσόπουλος;» Αβραμόπουλος;

«Η προσφορά των κομουνιστών στη χώρα ήταν ότι κατάφεραν να μας εμπλέξουν σε δύο εμφυλίους πολέμους». Να, τώρα αυτό δεν το κατάλαβα. Τους δύο εμφυλίους δηλαδή. Ο ένας είναι ο γνωστός μάλλον -εξάλλου συμπληρώνει αν δεν υπήρχαν οι δεξιοί και οι κεντρώοι, ο Ζαχαριάδης θα είχε κερδίσει το ’49 και θα μας έστελνε στα στρατόπεδα συγκέντρωσης (καλά, ΠΟΣΟ χρονών είναι ο Πρετεντέρης;). (σωστή η δήλωση βέβαια: αν δεν υπήρχαν οι δεξιοί και οι κεντρώοι. Όχι, γιατί εκνευρίζεται καμμιά φορά που οι ΚΚΕδες λένε «τί ΠαΣΟΚ τί ΝΔ» και «τί Πλαστήρας τί Παπάγος»..).

Εν πάσει περιπτώσει ο άλλος εμφύλιος που μας έμπλεξαν οι κομμουνιστές ποιός είναι; Ο Αμερικάνικος; Ο Ισπανικός; Ο Ρώσσικος; Της Γιουγκοσλαβίας; Της Τσετσενίας;Της Κορέας; Ή του Αφγανιστάν που στείλαμε στρατό να τους ειρηνέψουμε – και πού ως γνωστό τίποτα δεν θα είχε γίνει αν κάποτε οι βρωμοκομμουνιστές Αφγανοί δεν κάναν λαϊκή δημοκρατία και δεν αναγκάζαν τους καλούς Αμερικάνους να εξοπλίσουν τους ταλιμπάν.

Πρέπει να δώσει διευκρινίσεις ο έγκριτος. Όχι τίποτα , μου φαίνεται ότι το βιβλίο ιστορίας της Στ’ δημοτικού τελικά δεν είναι παρά η ατζαμίδικα καμουφλαρισμένη όψη του ελέφαντα της συνολικής κακοποίησης της ιστορίας που υφιστάμεθα από τα μικρατά μας όλοι λέμε. Πρέπει να ψάξουμε να βρούμε και το δεύτερο εμφύλιο  – ψαχτείτε ρε!! – δεν μπορεί να μας δουλεύει ο μαν, τί διάολο τον εαυτό του πουλάει για ενημέρωση..

Αυτά που λέτε. Κατά τα άλλα έχουν ξαναβγει στη μόδα τα Wayfarer της RayBan – οπότε ο Γκοντάρ ξαναδικαιώνεται, αλλά επανέρχονται οι φαρδιές γραμμές στα κουστούμια, που δε με χαλάει μεν, γιατί έτσι στα στενά θα μείνουν μόνο οι τυπάδες, αλλά από την άλλη θα κάνει σπανιότερη τη μόνη σωστή γραμμή, και θα μας τη σπάσει στην τελική. Και μην ξεχνάτε να βουρτσίζετε τα δόντια σας ΚΑΛΑ, για να μην κολλήσετε καμια τερηδόνα.

Επόμενη σελίδα: »