Ziggy played guitar, jamming good with Wierd and Gilly,
The Spiders from Mars.
He played it left hand, but made it too far,
Became the special man, then we were Ziggy’s Band.leper messiah

Ziggy really sang, screwed up eyes and screwed down hairdo
Like some cat from Japan, he could lick ’em by smiling
He could leave ‘me to hang
Came on so loaded man, well hung and snow white tan.

So where were the spiders while the fly tried to break our balls
Just the beer light to guide us,
So we bitched about his fans and should we crush his sweet hands ?

Ziggy played for time, jiving us that we were Voodoo
The kids was just crass, he was the naz
With God given ass
He took it all too far but boy could he play guitar.

Making love with his ego Ziggy sucked up into his mind
Like a leper messiah
When the kids had killed the man I had to break up the band

Είναι το Ziggy Stardust το γνωστό κομμάτι του Bowie από τα ’70ς. Οι στίχοι είναι ΟΚ αλλά δεν θα ήταν τίποτα παραπάνω αν δεν ήταν αληθινοί: βλέπετε ο χαρακτήρας του Ziggy υπήρξε. Και δεν εννοώ μόνο τους προηγούμενους και τους επόμενους από τον Bowie, που είχαν ταλέντο, βρήκαν χιλιάδες κόσμο να γαντζωθεί πάνω τους και κάηκαν, μη αντέχοντας το βάρος της – νομιζόμενης -ευθύνης.

Εννοώ ότι η ιστορία που διηγείται ο Davy είναι η πραγματική ιστορία του Vince Taylor. Ποιος ήταν αυτός είπατε; «Vince Taylor was the beginning of British rock’n’roll. Before him there was nothing. He was a miracle.» (Joe Strummer – The Clash)

Ο Vince Taylor ήταν ένας τυπάκος που γεννήθηκε στην αγγλική επαρχία το 1939.Μετανάστευσε στις ΗΠΑ, όπου έζησε ως έφηβος την έκρηξη του rock’n’roll. Γύρισε στην Αγγλία το ’58 αποφασισμένος να γίνει ο Elvis της Γηραιάς Αλβιώνος. Ξεκίνησε να παίζει με διάφορα σχήματα και δημιούργησε πολύ ντόρο γύρω από το όνομά του χοροπηδώντας πάνω στη σκηνή, ουρλιάζοντας, σκαρφαλώνοντας στο πιάνο και, κυρίως, φορώντας μάυρα δερμάτινα ρούχα, παντού και πάντα. Το ίδιο και η μπάντα του οι Playboys. Σήμερα αυτό δεν λέει τίποτα αλλά εκείνα τα χρόνια, σ’εκείνα τα μέρη μάλλον έλεγε πολλά.

Λοιπόν στα πρώτα χρόνια των ’60ς ο Taylor και οι Playboys έκαναν κάμποσες περιοδείες στην Αγγλία και στη Γαλλία – όπου μάλιστα η απήχησή τους ήταν ασύγκριτα μεγαλύτερη από το νησί. Λέγεται ότι ο γνωστός ξενερουά Γάλλος ρόκερ Johnny Haliday προέκυψε σαν «απάντηση» των Γάλλων στο δικό μας.(Ότι τον έφτιαξαν δηλαδή και τον ανέβασαν στη σκηνή για να μη χορεύουν τα γαλλάκια στο ρυθμό ενός «ξένου»). Υπερβολές μάλλον. Κάπου το ’64 ο Vince άρχισε την περιπέτειά του με τα ναρκωτικά και ιδιαίτερα τα παραισθησιογόνα. Ο θρύλος λέει ότι η πρώτη περιοδεία των Who επρόκειτο να γίνει με αυτόν σαν πρώτο όνομα, κάτι που δεν έγινε ποτέ: ήταν τόσο φτιαγμένος που ανέβηκε λέει πάνω στη σκηνή και απευθύνθηκε στο έκπληκτο κοινό του ως εξής: «You think I’m Vince Taylor, don’t you? Well, I’m not, my name is Mateus, I’m the new Jesus, the son of God.» (νομίζετε είμαι ο Vince Taylor έτσι; Λοιπόν όχι, ονομάζομαι Ματθαίος είμαι ο νέος Ιησούς ο γιός του Θεού).

Ο κόσμος δεν πήρε χαμπάρι ακριβώς, η συναυλία άρχισε, αλλά ο δικός μας ούρλιαζε αντί να λέει τους στίχους και στη συνέχεια άρχισε να σπάει όργανα, ενισχυτές κλπ. εγκαινιάζοντας μια παράδοση που χαρακτήρισε τα ’60’ς και τα ’70’ς – αλλά μετά όλοι συνειδητοποίησαν ότι ήταν ακριβά όλα τούτα για να τα σπάει κανείς και να αναγκάζονται μετά οι εταιρίες να τα ξαναγοράζουν – ανεβαίνει το budget του οργισμένου επαναστάτη ροκά καταλάβατε..

Ο Bowie συνάντησε το Vince Taylor το ’66. Ο τελευταίος, ήδη κατά δήλωσή του «νέος Ιησούς», είχε επίσης αποκλειστικές πληροφορίες για το που και πότε τα εξωγήινα διαστημόπλοια επρόκειτο να προσεδαφιστούν. Λέει ο Bowie » Αυτό που μένει χαραγμένο στη μνήμη μου είναι ο τύπος να έχει απλώσει παγκόσμιους χάρτες στο πεζοδρόμιο στο σταθμό του μετρό του Tottenham Court Road σε ώρα αιχμής , κι εμείς γονατιστοί να κοιτάμε, και μου έδειχνε πού ερπόκειτο να προσεδαφιστούν τα διαστημόπλοια. Κι είχες τους περαστικούς που πηγαίναν στις δουλειές τους να περνάν πάνω από το χάρτη, να μας πατάν..». Βέβαια αν ζούσε σήμερα στην Ελλάδα ο Vince Taylor σίγουρα μ’όσα έλεγε θα είχε δική του εκπομπή σε κανάλι, ίσως και να ήταν βουλευτής και όλοι θα τον έπαιρναν σοβαρά – ακόμα κι αν είχε κάψει το LSD τα εγκεφαλικά του κύτταρα. [Βέβαια ίσως αυτό να συνέβαινε, γιατί το LSD δεν είναι ο μόνος τρόπος να κάψει κανείς εγκεφαλικά κύτταρα].

Η ιστορία του Vince Taylor δεν είναι ηρωική. Δεν είναι διδακτική, ούτε καν μελαγχολική – δεν υπάρχει νομίζω κανένα «δραματικό» στοιχείο μέσα της, κάτι που θα μπορούσε να αφορά ίσως το μέσο αναγνώστη. Είναι, αντιθέτως, η ιστορία ενός τυπά που σπατάλησε τη ζωή του ανόητα, καταστράφηκε χωρίς σκοπό και πέρασε στην μνήμη μας χάρη στο ταλέντο ενός απ’τα τσογλάνια που τον κορόϊδευαν όταν μισότρελος περιφερόταν στους σταθμούς του μετρό -το οποίο τσογλάνι ωστόσο είχε περισσότερο μυαλό για να μην πιστέψει στα σοβαρά όσα έλεγε.Ο Bowie λέμε τώρα.

Και μετά ο Bowie έβγαλε δισ. ο δε Taylor κάποια στιγμή αποτοξινώθηκε κι επανήλθε στα τέλη της δεκαετίας του ’70 με νέα μπάντα και δίσκους, στην φιλόξενη γι’αυτόν Γαλλία μέχρι το 1991 οπότε και τελείωσε κι αυτός.

Δεν είναι τέτοιοι οι ήρωες. Σίγουρα. Αλλά «you got to give a little bit of love for those who love to live» όπως τραγουδούσε ένας άλλος ευαίσθητος και σένιος τύπος , μάυρος από την Ιρλανδία στα ’70ς. Τώρα που μάθατε όταν ξανακούσετε το «Ziggy Stardust»ή το «Brand New Cadillac» των Clash (δικό του είναι) κάν’τε λίγο ησυχία για κάποιον που πήρε τη ζωή σχεδόν σοβαρά , ώστε παρά τρίχα συμβιβάστηκε με την πραγματικότητα.    

(διασκευή το παραπάνω από Johnny Kidd & the Pirates)