Ιουλίου 2008


El dieciocho de julioen el patio de un convento
el partido comunista
fundó el Quinto Regimiento.

Venga jaleo, jaleo
suena la ametralladora
y Franco se va a paseo.

Con Líster, el Campesino,
con Galán y con Modesto
con el comandante Carlos
no hay miliciano con miedo.

Venga jaleo, jaleo
suena la ametralladora
y Franco se va a paseo.

Con los cuatro batallones
que Madrid están defendiendo
se va lo mejor de España
la flor más roja del pueblo.

Venga jaleo, jaleo
suena la ametralladora
y Franco se va a paseo.

Con el quinto, quinto, quinto,
con el Quinto Regimiento
madre yo me voy al frente
para las lineas de fuego.

Venga jaleo, jaleo
suena la ametralladora
y Franco se va a paseo

(με το Κόμμα. με το λαό.)

καπου εκει πισω..

καπου εκει πισω..

«Το άλλο το ξέρεις;»

«Φυσικά»

«Άντε ρε μαλάκα..»

«Λέγε μωρέ…»

«Είναι λοιπόν ο Μάλαμας. Κι έχει πεθάνει. Πάει λοιπόν στον Παράδεισο , γεια χαρά είμαι ο Σωκράτης Μάλαμας, είχα ένα αυτοκινητιστικό πριν κανά τέταρτο και σας ήρθα. Του κάνει η «πόρτα», τί επαγγέλεστε; Τραγουδοποιός απαντά.»

«Τί παναπεί «τραγουδοποιός»;»

«Μπουζουκτσής με όραμα για την ελληνική μουσική. Φχαριστήθηκες;»

«Σαν τη Ζαν Ντ’Άρκ του τύπου..»

«Μάλιστα. Λοιπόν, τραγουδοποιός λέει ο Μάλαμας, όπα του κάνει η «πόρτα» δεν μπαίνεις μέσα. Γιατί; Τραγουδιστές, ηθοποιοί και πολιτικοί απαγορεύεται να μπουν στον Παράδεισο.Μα, ρε φίλε, είμαι ο Μάλαμας έγραψα τραγούδια για το αδιέξοδο του έρωτα, για την απόγνωση, τη μοναξιά, όλα για τους ανθρώπους . Ούτε για τα γκαφρά ούτε .. – Δεν ξέρω τίποτα φιλαράκι, έχω εδώ τον κανονισμό που λέει τραγουδιστές μέσα γιοκ».

«Τέτοια τραγούδια γράφει ο Μάλαμας;»

«Και χειρότερα. Οπότε που λες, πάνω κει στα κομπρεμί σκάει από μέσα ο Νταλάρας, χτυπά την «πόρτα» στον ώμο, «πάω κατά κόλαση να πάρω τσιγάρα» του λέει, τονε βλέπει ο Μάλαμας φρικάρει, «και δηλαδή ο Νταλάρας τι δουλειά έχει στον Παράδεισο; Τραγουδιστής δεν είναι;» Έλα ρε πού’ναι τραγουδιστής ο Νταλάρας…»

«Και μετά;»

«ωχού χέσε μας ρε R5 φέρε να σε ξαναγεμίσω, σκέτη μουρμούρα είσαι απόψε..»

Πρώτον δεν ήμουν σκέτη μουρμούρα. Αντιθέτως είχα τρρρρρομερή όρεξη για χαζοκουβέντες πάνω στη μπάρα -εξάλλου σ’όλη την πόλη είναι ζήτημα νά’μαστε 20 άτομα στους δρόμους, πρέπει νά’μαστε αλληλέγγυοι. Κάτι εύκολο δηλαδή, για τις μεταγραφές του ΠΑΟΚ, το καινούργιο δισκάκι των Ladytron, καμια ιστορία απ’την κρύπτη των ’80ς , τέτοια..Έπειτα το ανέκδοτο ήταν αστείο μόνο άμα προσηλωθείς στο πώς το διηγείται ο φίλος ο Ηρας: κουνάει τα χέρια κάπως, χαμογελάει διαρκώς, κάνει γκριμάτσες. Αλλά αυτά τα έχω συνηθίσει.

Το ποτό τώρα είναι άλλη υπόθεση: βάζεις που λέτε βότκα σ’ένα ποτήρι χάϊ μπολ ( μπαρμανατζίδικη ορολογία, δεν εξηγώ) και μαζί δυόσμο, παγάκια, ζάχαρη αν θέλετε, και λάϊμ -οπωσδήποτε. Χτυπάς με το γουδοχέρι κι από πάνω τιγκάρεις με τσάϊ λεμόνι. Προχτές μας ήρθε να το βαφτίσουμε electrohead.

«Ρε συ, «electrohead» είναι όνομα για μπάντα, όχι για ποτό»

«Ναι.Να το πούμε αλλιώς έτσι, πιο εξωτικό κάπως»

«Unter den Linden», κάνω.

«?»

«Είναι στο Βερολίνο, ο δρόμος..»

«Α, κουλτούρα κι έτσι. Μπα ρε συ, μεγάλη λέξη..»

«Τρεις λέξεις»

«Ναι ναι τρεις λέξεις, σε μια αν σου βρίσκεται κύριε φιλόσοφε»

«Κοτμπους»

«Χα! Φέρνει σε Bauhaus, γότθους, Στοκχάουζεν..καλό!»

«Είναι και Ανατολικογερμανέζικο..»

«Α καλά..»

Μπαίνει μέσα μια παρέα όλο πιτσιρίκια. Τα μαλλιά όρθια, οι μικρές pret a porter -το εναλλαχτικό ξέρετε.. – ήμασταν τρεις γίναμε δεκατρείς. Άντε και χίλιοιδεκατρείς. Έρχεται απ’τη μπάρα ο Λάκης

«Τί ζήτησαν;»

«Μπουκάλι Ούρσους». Χαμογελάω. Ξέρω τί έγινε..

«Ε, τους είπα δεν έχουμε» κλείνει το μάτι κι αυτός. «Πιάσε μπύρες. 3 Άμστελ, 1 Παουλάνερ..»

Τό’χουμε αναλύσει με άλλη αφορμή: ΔΕΝ γίνεται να είσαι στάλα αξιοπρεπής όταν μπαίνεις σε μπαρ και παραγγέλνεις τέτοια. Είναι ντροπή το ότι κυκλοφορούν και πράξη αντίστασης το ότι δεν σερβίρουμε. Πιάνουμε μια κουβέντα για το καινούργιο των Bauhaus, είναι λέω συγκλονιστικά βαρετό -και συνειδητοποιώ ότι κι εγώ βαριέμαι. Τους το λέω.

«Γιατί ξώμεινες σήμερα;»

«Δουλειά»

«Η μικρή;»

«Δουλειά»

«Τόσα λεφτά τί θα τα κάνεις ρε;»

«Θα τα κάνω ταπετσαρία στο γραφείο. Ή θ’αγοράσω το μέρος και θα δουλεύεις για μένα»

«Ένσημα θα κολλάς;»

«Η κοινωνική ασφάλιση είναι κατάχτηση της εργατικής τάξης..»

«Σε προσλαμβάνω, μου λέει.

Μια και τακτοποιήσαμε το επαγγελματικό μας μέλλον, τσούλησα σιγά σιγά ως το σπίτι. Ξύπνησα στις 6 και μετά στις 11μιση.Πουκαμισάκι, παντελονάκι φτάνω στο γραφείο,ανοίγω ερκοντίσιον -προσωπική μου κατάκτηση αυτό -τακτοποιώ κάτι φακέλους, ρίχνω μια ματιά για μια ανακοπή. Οι φάκελοι εντάξει,η ανακοπή χλωμή.Πετιέμαι στο περίπτερο παίρνω Ρίζο, Οδηγητή και Ελευθεροτυπία. Βαριέμαι ν’ανεβαίνω πάλι, σέρνομαι ως τον πεζόδρομο 50 μέτρα παρακεί. Φραπεδάκι.

Κάτι τέτοιες ώρες -σπάνιες τον τελευταίο χρόνο -αισθάνομαι..κανονικά. Το κινητό δεν χτυπάει, τα μάτια δεν βαραίνουν, οι λεπτομέρειες είναι όλες φόρα παρτίδα. Περνάν πιτσιρίκες μωρομάνες  – παίζει νά’μαστε και συμμαθητές με κάποιες.. Απέναντι είναι το κτίριο του σερβικού προξενείου – πρώην γιουγκοσλαβικού, πρώην νέας γιουγκοσλαβίας, πρώην Σερβίας -Μαυροβουνίου. Ακόμα πιο παλιά ήταν λέει ένα είδος λέσχης, που μαζεύονταν διάφοροι ανήσυχοι νέοι και έπαιζαν τζαζ. Άκου να δεις τί γινότανε.. 

Θυμάμαι το ’99 είχαμε πάει πορεία αλληλεγγύης σαν ΦΕΑΠΘ από την πλατεία Χημείου -νομίζω.. -μέχρι εδώ. Ήμουνα κι εγώ εκεί μ’ένα κόκκινο βρακί, θυμάμαι μάλιστα το ΔΑΠίτη τότε να κρύβεται από πίσω: «Τί’ναι ρε;» «Όλα κι όλα ρε σεις, όχι νά’μαστε και πρώτη μούρη η φιλελεύθερη παράταξη».. Μετά το 2001 όταν έριξαν το Μιλόσεβιτς, διαμαρτυρία της ΕΔΥΕΘ κατεβαίνει ένας υπάλληλος «ντον’τ σπηκ ίνγκλις γουατ ιζ;». «Αγκένστ δι ιμπίριαλιστ ιντερβένσιον ιν Σέρμπια». «Γκιβ μι δε πέϊπερ του γκιβ το κονσουλατ..» Αμ δε, το θυροκολλήσαμε κι άντε γεια.

Ανοίγω την Ελευθεροτυπία. Συγκλονισμένη η καλή εφημερίδα από τα σκάνδαλα. Τους γελοίους, όχι θα ξεχάσω που εκείνα τα χρόνια , που όλα τά σκιαζε ο εκσυγχρονισμός και τα πλάκωνε το λάϊφσταϊλ, είχανε βαλθεί να μας πείσουν για το πόσο επαναστάτες ήταν στα νιάτα τους οι πρώην ΕΚΚΕτζήδες, και πόσο αμέμπτου ηθικής – ως νυν τεχνοκράτες. Τώρα αναρωτιέσαι οι καλοί συντάχτες κι η καλή διέυθυνση της καλής εφημερίδας κανά δωράκι ΔΕΝ είχε πάρει για να «τροποποιήσει» την ηθική της υπόσταση και να καμωθεί κι αυτή -και το αναγνωστικό της κοινό που έχει και περισσότερο νόημα.. – ότι «όλα βαίνουν καλώς»;

Τέτοια αναρωτιέμαι, το μονόχνωτο σταλινικό απολίθωμα με τη σπηλαιώδη τριτοδιεθνίστικη φωνή. Ένας καθηγητής στη νομική ήταν αυτός. Τά’γραφε τα παραπάνω στην «Πολιτειολογία» του, για να μας ψήσει για το μεγαλείο της Βεμπεριανής ανάλυσης για το κράτος. Αμ, τα σκατά όπως και να τα δεις σκατά είναι, ποιος Βέμπερ και ποιο αστικό κράτος: καπιταλισμός σημαίνει να κονομάμε  -κοντολογίς. Αν κονομάς δεν χρειάζεσαι θεωρίες, ιδεολογίες, επεξηγήσεις και δια ταύτα. Αν δεν κονομάς χρειάζεσαι στρατούς, κοινοτικές οδηγίες και σχέδια κατά της ριζοσπαστικοποίησης, παραμύθιασμα στο πόπολο για τον εναλλαχτικό σχέδιο διακυβέρνησης -έχει σήμερα η Ελευθεροτυπία άρθρο του Δραγασάκη και άρθρο γραμμής του Καρελιά για το ΣΥΡΙΖΑ, μούρλια!

Χαμογελάω μόνος μου. Με κοιτάει η σερβιτόρα, ποιος ξέρει τί να σκέφτεται – πολύ θα ήθελα να με κοιτάει αναρωτούμενη τί να σκέφτομαι εγώ. Τι..καλοκαίρι είναι, τά’παμε..

Γράφει ο Στάθης για την «(…)κόκκινη σημαία στην κορυφή του Ράιχσταγκ -αυτή η στημένη κι εκ των υστέρων φωτογραφία, ίσως νά’ναι μαζί με τη Γκουέρνικα -τα ωραιότερα έργα τέχνης που έφτιαξε ο άνθρωπος απ’όταν ιστόρησε τον Παρθενώνα». «Στημένη»; στραβώνω αρχικά. Ξαναδιαβάζω. Ξαναχαμογελάω. Η φρίκη της Γκουέρνικα αποτυπώνει το θρίαμβο της βαρβαρότητας. Ο σ.λοχίας το θρίαμβο του ανθρώπου πάνω στη βαρβαρότητα. Συνεχίζει «Οι άνθρωποι χωρίς τα «μυστικά ονόματα», τα παιδιά των εκατομμυρίων που χάθηκαν στις ανθρωποθυσίες αιώνων, κάτι ετοιμάζουν εκεί έξω, κάτι θανατερό, κρύο ανθρώπινο..».

Επανάσταση.Να τα λέμε τα πράγματα με τ’όνομά τους κακό δεν κάνει. Και ιμπεριαλισμός.Και σύμφυση κράτους -μονοπωλίων. Και λαϊκο μέτωπο.

 Κλείνω την εφημερίδα. Στρίβω ένα τελευταίο. Ένα χαλαρό αεράκι φυσάει απ’ώρα, δροσίζει λίγο τον πεζόδρομο. Φωνάζω τη μικρή να την πληρώσω, λέω να ξανανέβω γραφείο, κάνει πρόγραμμα ο Νίκος ο Βοτσ. κάτσε να τον ρωτήσω τί παίζει. Να τάνεβάσω στο βλογ αν είναι..

Τώρα υπό Κ.Σ. και μόνο με τη λέξη «μπλογκοπαίχνιδο» ο R5 έπρεπε να κόψει λάσπη –μαύρη μιλάμε. Αλλά, αφού ο καλός φίλος και σύντροφος Άθλιος  με μπρίζωσε να αραδιάσω καμια 1000άρα λέξεις σε 10 προτάσεις για το «πώς φαντάζομαι τον κόσμο σε 50 χρόνια» τσιμέντο να γίνει!

Επί του διαδικαστικού:

α.ο R5 δεν φαντάζεται.

β.(αντιθέτως..):  ο R5 με στέρια και πλέρια τη μαρξιστικολενινιστική κατάρτιση προβλέπει.

γ. (οπότε..): Κανονίστε την πορεία σας. Τυπώστε το κείμενο που ακολουθεί, τυλίχ’τε το σε αλουμινόχαρτο και φυτεύ’τε το βαθειά σε γλάστρες στο μπαλκόνι – ή στη φυτεία σας. Ύστερα από 50 χρόνια θα το μοσχοπουλάτε όπως οι Ρ/Π τα παράσημα του ηρωικού Κόκκινου Στρατού. 

προεισαγωγικά: βάλ’τε το «Monte Carlo» από Xaxakes. Ή Los Amigos Invisibles αν σας βρίσκονται. Έστω Curtis Mayfield – accept no less. Άμα στρώσουνε τα vibes χτυπήστε σε μίξερ ένα ποτήρι παγωμένο τσάϊ, βότκα, ζάχαρη, λίγο lime (αν σας ψήνουν τα ξινά) και δυόσμο -με τα κλαδιά. Πιείτε μία. Μετά πιείτε δύο. Μετά πρόγραμμα ελεύθερο.

εισαγωγικα: το 2058 έχουμε αναπτυγμένο κομμουνισμό -παντού εκτός από τη ΛΔΚορέας. Οι βασικές αντιθέσεις έχουν εξαφανιστεί, οπότε μείναν οι δευτερεύουσες που αλληλοσυμπληρώνονται. ( Εδώ είναι το ζουμί!) Ο R5, φτασμένος cosmopolitan raver,έχοντας χρόνια θητεύσει σαν διευθυντής σύνταξης στο Bella Ciao – το εγκόλπιο του λενινιστικού Lifestyle  – παρουσιάζει το Δεκέμβρη του 2058 στο Μέγαρο Κατερίνα Στανίση (πρώην Μουσικής)  τις εναρκτήριες εκδηλώσεις για το πολιτιστικό έτος Ian «Lemmy» Kilmister – 2059, προς τιμήν του  σεβασμιώτατου Πάπα της Ρώμης Ιανού του Α’ της Ουαλλίας..

real time:   

1. Το 2058 γιορτάζονται με λαμπρότητα τα 40χρονα από τη δημόσια καύση σε πυρά των Pink Floyd. Oι βετεράνοι θυμούνται ακόμα, με έντονα τα σημάδια της φρίκης, τα χρόνια που εικοσάλεπτες παπάντζες θεωρούσαντε » ποιοτική μουσική» και «ροκ». Παιδιά του δημοτικού σχηματίζουν με ανθρώπινες αλυσσίδες τη φράση «Ποτε πια έντεχνο» στα Προπύλαια της Ακρόπολης. Ο Πάπας της Ρώμης αγιοποιεί το μάρτυρα Syd Barret και πλέον με εγκύκλιό του  η θεία κοινωνία φτιάχνεται φανερά πια με τριπάκια LSD. Η θεία Μάρω -καλέ θεία Μάρω – ομολογεί από την άλλη ότι φτιάχνεται κρυφά με φωτογραφίες του Πουλόπουλου (τις καίει και παίρνει μυτιές τη στάχτη). Όλα τούτα δεν είναι και πολύ σοβαρά βέβαια..

2. Ο Απόλλωνας Καλαμαριάς σηκώνει το βαρύτιμο τρόπαιο του Πρωταθλητή. Η χειμαζόμενη μειοψηφία των Ποντίων που φυτοζωεί πια στη μικροαστούπολη της Καλαμαριάς βγαίνει στους δρόμους και… παίρνει φωτιά η Καλαμαριά.Κυριολεχτικά εδώ που τα λέμε. Όσο οι φλόγες υψώνονται στον ουρανό πλήθη ανθρώπων συνωστίζονται στην προκυμαία της Κρήνης. Ωστόσο, μια και ζούμε στον κομμουνισμό, δεν υπάρχουν ιμπεριαλιστικά πλοία να τους παραλάβουν κι έτσι δεν επαναλαμβάνεται η καταστροφή της Σμύρνης με προσφυγιά, μοιρολόγια, ρεμπέτικα και Χαρούλα Αλεξίου. Οι άνθρωποι καίγονται πάντως -κάτι που’ταν αναπόφευκτο ένεκα που οι νόμοι της φυσικής ισχύουν και στον κομμουνισμό (πού ‘χει καταργήσει βέβαια τους άλλους νόμους) και το ανθρώπινο σώμα είναι καλός αγωγός της θερμότητας. 

3. Το Λαϊκό Επιτροπάτο «ΣΕΚΑΠ» (οι βρωμοκαπιταλιστές το όνομαζαν Υπουργείο Υγείας) ανακοινώνει το βαρυσήμαντό του πόρισμα: οι αντικαπνιστές παρουσιάζουν νευρώσεις και ψυχικές διαταραχές ανάλογες των βιαστών ανηλίκων. Δίνεται επιτέλους το πράσινο φως, από μια κοινωνία που έχει  αφήσει την προϊστορία πίσω της να τους πατήσουμε με τ’αμάξια, να τους βάλουμε σημάδι με πέτρες, να φτύνουμε στο φαϊ τους και τέτοια. Σύντομα κι αυτή η καμπούρα που άφησε ο καπιταλισμός στην πλάτη μας περνάει οριστικά στο παρελθόν -και γίνεται, σαν τον πόλεμο, τραγούδι στα χείλια των παιδιών..

4. Γίνεται πράξη η σύνταξη στα 12. Μολονότι το ΠΑΜΕ νηπίων ετοιμάζει δυναμικές κινητοποιήσεις, η κοινωνική πλειοψηφία καταλαβαίνει βαθειά την αναγκαιότητα αυτού του προωθητικού -όπως τον χαρακτηρίζει ο μέντορας της εργατικής τάξης Τάκης Γκώνιας -συμβιβασμού. Καταργούνται ξανά τα βαρέα κι ανθυγιεινά, μια και δεν υπάρχουν πια ανθυγιεινοί τύποι (το 3. που λέγαμε…).

5. Στη Βαρκελώνη, ολοκληρώνεται η ανέγερση της Sagrada Familia. Αμέσως μετά τη λαμπρή τελετή, το καλλιτεχνικό σκέλος της οποίας κόσμησαν με την παρουσία τους τα Τζαβαράκια κι ο Τώλης Νικολάντος , ο μεγαλοπρεπής ναός γκρεμίζεται για να φτιάξουν πράσινο. Έχει πρυτανεύσει το λογικό συμπέρασμα ότι τζάμπα λεφτά και κόπος για κάτι που δεν υπάρχει. Ο Πάπας της Ρώμης δίνει τη  ευλογία του στο προλεταριάτο της Βαρκελώνης και σε μια κίνηση έκπληξη αγιοποιεί το George Best (Pele God -Maradona Better -George Best).

6. Όλος ο κόσμος τιμά με εκδηλώσεις όλο το χρόνο τα 100χρονα της Κουβανικής Επανάστασης. Ο Fidel, θαλερός όσο ποτέ διοργανώνει πάρτυ με εξέχουσες παγκόσμιες προσωπικότητες στον αρχαιολογικό -πια -χώρο όπου κάποτε ήταν το Γραφείο Συμφερόντων των ΗΠΑ. Oι Orquesta Aragon βγάζουν δίσκο με διασκευές salsa των τραγουδιών του Γιώργου Νταλάρα. Συγκινημένος ο εθνικολαϊκός καλλιτέχνης τραγουδάει σ’ανταπόδωση τον ύμνο της periodo special «Ντεν έκω αυτοκίνητο καρντιά μου». ( Η αλήθεια είναι ότι και τα 43 του αυτοκίνητα έχουν από καιρό τώρα κοινωνικοποιηθεί, κι ο φίλος της Κύπρου Γιώργος, τραγουδάει για ένα ποτήρι ρετσίνα και μισό πιάτο μελιτζανοσαλάτα στα καπηλειά της Καισαριανής -how the mighty have fallen).

7. Μαύρα τα μαντάτα για τους φίλους του Γιάννη Φλωρινιώτη.  Ο λαϊκός επίτροπος Κουλτούρας Τέχνης και συναφών επαγγελμάτων ανακοινώνει την παραίτησή του, βυθίζοντας σε θλίψη τους κύκλους της διανόησης. Αναλαμβάνει συλλογική ηγεσία από μέλη των Last Drive και των Sound Explosion που καθιερώνει , σαν πρώτη κίνηση, για εθνικό ύμνο (μολονότι έχουμε κομμουνισμό και δεν υπάρχουν κράτη, οι εθνικοί ύμνοι, οι εθνικές ομάδες κλπ. υπάρχουνε ακόμα για να στήνουμε μουντιάλ κι έτσι)  τη surf εκδοχή του Misirlou. Οι μειοψηφίες των έντεχνων διαμαρτύρονται μ’ένα χλιαρό υπόμνημα αλλά το πηγαίο και γάργαρο γέλιο της υγιούς πλειοψηφίας τους θάβει – μια και καλή..

8. Ο σ. Τέλης Σταλόνε, γραμματέας ισοτιμίας ανακοινώνει ότι το γυναικείο ζήτημα έχει πλέον λυθεί. Εκατομμύρια ευτυχισμένες πολίτισες διαβεβαιώνουν ότι «καιρός ήτανε»!. Οι διαστάσεις 92-62-92 καθιερώνονται και επίσημα ως ελάχιστο βιομετρικό δεδομένο για το γυναικείο πληθυσμό, κάτι που καταφέρνει καίριο πλήγμα στην τέχνη γενικά -μια και η αναζήτηση/περιγραφή της τέλειας γκόμενας  αποτελεί συνήθωςτην αιτία για τη δημιουργία υψηλής τέχνης (όσοι έλεγαν το αντίθετο έχουν από καιρό πια χαθεί…). Το Ιστορικό και Λογοτεχνικό Αρχείο Charles Bukowski σε μια δημόσια ένδειξη ευαρέσκειας καίει τα πρωτότυπα έργα του σημαντικού δημιουργού σχολιάζοντας «ο αγώνας τώρα δικαιώθηκε».

9.Κλείνει η «Αυγή»! Η ιστορική εφημερίδα της aristeras που επιβίωσε μια χαρά στον κομμουνισμό -μια και αυτοί του εσωτερικού μονίμως τά’χανε καλά με όλα τα κυκλώματα – αποφάσισε τη μετατροπή της σε χώρο σκέψης και διαλογισμού κατά τα πρότυπα των κύκλων του Maharishi Yogi και γενικότερα της κουλτούρας της μη βίας. Ομμμμμ..Οι συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ βλέπουν σ’αυτή την κίνηση το στοίχημα για μια νέα μεγάλη αριστερά και αμφότερα τα μέλη τους ξυρίζουν τα κεφάλια, φοράν πορτοκαλί κελεμπίες και γυρνάν σε πόλεις και χωριά κροταλίζοντας ροκάνες. Στην Ομόνοια τους την πέφτουν κάτι χούλιγκαν της Λίβερπουλ που τους περνάν για Ολλανδούς  – και η ιστορία της ριζοσπαστικής αριστεράς των κινημάτων και της οικολογίας τελειώνει άδοξα, αντάξιά της.

10. Ο R5 παντρεύεται! Ένα σιχαμερό οπορτουνιστικό σκουλήκι, ένα πουλημένο τομάρι, ένας ξεσκολισμένος χαφιές της Ιντέλλιτζας αποκαλύπτει δημόσια ένα γραπτό του σημαντικού διανοητή, γραμμένο πάνω σε χαρτοπετσέτα σκυλάδικου όπου δεσμεύεται ενώπιον όλων ότι θα παντρευτεί αν συντρέξουν σωρευτικά οι ανωτέρω περιγραφείσες προϋποθέσεις από 1 έως 9. Μολονότι ο R5 αμφισβητεί την εγκυρότητα του ως άνω «κωλόχαρτου» όπως θα το χαρακτηρίσουν κύκλοι φιλικά προσκείμενοι, δεν υπάρχουν τα βρωμομπουρζουάδικα δικαστήρια για να βρει το δίκιο του. Σε μια κίνηση αρχικα διφορούμενη ζητάει να βαπτιστεί καθολικός. Ο Πάπας της Ρώμης δεν του αρνείται τη χάρη και παράλληλα δέχεται να χοροστατήσει στη γαμήλια τελετή η οποία διεξάγεται στην Κύπρο – για τους γνωστούς φορολογικούς λόγους. Μερικές στιγμές πριν το μυστήριο σχολιάζει με κέφι σε γνωστούς ανταποκριτές του ταξικού τύπου ότι «ο γάμος είναι γ#@@$σι «: Λίγο προτού ο Πάπας της Ρώμης ρωτήσει αν έχει κανείς καμιά objection για το γάμο να το πει τώρα ή αλλιώς τουμπεκί φορέβερ, ξυπνάει ο Αττίλας για να κατεθέσει την ένστασή του και η μαρτυρική μεγαλόνησος μαρτυρά εκ νέου.

Το επόμενο πρωί βρίσκει άπαντες τους παρευρισκόμενους στην Αγία Νάπα (μεγάλη η χάρη της) να ξερνάνε τα σφηνάκια θείας κοινωνίας που κέρναγε ο Άγιος Ιανός της Ουαλίας ο Α’ Πάπας της Ρώμης. Ο R5 εκμεταλλεύεται την ευκαιρία, αποδρά με το Πειρατικό του 2004 στη νήσο Γρανάδα όπου θα παραμείνει να στοχάζεται περί του ανέφελου του ανθρώπινου γίγνεσθαι. Προϊόν του στοχασμού του θα είναι το γνωστό ανέκδοτο με το πεπόνι που παγώνει και το παγώνι που ΔΕΝ πεπόνι.

Έτσι θα γίνει αφού έτσι νομίζουμε.