Π.χ.:

βγαίνεις έξω κατά τις 11 να πάρεις τσιγάρα. Βερμουδικό, σαγιονάρα, ροζ μπλουζάκι , το σύνολο 70 κιλά βαρεμάρας. Έχει δροσίσει κάπως έξω, και μυρίζει καταιγίδα – πραγματική – κάπου μακρυά. Επόμενα δεν πας απ’το κοντινό περίπτερο αλλά λίγο παρακεί, θες να δεις και κανάνάνθρωπο – από αυτούς είσαι ως γνωστόν. Μετά βλέπεις μια φίλη. Από παλιά. Αγκαλιές φιλιά , χαθήκαμε. ( Είχαμε λόγο που χαθήκαμε σού’ρχεται να πεις, μα η ειλικρίνεια είναι υπερτιμημένη αρετή).

«Κερνάω μπίρα». Μην περιφρονείς ποτέ ένα τζάμπα μεθύσι -που έλεγαν κι οι αρχαίοι ημών πρόγονοι. Ή ο Πρόεδρος Μάο,  δεν θυμάμαι..

Το μαγαζί το σνόμπαρες πάντα, εδώ που τα λέμε αλλά εντάξει. Βλέπεις κι άλλους φίλους από τότε μέσα και αράζεις (..είναι προβληματικές αυτές οι «χαθήκαμε ρε» συναντήσεις, τραβάτε με κι ας κλαίω δηλαδή τώρα αλλά ΟΚ, να υπάρχει και μια πίσω πόρτα, ένα αύριο έχω δουλειά, ένα τηλεφώνημα στις 3μιση, καταλαβαίνετε…).

Κιαλάρεις την αφίσα του Blow Up. Στη δεύτερη μπίρα ήδη , η εκταφή της όποιας σχέσης είχε υπάρξει αποδείχτηκε πλέρια επιτυχημένη και το πτώμα έλιωσε μια χαρα. Βαθειά μπαλιά: «Θυμάσαι πού’χαμε δει το «Blow Up»; (..είσαι και μαλάκας: κανονικά έπρεπε να πεις «θυμάσαι την καταστροφή της Σμύρνης;». Ή έστω κανά σχόλιο για το Γιούρο..). Θυμόταν..

Ο DJ πιάνει την κουβέντα, αμολάει Yardbirds. Και μετά Pretty Things – μορφωμένος ο φίλος. Και μετά κάτι ψυχεδελικές αηδίες της δυτικής ακτής, κι έπειτα πάλι Βρεττανία, Tomorrow, Kaleidoscope UK κλπ. Ακόμα και του εχθρούς Pink Floyd – Piper At The Gates of Dawn χρόνια. Αρχίζω να αισθάνομαι εντελώς ανάλαφρος. Πάω τουαλέτα, μου χτυπάνε την πόρτα «Παρακαλώ περάστε» κάνω, γελάει ο τύπος, βγαίνω, σκασμένος στα γέλια ακόμα, του χτυπάω την πλάτη «Πώς τα βρίσκουμε ρε φίλε οι Έλληνες στα ξίδια» μου λέει, «Τό’γραψε κι ο Φλωμπέρ» του λέω,  «Ναι ξέρω, λέει, στο «Εγκώμιο στο Νίκο Βαμβακούλα». Fookin’ Hell υπάρχουν ακόμα τέτοια άτομα εκεί έξω.

Γυρνάς στη μπάρα, φτάσαμε δυομιση, το κινητό δε χτύπησε, οι μπίρες έχουν απ’ώρα γίνει τέσσερις, έχει πιεί λίγο παραπάνω και σκορπάει παντού τ’αλάτι: άσπρη τεκίλα, και ξανά άσπρη τεκίλα, και το λεμόνι σου γυρνάει το μάτι και μετά τη σηκώνεις από κάτω που σκόνταψε – είπε – και μετά δεν περιγράφω άλλο.

Ας πρόσεχε ο εντελώς φανταστικός ήρωας του εντελώς φανταστικού κειμένου, που όλοι και όλες φανταστήκατε ότι διαβάσατε.

Πάρ’τε και το σάουντρακ της χτεσινής βραδιάς, από το ’68 και τη μπάντα του Arthur Brown, το » Nightmare » (στα πλήκτρα είναι ο Vince Crane, και όσοι γνωρίζουν ξέρουν..)

 

Dynamic explosions in my brain, shatter me in to drops of rain 

 falling from a yellow sky, orange spaces through an open’d eye..

«κάνεις τίποτα απόψε; δουλεύει ο Π. εγώ θα κατέβω να τον δω, περνα για καμιά μπύρα αν δεν έχεις κανονίσει». 10.30′ το μηνυματάκι, αραγμένος εγώ αλλά δεν χρειάζομαι και πολλά πολλά για να πάρω τους δρόμους. Εξάλλου ο φίλος ο Π. είναι από τους ελάχιστους σ’αυτή την αυτοπαραμυθιαζόμενη πόλη που μπορεί να συνδυάσει Smiths,με Bowie, με Ramones, με St. Etienne, Eyeless in Gaza και Beirut. Εγγύηση ότι δεν θα ταλαιπωρήσουν την ψυχολογία μας οι /τα έντεχνα.

Σκάω στο μαγαζί 12 παρά (σαν τον Καρρά) και βρίσκω μαζωμένο όλο τον καλό τον κόσμο: ένα δυνατό παρεάκι , συμμαθητές του φίλου που μού στειλε το μήνυμα. Έχουμε γυρίσει κάποιες φορές και γνωριζόμαστε καλούτσικα. ( οι Field Mice στο soundtrack).Μετά τις χαιρετούρες και τα σχετικά – «πότε απολύθηκες», «πως παν οι δουλειές – αθώωσες κανά έμπορο;» , «βρήκα δουλειά σε μια τεχνική, γύρω στο χιλιάρικο, αλλά τα ωράρια είναι 7 με 7 στο χαλαρό», ξαναπιάνουν τη συζήτηση που διακόπηκε αμά τη αφίξει μου: τα γκάλοπ που δίνουν στο ΣΥΡΙΖΑ ποσοστάρες. Και, το λαιτ μοτίφ «το ΚΚΕ έτσι και το ΚΚΕ γιουβέτσι»ατσάλινο τείχος ενάντια στον οπορτουνισμό λεμε.

Είπαμε cool τα παλικάρια,αλλά τα ελαττωματάκια τους τα έχουν: διότι εκτός από ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ – στις βουλευτικές γιατί στις τοπικές τό ριξαν σε μας, ένεκα οι φιλίες, υποψηφιότητες κι έτσι -είναι και οπαδοί του Άρεως (που τον λένε και οι παλιοί). Βαριόμουν λίγο τις ζυμώσεις εκείνη τη μέρα, αλλά οι ζυμώσεις  – όπως οι ιώσεις – , σου προκύπτουν ενίοτε χωρίς εσύ να κάνεις το παραμικρό.

Έχει τη ρέντα του ο φίλος» Κοίταξε να δεις, ο Τσίπρας για πρόεδρος σημαίνει ότι οι δεξιοι στο ΣΥΡΙΖΑ παίρνουν πούλο, και προχωράμε στην κοινωνία με χίλια» . Στα ηχεία οι Smiths στο μεταξύ, θυμάμαι μια κουβεντούλα που είχαμε στο ίδιο μέρος πριν κάτι μήνες για το αν ο Morissey ήταν λίγο ή πολύ gay και πόσο μπροστά στο ζήτημα ήταν οι Happy Mondays – those were the days φίλε μου! «Κάτσε ρε, προχωράτε για που;». «Για το σοσιαλισμό, μου λέει. Με ελευθερία και δημοκρατία». «Καμιά χωριάτικη; Μελιτζάνα τίποτα;». «Ε, εδώ μιλάμε κι εσύ αρχίζεις τα συνδικαλιάρικα». 

Δίκιο είχε. Και για να λέμε την αλήθεια, τα παιδιά δεν ήταν του αμφιθεάτρου ούτε του σωματείου.Εξ’ου και ΣΥΡΙΖΑ. Η πλάκα είναι ότι ο φίλος που «πανηγύριζε» που θα διώξουν τους δεξιούς, γούσταρε το ΠΑΜΕ γιατί ήταν οι μόνοι που δούλεψαν μια ιστορία για κάτι απολύσεις εκεί που δουλεύει η μάνα του. Μάλιστα τις απολύσεις τις είχαν πάρει πίσω κι η μάνα του γράφτηκε και στο σωματείο – οπότε και ο δικός μας, παραδέχεται.. Πιάνομαι από ‘κει λοιπόν..

«Κατ’αρχήν ρε συ, το φούσκωμα του ΣΥΡΙΖΑ στα γκάλοπ, δεν προκύπτει από την κοινωνία. Να, πάρε τα συλλαλητήρια: ο κόσμος του ΣΥΡΙΖΑ είναι ίδιος στα νούμερα. Όσοι επηρρεάζονται συνδικαλιστικά από το ΠαΣοΚ μένουν εκεί, πίσω από τις ίδιες ηγεσίες. Μόνο το ΠΑΜΕ ανεβάζει τον κόσμο του. Έπειτα και σε αρχαιρεσίες σε συνδικάτα κλπ. πάλι μένουν οι δικοί σου χαμηλά..». «Ναι, ΟΚ έστω ότι είναι έτσι. Αλλά εμείς δεν είμαστε ΚΚΕ να τρέχουμε να οργανώνουμε κόσμο, να τους γράφουμε σε Κόμμα, συνδικάτα και τέτοια, έχουμε άλλη αντίληψη για την κοινωνική παρέμβαση».»Και; Αυτή η άλλη αντίληψη πώς φαίνεται στην κοινωνία ότι κερδίζει έδαφος;» «Από τα γκάλοπ». Το γνωστό σχήμα του κύκλου..

«Το ενδεχόμενο να είναι στημένα τα γκάλοπ για να ενισχύσουν τα σενάρια αναδόμησης του πολιτικού σκηνικού, τον περίφημο «διπολισμό» που έρχεται να «μας» ξεβαλτώσει κι έτσι, το σκέφτεσαι;». «Τί συνωμοσιολογικά είν’αυτά που λες;» » Συνωμοσία; Μα όλα φόρα παρτίδα είναι: θυμάσαι στις εκλογές που το ΚΚΕ έλεγε ότι το πάτε για κομπρεμί με το ΠαΣοΚ, κι εσείς, κι εσύ μάλιστα, λέγατε ότι αυτά είναι τρίχες κλπ; Σήμερα και ο Αλέκος και ο Τσίπρας όλο και πιο συχνά μιλάνε για την ώρα της Αριστεράς, και να συζητήσουμε συνεργασία με το ΠαΣοΚ και τέτοια». Σκοράραμε εδώ. Σκύψαν κι οι άλλοι ν’ακούσουν – γιατί πράγματι τη σχετική κουβέντα την είχαμε ξανακάνει, ότι ο ΣΥΝ το πάει για συνεργασία με το ΠαΣΟΚ, και είχε γίνει ένα ψιλοτζέρτζελο με φωνές κι έτσι τότε. «Και στο φινάλε, συνέχισα με τις παραμορφώσεις των Stone Roses  στην τσίτα (αυτοί οι φουκαράδες ήταν όντως μεγάλο γκρουπ και πολύ άτυχοι), αν είναι να τραβηχτείτε στο ΠαΣοΚ τί σοσιαλισμοί, τί ανθρώπινα πρόσωπα και τί σας φταίνε οι «δεξιοί» και καλά του ΣΥΝ»;

«Εντάξει, να σου πω κάτι; Το ΠαΣοΚ έχει πολύ προοδευτικό κόσμο, το ’74..» » Το ’74 ρε ψηλέ δεν είχα γεννηθεί ούτε κι εσύ. Τί μου λες τώρα; Κι έπειτα το ΠαΣοΚ υπήρχε και το ’84 και το ’94 και το 2004.. Θυμούνται όλοι τις παπάντζες του ’74 – που ούτε τότε τα πίστευαν, για να χώσουν τον κόσμο στη στρούγκα τά’ λεγαν- μόνο όταν χάνουν κόσμο απ’τ’αριστερά για να τους ξαναμαζέψουν. Εσείς αν είσασταν εντάξει, θα μιλάγατε στον κόσμο του ΠαΣοΚ που τους αφήνει, για ρήξη με την αστική εξουσία, ενάντια στην ΕΕ, κόντρα στις πουλημένες εργοδοτικές ηγεσίες των κοινωνικών διαλόγων». Λίγο Μαυρίκος – τί Μαυρίκος, Μαϊλης και βάλε – του βγήκα του ψηλού κι από πάνω ο Iggy να χτυπιέται με «Lust For Life».[ έμαθα ότι ο Iggy την είδε τα τελευταία χρόνια οικολόγος, υγιεινιστής κι έτσι. Αλλά ξαναφτιαξε τους Stooges οπότε δεν θα τον κράξω]. «Ε, καλά οι ΚΚΕδες μόνο τους ΚΚΕδες θεωρείται αριστερούς». Το πήρα αυτό για λευκή σημαία. «Πάω για τσιγάρα, θέλετε τίποτα;»

Έξω είχε φτάσει 3 παρά.. Οι φυλές της μεγάλης φτωχομάνας ταλαιπωρούσαν τους νυχτερινούς του Εβερεστ με διπλά κασέρια, δεν είπα μανιτάρια, ανανά έχετε, έκλεισε η καφετιέρα; και τέτοια. Άναψα τσιγάρο, θυμήθηκα μια κουβέντα που είχαμε με τον κολλητό ένα βράδυ σε άλλο μαγαζί: είχαμε δει μια αφίσα των Ramones «Καταζητούνται ζωντανοί ή νεκροί» και τέτοια, και καταλήξαμε στον Ρούμπικς – ένα κομμουνιστή στις Βαλτικές χώρες που τον είχαν κλείσει φυλακή, πρόσφατα, πριν λίγα χρόνια.Μετά αυτός θυμήθηκε τους Ganelin Trio μια  jazz μπάντα στην ΕΣΣΔ κι έπειτα , πως πήγε η κουβέντα στο Καλίνινγκραντ, το ρώσικο θύλακο στο ΝΑΤΟ. Γέλασε κάποια στιγμή μου λέει «αν παρακολουθήσει κανείς τί λέμε και σε τί μέρη τα λέμε θα βραχυκυκλώσει άσχημα, θα πάρει διαμπερές το σήμα». Λέμε καμιά φορά από τότε, δε μαζευόμαστε το Καλίνινγκραντ ;       

 Ξαναμπαίνω στο μαγαζί, ήδη η προηγούμενη κουβέντα έχει ξεθυμάνει ο κολλητός τη συνεχίζει με κάτι Μάαστριχτ και Νίκαια, αλλά το μεγαλύτερο μέρος της παρέας είναι συσπειρωμένο σε άλλο τραπέζι όπου γενικεύεται το συμπέρασμα πως «τόση ώρα μία γκόμενα δεν πέρασε». Σωστό κι αυτό – αυτό ήταν σίγουρα σωστό. Καμιά  μπύρα ακόμα και την κάνουμε, ε;

Ε, μετά εκεί που πήγαμε, ήταν τίγκα στις γυναίκες το μαγαζί, έριξε και λίγο Anne Clarke o Dj – πρώτος! – και μετά μπούκαρε η αστυνομία για τη μουσική. Κανά τεταρτάκι ξενέρωμα – και στο μεταξύ πιάνουμε κουβέντα με μια κουκλίτσα από την Αρχιτεκτονική που σερβίρει εκεί, και μας έφερε και τεκίλες αν θες να ξέρεις, και δουλεύω το άλλο Σάββατο θα περάσεις;

Λέω να περάσω. Αν και μέχρι το άλλο Σάββατο.. 

[Πάρ’τε κι ένα σουξεδάκι, από το soundtrack της βραδιάς,  του Stephen Patrick Morrisey και των Smiths, και πάρ’τε θέση κι εσείς αν ήταν ή δεν ήταν]