Το ’79 δεν έμεινε στην ιστορία όπως το ’69.

 Δεν είχε τους καλούς κ.Αρμστορνγκ και Ολντριν – και τον-πως-τον-έλεγαν τον τρίτο – να περπατάνε στο φεγγάρι και να καρφώνουν, ελεύθερα και δημοκρατικά,  την αμερικάνικη σημαία στο σεληνιακό έδαφος. Δεν είχε και τον – συμπαθή ασχέτως των λοιπών παρελκομένων, εξάλλου αυτός έφυγε νωρίς – Jimi Hendrix να εκτονώνει στις λάσπες του γούντστοκ τις ενοχές των πλουσιόπαιδων που , και τότε και πάντα, «ψάχνουν» τη δική τους «επανάσταση» (self service φάση –  σαν τα goody’s ένα πράμα).

w sandino!

w sandino!

Βέβαια δεν έμεινε ούτε όπως το ’89. Που έμεινε στην ιστορία – για κακό αν ρωτήσετε τους «πρώην» ανατολικούς, για καλό αν πιστεύετε αυτούς που κλέβουν το ψωμί απ’το τραπέζι και κηρύχνουν τη λιτότητα –   για μια άλλη σημαία, που υποστάλθηκε σε μια σειρά χώρες που , έτσι έλεγαν τουλάχιστο, οικοδομούσαν το σοσιαλισμό. ( ..κι εγώ πιστεύω ότι το εννοούσαν. Τα υπόλοιπα δεν είναι αυτού του ποστακίου, ούτε «κλείνονται» σε ποστάκια). Μια σημαία που δεν ήταν απειλητική, για κανένα παρά μόνο για τα ζώα με κέρατα. Τετράποδα ενδεχομένως, και τα γνωστά δίποδα που μας είναι κατσικωμένα στο σβέρκο και μας σαλαγάν, ελεύθερα και δημοκρατικά. Και αξιοκρατικά, και με σεβασμό στον πολίτη – τηλεθεατή και ξερωγώ εντάξει.

Από  την άλλη το τί, και κυρίως το πώς,  μένει στην ιστορία κάποια χρονιά είναι θέμα σχετικό. Της στιγμής. Σήμερα μένει ως άγος αύριο ως θρίαμβος. Χτες μαθαίναμε πως οι παππούδες μας που πολέμησαν στο ΕΑΜ ήταν ήρωες, κι αυτοί που τους αντάμειψαν με ξερονήσια, δηλώσεις, «πού’ναι η μάνα σου μωρή», και αργότερα τα παιδιά τους με  «στις 18 σοσιαλισμό» και βίντεα και αυτοκίνητα, και προγράμματα κοινωνικού τουρισμού και «λαϊκής επιμόρφωσης΄» και τέτοια. Σήμερα μαθαίνουμε ότι , βασικά, ήταν επιχειρηματίες και έπαιρναν μάυρο χρήμα -αμύθητο πλούτο συσσώρευσε το ΚΚΕ επί κατοχής με τόσους γερμανολαδάδες που χτύπησε – και ότι τέλος πάντων που μας ανέχονται πολύ μας πάει. Δείτε τί γίνεται στην Τσεχία και ‘κει γύρω.

Αλλά, την ιστορία τη γράφουν οι λαοί. Και μόνο. Τα υπόλοιπα είναι νέτη σκέτη σπατάλη χαρτιού, μελανιού, ώρας και διάθεσης. Κι οι λαοί, πάνε μπροστά, μένουν στάσιμοι, ξαναγυρνάν πίσω μα ξανατραβάν μπροστά τελικά, γιατί πίσω τους είναι μόνο τοίχος. Μυλόπετρες πες το αν θες. Πίσω είναι μόνο ο αφανισμός, κι οι λαοί μπορεί να είναι πολυπαινεμένοι και πολυπροδομένοι αλλά δεν αυτοκτονούν. Μπορεί να είναι ευκολόπιστοι αλλά δεν είναι κρετίνοι. Μπορεί να είναι ξεχασιάρηδες, αλλά βαθιά, κάποτε πολύ βαθιά κάποτε λιγότερα σιγοκαίει η φλόγα που θα κάψει το άδικο, η πνοή που θα συντρίψει τ’αφεντικά, και τα σχολεία τους, τα πανεπιστήμιά τους, τις υπηρεσίες τους και τη λασποκουλτούρα τους. Λίγες ασκήσεις μνήμης μόνο χρειάζονται. (..ναι σύντροφοι εντάξει. και πολύ δουλειά..).

Τον Ιούλη του ’79, ο πολυετής αγώνας των Sandinistas έφερε την τομή στη φτωχή κι ενδεχομένως ασήμαντη ως τότε για τους περισπούδαστους Νικαράγουα. Τo FSLN μπαίνει στη Μανάγουα, και το χόλυγουντ αρχίζει να ετοιμάζει τα σενάρια που έκαναν διάσημο τη δεκαετία του ’80 το Σβαρτσενέγκερ και το Σταλόνε. Εντάξει, τα αφεντικά είναι πονηρά, μα η φτώχεια δεν αντέχεται. Ούτε η σχετική ούτε η απόλυτη. Patria o muerte!