Ιουνίου 2008


που βρισκεται; Τώρα που το Euro τελείωσε,

 (εεεε..ωωωωωωω….τους ρίξαμε τους Γερμανοί segunda division)

βαθειές σκέψεις – και πυκνοί καπνοί – με συνεπήραν στη θερινή (μου)παραζάλη. Διότι, κάθησα και σκέφτηκα, και είδα ότι:

α. Οι περιγραφές των αγώνων ήταν βαρετές. Σ’αυτό το οδυνηρό συμπέρασμα κατέληξα ένεκα που πλείστες όσες φορές αισθανόμουν κυριολεχτικά φτερό στον άνεμο του ενενηνταλέπτου. Έβρεχε έξω από το γήπεδο, έβρεχε και μέσα στο γήπεδο αλλά ούτε ένας φωστήρας δεν βρέθηκε να μας ενημερώσει -να γίνουμε κοινωνοί ρε αδερφέ.. Πώς το λένε: ο σωστός ερμηνευτής δε σε βάζει στο κλίμα του τραγουδιού; Έτσι κι ο σωστός εκφωνητής.Αυτή είναι η δουλειά του, εν τέλει γι’αυτό πληρώνω εγώ (ΕΓΩ!) ο φορολογούμενος Έλληνας.

β. Οι εκφωνητές ήταν ανιστόρητοι. Δηλαδή τώρα είναι δυνατόν; Να παίζει η Πορτογαλία και να μη μιλάει ΕΝΑΣ (ένας ρε σεις..) για τον Εουσέμπιο, ή έστω το Ζαϊμ Πατσέκο; Να μη θυμηθεί κανένας το πάντσερ Αουγκεντάλερ – ρε ακόμα και τη λέξη «πάντσερ» με το σταγονόμετρο την είχαν, τι διάλο ασφαλιστικά τους κάνανε; Να παίζει η Ιταλία και να μη θυμηθούμε το Γκαετάνο Σιρέα ή το Ντίνο Τζοφ;

γ. Πλέρια έλλειψη ποδοσφαιρικής μόρφωσης. Ακούσ’τε να δείτε: «μορφωμένος» είναι αυτός που θα σου πει τί νούμερο τάπες φοράει ο Torres. Όχι το πού θα πάρει μεταγραφή. Επίσης μορφωμένος είναι αυτός που θα σε μάθει για την θρυλική πορεία της Aston Villa (to ’80 πρωτάθλημα Β’ Εθνικής, το ’81 Α’ Εθνικής και το ’82 Κύπελλο Πρωταθλητριών – εγώ τα ξέρω γιατί προσέχω στο μάθημα!), και μάλιστα όχι όταν παίζει η Αγγλία, που είναι εύκολο, αλλά στο Ολλανδία -Ρωσία ξερωγώ  (ναι ρε, γιατί όταν σου ρίχνουν πληροφορίες, δεν τις αφομοιώνεις άμα είσαι στην τσίτα, μυαλό θέλει;). Τί είναι ο εκφωνητής; Μια σύγχρονη εκδοχή του δάσκαλου του γένους τολμώ να πω ( ..σάμπως θα μου κάνει μήνυση κανένας;) που στα σκοτεινά χρόνια του ίντερνετ λειτουργεί το κρυφό σχολειό της απαγορευμένης γνώσης.

δ. Παντελής έλλειψη λογοτεχνικού οίστρου. Μια και δυο ήταν οι ομάδες που ξεχύνονταν σαν εμετός στην αντεπίθεση; Ένας και δυο οι χαλκέντεροι αμυντικοί; Ή μόνο ο Τσεχ είναι θηρίο κάτω απ’τα γκολποστ;

Θα μπορούσα να γράφω με τις ώρες –και το ξέρετε. Δυστυχώς οι υπεράνω έντεχνες εξυπνάδες των νεοπαγών φίλων της μπάλλας, οι «απαιτήσεις» των και-καλά-μορφωμένων έχουν ρίξει το επίπεδο της μετάδοσης τρίτο υπόγειο, μέσ’την υγρασία και τα ποντίκια. Μας έχει σαρώσει ο εκσυγχρονισμός σύντροφοι και φίλοι, δημοκράτες πολίτες, Έλληνες πατριώτες. Σε λίγο θα βάλουν στην Ακρόπολη τη σημαία της Κίνας μόνο αυτό σας λέω.

( Υ.Γ. Και βέβαια την κατάσταση δεν τη σώζει ο μέγιστος Θεοφιλόπουλος που μας έμαθε ότι «αυτό είναι το ποδόσφαιρο: δύο ομάδες παίζουν!». Αν και ήταν όντως ο μόνος διασωθείς απ’το ναυάγιο )    

Υπογράφ’τε ΤΩΡΑ την έκκληση του τίτλου. Σκεφτείτε το αύριο και το μέλλον των παιδιών μας – η κατάσταση δεν είναι ανησυχητική: είν’ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ!

Π.χ.:

βγαίνεις έξω κατά τις 11 να πάρεις τσιγάρα. Βερμουδικό, σαγιονάρα, ροζ μπλουζάκι , το σύνολο 70 κιλά βαρεμάρας. Έχει δροσίσει κάπως έξω, και μυρίζει καταιγίδα – πραγματική – κάπου μακρυά. Επόμενα δεν πας απ’το κοντινό περίπτερο αλλά λίγο παρακεί, θες να δεις και κανάνάνθρωπο – από αυτούς είσαι ως γνωστόν. Μετά βλέπεις μια φίλη. Από παλιά. Αγκαλιές φιλιά , χαθήκαμε. ( Είχαμε λόγο που χαθήκαμε σού’ρχεται να πεις, μα η ειλικρίνεια είναι υπερτιμημένη αρετή).

«Κερνάω μπίρα». Μην περιφρονείς ποτέ ένα τζάμπα μεθύσι -που έλεγαν κι οι αρχαίοι ημών πρόγονοι. Ή ο Πρόεδρος Μάο,  δεν θυμάμαι..

Το μαγαζί το σνόμπαρες πάντα, εδώ που τα λέμε αλλά εντάξει. Βλέπεις κι άλλους φίλους από τότε μέσα και αράζεις (..είναι προβληματικές αυτές οι «χαθήκαμε ρε» συναντήσεις, τραβάτε με κι ας κλαίω δηλαδή τώρα αλλά ΟΚ, να υπάρχει και μια πίσω πόρτα, ένα αύριο έχω δουλειά, ένα τηλεφώνημα στις 3μιση, καταλαβαίνετε…).

Κιαλάρεις την αφίσα του Blow Up. Στη δεύτερη μπίρα ήδη , η εκταφή της όποιας σχέσης είχε υπάρξει αποδείχτηκε πλέρια επιτυχημένη και το πτώμα έλιωσε μια χαρα. Βαθειά μπαλιά: «Θυμάσαι πού’χαμε δει το «Blow Up»; (..είσαι και μαλάκας: κανονικά έπρεπε να πεις «θυμάσαι την καταστροφή της Σμύρνης;». Ή έστω κανά σχόλιο για το Γιούρο..). Θυμόταν..

Ο DJ πιάνει την κουβέντα, αμολάει Yardbirds. Και μετά Pretty Things – μορφωμένος ο φίλος. Και μετά κάτι ψυχεδελικές αηδίες της δυτικής ακτής, κι έπειτα πάλι Βρεττανία, Tomorrow, Kaleidoscope UK κλπ. Ακόμα και του εχθρούς Pink Floyd – Piper At The Gates of Dawn χρόνια. Αρχίζω να αισθάνομαι εντελώς ανάλαφρος. Πάω τουαλέτα, μου χτυπάνε την πόρτα «Παρακαλώ περάστε» κάνω, γελάει ο τύπος, βγαίνω, σκασμένος στα γέλια ακόμα, του χτυπάω την πλάτη «Πώς τα βρίσκουμε ρε φίλε οι Έλληνες στα ξίδια» μου λέει, «Τό’γραψε κι ο Φλωμπέρ» του λέω,  «Ναι ξέρω, λέει, στο «Εγκώμιο στο Νίκο Βαμβακούλα». Fookin’ Hell υπάρχουν ακόμα τέτοια άτομα εκεί έξω.

Γυρνάς στη μπάρα, φτάσαμε δυομιση, το κινητό δε χτύπησε, οι μπίρες έχουν απ’ώρα γίνει τέσσερις, έχει πιεί λίγο παραπάνω και σκορπάει παντού τ’αλάτι: άσπρη τεκίλα, και ξανά άσπρη τεκίλα, και το λεμόνι σου γυρνάει το μάτι και μετά τη σηκώνεις από κάτω που σκόνταψε – είπε – και μετά δεν περιγράφω άλλο.

Ας πρόσεχε ο εντελώς φανταστικός ήρωας του εντελώς φανταστικού κειμένου, που όλοι και όλες φανταστήκατε ότι διαβάσατε.

Πάρ’τε και το σάουντρακ της χτεσινής βραδιάς, από το ’68 και τη μπάντα του Arthur Brown, το » Nightmare » (στα πλήκτρα είναι ο Vince Crane, και όσοι γνωρίζουν ξέρουν..)

 

Dynamic explosions in my brain, shatter me in to drops of rain 

 falling from a yellow sky, orange spaces through an open’d eye..

Τα γνωστά γεγονότα με τις κινητοποιήσεις των μεταναστών – δουλοπαροικων της Μανωλάδας, και όσα ακολούθησαν με τις κινητοποιήσεις των εργαζομένων από το Μπαγκλαντές στην επιχείρηση «Lady Fashion»  άνοιξαν βαθιά ρωγμή στην εικόνα της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης στην Ελλάδα. Ανάδειξαν την πραγματική διάσταση της ακολουθούμενης ταξικής πολιτικής, στέλνοντας στα σκουπίδια και τα ψέμματα των υπουργών, και τις αυτάρεσκες (υποκριτικές τελικά) δηλώσεις παραγόντων του αστισμού ότι «Ελλάδα είμαστε, υπάρχουν προβλήματα αλλά υπάρχουν και χειρότερα», ανάδειξαν με λίγα λόγια την πραγματική εικόνα της Ελλάδας – χώρας μέλους της Ε.Ε. Όλη η βαρβαρότητα της πολιτικής των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων περνάει κατ’αρχήν πάνω στις πλάτες του πιο αδύναμου  – φοβισμένου κομματιού της ε.τ. της χώρας –τους μετανάστες. Και «Μανωλάδες» υπάρχουν σ’ όλη την Ελλάδα. Πάρ’τε ένα παράδειγμα από τη Θεσσαλονίκη:

Στο νομό Θεσ/νίκης ζουν κι εργάζονται  περίπου 2000 Αιγύπτιοι ως αλιεργάτες στα ψαροκάϊκα της Ν. Μηχανιώνας, Ν.Κρήνης (Καλαμαριά) γενικότερα στα χωριά του Θερμαϊκού κόλπου. Δεν έρχονται παράνομα: το καθεστώς μετάκλησής τους ρυθμίζεται από διακρατική συμφωνία Ελλάδας  -Αιγύπτου που υπογράφτηκε το 1984 και κυρώθηκε με το ν. 1453/1984. Στα πλαίσια της ως άνω σύμβασης οι Αιγύπτιοι υπογράφουν συμβάσεις εξαρτημένης εργασίας με Έλληνες εργοδότες και έρχονται στη χώρα μας να εργαστούν για το διάστημα που συμφωνείται -στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων πρόκειται για εποχιακή απασχόληση, μια και η αλιεία απαγορεύεται για κάποιους μήνες του χρόνου. Σημειώστε εδώ ότι ο μεν νόμος ορίζει πως για το καθεστώς των εργασιακών τους σχέσεων ισχύουν οι αντίστοιχες διατάξεις  των συμβαλλόμενων χωρών , η δε σύμβαση που υπογράφουν μιλάει σαφώς για αμοιβή που «δεν δύναται να είναι κατωτέρα από το μηνιαίο μισθό του ανειδίκευτου εργάτη».

Αυτό που μάλλον ήδη ψυλλιαστήκατε ισχύει: οι αμοιβές των Αιγυπτίων είναι ΚΑΤΩ από το μηνιάτικο του ανειδίκευτου -όπως καταγγέλουν το πολύ ν’αγγίξουν τα € 400! (Είναι και γκαντέμηδες: λίγο παραπάνω νά’περναν θα τους έπαιρνε στη ζεστή του αγκάλη ο κ. Τσίπρας..). Αλλά η υπο -πληρωμή τους ΔΕΝ συνιστά μηχανισμό. Συνιστά, θα έλεγε κανένας, παράνομη πραχτική απ’την πλευρά των εργοδοτών, που πρέπει να καταγγελθεί κλπ. κλπ.

Αράχ’τε έχει κι άλλο. Εκεί δηλαδή που επεμβαίνει το κράτος με τους νόμους του για να τσακίσει τη ζωντανή εργασία..

Το 2004 ψηφίστηκε ο ν. 3232 (ΦΕΚ 48/Α/12.2.2004 -όπως βλέπετε πρόκειται για ένα από τους τελευταίους νόμους που έβγαλε το ΠαΣοΚ). Με το νόμο αυτό εντάχτηκαν στην κύρια ασφάλιση του ΟΓΑ περίπου 100,000 μισθωτοί και ανειδίκευτοι εργάτες στον πρωτογενή αγροτικό τομέα. Η ρύθμιση αφορά εργάτες γης, αλιεργάτες, βοσκούς κλπ. οι οποίοι έκτοτε θεωρούνται κατά κύριο επάγγελμα αγρότες. Με μια πρώτη ματιά η ως άνω ρύθμιση είναι ευεργετική για τους εργοδότες καθώς τους απαλάσσει από το κόστος καταβολής των ασφαλιστικών εισφορών στο ΙΚΑ – για όσους και όποτε τις κατέβαλαν. Αλλά η ταξική βαρβαρότητα της ρύθμισης βρίσκεται αλλού: στο ότι θεωρούνται -βάσει νόμου και τα σκυλιά δεμένα -και οι εργάτες γης κλπ. «κατά κύριο επάγγελμα» αγρότες.

Αυτό ξέρετε τί σημαίνει; Ότι μολονότι ΔΕΝ έχουν δικό τους καϊκι, γενικότερα δική τους εκμετάλλευση, μολονότι η φύση της εργασίας τους είναι εξαρτημένη, και μολονότι ο τρόπος που δουλεύουν, τα ωράρια, η φύση της εργασίας τους ρυθμίζεται αποκλειστικά από τον εργοδότη, για τους ίδιους δεν έχουν θέση εφαρμογής οι διατάξεις του εργατικού δικαίου. Μ’άλλα λόγια ούτε αποζημίωση υπερωρίας δικαιούνται, ούτε ένσημα, ούτε Κυριακές και αργίες, ούτε καν αποζημίωση απόλυσης. Πρόκειται για ένα κομμάτι της ε.τ. της χώρας μας ολοκληρωτικά στο έλεος της κερδοφορίας των εργοδοτών!

Ανεμπόδιστα επομένως κάθε καϊκτσής μπορεί να ξεζουμίζει το αλλοδαπό πλήρωμά του και 18 ώρες την ημέρα, βάζοντάς τους να κάνουν ό,τι δουλειά πάνω στο καϊκι θέλει, πληρώνοντάς τους όσο θέλει και..στην παραμικρή κουβέντα από κάτω να απαντάει με απολύσεις: απολύσεις που σε άλλη περίπτωση θα ήταν παράνομες, αλλά για τους «κατ’επάγγελμα αγρότες» κάτι τέτοιο δεν προβλέπεται – είναι όλοι «αφεντικά» προφανώς.

Βάλ’τε σαν κερασάκι στην τούρτα και κάτι κυκλώματα που διαχειρίζονται μέσα από τις Περιφέρειες τις διαδικασίες μετάκλησής τους και ιδού η εικόνα: το ελληνικό κράτος έχει στήσει με τον πιο τέλειο τρόπο τη μηχανή εκμετάλλευσης – με όρους γαλέρας – ενός κομματιού της εργατικής τάξης, το οποίο δεν έχει φωνή και δεν μπορεί να βρει το δίκιο του, με όρους έστω κειμένων νόμων.

Ίσως οι πιο παρατηρητικοί να έχετε κάποια ένσταση: «ναι ρε φίλε, αλλά το ίδιο ισχύει για όλους τους εργάτες γης, Έλληνες και ξένους». Προφανώς. Δεν στέκομαι στη ρατσιστική πλευρά του ζητήματος. Μόνο που αν οι 100,000 που αφορά συνολικά η πιο πάνω ρύθμιση ήταν Έλληνες θα είχαν σηκωθεί ήδη από το 2004 οι πέτρες. Βλέπετε οι ελληνικές κυβερνήσεις ξέρουν πολύ καλά τί γίνεται: ξέρουν ότι στα χωράφια, τα καϊκια, τα θερμοκήπια κλπ. δουλεύουν κατά 90%+ αλλοδαποί εργαζόμενοι. Ξέρουν ότι από αυτούς, περιτπώσεις όπως των Αιγυπτίων που «καλύπτονται» από διακρατική σύμβαση είναι μειοψηφία. Και ξέρουν ότι μ’αυτό τον απάνθρωπο τρόπο χτίζουν συμμαχία με τους μικρούς ή μεγάλους τσιφλικάδες της χώρας: οι καϊκτσήδες της Κρήνης λέει, έχτισαν μικρούς στόλους τα τελευταία χρόνια μ’αυτά και μ’αυτά, όταν δε έρχεται ο Πρωθυπουργός στη Θεσσαλονίκη, καμαρώνουν ότι πάνω στα δικά τους καράβια κάνει τη θριαμβική του είσοδο στην πλατεία Αριστοτέλους (αν θυμάστε από τις τηλεοράσεις δηαλδή, πώς έρχονται στις προεκλογικές τους ομιλίες..).   

Έχουμε και λέμε λοιπόν: 1) η διακρατική συμφωνία που, με ευθύνη και της Αιγυπτιακής κυβέρνησης, στέλνει στην Ελλάδα σύγχρονους δούλους 2) η ελληνική νομοθεσία που απαλείφει κάθε δικαίωμα για τους εργαζόμενους στον πρωτογενή τομέα της αγροτικής παραγωγής, και αναπόφευκτα : 3) η σχεδόν απόλυτη προτίμηση των Ελλήνων μεγαλοαγροτών σε αλλοδαπούς εργαζόμενους.

Όχι. Το ζήτημα δεν είναι ότι «παίρνουν δουλειές». Το ζήτημα είναι ότι οι καπιταλιστές και το κράτος τους, τους κλέβουν με τον πιο βάρβαρο τρόπο. Δεν είναι ζήτημα «αντιρατσισμού». Είναι ζήτημα βαθιά ταξικό, πώς μεγεθύνεται η καπιταλιστική κερδοφορία. Και παράλληλα πως αυτό δεν βγαίνει προς τα έξω: χωρίς καμιά νομική κάλυψη, με την προσωρινότητα της παραμονής τους εδώ, οι εργαζόμενοι αυτοί κυριολεχτικά σκύβουν το κεφάλι και υπομένουν.

Αν και, για να γυρίσω στη Μανωλάδα, φαίνεται ότι τα όρια της υπομονής έχουν εξαντληθεί..

Απ’την αρχή να εξηγήσω τα περί Σαρόν -όχι τίποτα αλλά δικαίως θα διαμαρτυρηθεί ο φίλος του ΣΥΡΙΖΑ για τον παραλληλισμό. Και ναι μεν το ΣΥΡΙΖΑ δεν το γουστάρω αλλά νά’μαστε ακριβοδίκαιοι λέμε.

Έχει λίγα χρόνια λοιπόν που παρακολουθούσα μια συζήτηση στην τηλεόραση που αφορούσε την πρόσφατη τότε ανάδειξη στην ηγεσία του Ισραήλ του Α.Σαρόν.Ήταν από τη μια πλευρά ο δημοσιογράφος της «Ε» Κ.Τσαπόγας (εκτός και πέφτω δραματικά έξω) κι από την άλλη ένας Έλληνας Ισραηλίτης δημοσιογράφος (του οποίου το όνομα με συγχωρείτε μου διαφεύγει τώρα). Είχαν πάρει ο καθένας από μία πλευρά – ο Τσαπόγας την Παλαιστινιακή κι ο άλλος την Ισραηλίτικη – και, σε ήπιους τόνους , τσουγκρίζονταν σχετικά με το πώς πρόκειται να παν τα πράγματα. Ο μεν Τσ. δυσπιστούσε (..είπαμε είχε επίπεδο η κουβέντα) σχετικά με το χασάπη των Σάμπρα και Σατίλα, ο δε άλλος ήταν σ’άλλο μήκος κύματος, αιτιολογούσε με την αντιτρομοκρατική ρητορεία την ταχτική του Ισραήλ – και εν προκειμένω την ψήφο του ισραηλινού λαού. Ο επίλογος του «φιλοισραηλινού» ήταν όλα τα λεφτά: «ρε παιδιά, τόσα χρόνια από τα «περιστέρια» της ειρήνης δεν είδαμε δα και τίποτα. Ίσως την έκπληξη να την κάνει ο Σ. – αν μη τί άλλο είναι ο μόνος που εμπιστεύομαι ότι μπορεί να πείσει τους έποικους να φύγουν..». Ε, πάνω κάτω τα πράγματα εξελίχτηκαν κάπως έτσι – με την ουσιώδη διαφορά ότι η όποια εξέλιξη στην περιοχή είναι στα πλαίσια της πολιτικής του ιμπεριαλισμού: ναι μεν κάποιοι έποικοι την έκαναν – και με τη βία κιόλας -αλλά ούτε ανεξάρτητο Παλαιστινιακό κράτος έχουμε ούτε βιώσιμη και δίκαιη για τους λαούς λύση στον ορίζοντα προβλέπεται. Άλλο θέμα αυτό, κρατήστε για την ώρα μόνο τούτο: μια εξέλιξη, σε όποια κατεύθυνση, επιτυγχάνεται από ένα πρόσωπο απ’το οποίο δεν περιμένει κανείς κάτι τέτοιο.

Γιατί τώρα ο Αλαβάνος είναι ο Σαρόν της κεντροαριστεράς…

Η εκλογή του Αλαβάνου στην ηγεσία του ΣΥΝ -ακόμα τότε – νοηματοδοτήθηκε ως «ήττα» της «ανανεωτικής» πτέρυγας του ΣΥΝ. Επειδή οι ταμπέλες αυτές κατά τη γνώμη μου δεν πολυαντιστοιχούν στην πραγματικότητα (της ταξικής πάλης την πραγματικότητα) ας προσδιορίσω: «ανανεωτικοί» παναπεί οι προερχόμενοι από το πάλαι ΚΚΕ (Εσωτ.). Και, όσοι πρώην ΚΚΕ είναι σήμτί θελει να πει ο ποιητης αραγε; ερα εκεί. Οι «μονόχνωτοι σταλινικοί» βέβαια δεν χαμπάριασαν γρι, καθ’ότι η ρημάδα η ταξική πάλη κρίνει τα πάντα και η ταξική πάλη έκρινε ότι ναι μεν ο ΣΥΝ μπήκε πιο δυναμικά στην πολιτική σκηνή κάνοντας απόπειρες να μπει αποφασιστικά στο εργατικό λαϊκό κίνημα και στη νεολαία αλλά ποιοτική αλλαγή, στροφή στ’αριστερά δεν υπήρξε: απλά, επικοινωνιακά κυρίως, ο ΣΥΝ επαψε να θυμίζει προθάλαμο του ΠαΣοΚ, έπαψε να αιμορραγεί προς τον «εκσυγχρονισμό» – μας τελείωσε κι ο εκσυγχρονισμός εδώ που τα λέμε – και έπαψε να είναι ανύπαρκτος στη νεολαία. Δεν είναι και πολλά αλλά δεν είναι και λίγα. Το κόμμα του ο Αλαβάνος το αφήνει σε καλύτερη μοίρα απ’ότι το παρέλαβε.

Το «αγκάθι» βέβαια είναι για να το κάνει τί; Θέλει να το πάει προς το ΚΚΕ; Θέλει να φτιάξει «άλλη» αριστερά ανταγωνιστική προς το ΚΚΕ; Θέλει να συγκυβερνήσει με το ΠαΣοΚ; Ή απλά να έχει ένα καλύτερο κόμμα (τέλος πάντων…).

Να το πάει προς το ΚΚΕ νομίζω αποκλείστηκε – για όποιον το πίστευε ως ενδεχόμενο – γρήγορα. Επικοινωνιακά έπαιζαν οι ΣΥΝασπισμένοι τα «εμείς θέλουμε αλλά οι άλλοι όχι», αλλά αυτό, για όποιον έκανε τον κόπο να διαβάσει π.χ. την Αυγή είχε κοντά ποδάρια. Οι διαφορές είναι τεράστιες, και ξεκινάν απ’την κοινωνική αναφορά του κάθε φορέα. Το ΚΚΕ πάει με τους εργάτες. Ο ΣΥΝ αγαπάει τους ελευθεροεπαγγελματίες. «Άλλη ζωή» ζητάει ο ένας. «Επίπεδο ζωής» ο άλλος. Εξ ου και τα αναθέματα στο ΠΑΜΕ, εξ ου και τα μαζικά κομπρεμί στις αυτοδιοικητικές εκλογές με το ΠαΣοΚ, εξ ου και η συγκυβέρνηση με ΝΔ -ΠαΣοΚ σε μαζικούς φορείς (πάρ’τε το Δικηγορικό Σύλλογο Θεσσαλονίκης για παράδειγμα).

«Ανοιχτός» από τα δεξιά ο ΣΥΝ. Τί «δύναμη ανατροπής/ανανέωσης/αριστεράς» και ξερωγώ νά’σαι άμα τα βρίσκεις με κάθε ευκαιρία με τα αστικά τα κόμματα. σε στριμώχνει ο ΚΚΕς. Χαζοί οι εσωτερικάκηδες δεν είναι.. Νά’τος ο ΣΥΡΙΖΑ: ό,τι φέουδο υπάρχει από το πάλαι ποτέ Εσωτ. – και όχι μόνο -να μπει.. Ξεκινώντας από τους -επιζώντες σε σχήματα –  διαγραμμένους της Β’ Πανελλαδικής, περνώντας στη μειοψηφία του (Εσωτ.) ΑνΑΡ του Μπανιά, γκρούπες τροτσκιστικές, προσωπικότητες και «προσωπικότητες» (κάπου εκεί και ο Περικλής του θρυλικού..ΕΛΕΚ), σοβαροί κι ασόβαροι και κυρίως η ΚΟΕ, τα «σκληροπυρηνικά» αποπαίδια του Μάο, που έφυγαν λέει απ’τ’αριστερά του (μ-λ) το ’84 και έμειναν καμιά δεκαριά χρόνια στο ψυγείο μέχρι να ξαναβγούν το ’95 -’96; -στην πιάτσα ως Α/συνέχεια , και μετά ΚΟΕ. Αριθμητικά όλοι αυτοί δεν πολυφτουράνε. Αν εξαιρέσεις την ΚΟΕ που είναι ο κύριος λόγος που εμφανίζει παρουσία στα πανεπιστήμια ο ΣΥΡΙΖΑ. Κάποιοι είναι αρκετά αξιόλογοι – όπως ο Μηλιός π.χ. , αν και στριμώχνεται κι αυτός εύκολα με το υπέρ στο Μάαστριχτ του ΣΥΝ. Άλλοι είναι τύποι που ευχαρίστως θα καρύδωνε ο Λαφαζάνης το ’80.

Αλλά..αφού θέλουν να βρεθούν εμένα καρφί δεν μου καίγεται. Η σκοπιμότητα ήταν ποια; Να απαλύνει η εξ αριστερών κριτική στο ΣΥΝ. Άλλο να λες «είστε στα πρόθυρα συγκυβέρνησης» και να φέρνεις παράδειγμα τον Παπαγιαννάκη κι άλλο να σου απαντάει ο άλλος για κινηματισμούς, Μάη του ’68, Μάο Τσε Τουνγκ και τέτοια.Και, κυρίως, άλλο να δίνεις την εντύπωση ότι «όλοι οι καλοί πάνε μαζί» για κάτι «νέο», «ωραίο», «άφθαρτο» και τέτοια. Άμα δεν δίνει κανείς δεκάρα και για σοσιαλισμούς ή πεζοδρόμια (οι κοινωνικές αναφορές που λέγαμε..), όλα καλά..’Ασε που το επίπεδο πολιτικής ανάλυσης πρώην αριστεριστών (και νυν), πρώην ΚΚΕδων και πρώην Ρηγάδων είναι στην καλύτερη των περιπτώσεων είκοσι χρόνια πίσω. Ρίχ’τους μετά και είκοσι χρόνια επιφυλλίδες του Βήματος, Ιγνάσιο Ραμονέ, Μπερτινότι, Νέγκρι, Βεργόπουλο και «ευτυχώς εσύ σκοτώθηκες νωρίς» και νά’σου το 5%.

 Α, ξέχασα τον Τσίπρα… 

Προτού σκάσει μύτη ο Τσίπρας και το δημοσκοπικό πανδαιμόνιο των τελευταίων μηνών, απλά να σημειωθεί ότι στο αγκάθι ο ΣΥΝ (ΣΥΡΙΖΑ πλέον) εξακολουθεί να στρογγυλοκάθεται: «πού πάμε σύντροφοι»; Αν εξακολουθεί να ισχύει η ρήση του αγλαού (αλλά ήδη προ πολλού νουμέρο «2») Πιτσιόρλα » ευτυχώς που υπάρχουμε εμείς και δεν πάει ψηλά το ΚΚΕ», το 5,03% είναι μάλλον πετυχημένο. Αλλά δεν είναι για παραπάνω. Για την ακρίβεια το παραπάνω μπορεί να έρθει με δύο τρόπους: ή με νικηφόρα σοσιαλιστική επανάσταση της οποίας θα ηγηθεί ο ΣΥΡΙΖΑ ή με κεντροαριστερή κυβέρνηση που «θα λύσει κάποια προβλήματα του λαού» , και αυτό θα γίνει με την ισχυρή παρουσία σ’αυτή του ΣΥΡΙΖΑ.

Κυττάχ’τε να δείτε δηλαδή: τα εκλογικά όρια του ΣΥΡΙΖΑ ως το φθινόπωρο του 2007 είναι αυτά: 5%. Μην ξεχνάμε ότι το καλύτερο σκορ τους ήταν το 5,5% του 1996, το οποίο προσεγγίστηκε αλλά δεν ξεπεράστηκε το Σεπτέμβρη. Αν το ζητούμενο είναι να ξεπεραστεί, το ερώτημα είναι το πώς. Αν θέλαν επανάσταση οι του ΣΥΡΙΖΑ θα μας τό’λεγαν. Άρα θέλουν κάτι άλλο..

Behold Τσίπρας λοιπόν. Με ένα 11% στο δήμο Αθηναίων στη ζώνη του, με σχετικά «αριστερά» εύσημα στα εσωτερικά του ΣΥΝ – το 11% το μάζεψε αφού είχε προηγηθεί το mea culpa του Αλαβάνου που προτίμησε αυτόν για την Αθήνα αντί του Παπαγιαννάκη  – γενικά με προφίλ από κάθε άποψη τέτοιο που να εγγυάται μια θετική παρουσία, και ίσως μια διεύρυνση του ακροατηρίου του ΣΥΡΙΖΑ. Προς κάθε κατεύθυνση μεν, κυρίως στα λιγότερο χτυπημένα ακόμα στρώματα και στη νεολαία. Colpo grosso ( τί ωραία τα πασοκάδικα λατινικά της Ελευθεροτυπίας!) λοιπόν για να «σηκωθούμε λίγο ψηλότερα».

Τα ενδιάμεσα τα ξέρετε. Ο ΣΥΡΙΖΑ έφτασε δημοσκοπικά στο 18% – αν θυμάμαι – κάποια στελέχη του άρχισαν να κορδώνονται, όπως κορδώνονταν κι ο τελευταίος μικροεπενδυτής το ’98 με τις πορτοκαλί φυλλάδες, κι ο Τσίπρας σάρωνε σε δημοφιλία. Κατά τρόπο τέτοιο που άρχισαν να τραβιούνται πάνω του βλέμματα και να μπαίνουν ερωτηματικά: πού το πας φίλε;

Κι όχι μόνο απ’τους λακεδαιμόνιους.. Κι από τα δεξιά σήκωσαν κάμποσοι το φρύδι προς το ΣΥΡΙΖΑ. Και από το ΠαΣοΚ, κυρίως, που βουλιαγμένο στην πρώτη πραγματική πολιτική του κρίση ever  (δικιά μου εκτίμηση αυτή, αν επιτρέπεται) ξανασερβίρει μέσω δηλώσεων τη συνεργασία, σε μια γκόμενα τώρα που με τα δίκια της το παίζει περισσότερο δύσκολη.

Εδώ κολλάει το «Σαρόν της κεντροαριστεράς». Ο Αλαβανος – που το ρεύμα του, τέλος πάντων, είναι κουμάντο στο ΣΥΡΙΖΑ -παρουσιάζεται σκληρός, αντικαπιταλιστής, κινηματικός κλπ. Τα κυβερνητικά σενάρια τα απορρίπτει με ένταση, και παρόλο που ο Τσίπρας παρουσιάζεται ανίκανος απ’τη θέση του να διευρύνει τους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ ( απλά δείτε το δημοσκοπικό κατρακύλισμα του ΣΥΡΙΖΑ) , κρατάει το χώρο συγκροτημένο κι έτοιμο, τέλος πάντων να μαζέψει ένα καλό σκορ στις επόμενες εκλογές. «Αριστερή» ρητορεία, εντός των τειχών και χωρίς να γκρεμίζουμε γέφυρες. Χτυπάμε το ΚΚΕ – χωρίς άγχος, άλλο είναι το κοινό μας γενικά – και επικαλούμαστε τις σοσιαλιστικές δυνάμεις του ΠαΣοΚ. Η καρδάρα με το γάλα είναι γεμάτη μέχρι που..

Μέχρι που το 1/3 της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ υπερψηφίζει στη Βουλή την Ευρωσυνθήκη. Με τα γνωστά «μεν αλλά» της σχολής Κύρκου. Εδώ τώρα τα πράγματα δεν είναι απλά. Όπως και με το Μάαστριχτ, έτσι και με την ευρωσυνθήκη δεν μπορείς να πατάς σε δυο βάρκες. Οι καπιταλιστές δεν είναι χαζοί: ξέρουν ότι το κίνημα στην Ελλάδα δεν βάζει με αξιώσεις ζήτημα εξουσίας. Μια κυβέρνηση με ένα «αριστερό» κόμμα δεν είναι γι’αυτούς συμβιβασμός αναγκαίος , σωτηρίας τύπου, είναι προσωρινός ελιγμός: μέχρι τα original κόμματα να ξαναγίνουν τα μεγαθήρια των 47% και βάλε. Να σε βάλω μέσα κύριε ΣΥΡΙΖΑ αλλά να μου κάνεις τη δουλειά το ίδιο και καλύτερα. 

Η παραπάνω εξέλιξη, ζορίζει τα πράγματα: πρέπει να πάρεις θέση και να τελειώνεις με το αγκάθιφίλε. Οι 8 στους 12 που λένε ΟΧΙ, ας πούμε ότι δεν μας κάνουν, λέει ο καπιταλίστας. Οι άλλοι 4 μας κάνουν. Η διαφορά στρατηγικής καταγράφηκε. Από την άλλη, για πολίτες σκεπτόμενους, αριστερούς και άλλα τέτοια που αυτάρεσκα θεωρεί ο ΣΥΡΙΖΑ ότι είναι το κοινό του, οι διαφορές στρατηγικής ( η «στρατηγικής» αν θέλετε, για να είστε μέσα) δεν προσπερνιούνται μ’ένα «βλέπουμε μωρέ..». Το Μάαστριχτ εξειδικεύτηκε με Άμστερνταμ, Νίκαια, Λισσαβόνα. Άμα είσαι υπέρ, μόνο στα επιμέρους γίνεται να κάνεις κριτική. Και όσο προχωράν οι συνθήκες ακόμα χειρότερα. [Εξάλλου και η πράξη δείχνει ότι ο αντικαπιταλισμός του ΣΥΡΙΖΑ είναι περιθωριακός στον επίσημο λόγο του κόμματος.]

Η «αριστερή στροφή» του Αλαβάνου οδήγησε τα πράγματα σ’ ένα σημείο κρίσιμο:πρέπει τώρα να απαντήσει και να κόψει τα «ηξεις αφήξεις»: εδώ δεν μιλάμε για «αποχρώσεις» στο ΣΥΡΙΖΑ. Μιλάμε για αγγούρια ή πορτοκάλια. Το «ναι» στο Μάαστριχτ αναβαπτίστηκε μερικώς με το «ναι» στην ευρωσυνθήκη. Μπορείς από δω και στο εξής να κινείσαι «αριστερά» χωρίς να κουτσαίνεις από την ψηφό των 4 βουλευτών σου;

Βλέπετε επί Κωνσταντόπουλου τα πράγματα δεν είχαν φτάσει σε οριακό σημείο: οι «αριστερές» φωνές στο ΣΥΝ ήταν χαμηλής έντασης, και εξουδετερώνονταν εύκολα ως φιλοΚΚΕ. Αλλά και πάλι οι όποιες αποσκιρτήσεις ήταν κατά κανόνα προς τα δεξιά. Τώρα που οι «δεξιοί» καταγράφονται προς τα έξω ως μειοψηφία, τίθεται επί τάπητος: πώς θα απαντηθεί μια επεξεργασμένη πρόταση διακυβέρνησης από το ΠαΣοΚ; Τονίζω το «επεξεργασμένη».

Καταλήγω δηλαδή: ο Αλαβάνος φαίνεται ότι δεν είχε σκοπό άλλο απ’το να ενισχύσει το κόμμα του, ώστε με καλύτερους όρους να διεκδικήσει κυβερνητική συνεργασία. Αρέσει δεν αρέσει σε φίλους του χώρου, ο μόνος λόγος της δημοσκοπικής «άνοιξης» του ΣΥΡΙΖΑ ήταν αυτός: να μένει ζεστός για να απαντήσει στα ερωτήματα που θέτει η πλουτοκρατία, για όποιον θέλει να κυβερνήσει. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ ήθελε σοσιαλισμό, θα το έλεγε φαρδιά πλατιά, θα κοιτούσε να εξομαλύνει επί της ουσίας τα πράγματα με το ΚΚΕ, θα άνοιγε μέτωπο (κι όχι «μέτωπο» της ατάκας και των τοκ σόου) με το ΠαΣοΚ. Αφού δεν ήθελε, έπρεπε να ξεκαθαρίσει απ’τα δεξιά ότι το πάει το γράμμα. Δεν το έκανε -καλά για μένα το έκανε και με το παραπάνω – και να τώρα που φαίνεται διχασμένος για ένα κεντρικό ζήτημα.

Η ρευστότητα που επικρατεί στο ΠαΣοΚ ίσως για την ώρα να εμποδίζει μια «εφ’όλης της ύλης» επίθεση φιλίας που θα σμπαράλιαζε το ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά αυτή η ρευστότητα ίσως να εγκυμονεί και τη λύση, για την οποία δουλεύουν πολλοί και διάφοροι χρόνια τώρα: νέα σχήματα, «αναδόμηση» του πολιτικού σκηνικού, στροφή επί τα δεξιά συνολικά («δεξιά» βλ. φιλοκαπιταλιστικά) και πολυκομματικές κυβερνήσεις. Σε τέτοια ενδεχόμενα η Ιταλία έδειξε το δρόμο: η «Επανίδρυση» στήριξε κεντροαριστερή κυβέρνηση, διασπάστηκε καταγγέλοντας τους βομβαρδισμούς του ’99, επανήλθε σε κυβερνητική θέση το 2006 για να πεταχτεί στιμμένη σαν λεμονόκουπα εκτός Βουλής το 2008.

Ο στόχος βέβαια είχε επιτευχτεί. Όχι τόσο γιατί δέχτηκε πλήγμα ένα «αριστερό» (σιγά τ’αυγά) κόμμα αλλά γιατί το πολιτικό σκηνικό μετατοπίστηκε δεξιά, με τις αριστερές φωνές να διασύρονται -στα μάτια του λαού, όπου έχει και σημασία. Ένα τέτοιο ενδεχόμενο στην Ελλάδα, με ένα ΣΥΝ του Κωνσταντόπουλου ίσως και να μη γινόταν κατορθωτό να προχωρήσει. Μικρό ακροατήριο, μικρό χωράφι. Σήμερα τα πράγματα φαίνονται αλλιώς. Και αυτό οφείλεται στον Σαρόν της υπόθεσής μας που έβγαλε τους ακραιφνείς φιλοΕ.Ε. μέσα στο ΣΥΡΙΖΑ φόρα παρτίδα.

Μ’απλά λόγια: βγαίνω προς τα έξω απ’τ’αριστερά, δεν έχω τ’άντερα και τα παρατάω. Τότε παραδίνομαι άνευ όρων στους «δεξιούς» οι οποίοι τρέμοντας για την απώλεια των (δημοσκοπικών) διψήφιων ποσοστών άνευ όρων τσιμπάν στα κεντροαριστερά σενάρια. Ο στόχος επετεύχθη: κάμποσοι πλέον θα μπορούν στις κάρτες τους να γράφουν υπουργοί, υφυπουργοί, διευθυντές οργανισμών. στελέχη της κρατικής διοίκησης. Τόσο απλά. 

Η ζωή θα δείξει. Και πάντως υπάρχει στο Ελλάντα ένα ΚΚΕ που έχει κάθε δίκιο να είναι δικαιωμένο κι απ’το Όχι των Ιρλανδών, κι από τα Όχι των Γάλλων πριν τρια χρόνια, κι απ’τον ευρωσκεπτικισμό στην Ελλάδα και από τα ήξεις αφηξεις του ΣΥΡΙΖΑ εκτός των άλλων. Για όσους ενδιαφέρονται να προχωρήσουν προς τ’αριστερά τα πράγματα το λέω…       

βοήθειά μας Τα πράματα είναι απλά. Είμαι κολλίγα γιός, απ’τα κατσικοχώρια της Σικελίας, μαύρος σαν τον Οθέλλο και με ταλέντο που χωρά στο μάτι μιας βελόνας. Επίσης τη σπάω άσχημα στις γκομενίστες που βλέπουν μπάλλα επειδής ειν’ωραίος ο Ντελ Πιέρο.

Αλλά μπάλλα σημαίνει κλωτσά. Και κυνήγι. Και τζαρτζάρισμα. Και ροχάλα στο χόρτο. Αν δεν σκοτωθώ και δεν σκοτώσω εγώ η μπάλλα δεν θα φτάσει ποτέ στα πόδια του φλώρου για να κάνει το τακουνάκι και να σας πουλήσουν τα Γιούρα, Μουντιάλ, τσαμπιονλιγκ και ξερωγώ. Γκέγκε;

Μ’έχουν βάλει στο μάτι τα φασιστάκια στο Μιλάνο -όπου κι αν παίζω δηλαδή – και με κράζουνε: «τερόνε». Ότι ζω στο χώμα ξερωγώ. Εγώ και καμιά εικοσάρα εκατομμύρια Ιταλοί λέω, και κάμποσα δισεκατομμύρια άλλοι που τους θυμούνται στα διαφημιστικά της κόκα κόλα οι εταιρίες κι οι εφημερίδες κι η FIFA A.E. , τα καρκινάκια του πλανήτη οι σκατοκαριόλες.  » (Ε, εντάξει… το «λαϊκό άθλημα» πουλάει καλύτερα )

Για κάτι τέτοιους βλέπουμε μπάλλα εμείς στο R5. Σιγά μην ασχολιόμαστε με θεαματικές φάσεις, κεφαλιές , 4- 4- 2 με ρόμβο και κλάϊν μάιν.

Αγιασθήτω τ’όνομά σου ελθέτω η βασιλεία σου

(τί σούρσιμο ήταν αυτό των Ιταλών χτες.. )

 

Διαβάζω σήμερα (6.6.2008 ) στο Ριζοσπάστη για τη συνάντηση που είχε η σ. Αλέκα με αντιπροσωπεία των δικηγόρων και των δικαστικών συλλόγων του Πακιστάν. Πρόκειται για αντιπροσωπεία προσκεκλημένη του Δικηγορικού Συλλόγου Πειραιά – σεμνά συγχαρητήρια για την πρωτοβουλία τους – η οποία αφού παρουσίασε την κατάσταση σε εκδήλωση του ΔΣΠειραιά, έκανε και γύρο συναντήσεων με εκπροσώπους των ελληνικών κομμάτων για να ενημερώσει για την κατάσταση στη «σύμμαχό» μας χώρα – ίσως είναι γνωστό ότι παλαίοθεν το Πακιστάν είναι η πιο φιλοαμερικάνικη χώρα της κεντρικής Ασίας με αυξημένο ρόλο στα χρόνια του υπαρκτού ως χώρος εκπαίδευσης κατασκοπευτικών δικτύων ενάντια στην ΕΣΣΔ, ως χώρος εκπαίδευσης των μουτζαχεντίν ενάντια στη ΛΔ Αφγανιστάν, αλλά και ως μπαμπούλας ενάντια στους άτακτους Ινδούς (αν καμμιά φορά οι Ινδοί δηλαδή αταχτούσαν και λοξοκοίταζαν στη Μόσχα). Ρίχ’τε μια ματιά στο ρεπορτάζ του «Ρ»  αν θέλετε.

  Θυμήθηκα λοιπόν ότι είχα βρει ένα κειμενάκι στο web που αναφερόταν στην κατάσταση. Έχει μάλιστα σημασία το γεγονός πως το κείμενο αυτό -όπως και το βλογ αυτό – δημοσιεύτηκε εντός του Πακιστάν, με τις γνωστές συνθήκες που επικρατούν εκεί ( όπως ίσως γνωρίζετε το Πακιστάν κυβερνάται από τον διαβόητο Στρατηγό Μουσάραφ, εδώ και μια δεκαετία περίπου, κάτι που βέβαια δεν πολυκινητοποιεί τους γνωστούς υπερασπιστές της δημοκρατίας σε ΗΠΑ και ΕΕ μια και , εδώ που τα λέμε, το Πακιστάν δεν λέει να κουνηθεί ρούπι από τον καπιταλισμό με το Μουσάραφ από πάνω, άσε που είναι χώρα παράδεισος της εργασίας ανηλίκων και μπορούμε εμείς άφοβα να ψωνίζουμε τα φτηνοΖΑRΑ και φίρμες αθλητικά παπούτσια  -επkaratsi riot I wanna riotοχές ακρίβειας που είναι, καταλαβαίνετε…για μας τον ανέχονται). Το κειμενάκι είναι αρκετά ενημερωτικό για την κατάσταση, το υπογράφει ο Bhagat Singh, και στην αυθεντική του μορφή στα αγγλικά το βρίσκετε εδώ .

Λίγα λόγια μόνο περιληπτικά. Από το πραξικόπημα του Μουσάραφ το 1999 και δώθε, το σύνταγμα του Πακιστάν, έχει ανασταλεί δυό φορές κι επίσης έχει υποστεί επανειλημμένες και παράνομες τροποποιήσεις (καταλαβαίνετε σε ποια κατεύθυνση). Σήμερα γίνεται στο Πακιστάν λόγος για συνταγματικό κίνημα – παναπεί κίνημα για την επαναφορά σε ισχύ του καταργημένου Σ. του 1999 -του οποίου αιτήματα είναι:

1.Αποκατάσταση του Συντάγματος που καταργήθηκε το 1999

2. Αποκατάσταση των δικαστικών που παράνομα απομακρύνθηκαν από το Στρατηγό Μουσάραφ

3.Ανεξαρτησία της δικαιοσύνης, ως ένας από τους πυλώνες του κράτους.

Η 9 Μάρτη του 2007 θεωρείται η ημερομηνία ορόσημο για το κίνημα, καθώς εκείνη τη μέρα ο Μουσάραφ «παραίτησε» τον Ανώτατο Δικαστικό λειτουργό του Πακιστάν Iftikhar Muhammad Chuadhry. Ακολούθησε ο εξαναγκασμός σε παραίτηση στις 3.11.2007 των περισσότερων δικαστών του Ανώτατου Δικαστηρίου της χώρας – δεν μπορώ να ξέρω σε ποιες ελληνικές αρχές αντιστοιχούν τα παραπάνω, αλλά φαντάζομαι θα πρόκειται για τον Πακιστανικό Άρειο Πάγο και το ΣτΕ (για νά’χετε μια ιδέα δηλ.) – και παράλληλα η κήρυξη της χώρας σε κατάσταση ανάγκης.

Η πολιτική αιτία της κρίσης φαίνεται να ριζώνεται στις εσωτερικές αντιθέσεις της Πακιστανικής άρχουσας τάξης, κατ’αρχήν. Η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι για το Μουσάραφ ήταν η απαγόρευση από το Ανώτατο δικαστήριο του Πακιστάν, του οποίου προήδρευε ο Σουάντρυ , να ξεπουληθεί αντί πινακίου φακής που λένε η Pakistan Steel Mills Corporation Limited – η οποία παράγει μηχανήματα βαριάς βιομηχανίας. (Έχει ένα ενδιαφέρον το εξής: η εταιρία αυτή φτιάχτηκε με κοινή επένδυση του Πακιστάνικου κράτους και της ΕΣΣΔ το 1968, όπου οι Σοβιετικοί έβαλαν την τεχνογνωσία κι οι Πακιστανοkaratsi riots vol.2ί τα χέρια. Αποτέλεσε ουσιαστικά την έναρξη της βαριάς βιομηχανίας για την ασιατική αυτή χώρα και θεμελιώθηκε το 1973 με Πρόεδρο το Ζουλφικάρ Αλί Μπούτο, τον ιδρυτή του Λάϊκού Κόμματος του Πακιστάν, ο οποίος οραματιζόταν ένα σοσιαλισμό με «ισλαμικό» χαρακτήρα και είχε αναπτύξει στενές σχέσεις με τη Σοβιετική Ένωση ήδη από το 1961 όταν είχε διαπραγματευτεί μια αντίστοιχη συμφωνία για εξόρυξη πετρελαίου από κοινή σοβιετοπακιστανική εταιρία. Η επιθυμία του για εθνική ανεξαρτησία και αυτοδιάθεση του Πακιστάν, του κόστισε την ανατροπή του από την Προεδρία της χώρας, μέσα από μια σειρά πραξικοπηματικές ενέργειες, δολιοφθορές και «πορτοκαλί» ή ό,τι άλλο χρώμα θέλετε επαναστάσεις και τελικά τη ζωή του, τον Απρίλη του ’79 όταν και εκτελέστηκε δι’απαγχονισμού στο κελί του.) 

Παραπέρα ο Μουσάραφ στριμώχτηκε απο τους δικαστές και σε μια άλλη υπόθεση, αυτή των «400 εξαφανισμένων», όταν και οι συγγενείς προσώπων που απήχθησαν και «χάθηκαν» από υπηρεσίες του αμερικανόθρεφτου καθεστώτος Μουσάραφ έφεραν τις υποθέσεις στη δικαιοσύνη.

  Ο εξαναγκασμός σε παραίτηση του Σουάντρυ στις 9.3.2007 οδήγησε χιλιάδες λαού στους δρόμους του Καράτσι, όπου στήθηκαν οδοφράγματα, και ανταλλάχτηκαν πυροβολισμοί, με επίσημα καταμετρημένους 43 νεκρούς -όλοι από την πλευρά των υποστηριχτών του Σουάντρυ, των υποστηριχτών της δημοκρατίας, αν προτιμάτε «ιδεολογικές» έννοιες. Από τότε, ο Μουσάραφ αποκατέστησε μεν το Σουάντρυ αλλά η κόντρα συνεχίζεται μια και άνοιξε απ’ότι φαίνεται ένα ρήγμα στο καθεστώς και η λαϊκή αντίθεση αρχίζει να εκφράζεται με μαζικότερους και πιο αποφασιστικούς όρους.

Οι δικηγόροι/ νομικοί του Πακιστάν φαίνεται αυτή τη στιγμή να βρίσκονται στην αιχμή αυτού του κινήματος καθώς πιέζουν με όρους «δημοκρατικού» κινήματος το καθεστώς Μουσάραφ από τη μια να αποκαταστήσει τις πολιτικές ελευθερίες, κι από την άλλη, ερμηνεύοντας το Σύνταγμα και τους κείμενους νόμους της χώρας να αποτρέψουν τις χειρότερες εξελίξεις για το λαό του Πακιστάν -όπως το ξεπούλημα της βαριάς βιομηχανίας της χώρας. Η αντίθεση σ’αυτό του Μουσάραφ δεν πρέπει να σχετίζεται μόνο με το ότι δικτάρος-είμαι-ό,τι-θέλω-κάνω αλλά μάλλον ακουμπά και στις αμερικάνικες επιδιώξεις στην περιοχή που βολεύονται μ’ένα στρατιωτικό καθεστώς -μπαμπούλα, άσε που όπως είδαμε και με το ξεπούλημα της βιομηχανίας της χώρας, κάνουν και τις μπίζνες τους οι άνθρωποι. Έχουν λοιπόν,οι νομικοί και μαζί τους ο λαός του Πακιστάν, κάθε δίκιο να ζητούν τη συμπαράσταση στον αγώνα τους, και για τον πρόσθετο λόγο ότι η ήττα της πολιτικής του ιμπεριαλισμού σε μια χώρα όπως αυτή , με τους ιστορικούς δεσμούς που έχει με τις ΗΠΑ και τον αυξημένο ρόλο της στην περιοχή θα είναι μια ευνοϊκή εξέλιξη για τους λαούς παγκόσμια.

Τέλος, το γεγονός ότι για την ώρα η πρωτοπορία της υπόθεσης είναι οι νομικοί, φανερώνει νομίζω ότι ο χώρος μπορεί να παίξει ένα ρόλο πιο αποφασιστικό από τη σκοπιά των λαϊκών συμφερόντων (ανεξάρτητα που όπως ήδη σημείωσα το κίνημα αυτό πατάει μεν στη λαϊκή δυσφορία αλλά σε καμιά περίπτωση δεν εγγυάται ότι θα πάει τα πράγματα μέχρι τέλους: είναι δουλειά της εργατικής τάξης αυτό..).

Κάντ’ε κλικ στο http://reddiarypk.wordpress.com  να στείλ’τε την αλληλεγγύη σας στα συντρόφια εκεί  -και υπ’όψη δεν παίρνω την ευθύνη συνολικά για το πολιτικό περιεχόμενο του παραπάνω βλογ έτσι;