Ιουνίου 2008


που βρισκεται; Τώρα που το Euro τελείωσε,

 (εεεε..ωωωωωωω….τους ρίξαμε τους Γερμανοί segunda division)

βαθειές σκέψεις – και πυκνοί καπνοί – με συνεπήραν στη θερινή (μου)παραζάλη. Διότι, κάθησα και σκέφτηκα, και είδα ότι:

α. Οι περιγραφές των αγώνων ήταν βαρετές. Σ’αυτό το οδυνηρό συμπέρασμα κατέληξα ένεκα που πλείστες όσες φορές αισθανόμουν κυριολεχτικά φτερό στον άνεμο του ενενηνταλέπτου. Έβρεχε έξω από το γήπεδο, έβρεχε και μέσα στο γήπεδο αλλά ούτε ένας φωστήρας δεν βρέθηκε να μας ενημερώσει -να γίνουμε κοινωνοί ρε αδερφέ.. Πώς το λένε: ο σωστός ερμηνευτής δε σε βάζει στο κλίμα του τραγουδιού; Έτσι κι ο σωστός εκφωνητής.Αυτή είναι η δουλειά του, εν τέλει γι’αυτό πληρώνω εγώ (ΕΓΩ!) ο φορολογούμενος Έλληνας.

β. Οι εκφωνητές ήταν ανιστόρητοι. Δηλαδή τώρα είναι δυνατόν; Να παίζει η Πορτογαλία και να μη μιλάει ΕΝΑΣ (ένας ρε σεις..) για τον Εουσέμπιο, ή έστω το Ζαϊμ Πατσέκο; Να μη θυμηθεί κανένας το πάντσερ Αουγκεντάλερ – ρε ακόμα και τη λέξη «πάντσερ» με το σταγονόμετρο την είχαν, τι διάλο ασφαλιστικά τους κάνανε; Να παίζει η Ιταλία και να μη θυμηθούμε το Γκαετάνο Σιρέα ή το Ντίνο Τζοφ;

γ. Πλέρια έλλειψη ποδοσφαιρικής μόρφωσης. Ακούσ’τε να δείτε: «μορφωμένος» είναι αυτός που θα σου πει τί νούμερο τάπες φοράει ο Torres. Όχι το πού θα πάρει μεταγραφή. Επίσης μορφωμένος είναι αυτός που θα σε μάθει για την θρυλική πορεία της Aston Villa (to ’80 πρωτάθλημα Β’ Εθνικής, το ’81 Α’ Εθνικής και το ’82 Κύπελλο Πρωταθλητριών – εγώ τα ξέρω γιατί προσέχω στο μάθημα!), και μάλιστα όχι όταν παίζει η Αγγλία, που είναι εύκολο, αλλά στο Ολλανδία -Ρωσία ξερωγώ  (ναι ρε, γιατί όταν σου ρίχνουν πληροφορίες, δεν τις αφομοιώνεις άμα είσαι στην τσίτα, μυαλό θέλει;). Τί είναι ο εκφωνητής; Μια σύγχρονη εκδοχή του δάσκαλου του γένους τολμώ να πω ( ..σάμπως θα μου κάνει μήνυση κανένας;) που στα σκοτεινά χρόνια του ίντερνετ λειτουργεί το κρυφό σχολειό της απαγορευμένης γνώσης.

δ. Παντελής έλλειψη λογοτεχνικού οίστρου. Μια και δυο ήταν οι ομάδες που ξεχύνονταν σαν εμετός στην αντεπίθεση; Ένας και δυο οι χαλκέντεροι αμυντικοί; Ή μόνο ο Τσεχ είναι θηρίο κάτω απ’τα γκολποστ;

Θα μπορούσα να γράφω με τις ώρες –και το ξέρετε. Δυστυχώς οι υπεράνω έντεχνες εξυπνάδες των νεοπαγών φίλων της μπάλλας, οι «απαιτήσεις» των και-καλά-μορφωμένων έχουν ρίξει το επίπεδο της μετάδοσης τρίτο υπόγειο, μέσ’την υγρασία και τα ποντίκια. Μας έχει σαρώσει ο εκσυγχρονισμός σύντροφοι και φίλοι, δημοκράτες πολίτες, Έλληνες πατριώτες. Σε λίγο θα βάλουν στην Ακρόπολη τη σημαία της Κίνας μόνο αυτό σας λέω.

( Υ.Γ. Και βέβαια την κατάσταση δεν τη σώζει ο μέγιστος Θεοφιλόπουλος που μας έμαθε ότι «αυτό είναι το ποδόσφαιρο: δύο ομάδες παίζουν!». Αν και ήταν όντως ο μόνος διασωθείς απ’το ναυάγιο )    

Υπογράφ’τε ΤΩΡΑ την έκκληση του τίτλου. Σκεφτείτε το αύριο και το μέλλον των παιδιών μας – η κατάσταση δεν είναι ανησυχητική: είν’ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ!

Π.χ.:

βγαίνεις έξω κατά τις 11 να πάρεις τσιγάρα. Βερμουδικό, σαγιονάρα, ροζ μπλουζάκι , το σύνολο 70 κιλά βαρεμάρας. Έχει δροσίσει κάπως έξω, και μυρίζει καταιγίδα – πραγματική – κάπου μακρυά. Επόμενα δεν πας απ’το κοντινό περίπτερο αλλά λίγο παρακεί, θες να δεις και κανάνάνθρωπο – από αυτούς είσαι ως γνωστόν. Μετά βλέπεις μια φίλη. Από παλιά. Αγκαλιές φιλιά , χαθήκαμε. ( Είχαμε λόγο που χαθήκαμε σού’ρχεται να πεις, μα η ειλικρίνεια είναι υπερτιμημένη αρετή).

«Κερνάω μπίρα». Μην περιφρονείς ποτέ ένα τζάμπα μεθύσι -που έλεγαν κι οι αρχαίοι ημών πρόγονοι. Ή ο Πρόεδρος Μάο,  δεν θυμάμαι..

Το μαγαζί το σνόμπαρες πάντα, εδώ που τα λέμε αλλά εντάξει. Βλέπεις κι άλλους φίλους από τότε μέσα και αράζεις (..είναι προβληματικές αυτές οι «χαθήκαμε ρε» συναντήσεις, τραβάτε με κι ας κλαίω δηλαδή τώρα αλλά ΟΚ, να υπάρχει και μια πίσω πόρτα, ένα αύριο έχω δουλειά, ένα τηλεφώνημα στις 3μιση, καταλαβαίνετε…).

Κιαλάρεις την αφίσα του Blow Up. Στη δεύτερη μπίρα ήδη , η εκταφή της όποιας σχέσης είχε υπάρξει αποδείχτηκε πλέρια επιτυχημένη και το πτώμα έλιωσε μια χαρα. Βαθειά μπαλιά: «Θυμάσαι πού’χαμε δει το «Blow Up»; (..είσαι και μαλάκας: κανονικά έπρεπε να πεις «θυμάσαι την καταστροφή της Σμύρνης;». Ή έστω κανά σχόλιο για το Γιούρο..). Θυμόταν..

Ο DJ πιάνει την κουβέντα, αμολάει Yardbirds. Και μετά Pretty Things – μορφωμένος ο φίλος. Και μετά κάτι ψυχεδελικές αηδίες της δυτικής ακτής, κι έπειτα πάλι Βρεττανία, Tomorrow, Kaleidoscope UK κλπ. Ακόμα και του εχθρούς Pink Floyd – Piper At The Gates of Dawn χρόνια. Αρχίζω να αισθάνομαι εντελώς ανάλαφρος. Πάω τουαλέτα, μου χτυπάνε την πόρτα «Παρακαλώ περάστε» κάνω, γελάει ο τύπος, βγαίνω, σκασμένος στα γέλια ακόμα, του χτυπάω την πλάτη «Πώς τα βρίσκουμε ρε φίλε οι Έλληνες στα ξίδια» μου λέει, «Τό’γραψε κι ο Φλωμπέρ» του λέω,  «Ναι ξέρω, λέει, στο «Εγκώμιο στο Νίκο Βαμβακούλα». Fookin’ Hell υπάρχουν ακόμα τέτοια άτομα εκεί έξω.

Γυρνάς στη μπάρα, φτάσαμε δυομιση, το κινητό δε χτύπησε, οι μπίρες έχουν απ’ώρα γίνει τέσσερις, έχει πιεί λίγο παραπάνω και σκορπάει παντού τ’αλάτι: άσπρη τεκίλα, και ξανά άσπρη τεκίλα, και το λεμόνι σου γυρνάει το μάτι και μετά τη σηκώνεις από κάτω που σκόνταψε – είπε – και μετά δεν περιγράφω άλλο.

Ας πρόσεχε ο εντελώς φανταστικός ήρωας του εντελώς φανταστικού κειμένου, που όλοι και όλες φανταστήκατε ότι διαβάσατε.

Πάρ’τε και το σάουντρακ της χτεσινής βραδιάς, από το ’68 και τη μπάντα του Arthur Brown, το » Nightmare » (στα πλήκτρα είναι ο Vince Crane, και όσοι γνωρίζουν ξέρουν..)

 

Dynamic explosions in my brain, shatter me in to drops of rain 

 falling from a yellow sky, orange spaces through an open’d eye..

Τα γνωστά γεγονότα με τις κινητοποιήσεις των μεταναστών – δουλοπαροικων της Μανωλάδας, και όσα ακολούθησαν με τις κινητοποιήσεις των εργαζομένων από το Μπαγκλαντές στην επιχείρηση «Lady Fashion»  άνοιξαν βαθιά ρωγμή στην εικόνα της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης στην Ελλάδα. Ανάδειξαν την πραγματική διάσταση της ακολουθούμενης ταξικής πολιτικής, στέλνοντας στα σκουπίδια και τα ψέμματα των υπουργών, και τις αυτάρεσκες (υποκριτικές τελικά) δηλώσεις παραγόντων του αστισμού ότι «Ελλάδα είμαστε, υπάρχουν προβλήματα αλλά υπάρχουν και χειρότερα», ανάδειξαν με λίγα λόγια την πραγματική εικόνα της Ελλάδας – χώρας μέλους της Ε.Ε. Όλη η βαρβαρότητα της πολιτικής των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων περνάει κατ’αρχήν πάνω στις πλάτες του πιο αδύναμου  – φοβισμένου κομματιού της ε.τ. της χώρας –τους μετανάστες. Και «Μανωλάδες» υπάρχουν σ’ όλη την Ελλάδα. Πάρ’τε ένα παράδειγμα από τη Θεσσαλονίκη:

Στο νομό Θεσ/νίκης ζουν κι εργάζονται  περίπου 2000 Αιγύπτιοι ως αλιεργάτες στα ψαροκάϊκα της Ν. Μηχανιώνας, Ν.Κρήνης (Καλαμαριά) γενικότερα στα χωριά του Θερμαϊκού κόλπου. Δεν έρχονται παράνομα: το καθεστώς μετάκλησής τους ρυθμίζεται από διακρατική συμφωνία Ελλάδας  -Αιγύπτου που υπογράφτηκε το 1984 και κυρώθηκε με το ν. 1453/1984. Στα πλαίσια της ως άνω σύμβασης οι Αιγύπτιοι υπογράφουν συμβάσεις εξαρτημένης εργασίας με Έλληνες εργοδότες και έρχονται στη χώρα μας να εργαστούν για το διάστημα που συμφωνείται -στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων πρόκειται για εποχιακή απασχόληση, μια και η αλιεία απαγορεύεται για κάποιους μήνες του χρόνου. Σημειώστε εδώ ότι ο μεν νόμος ορίζει πως για το καθεστώς των εργασιακών τους σχέσεων ισχύουν οι αντίστοιχες διατάξεις  των συμβαλλόμενων χωρών , η δε σύμβαση που υπογράφουν μιλάει σαφώς για αμοιβή που «δεν δύναται να είναι κατωτέρα από το μηνιαίο μισθό του ανειδίκευτου εργάτη».

Αυτό που μάλλον ήδη ψυλλιαστήκατε ισχύει: οι αμοιβές των Αιγυπτίων είναι ΚΑΤΩ από το μηνιάτικο του ανειδίκευτου -όπως καταγγέλουν το πολύ ν’αγγίξουν τα € 400! (Είναι και γκαντέμηδες: λίγο παραπάνω νά’περναν θα τους έπαιρνε στη ζεστή του αγκάλη ο κ. Τσίπρας..). Αλλά η υπο -πληρωμή τους ΔΕΝ συνιστά μηχανισμό. Συνιστά, θα έλεγε κανένας, παράνομη πραχτική απ’την πλευρά των εργοδοτών, που πρέπει να καταγγελθεί κλπ. κλπ.

Αράχ’τε έχει κι άλλο. Εκεί δηλαδή που επεμβαίνει το κράτος με τους νόμους του για να τσακίσει τη ζωντανή εργασία..

Το 2004 ψηφίστηκε ο ν. 3232 (ΦΕΚ 48/Α/12.2.2004 -όπως βλέπετε πρόκειται για ένα από τους τελευταίους νόμους που έβγαλε το ΠαΣοΚ). Με το νόμο αυτό εντάχτηκαν στην κύρια ασφάλιση του ΟΓΑ περίπου 100,000 μισθωτοί και ανειδίκευτοι εργάτες στον πρωτογενή αγροτικό τομέα. Η ρύθμιση αφορά εργάτες γης, αλιεργάτες, βοσκούς κλπ. οι οποίοι έκτοτε θεωρούνται κατά κύριο επάγγελμα αγρότες. Με μια πρώτη ματιά η ως άνω ρύθμιση είναι ευεργετική για τους εργοδότες καθώς τους απαλάσσει από το κόστος καταβολής των ασφαλιστικών εισφορών στο ΙΚΑ – για όσους και όποτε τις κατέβαλαν. Αλλά η ταξική βαρβαρότητα της ρύθμισης βρίσκεται αλλού: στο ότι θεωρούνται -βάσει νόμου και τα σκυλιά δεμένα -και οι εργάτες γης κλπ. «κατά κύριο επάγγελμα» αγρότες.

Αυτό ξέρετε τί σημαίνει; Ότι μολονότι ΔΕΝ έχουν δικό τους καϊκι, γενικότερα δική τους εκμετάλλευση, μολονότι η φύση της εργασίας τους είναι εξαρτημένη, και μολονότι ο τρόπος που δουλεύουν, τα ωράρια, η φύση της εργασίας τους ρυθμίζεται αποκλειστικά από τον εργοδότη, για τους ίδιους δεν έχουν θέση εφαρμογής οι διατάξεις του εργατικού δικαίου. Μ’άλλα λόγια ούτε αποζημίωση υπερωρίας δικαιούνται, ούτε ένσημα, ούτε Κυριακές και αργίες, ούτε καν αποζημίωση απόλυσης. Πρόκειται για ένα κομμάτι της ε.τ. της χώρας μας ολοκληρωτικά στο έλεος της κερδοφορίας των εργοδοτών!

Ανεμπόδιστα επομένως κάθε καϊκτσής μπορεί να ξεζουμίζει το αλλοδαπό πλήρωμά του και 18 ώρες την ημέρα, βάζοντάς τους να κάνουν ό,τι δουλειά πάνω στο καϊκι θέλει, πληρώνοντάς τους όσο θέλει και..στην παραμικρή κουβέντα από κάτω να απαντάει με απολύσεις: απολύσεις που σε άλλη περίπτωση θα ήταν παράνομες, αλλά για τους «κατ’επάγγελμα αγρότες» κάτι τέτοιο δεν προβλέπεται – είναι όλοι «αφεντικά» προφανώς.

Βάλ’τε σαν κερασάκι στην τούρτα και κάτι κυκλώματα που διαχειρίζονται μέσα από τις Περιφέρειες τις διαδικασίες μετάκλησής τους και ιδού η εικόνα: το ελληνικό κράτος έχει στήσει με τον πιο τέλειο τρόπο τη μηχανή εκμετάλλευσης – με όρους γαλέρας – ενός κομματιού της εργατικής τάξης, το οποίο δεν έχει φωνή και δεν μπορεί να βρει το δίκιο του, με όρους έστω κειμένων νόμων.

Ίσως οι πιο παρατηρητικοί να έχετε κάποια ένσταση: «ναι ρε φίλε, αλλά το ίδιο ισχύει για όλους τους εργάτες γης, Έλληνες και ξένους». Προφανώς. Δεν στέκομαι στη ρατσιστική πλευρά του ζητήματος. Μόνο που αν οι 100,000 που αφορά συνολικά η πιο πάνω ρύθμιση ήταν Έλληνες θα είχαν σηκωθεί ήδη από το 2004 οι πέτρες. Βλέπετε οι ελληνικές κυβερνήσεις ξέρουν πολύ καλά τί γίνεται: ξέρουν ότι στα χωράφια, τα καϊκια, τα θερμοκήπια κλπ. δουλεύουν κατά 90%+ αλλοδαποί εργαζόμενοι. Ξέρουν ότι από αυτούς, περιτπώσεις όπως των Αιγυπτίων που «καλύπτονται» από διακρατική σύμβαση είναι μειοψηφία. Και ξέρουν ότι μ’αυτό τον απάνθρωπο τρόπο χτίζουν συμμαχία με τους μικρούς ή μεγάλους τσιφλικάδες της χώρας: οι καϊκτσήδες της Κρήνης λέει, έχτισαν μικρούς στόλους τα τελευταία χρόνια μ’αυτά και μ’αυτά, όταν δε έρχεται ο Πρωθυπουργός στη Θεσσαλονίκη, καμαρώνουν ότι πάνω στα δικά τους καράβια κάνει τη θριαμβική του είσοδο στην πλατεία Αριστοτέλους (αν θυμάστε από τις τηλεοράσεις δηαλδή, πώς έρχονται στις προεκλογικές τους ομιλίες..).   

Έχουμε και λέμε λοιπόν: 1) η διακρατική συμφωνία που, με ευθύνη και της Αιγυπτιακής κυβέρνησης, στέλνει στην Ελλάδα σύγχρονους δούλους 2) η ελληνική νομοθεσία που απαλείφει κάθε δικαίωμα για τους εργαζόμενους στον πρωτογενή τομέα της αγροτικής παραγωγής, και αναπόφευκτα : 3) η σχεδόν απόλυτη προτίμηση των Ελλήνων μεγαλοαγροτών σε αλλοδαπούς εργαζόμενους.

Όχι. Το ζήτημα δεν είναι ότι «παίρνουν δουλειές». Το ζήτημα είναι ότι οι καπιταλιστές και το κράτος τους, τους κλέβουν με τον πιο βάρβαρο τρόπο. Δεν είναι ζήτημα «αντιρατσισμού». Είναι ζήτημα βαθιά ταξικό, πώς μεγεθύνεται η καπιταλιστική κερδοφορία. Και παράλληλα πως αυτό δεν βγαίνει προς τα έξω: χωρίς καμιά νομική κάλυψη, με την προσωρινότητα της παραμονής τους εδώ, οι εργαζόμενοι αυτοί κυριολεχτικά σκύβουν το κεφάλι και υπομένουν.

Αν και, για να γυρίσω στη Μανωλάδα, φαίνεται ότι τα όρια της υπομονής έχουν εξαντληθεί..

Επόμενη σελίδα: »