Μαρτίου 2009


..και δεν καταλαβαίνω τίποτα. 25 χρόνια μπάλλα βλέπουμε και ξερουμε τί γίνεται. Και ξέρουμε πότε ο άλλος είναι καλύτερος και πότε όχι. Και ξέρουμε επίσης πότε μια σφυρίχτρα ευθύνεται αποκλειστικά ή όχι για το όποιο αποτέλεσμα.Και ξέρουμε οι «αιώνιοι πρωταθλητές» πως γίνονται.Και «αιώνιοι» και «πρωταθλητές».

Κι επίσης ξέρουμε τί σημαίνει να είσαι ο Ολυμπιακός. Από τα χρόνια του Γουλανδρή – και ακόμα πιο πριν που τα λένε οι παλιοί. Οι διάφοροι «αθλητικογράφοι» που μας γράφουν -δεν είναι πολλοί ευτυχώς – για το χτεσινό ματς ΟΣΦΠ – ΠΑΟΚ προσπαθώντας να αποδείξουν ότι με 9 ο ΠΑΟΚ «ζόρισε» περισσότερο τον Ολυμπιακό (ναι κορίτσια: ταχτική του Σάντος ήταν οι σκόπιμες αποβολές Κοντρέρας -Ίβιτς..) έχουν δίκιο να ελπίζουν ότι μια μέρα θα αναλάβουν είτε διευθυντές σε αθλητική εφημερίδα είτε διευθυντές στα αθλητικά καναλιού. Οι διάφοροι επαρχιώτες που γίνονται γάβροι μπας και χαρούν στη μίζερη φτωχοζωή τους έχουν δίκιο να καμαρώνουν για τους τίτλους -εδώ κι οι πρεζάκηδες καμαρώνουν που την πίνουν. Ο Σωκράτης κι ο Θεοδωρίδης έχουν δίκιο που πουλάνε αφ’υψηλού υφάκι και τσαμπουκά σε κάθε αγώνα -θα τους πειράξει κανένας; Και δεν εννοώ σφαλιάρες. Εννοώ φτύσιμο και περιφρόνηση και όχι άμεση ή έμμεση δουλοπρέπεια.

Όλοι αυτοί έχουν δίκιο. Στη μπάλλα φαίνεται πολλών ο χαρακτήρας. Στη μπάλλα που την παρακολουθείς για να γουστάρεις και για κανένα άλλο λόγο. Και στη μπάλλα που είναι άθλημα, και ακόμα κι αν ασχολείσαι επαγγελματικά μ’αυτήν οφείλεις να προστατέψεις το κύρος και την ομορφιά του αθλήματος καθεαυτή -που αν μη τι άλλο έχει να κάνει στο δικαίωμα όλων να νικήσουν: είτε είναι ο Πανσερραϊκός, είτε η Διναμό Τιφλίδας είτε η Λίβερπουλ. Έχουν δίκιο λοιπόν, γιατί η ξεφτίλα, η βλαχομαγκιά, το γλύψιμο στον από πάνω, το πισώπλατο χτύπημα, η πουστιά εν τέλει ΝΑ ποια είναι η κυρίαρχη ιδεολογία του ελληνικού καπιταλιστικού σχηματισμού από το ’49 ως τώρα. (τουλάχιστον…).Κι όλ’αυτά συμπυκνώνονται στην κουλτούρα της «μεγαλύτερης» ομάδας του ελληνικού καπιταλιστικού σχηματισμού. Από τότε που οι σερβιετόχρωμοι αποκήρυσαν τους ΕΑΜοβούλγαρους παίχτες τους.

Και όχι, διαχωρισμό οπαδών διοίκησης δεν καταλαβαίνω. Πότε η φάρα των γαύρων συγκρούστηκε είτε με Γουλανδρή, είτε με Νταϊφά, είτε με Σαλιαρέλη είτε με Κόκκαλη; Ποτέ.

α και γαμηθείτε αποτυχημένοι…

Υ.Γ. Μόνο αυτός ο Βαλβέρδε φαίνεται να έχει λίγο τσίπα.. Είπε το άτομο «Όποιος χτυπάει πρέπει να τρώει κάρτα είτε παίζει στον Ολυμπιακό είτε όχι». Ακριβώς. Γι’αυτό και ο Λεμονής πρέπει να ετοιμάζει πλάνα για το καλοκαίρι ήδη..

Εντάξει, έπαθα τρομερή πλάκα. Δηλαδή ούτε που σκέφτηκα να αλλάξω κανάλι όταν πήρα χαμπάρι ότι τα πλάνα του Ξηρού που έδειχνε στον Αντέννα αφορούσαν σε συνέντευξη της Αλίθια Ρομέρο στην Τατιάνα Στεφανίδου.

(Δηλαδή τώρα, η φράση «Η Αλίθια Ρομέρο στην Τατιάνα Στεφανίδου» εσάς πώς σας φαίνεται?).

Για να είμαι ειλικρινής η πρώτη μου σκέψη ήταν πως πρόκειται για κανένα βρώμικο κόλπο να συνδέσουν την 17Ν με αυτούς τους σέχτες και ξέρωγω. Να «αγιοποιήσουν» τη 17Ν σαν επαναστατική οργάνωση επίσης μου πέρασε -αλλά λιγότερο, μια και γι’αυτού του είδους τις δουλειές υπάρχουν έγκριτοι εναλλαχτικοι δημοσιογράφοι με μεγαλυτερο κύρος στους διάφορους «χώρους» , και όχι η Τατιάνα. Έκατσε ακόμα στο μυαλό μου -όχι στην πολυθρόνα στο σαλόνι πάντως, σ’ένα σκαμνάκι στη γωνιά της κουζίνας ένα πράμα – η υποψία περί συνδιαλλαγής του Ξηρού -ή της 17Ν -με το κράτος (δεν ήξερα πού το πάει η εκπομπή..). Και, έξω απ΄την κουζίνα, ανεμοδαρμένη, μια άλλη υποψία: ότι κάπως γυρεύει η Ρομέρο (η Αλίθια αν προτιμάτε ) να κερδίσει τις εντυπώσεις απ’το κοινό της Τατιάνας, τρέχα γύρευε γιατί εν’όψει Αρείου Πάγου ενδεχομένως.  Τέλος πάντων, οι πρώτες εντυπώσεις αυτό το ρόλο παίζουν: να είναι πρώτες. Στο ζουμί…

Το ζουμί ρε σεις, ήταν ότι μια γυναίκα στέκεται και υπερασπίζεται τον άντρα της. Αυτόν που επέλεξε να παντρευτεί και να δέσει τη ζωή της μαζί του. Τέλος. Μια παραλλαγή δηλαδή των εκπομπών που συνήθως κάνει η κα Τατιάνα. Ανθρώπινες ιστορίες -όπως ξερωγώ η κυρία του Πασχάλη με το εξώγαμο κλπ.   Α, και παρεμπιπτόντως μια διαφημισούλα εκεί στο βιβλίο του Ξηρού που εξέδωσε η Ρομέρο.  Όπως λοιπόν πάνω κάτω όλες οι εκπομπές της, με αφορμή ωστόσο κάτι που δεν συμβαίνει στη διπλανή πόρτα, αλλά τη δράση μιας σκοτεινής οργάνωσης μπλεγμένης σε εξίσου σκοτεινούς μηχανισμούς και δραστηριότητα. «Δύσκολη» για μεσημεριανή εκπομπή η αφορμή αλλά το περιεχόμενο, ολωσδιόλου συμβατό για το λαό της μεσημεριανής ζώνης -που εκών άκων συγκαταλέχθηκα κι εγώ Τρίτη μεσημέρι…  

Θέλω να πω δηλαδή ότι η Ρομέρο δεν στάθηκε ως πολιτικό πρόσωπο στην Τατιάνα.Εντάξει είπε εκεί ότι στην Ελλάδα δεν υπάρχει δημοκρατία κλπ. πλην όμως όλα αυτά στο λάιτ μοτιφ ότι «ήταν ο άντρας μου στα ψυχοφάρμακα» και «γνώρισα το πρόσωπο της εξουσίας γυμνό». Σωστά αμφότερα. Πλην όμως το κλίμα ήταν μια ταλαιπωρημένη γυναίκα που βγάζει τον πόνο της. Εντάξει, ταλαιπωρημένη είναι, πόνο έχει, βγαίνει στα κανάλια. Ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία.

Ε, λοιπόν δεν τό’πιασα το θέμα: αν πήγαινε η Αλίθια, πατώντας στο ότι η ίδια καταγράφηκε ως μια συμπαθητική αμέτοχη φυσιογνωμία της υπόθεσης 17Ν, να «λειάνει» κάποιες πλευρές της υπόθεσης και παλεύοντας εκεί πέρα να δικαιώσει το πολιτικό προφίλ της οργάνωσης θα το καταλάβαινα. Και θα έριχνα τα μπίνελα περί συνδιαλλαγών, να ποιοι είναι και τέτοια. Αλλά αυτό;

Μην το παρεξηγείτε. Ο καθένας έχει δικαίωμα να κάνει ότι νομίζει. Αν η Αλίθια πίστεψε ότι έτσι προσφέρει στον άνθρωπο που αγαπάει, ο R5 είναι ο τελευταίος που του πέφτει λόγος. (Βεβαίως, ήταν και λίγο αφελής: διότι ένας δημοσιογράφος, ειδικός περί «τρομοκρατίας» και βάλε, άρχισε τις περίεργες ερωτήσεις για το αν είχε πάρει πρέφα τον Γιωτόπουλο, ή αν θυμόταν που είχε τραυματιστεί ο Ξηρός , και «τί γνώμη έχει ο Σάββας για τα τυφλά χτυπήματα της νέας γενιάς τρομοκρατών» και τέτοια. Δηλαδή, άραγε περίμενε ότι όλο στο τραλαλά θα ήταν η εκπομπή;).

 Απλά… αναρωτιέμαι για την πολιτική γύμνια της φάσης. Δηλαδή λες ότι ο καπιταλισμός θέλει ανατροπή, έτσι; Και -αφήνω στην άκρη την κουβέντα πώς γίνεται αυτό, από τον Μαρξ ως σήμερα τραβάει πολύ σε μάκρος – παίρνεις εκεί το κουμπούρι και αρχινάς. Δεν έχεις ρε φίλε υπόψη πως ο καπιταλισμός λειτουργεί ΚΑΙ μέσα από εκπομπές τύπου Τατιάνας (κι όχι μόνο); Κι ότι αν αυτοί σου δίνουν βήμα είναι για να κάνουν τη δουλειά τους; Να νομιμοποιηθούν ως «δημοκρατικοί» και να σε βγάλουν εσένα ακόμα πιο αποκρουστικό στο μέσο τηλεθεατή που απλά θα κάνει το συνειρμό «αντί να καθαρίζουν κόσμο δεν φτιάχναν ένα κανάλι»; Πολιτικά δηλαδή, αυτό που παλεύεις («παλεύεις» αν θέλετε) να ανατραπεί δεν εμπεριέχει και ιδεολογικούς μηχανισμούς όπως η ΤιΒι;

Θα μου πείτε, ρε μεγάλε η Αλίθια βγήκε στην τηλεόραση για να πεί άλλα πράγματα και όχι για να διακηρύξει την επαναστατική της ιδιότητα. Όμως με κάτι τέτοια δεν αναιρείται η όποια επαναστατική ιδιότητα; Όταν μετατρέπεις σε θέαμα μια ιδιωτική σχέση – την οποία η κα Τατιάνα την είχε ξετινάξει το 2002 από τις εκπομπές της  – με ελάχιστες δημόσιες προεκτάσεις (δηλαδή τί σχέση είχε η γκόμενα του Ξηρού με τη δράση της οργάνωσης;) δεν παίζεις στο παιχνιδι του συστήματος που θες να ανατρέψεις , παρέχοντάς του ιστορίες αποκοιμίσματος του κοσμάκη;  

Δεν ξέρω. Απόρησα πολύ με την όλη ιστορία, δεν περίμενα κάτι ιδιαίτερο από την κοπέλα αυτή (πολιτικά εννοώ) πάντως και τόσα κιλά αφέλειας επίσης δεν τα περίμενα από κάποιον που όντως αντίκρυσε κατάματα την κρατική καταστολή σ’όλο της το τρομοκρατικό εύρος.

Τη συμπάθειά μου πάντως την κέρδισε -αν έχει αυτό την παραμικρή σημασία..