Ιανουαρίου 2009


like a bad girl should

like a bad girl should

 Ρε συ R5. Μια φορά είχα βγει με τη Bettie Page. Αλήθεια.

Έχει τώρα πέντε – έξι, ναι έξι, χρόνια. Φλεβάρης μήνας, σαλονικιώτικος, υγρασία, πέτσινα, κάμελ άφιλτρα και εξεταστική. Την πήρα τηλέφωνο κατά τις εννιά. Δεν μου απάντησε.

 Μου τηλεφώνησε ύστερα από λιγο.
«Γειά, σόρι για πριν αλλά έχει έρθει η μάνα μου, καταλαβαίνεις.. Τί γίνεται;»
«..Καλά. Σε μια ώρα στου Αλέκου, μπορείς;»
«…»
«Μπορείς;»
«..Να..Σε μια ώρα..Μιάμιση πειράζει; Πρέπει να.. δηλαδή..δεν έχω βγει απ’το σπίτι όλη μέρα και..» » Σε μιάμιση.Θα σε περιμένω»

Μπήκε. Σε μία ώρα και κάτι. Βαμμένη, στολισμένη, γελαστή.Και, άκου να δεις, κράταγε ένα λουλούδι στο χέρι. Λευκό. Γαρύφαλλο, τριαντάφυλλο θα σε γελάσω. Απ’αυτά που πουλάνε οι Μπαγκλαντέζοι.
«Εσύ δε σκέφτηκες να μου φέρεις, οπότε σού φερα εγώ».
Έπινα ένα μαύρο ουίσκι που βρωμάει γρασσίδι. Black Bush.Κάπνιζα σαν αράπης. Άκουγα Cramps. Γενικώς ήμουν έτοιμος να το βάλω στα πόδια. Ευτυχώς άρχισε να μιλάει. Ο τάδε έτσι, η δείνα αλλιώς, διαβάζω πολύ εσύ;, σου πάει το πουκάμισο, καιρό έχω νά’ρθω , δεν πολυβγαίνω κανα δυο βδομάδες τώρα, χάρηκα που με πήρες, άντε γειά μας..
«Γιατί ήρθες;». Ήδη άκουγα τη φωνή μου σαν να μίλαγε άλλος.
Χαμογέλασε. «Γιατί μου είπες…» και κοίταξε το σουβέρ. Με ξανακοίταξε. Στα μάτια, γαμώτο..
«Και γιατί σου είπα νά’ρθεις;».Μάλλον θα τό’πα με τη μεγαλύτερη διαθέσιμη φυσικότητα..
«Μα για νά’ρθω…».Το να το τόνισε. Και μετά μ’έπιασε το πρόσωπο και με ξανακοίταξε στα μάτια. «Δε σου παν οι γρίφοι ξέρεις..».
«Δεν υπάρχουν γρίφοι», είπα κι έκανα την κίνησή μου. Χύθηκε το ποτό της πάνω στο παντελόνι της, και πάνω στο δικό μου, αλλά δεν ξεκολλήσαμε. Τραβήχτηκε μετά.
«Ξέρεις.. Είναι και η…». Μμμ..ναι. «Η». Η κολλητή της. Που θέλει να είμαστε μαζί. Που θέλω να είμαστε μαζί. Που κι η ίδια η Bettie δούλεψε για να μάθουμε ότι θέλουμε να είμαστε μαζί.
«Σ’εχουν ζωγραφισμένη εδώ..» της κάνω. Απορεί -θα πρέπει να νομίζει ότι θα πω κάτι μεγαλεπήβολο. Της γνέφω με τα μάτια πάνω από τον ώμο. Γυρνάει, βλέπει τη ζωγραφιά στον τοίχο και ξεραίνεται στο γέλιο. Είναι η ίδια ναι, φοράει ένα φουρό ροκαμπίλικο και κρατάει μια σημαία – σκακιέρα. Δίνει το σήμα για μια κούρσα hot rod..
«Μα πώς σού’ρθε» γελάει ακόμα. «Τί να μού’ρθει. Εσύ δεν είσαι; Σε ήξερα πριν σε γνωρίσω. Στό’χα πει. Και να, από πού..». Σοβαρεύει. «Μιλάς σοβαρά έτσι;»
«Πολύ».
Έκλεισε τα μάτια κι έσκυψε θεατρινίστικα. Κανα δυο δευτερόλεπτα. Ή κανά δυο χρόνια. Ήμουν έτοιμος για τα πάντα. Περίπου δηλαδή. Δηλαδή, να μη σου λέω μαλακίες, δεν ήξερα τί μου γινόταν πλέον.  Σήκωσα το χέρι για να παραγγείλω.
«Ασ’το. Πάμε να φύγουμε.»
«Παμε αλλού;». «Πάμε σπίτι μου.»
Με κρατάει από το χέρι και βγαίνουμε στον κωλόκαιρο. Η ομίχλη κάνει τα φώτα κίτρινα, όχι φωτεινά, κίτρινα αυτό το αρρωστιάρικο χρώμα που’χουνε στις καρτ ποστάλ. Το πεζοδρόμιο γλιστράει. Κάνω πως σκοντάφτω και κρεμιέμαι πάνω της, αυτή με σφίγγει και κάνει πως με κρατάει.

Βλέπω τη Μητροπόλεως Sans Elysee. Τα ταξί λιμουζίνες. Σταματάμε. Την αγκαλιάζω.Με φιλάει και γελάει. » Αύριο δεν θα θυμάσαι τίποτα, σε πάω στοίχημα..». Μούγκρισα. Θα το χάσεις.
Ο ταξιτζής παίζει μια εκπομπή για μπάλλα. Εμείς ακούμε το ντουετάκι του Marvin Gaye με την Tammi Terrel «Ain’t No Mountain High Enough». Πιάνω να το τραγουδίσω , μου κλείνει το στόμα «φτάσαμε , σκάσε..».Ανεβαίνουμε στο σπίτι της…

Τ’αλλο πρωί, ξύπνησα κατά τις έντεκα. Βρώμαγα οινόπνευμα, το κεφάλι μου έβραζε, και ήμουν ολομόναχος. Σύρθηκα στο μπάνιο, μετά στην κουζίνα, πάνω στο ψυγείο βρήκα ένα σημείωμα «Καλημέρα. Είμαι σχολή. Όταν φύγεις κλείσε καλά την εξώπορτα -φιλιά!».
Είχε καφέ έτοιμο. Ήπια μια γουλιά και ξανασύρθηκα στο δωμάτιό της να ντυθώ. Ένα κουκλίστικο δωμάτιο. Τα βιβλία τακτοποιημένα με σειρά αλατιέρας: απ’το ψηλότερο στο χαμηλότερο. Φωτογραφίες με τις φίλες της (ναι..και μ’ «εκείνη»..). Με τους γονείς. Κάτι κουκλάκια -ένας καραγκιόζης κρεμασμένος στο πάνω ντουλάπι. «Δώρο για ένα πρώην» – θυμήθηκα που μου είπε. Γαλάζια σεντόνια, μπλε μαξιλαροθήκες. Ένας Λένιν στο γραφείο..
Ακόμα και τα ρούχα μου ήταν διπλωμένα πάνω σε καρέκλα.( Πόσες ώρες κοιμάμαι);
Ντύνομαι. Δεν έχω τσιγάρα. Ρίχνω μια ματιά βλέπω ένα πακέτο GR τ’αρπάζω. Λες να το σκέφτηκε κι αυτό;
«Η Bettie Page διαβάζει Λένιν» μονολόγησα. Χαμογέλασα κι έψαξα τη δισκοθήκη της. Κάτι Λοϊζοι, συλλογές rave, κάτι κλαρίνα, μια Βανδή.
Θα την περιμένω το μεσημέρι. Δεν θα κουνήσω ρούπι. Δεν θα ξανακαπνίσω. Δεν θα ξαναπιώ. Θα πάρω πτυχίο. Θα πάρω δίπλωμα. Θα γίνω πλούσιος, θα την πάω ταξίδι -Ιταλία, Γένοβα. Ή Φλωρεντία. Θα ζητήσω συγγνώμη από «την» , θα ζητήσω συγγνώμη απ’όλο τον κόσμο, θα γίνω ένας καλύτερος άνθρωπος.
…Βγήκα να πάρω τσιγάρα. Κι εφημερίδα.Έκλεισα καλά την πόρτα πίσω μου. Ήπια ένα καφέ ακόμα και πήγα για φαγητό. Πήρα κανα δυο τηλέφωνα βρήκα τους άλλους «τί έκανες χτες;» , «Κοιμήθηκα νωρίς..». «Άσε ρε, αφού πέρασα απ’τον Άλεξ, κι είπε ότι ήσουνα με γκομενάκι. Την ξέρουμε;» «Ναι ρε..η Bettie ήτανε..». «Για δε λες ρε;», «Ωχού, είπα: κοιμήθηκα νωρίς…»
Πέρασε κανάς χρόνος. Δύο. Μου έστειλε μήνυμα ένα ξημέρωμα. «Στό’χα πει ότι θα το ξεχάσεις…». Αυτό και μόνο. Δεν έχει δίκιο. Αλλά άντε τώρα να εξηγείς…».

(Υ.Γ. Για την Bettie Page της φωτογραφίας διαβάστε εδώ )

μια πολύτιμη συσκευή για να μη τρώτε παπάΒασικά το θέμα είναι σοβαρό: ΜΗΝ μένετε σπίτι. Ή, αν μείνετε , φροντίστε να κάνετε κάτι. (Αν μείνετε μόνος. Ή μόνη.Γι’αυτό το ενδεχόμενο μιλάω.)Ήτοι, και όλως ενδειχτικά: διαβάστε κάτι, δείτε καμιά ταινία, ακούστε κανά δισκάκι ( το «suddenly comes..» των Closer είναι μια καλή επιλογή), φροντίστε τους ηλικιωμένους γείτονες, μάθετε να μαγειρεύετε, καθαρίστε τα πιάτα, κοιμηθείτε. Πάντως ΜΗΝ repeat ΜΗΝ κάνετε τη μαλακία να ανοίξετε τηλεόραση σε εκπομπές τύπου οι Πύλες του Ανεξήγητου, του Ανεκδιήγητου ή/και του Απανδόκευτου. Μιλάμε θα φωλιάσουν στο κεφάλι σας μηρμύγκια που κατατρώγουν τα εγκεφαλικά κύτταρα. Θα μετατραπείτε σε ψηφοφόρο του ΛΑΟΣ, θα αρχίστε να ψάχνετε αποκρυφιστικά σύμβολα στα καπάκια των βώθρωνε, θα φοράτε κοτλέ κοστούμια με γυαλιστερά μωβ πουλόβερ, θα σας πέσουν τα μαλλιά ολούθε εκτός από τα πλάγια αριστερά του κεφαλιού, οπότε και για να γεμίσετε την καράφλα θα τα αφήνετε ακούρευτα δυο χρόνια για να τα απλώνετε με φάλτσο πάνω στο κρανίο.You have been warned!

Είδα πριν κάτι μέρες μια τέτοια εκπομπή. (..ήμουν κομμάτια βασικά και κουτουλούσα,και δεν με πέρασε απ’το μυαλό τίποτ’άλλο για να κάνω). Εκπομπή που «ανέλυε» την Ατλαντίδα. «Ανέλυε» τρίχες κατσαρές, διάφοροι εκεί περίεργοι, ενορχηστρωμένοι από έγκριτο δημοσιογράφο έλεγαν ό,τι τους κατέβαινε στην κράνα μιλάμε.Τα πάντα όλα δηλαδή: ότι η Ατλαντίδα ήταν μια πανίσχυρη αυτοκρατορία που πολέμησε με τους Έλληνες το 9000 π.Χ. Ότι ήταν τόσο ανεπτυγμένοι που χρησιμοποιούσαν πυρηνικά όπλα. Ότι , προφανώς, για να έχουν πυρηνικά όπλα παναπεί δεν ήταν από αυτό το πλανήτη αλλά εξωγήινοι. Ότι όλοι αυτοί οι εξωγήινοι τα έκαναν όλα στάχτη και μπούρμπερη στον πλανήτη, αλλά όλο και κάποιοι γλίτωσαν οι οποίοι στη συνέχεια εφτιαξάν τους αρχαίους πολιτισμούς οι οποίοι επίσης είχαν «μυστηριώδεις» δυνάμεις τις οποίες ωστόσο -εδώ είναι το ζουμί -οι κακοί (απροσδιόριστοι σκοτεινοί τύποι) μας τις κρύβουν (δηλ. όχι από μένα και σας, αλλά από τους «ερευνητές» αυτούς οι οποίοι ωστόσο μελετώντας «κρυμμένα» κείμενα που οι ίδιοι αποκρυπτογράφησαν μας αποκαλύπτουν την αλήθεια) για να μας κρατάν υποταγμένους. (Σε τί;).Ότι τέλος, αυτοί οι τύποι ναι μεν, έφτιαξαν εκεί πέρα μια πυρηνική καταστροφή αλλά επέζησαν αυτής μπαίνοντας σε διαστημόπλοια τα οποία από τότε επισκέπτονται τον πλανήτη (και είναι τα U.F.O.).Kαι, οι αρχαίοι Αιγύπτιοι, ήταν πολύ μυστήριοι τύποι και γνώριζαν πολλά απ’αυτά διότι έφτιαξαν τις Πυραμίδες μ’ένα τέτοιο τρόπο που να φαίνονται από ψηλά και ίσως να είναι πρωτόγονοι διαστημικοί σταθμοί. Τί ίσως δηλαδή, μάλλον. Τί μάλλον στάνταρ (ρε τα πάντα όλα λέμε!)

Ο παρουσιαστής βοηθιέται από δυο τσακάλια δημοσιογράφους(..καλά δεν είμαι και στην Επιτροπή Μητρώου της ΕΣΗΕΑ εκεί, δεν μπορώ να σας το βεβαιώσω..), οι οποίοι κάνουν καίριες παρατηρήσεις. Π.χ. βγαίνει κανάς καθηγητής Πανεπιστημίου εκεί τρέμοντας από τους μεγατόνους συσσωρευμένης ηλιθιότητας να πεί κάτι , με στοιχειώδη συνέπεια στην επιστήμη του δηλαδή, και τον βάζουν στη θέση του:»μα, ο κύριος Τάδε έχει κάνει δεκαετίες έρευνες το λέει αυτό με στοιχεία». Στοιχεία του τύπου «Μα γιατί άραγε τον Ωκεανό βαφτίσανε οι αρχαίοι Ατλαντικό» και τέτοια. Ή γιατί αν διαιρέσεις το ύψος της Πυραμίδας της γκίζας με την απόσταση από το φεγγάρι βγάζεις έναν άρτιο αριθμό.Ή, γιατί να φτιάχνουν οι αρχαίοι Αιγύπτιοι πυραμίδες και όχι ξερωγώ κύκλους.

Μιλάμε για τεκμηρίωση όχι μπαρμπούτσαλα..

Τώρα να σας πω την αλήθεια μπροστά δεν ήμουνα. Μπορεί κάποτε εξωγήινοι να έκαναν πυρηνικό πόλεμο στη Γη. Ή μπορεί οι αρχαίοι Έλληνες να ήταν εξωγήινοι. Ή μπορεί η Μαρία η Μαγδαληνή να είναι θαμμένη στο υπόγειο του μουσείου του Λούβρου (από άλλο άνέκδοτο αυτό), ο μαρμαρωμένος βασιλιάς να είναι θαμμένος στην ΑγιαΣοφιά και να περιμένει να αναστηθεί και ο Έλβις να ζει σ’ένα χαμπουργκεράδικο στη Witchita του Kansas.

Βασικά στην ανακριτική υπάρχει μια αρχή. Παλιά όσο και οι πυραμίδες της Αιγύπτου -να μη σας πω και πιο παλιά απ’το Χαμμουραμπί το Βαβυλώνιο εκεί που νομοθέτησε πρώτος. Και άρα πρώτος, λέω εγώ, θα έφτιαξε αστυνομία. Ότι η πιο λογική εξήγηση για ένα έγκλημα είναι κι η πιο πιθανή. (Ναι, σαφώς, υπάρχουν και δικαστικές πλάνες και τέτοια, μιλάμε για το σύνηθες). Μ’άλλα λόγια αν κάποιος που του χρώσταγε λεφτά ο R5 βρέθηκε πυροβολημένος πρώτος ύποπτος είναι ο R5. Αν τυχαίνει και ξέρει σκοποβολή είναι αρκετά πιθανό. Αν δεν εξηγεί πού ήταν όταν έγινε το κάκό, ακόμα πιο πιθανό. Αν μια σειρά ακόμα τεκμήρια επιβεβαιωθούν (βαλλιστικές και τέτοια) δεν χωρά συζήτηση.

Παναπεί: οι αρχαίοι Αιγύπτιοι έφτιαχναν πυραμίδες. Τεράστιες σε όγκο με πολυδάπανη – και εξαιρετικά δύσκολη -μεταφορά και επίσης πολυδάπανη και εξαιρετικά δύσκολη κατασκευή. Πράγματι, αν οι αρχαίοι Αιγύπτιοι έδιναν στην «Ραμσής και Υιοι Κατασκευαστική Ο.Ε.» την εργολαβία ούτε στα μπετά δεν θά’φταναν. Μήπως ήταν εξωγήινοι με μυστικές γνώσεις και μαγικές δυνάμεις; Ή μήπως ήταν δυνατό κράτος, έπιαναν χιλιάδες σκλάβους και τους έβαζαν να χτίζουν θεώρατα κτίρια; Χωρίς να τους νοιάζει αν ζήσουν ή αν πεθάνουν οι σκλάβοι -διότι σκλάβοι ήταν ας πρόσεχαν;

Και μήπως έφτιαχναν πυραμίδες γιατί οι φύσει πυραμιδοειδείς αμμόλοφοι της ερήμου ήταν ο μόνος τεράστιος όγκος που αντίκρυζαν; Και μήπως βγαίνει ένας αριθμός διαιρώντας την απόσταση γης -φεγγαριού επειδή αυτή είναι η ιδιότητα της διαίρεσης -να βγάζει αποτέλεσμα; Και υπάρχουν άπειρες δυνατές διαιρέσεις που συμπίπτουν με άπειρες δυνατές αποστάσεις;  

Προφανώς ε;

Όλος αυτός ο μηχανισμός αποβλάκωσης που αποσκοπεί μου λέτε; Μόνο σε νούμερα τηλεθέασης και τέτοια; Ρε εδώ μιλάμε καταργείται η σχέση αιτίου -αιτιατού: ό,τι βλέπουμε δεν προέκυψε με μια λογική -μαθηματική αλληλουχία αλλά με εξωγήινους, λαιστρυγόνες, κύκλωπες. Γενικώς ό,τι σου κατέβει πες το -δεν υπάρχει πρόβλημα θα σε «νομιμοποιήσουμε» σαν «εναλλαχτικό ερευνητή». Οι θρησκείες είναι απίστευτα σοβαρότερες από κάτι τέτοιους.

Και ρε σεις, ήμαρτον, είναι τυχαίο ότι ο Άδωνις, ο Βελόπουλος κλπ. έχουν εκδοτικά που πουλάνε αυτά ακριβώς τα παραμύθια; Φτιάχνουν βλάκες για να τους ψηφίζουν, αυτό πιστεύω εγώ.

Έλα όμως που δεν είναι τόσο απλό. Γιατί αύριο ο ΛΑΟΣ μπορεί να διαλυθεί στα εξ ων συνετέθη -που λέει και η Παλιά Διαθήκη, άλλο μυστικιστικό κείμενο (τί με περάσατε δηλαδή..). Αλλά τα βιασμένα μυαλά μένουν. Δεν χρειάζεται να υπάρχει πολιτικός φορέας που να στεγάζει τον ανορθολογισμό. Αρκεί να σκέφτονται οι άνθρωποι παράλογα: αν πιστεύεις ότι οι αρχαίοι έλληνες ήταν εξωγήινοι  -επειδή..έτσι – πιστεύεις τα πάντα. Γενικώς ,δεν πιστεύεις ότι σε παίρνει να κάνεις τίποτα σε τούτη την κοινωνία. Κι αν αμα λάχει τα πράγματα ζορίζουν τρέχεις να βρεις τον οποιοδήποτε σαχλαμάρα φωνάζει περισσότερο για να νιώσεις ασφάλεια. «Τρόμος και αθλιότητα του Τρίτου Ραϊχ» φάση  – και δεν είναι απαραίτητες οι σβάστικες εν προκειμένω, απλά να κρατάς σφιχτά το τηλεκοντρόλ στο χέρι. Και νά’σαι φρόνιμος γενικώς.

Αλλά εντάξει. Κλείστε την τηλεόραση κι όλα μια χαρά θα πάνε. Πάτε να μάθετε τανγκο -πέφτουν οι γκόμενες πιο στάνταρ κι απ’τον Ίβιτς όταν τον κοιτάει ο αντίπαλος.

Ρε σεις..

Ορισμένα πράγματα φαίνονται αστεία αλλά είναι σοβαρά. Όπως π.χ. ο κύριος του Κόμματος της «αριστεράς» στο Βερολίνο λέει, που πήγε σε εκδήλωση εναντίον λέει της Χαμάς. Άμα οι τύποι δεν μπορούν να διακρίνουν ανάμεσα σε αμυνόμενο κι επιτιθέμενο ας κάτσουν σπίτι τους, κι ας την αφήσουνε την έρμη την αριστερά λέωγω..

ενότητα? με φώναξε κανείς?

ενότητα? με φώναξε κανείς?

Άλλα πάλι φαίνονται σοβαρά αλλά είναι αστεία. Όπως αυτά που άκουσα ότι είπε ο Γλέζος σε ακροατήριο του Κ.Ε.»Α». στην Αθήνα. Ο καλός κύριος Γλέζος, ο βουλευτής Επικρατείας του Παπανδρέα, ο εμπνευστής της ομάδας «Χάος» το ’69 κλπ. κλπ.

Υπάρχουν κι αυτά που είναι και φαίνονται αστεία. Όπως λέει το ότι είμαι σ’ένα βλογ «Ενότητασταμπλογκς» λέει, όπου είμαστε «όλοι μαζί» λέει ΚΚΕδες, ΣΥΡΙΖΑίοι και ξερωγώ.

Να σας πω πως το βλέπω και γιατί είναι αστείο: διότι πρώτον ο οποιοσδήποτε θέλει να μ’έχει στα λινκς του είναι πρόβλημά του. Ας είναι οπαδός του ΣΥΡΙΖΑ, του Πλεύρη, της Εύης Θώδη, του Σωκράτη Μάλαμα, του Άρη, η βασίλισσα της Αγγλίας ή ο πορτιέρης του Shark. Σεκεμέ καντάρ. Άμα γουστάρω τον βάζω κι εγώ στα λινκς μου, αν δεν όχι, κλπ. κλπ. Μάλλον κάτι θα βρίσκει στο βλογ μου για να μ’έχει λινκ, πού να ξέρω. Δεν πρόκειται να μου υπαγορέψει τί θα πω -όπως δεν πρόκειται και να μου πει αν θα βάλω μπάνερ τη ΛΔ της Κορέας για παράδειγμα.

Κι αν έχει τέτοιες αυταπάτες είναι κρετίνος ολκής.

Είναι αστείο, γιατί είναι αστείο να μιλάς για ενότητα στα βλογς.. «Ενότητα» απέναντι σε ποιούς; Ποιοι μας απειλούν εμάς τους βλογερς (που σιγά το συνάφι δηλαδή…); Και τί έχουμε να κερδίσουμε «ενωμένοι»; Και σε ποια βάση είμαστε «ενωμένοι»; Τί επιδιώκουμε με την «ενότητά» μας; Δεν ξέρω..απάντηση θα πάρω άραγες?

Απ’ότι βλέπω σε άλλα βλογς, μας «ενώνει» το ότι είμαστε «αριστεροί», λένε κάποιοι.

Μπα?

Και ποιος σας είπε ότι ο R5 θέλει να βλέπουν ότι γράφει μόνο αριστεροί -ή «αριστεροί » – και όχι οι πάντες? Γιατί ρε μάγκες μου ράβετε στενό κουστούμι δηλαδή; Και, κυρίως, γιατί δεν έχετε τη στοιχειώδη, αστική, ευγένεια -ή το στοιχειώδες προλεταριακό μπεσαλίκι -να με πείτε, ξέρεις φίλε έτσι κι έτσι θέλουμε να σε έχουμε σε μια λίστα που να τη λένε ενότητα στα βλογς κλπ. να σας ρωτήσω «ενότητα για τί πράμα», να μου απαντήσετε, να το συζητήσουμε κι αν συμφωνώ εντάξει, αν όχι από δω παν κι άλλοι;  Τί; Πολλά ζητάω;

Είναι αστείο τέλος και ως προβοκάτσια… Μα καλά τόσο αφελής είναι όποιος πιστεύει ότι με το να σουμάρει αυτοαποκαλούμενα αριστερά βλογς κάτω από ένα «ενότητα» θα παρουσιάσει μια «από τα κάτω» κίνηση υπέρ του Αλαβάνου και του Τσίπρα; Πρώτη δημοτικού είστε ρε σεις;

Τέλος πάντων. Όσοι μπαίνετε εδώ είναι με δικιά σας ευθύνη -πάντα -και σε ότι με αφορά όποιος έχει επιχειρήματα καλοδεχούμενος. Δεν κολώνω στην αντιπαράθεση – ούτε και σε χαρακτηρισμούς αμα λάχει, και ευκαιρίας δοθείσης οι ΣΥΡΙΖΑίοι που κάνουν τέτοιες πίπες μόνο την αισθητική μου προσβάλουν και τίποτα παραπέρα. Όπως και τα κινηματικά πορτοκαλί πουκάμισα του Τσίπρα με καφέ κοτλέ σακάκι – δηλαδή άμα γίνει επανάσταση ο τύπος είναι για τουφεκισμό μόνο και μόνο για τούτο..

Τίποτ’άλλο δεν έχω να προσθέσω και γράμματα γνωρίζω. Πάρ’τε κι ένα άσμα για νά’χετε να προβληματίζεστε ..

Τον – ίσως όχι και τόσο μακρυνό όσο φαίνεται -Νοέμβρη του 1792 , η Γαλλική επανάσταση είχε μπει στην πιο κρίσιμη φάση της: η μοναρχία είχε ανατραπεί , ο Λουδοβίκος 16ος – αφού είχε αποκαλυφθεί ότι σχεδίαζε πόλεμο της Γαλλίας με τις ευρωπαϊκές χώρες δήθεν για να «εξαγάγει» την επανάσταση, στην ουσία για να στρατιωτικοποιήσει τη Γαλλία και να ακυρώσει τις κατακτήσεις του ’89 από την πίσω πόρτα -είχε συλληφθεί, και στην Assemblee Nationale συζητούσαν την τύχη του. Το θέμα

Saint Juste

Saint Juste

 δεν ήταν απλώς τυπικό: ούτως ή άλλως ο βασιλιάς ήταν πολιτικά χρεωκοπημένος. Η πολιτική/ συμβολική διάσταση ήταν απείρως μεγαλύτερη. Είχε να κάνει με το «δικαίωμα» της επανάστασης να ασκήσει βία εναντίον των αντιπάλων της για να τους εξουδετερώσει. Έτσι τουλάχιστον το είδε ο Σεν Ζυστ:

Οι ίδιοι άνθρωποι που θα δικάσουν το Λουδοβίκο έχουν να θεμελιώσουν μια δημοκρατία.Εκείνοι που αποδίδουν οποιαδήποτε σημασία στη δίκαιη τιμωρία ενός βασιλιά δεν θα θεμελιώσουν ποτέ μια δημοκρατία..Δεν βλέπω μέση οδό: αυτός ο άνθρωπος πρέπει να κυριαρχεί ή να πεθάνει..Δεν μπορεί κανείς να κυριαρχεί αθώα..Κάθε βασιλιάς είναι αντάρτης και σφετεριστής..».Οι γέφυρες κόπηκαν, και η επαναστατική πολιτική ορίστηκε τελεσίδικα: το να είναι κανείς βασιλιάς είναι σφετερισμός. Είτε «καλός» βασιλιάς είτε «κακός».. 

Στις ίδιες συζητήσεις ο Ροβεσπιέρος ήταν πιο αναλυτικός:

Δεν υφίσταται δίκη στη συγκεκριμένη περίπτωση.Ο Λουδοβίκος δεν είναι κατηγορούμενος.Εσείς (σημ. R5: απευθύνεται στους αντιπροσώπους)δεν είστε, δεν μπορείτε να είστε τίποτε άλλο παρά πολιτικοί άνδρες και αντιπρόσωποι του έθνους.Ρόλος σας δεν είναι να καταλήξετε σε μια ετυμηγορία υπέρ ή κατά του συγκεκριμένου ανθρώπου. Ρόλος σας είναι να προσφέρετε ένα μέτρο δημόσιας σωτηρίας , να ασκήσετε μια πράξη εθνικής πρόνοιας. Ο Λουδοβίκος ήταν βασιλιάς και η Λαϊκή Πολιτεία θεμελιώθηκε: το περίφημο ερώτημα που σας απασχολεί έχει ήδη κριθεί με τις παραπάνω λέξεις.(…)Πράγματι, αν ο Λουδοβίκος μπορεί ακόμη να αποτελέσει το αντικείμενο μιας δίκης, τότε μπορεί ακόμα να αφεθεί ελεύθερος.Μπορεί ακόμη να είναι αθώος. Μα τί λέω; Τεκμαίρεται ότι είναι αθώος μέχρι να δικαστεί. Μόνο που αν ο Λουδοβίκος μπορεί να αφεθεί ελεύθερος, αν μπορεί να λογιστεί αθώος, τότε τί απογίνεται η επανάσταση;»

Η συζήτηση είναι τόσο παλιά – και τόσο σύγχρονη τελικά. Ποια τα όρια της επαναστατικής βίας; Άραγε πρέπει η επανάσταση – ως κυβέρνηση, ή ως διαδικασία -να αναζητά τη νομιμοποίησή της σε ρυθμίσεις δικαίου, και στην κουλτούρα δικαίου του καθεστώτος που ανέτρεψε; Ανατρέπουμε και καταστρέφουμε τις δομές του παλιού καθεστώτος ή μήπως ερχόμενοι στα πράγματα μας είναι πιο βολικό να ειρηνέυσουμε κάπως με το παλιό καθεστώς, και με μετριοπάθεια να πορευτούμε συμμαχώντας ίσως με τους πιο διαλλαχτικούς από τους πρώην;

Παίδες, η απάντηση είναι από την πλευρά του Σεν Ζυστ και του Ροβεσπιέρου: η επανάσταση δεν ετεροκαθορίζεται. Η επανάσταση είναι. Και λειτουργεί με πρώτο ( με μόνο) στόχο την επιβίωσή της και την ευόδωση των σκοπών της.  Αλλιώς δεν μιλάμε για επανάσταση. Μιλάμε γι’αυτό που με αφορμή το Μάη του ’68 χαρακτηρίζει ο Ζίζεκ , «δημοκρατική έκρηξη» οι οποίες «όχι μόνο είναι εύκολα προσβάσιμες σε αυτούς που βρίσκονται στην εξουσία,  εφόσον την «επαύριο» οι άνθρωποι ξυπνούν στην νηφάλια πραγματικότητα των σχέσεων εξουσίας που αναζωογονήθηκαν από το φρέσκο δημοκρατικό αίμα (και γι’αυτό το λόγο εκείνοι που βρίσκονται στην εξουσία λατρεύουν τις «εκρήξεις δημιουργκότητας», όπως τον Μάη του ’68). Συχνά, η οστεοποιημένη δημοκρατική διαδικασία στην οποία μένει προσκολλημένη η πλειοψηφία συνεχίζει να επιβιώνει σαν «νεκρό γράμμα».Αποτελεί τη μόνη διαθέσιμη άμυνα ενάντια στη βίαιη εφόρμηση των «ολοκληρωτικών» παθών του όχλου.»

Μ’ άλλα λόγια είτε είσαι με την επανάσταση και τη βίαιη αρετή της είτε είσαι με τις ενδοσυστημικές (εντός του Παλαιού καθεστώτος, που θάλεγαν οι σ/φοι γιακωβίνοι) «εκρήξεις» οι οποίες νομιμοποιούν το παλαιό καθεστώς, το αναζωογονούν με τις επουσιώδεις αλλαγές που επιφέρουν και οι «αβράκωτοι» εξακολουθούν να μένουν στην απέξω και μάλιστα πολύ πιο απαθείς απ’ότι πριν:  διότι βλέπετε, ο ξυπόλητος θέλει να βάλει παπούτσια. Αν σε δεί να του τα δίνεις τζάμπα θα έρθει μαζί σου. Αλλιώς θα γυρέψει να κλέψει, ή να τα πάρει φτηνά. Και αν συμβεί το δεύτερο θα μάθει στον εαυτό του ότι το να αγοράζει φτηνά παπούτσια –να τη βγάζει δηλαδή μ’ένα ελάχιστο πήχυ στις απαιτήσεις του από τη ζωή είναι πιο «ρεαλιστικό» και ξεκούραστο απ’το να διεκδικήσει τη ζωή που του κλέβουν.

Μέση λύση δεν υπάρχει. Το βάζω απόλυτα, το ξέρω, αλλά η ιστορία (όπως έλεγε κι ο Φουκουγιάμα χα χα) έχει τελειώσει. Όχι με την έννοια που – τουλάχιστον αυτή η ερμηνεία στον Ιάπωνα επικρατεί – φανταζόμαστε, πώς τίποτα δεν μπορεί να ανατρέψει τον καπιταλισμό κλπ. Αλλά με την έννοια ότι η ευθεία γραμμή 1789 -1871 -1917 εξακολουθεί να είναι μονόδρομος.   

Αν ισχύουν τα παραπάνω καταλαβαίνει κανείς για ποιό λόγο αυτές τις μέρες γίνονται και ξαναγίνονται συζητήσεις σχετικά με τα γεγονότα του Δεκέμβρη, το αυθόρμητο και συνειδητό, ακόμα και τις δίκες της Μόσχας. Το παλιό καθεστώς, ο καπιταλισμός δεν πληρώνει think tanks, πανεπιστημιακές έδρες, εκδοτικούς οίκους, ιντυ μίντυ κι ιστορίες επειδή είναι ανόητο: τους πληρώνει γιατί, αν μη τί άλλο ξέρει να διαβάζει.

Να σας δώσω ένα παράδειγμα: ο Gramsci στο «Για το Μακιαβέλι» σημείωνε ότι η δαιμονοποίηση του Μακιαβέλι είναι ταχτική της τάξης των καταπιεστών: δεν θέλουν οι από κάτω να μάθουν πώς να διαμορφώνουν πολιτική. Και συνεχίζει :»Είναι αδύνατο να γίνει οποιαδήποτε διαμόρφωση εθνικής -λαϊκής συλλογικής θέλησης , αν οι μεγάλες μάζες των αγροτών καλλιεργητών δεν εισβάλλουν ταυτόχρονα στην πολιτική ζωή.(..)Όλη η ιστορία από το 1815 κι ύστερα δείχνει την προσπάθεια των παραδοσιακών τάξεων  να εμποδίσουν τη διαμόρφωση μιας συλλογικής θέλησης αυτού του είδους , για να διατηρήσουν την ‘οικονομικό -συνεταιριστική΄ εξουσία μέσα σ’ένα διεθνικό σύστημα παθητικής ισορροπίας».

Το διεθνικό σύστημα παθητικής ισορροπίας είναι σήμερα π.χ. το σύστημα που αστυνομεύει το ΝΑΤΟ. Η παρεμπόδιση της διαμόρφωσης συλλογικής θέλησης με την εισβολή των μεγάλων μαζών των παραγωγών, των εργαζόμενων, γίνεται, από το διαβασμένο μας σύστημα που καταλαβαίνει τόσο όσο κι ο R5 και καλύτερα που το πάει ο Gramsci, γίνεται μέσα από εξεγέρσεις – αμορτισέρ που θα ανανεώνουν την πίστη μας στην ελεύθερη αγορά. Αυτή είναι η περίφημη κληρονομιά του «Μάη του ’68» στο οπλοστάσιο της πανταχού παρούσας αντεπαναστατικής πολιτικής της αστικής εξουσίας. Οι πολλοί στο σπίτι τους, για τους λίγους που οργίζονται και θέλουν να είναι μαχητικοί θα σκηνοθετούμε μπάχαλα που το πολύ πολύ να τροποποιήσουν κάποιους νόμους (..προς το χειρότερο λέω εγώ).

Κι επειδή όλο και κάποιοι μπορεί να πειστούν για την «ενάρετη επαναστατική βία» του Ροβεσπιέρου ας τους ρίξουμε και καμιά παραμύθα για τις δίκες της Μόσχας, τους σταλινισμούς και τα τέτοια. 

Καλά να πάθουν όσοι δε διαβάζουν τους πραγματικούς επαναστάτες και χαίρονται με τους σύγχρονους καναπεδάτους..pariscommune1871

Υ.Γ. Παραπομπές

Οι δηλώσεις του Σεν Ζυστ είναι τσιταρισμένες από «1789- η Μεγάλη Επανάσταση των Γάλλων,Β. Μαρκόφ -Α. Σομπούλ, Σύγχρονη Εποχή Αθήνα 1990.

Ο Ροβεσπιέρος από «Αρετή και Τρομοκρατία»παρουσίαση Σλαβοϊ Ζίζεκ, εκδόσεις του εικοστού πρώτου , 2008

Ο Γκράμσι από «Για τον Μακιαβέλι…» Αντόνιο Γκράμσι, εκδόσεις Ηριδανός

Κάποια στιγμή και η χειρότερη θολούρα χάνεται. Τα ταβάνια σταματάνε να γυρίζουν. Τα μάλοξ πιάνουν. Γιου νόου γουάτ άϊ μην.

Νομίζω ότι δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να μπάσουμε τη χρονιά με το θείο Paul κι ένα κλασσικό γαλανομάτικο soul – οι mods μόνο ξέρουν να παίζουν τη soul (..ε, ναι κι οι μάυροι).

Ευχές για καλή χρονιά σε όλους -και σ’ότι μ’αφορά καθαρότερο κεφάλι. Είναι μια ευχή που ευλαβικά κάνω κάθε χρόνο τέτοια μέρα τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια .

Κάποτε θα πιάσει, πώς θα γίνει..