«Η μέρα άλλωστε ήταν βαρυσήμαντη και τραγική και δεν επέτρεπε χειροκροτήματα.Σιγή, δάκρυα, ψαλμοί και προσευχές, καλυμμένα πένθιμα τύμπανα και απαλή μουσική ήταν τα μέσα με τα οποία το έθνος σήμερα εξέφρασε την επιδοκιμασία του.»

Ο Τάκης ο Σειράς γεννήθηκε (υπόκωφο βουητό του ερωτευμένου αίματος μέσα στην ανατριχιαστική απογείωση ενός άντρα και μιας γυναίκας που ολομόναχοι κι όμως μαζί παρασέρνονται    και εννιά μηνών ναυτία, υπνηλία, ξύπνημα σε περίτρομη αγωνία κι ο πόνος, το αίμα και οι ακαθαρσίες της γέννας). Ο Τάκης ο Σειράς  γεννήθηκε και μεγάλωσε σε μονοκατοικία στην Καλαμαριά, σε ένα παλιό σπίτι μ’αυλή στη Νίκαια, στα Φάρσαλα, στην Ανθήλη σ’ένα σπίτι από τούβλα, δίπλα σ ‘ένα αχούρι πού’ τανε  παλιά καπναποθήκη έξω από την Καβάλα, σε μια νεόχτιστη οικοδομή στο Γιδά στο       

 μαιευτήριο που έγινε με δωρεά του γερο Ωνάση, σε αριστοκρατική συνοικία σε προάστιο, σε διαμέρισμα σε πολυκατοικία.

– βοηθός σερβιτόρου, ντελιβεράς, φοιτητής οδοντιατρικής, βόηθαγε στα χωράφια το γέρο με τη φρέζα, έκανε κάθε δεύτερο Σάββατο το dj σ’ένα συνοικιακό μπαρ Β’ Εθνικής, έπινε μπάφους στα παγκάκια της εκκλησίας με κάτι μούρες από το Λύκειο, ετοίμαζε βιογραφικά για τεχνικές εταιρίες:

«δεν έχω προϋπηρεσία, μα θέλω να αποκτήσω, το ωράριο;κανένα aytoktonia.jpgπρόβλημα, εντάξει 500€ και τα ταμεία δικά μου, όλοι από κάπου αρχίζουμε ε;»

πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς , αγιασθήτω τ’όνομά σου

Γυμνός παρουσιάστηκε στο στρατό. Τον ζύγισαν, του μέτρησαν το ύψος, κοίταξαν μην έχει πλατυποδία, του εξέτασαν τ’αρχίδια να δουν αν αν είναι δυο, μέτρησαν τα δόντια του, τού δειξαν κάρτες – κάτι παλιοσειρές απόφοιτοι ΤΕΙ Πληροφορικής – για να εξετάσουν την όραση, ακροάστηκαν την καρδιά και τα πλεμόνια του, του έκαναν ακουόγραμμα πριν τις βολές, κάνανε διάγραμμα της ανάλυσης ούρων του και του δείκτη νοημοσύνης του ( «επάγγελμα;» – «δικηγόρος» – «τελείωσες καμμιά σχολή»; – «…»).

Τού έδωσαν μια μεταλλική ταυτότητα με τον αριθμό μητρώου του, να την κρεμάσει στο λαιμό του, τα προβλεπόμενα ατομικά είδη,τον προβλεπόμενο φοριαμό, το προβλεπόμενο κρεβάτι, του έμαθαν να στρώνει το προβλεπόμενο κρεβάτι, να δένει τις αρβύλες με τον προβλεπόμενο τρόπο, να φοράει το τζόκεϊ προβλεπόμενα, να χαιρετάει προβλεπόμενα, να σηκώνει τα μανίκια προβλεπόμενα .

Ο Τάκης ο Σειράς  , κι ο Τάσος, κι ο Μάριος, και άλλος ή άλλες σειρές έκαναν ασκήσεις ακριβείας, πορείες, λύση  – αρμολόγηση όπλων, έτρωγαν γκοτζίλα και πούστη – κάθε Τρίτη – Πέμπτη -, έμαθαν να κρύβουν το τσιγάρο στη σκοπιά, να φωνάζουν δυνατά «αλτ τις ει» και «σβύσε φώτα μηχανή και περιμένε αναγνώριση», να λουφάρουν στον όρχο, να τεντώνονται στις αιφνιδιαστικές επιθεωρήσεις και τα «ανοίχ’τε τους φοριαμούς», να αδιαφορούν στις πρωινές αναφορές, κι επίσης τις πτώσεις και τους χρόνους του ρήματος παλεύω.

» σειρά..την παλεύεις;»

Ένας χρόνος είναι λίγος. Κάποτε λέει πολεμούσαν και τρία και τέσσερα χρόνια και παραπάνω. Δεν ξέρω. Εγώ φοβάμαι. Δεν φταίω που τρομάζω όταν αυτά τα πράγματα σκάνε, με κάνουν και το βάζω στα πόδια αυτά τα πράγματα, ναι. Δεν μπορώ τις ασκήσεις. Δεν μπορώ τις αγγαρείες. Δεν μπορώ τις φωνές. Δεν μπορώ μέσα.

Δεν μπορώ κι έξω.  Δε μου στέλνει μηνύματα καμιά. Οι άλλοι με ξέχασαν στη γιορτή μου. Τ’αφεντικό ήδη πριν φύγω πήρε άλλον -μου τό ‘χε πει. Τα λεφτά τελειώνουν. Το σώμα μου πονάει.   

«δεν την παλεύω ρε σειρά». Είμαι μόνος μου σειρά..

Ο ιερέας προσευχήθηκε στο θεό.

 Ο ανθυπασπιστής του πρώτου ετοίμαζε την ΕΔΕ , ο Ταξίαρχος ούρλιαζε, ο Μέραρχος ζητούσε εξηγήσεις,κάποιοι ΕΠΟΠ μουρμούριζαν «κάν’τε μαλακίες και θα την πληρώσουμε όλοι», κανα δυο πιτσιρικάδες έβαζαν τα κλάμματα, οι άλλοι κοιτούσαν σαν χαμένοι, κανένας δεν θυμήθηκε εκείνο το γελοίο που λέγαμε στο κέντρο «άμα δεις λέει, αυτοκτονία, σε απολύουν αμέσως»..

Το ΓΕΣ έβγαλε ανακοίνωση.Η ΚΝΕ το ίδιο.  Καναδυο εφημερίδες επίσης γράψαν μονόστηλα. Κανείς δεν σκέφτηκε να το κάνει κύριο θέμα.

 Νά’σαι νέος σήμερα είναι λίγο βαρετό για τον Τύπο -εκτός και βολεύεις τα ντεκόρ και της ατάκες του καινούργιου superstar της πολιτικής μας ζωής.

        * το μεγαλύτερο μέρος του κειμένου , όπως και ο τίτλος, είναι από το διήγημα του Τζον Ντος Πάσος «Το σώμα ενός Αμερικάνου», από τη συλλογή «Αμερικάνικη Προλεταριακή Λογοτεχνία», εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή, αθήνα 1987 μτφ. Νίκος Σαραντάκος.

Αφορμή η ανακοίνωση της ΚΝΕ για μια ακόμα αυτοκτονία Έλληνα φαντάρου..