αριστούργημα!!E, ναι λοιπόν. Σ’αυτό το βαρυσήμαντο συμπέρασμα κατέληξα, βέβαιος ότι θα προκληθεί σάλος. Αλλά σύντροφοι και συντόφισσες, αγαπητοί συναγωνιστές, φίλοι και φίλες, η αλήθεια ΜΟΝΟ είναι επαναστατική. Ως εκ τούτου η θέση μου αυτή οφείλει να κριθεί μέσα από τα ταξικά γυαλιά μου (μας -σας) και να προσδιοριστεί στο δοσμένο έδαφος της επιστημονικότητας της μαρξιστικής θεωρίας. Τί δηλαδή άντε άντε είμαστε;

Για πολλούς -εκατοντάδες χιλιάδες ενδεχομένως -σ/φους η Eurovision ( σ’αυτό το σημείο διευκρινίζω ότι αναφέρομαι ΠΑΝΤΑ στο διαγωνισμό τραγουδιού κι όχι στην καθεαυτή ένωση τηλεοπτικών σταθμών κλπ.) συνιστά ένα σαχλό διαγωνισμό, που διάφοροι χαζοβιόληδες τραγουδάν γελοία τραγούδια, τα οποία αισθητικά είναι χιλιόμετρα πίσω από τις σύγχρονες τάσεις στη μονδέρνα μουσική. Επίσης ορισμένοι θεωρούν ότι είναι μια εκδήλωση του οδοστρωτήρα του ευρωπαϊκού πολιτιστικού ιμπεριαλισμού που θέλει να απονευρώσει τις «εθνικές» πολιτιστικές παραδόσεις και τη γνήσια δημιουργία διαμορφώνοντας μια ενιαία «ευρωπαϊκή» συνείδηση της κακιάς ώρας -κομμένη και ραμμένη στα σχέδια του Ευρωπαϊκού κεφαλαίου για πολίτες υποταγμένους, πειθήνιους (μα τί ωραία που είναι η ελληνική γλώσσα!)  καταναλωτές υποπροϊόντων κουλτούρας, βλάκες γενικώς χωρίς ιστορική και ταξική συνείδηση. Άλλοι πάλι υποτιμούν το σημαντικό αυτό πεδίο ταξικής αντιπαράθεσης κι εκείνη τη μέρα βγαίνουν για μπίρες.

Από την άλλη πλευρά , στείρος εθνικισμός και πατριδοκαπηλία χαρακτηρίζουν την καθεστωτική θέση περί του θεσμού: επί δεκαετίες, μπουζούκια, τσιφτετέλια, το φως, ο Παρθενώνας, οι χλαμύδες κι όλα αυτά παρήλαυναν στους ευρωπαϊκούς δέκτες συσκοτίζοντας τα πράγματα για την ελληνική πραγματικότητα. Αυτό φαίνεται καθαρά από τους ξένους τουρίστες που κοπαδηδόν ( δεν ξέρω αν  σας τό’πα αλλά «τη γλώσσα μου έδωσαν ελληνική») σκάνε στα νησά μας και αγοράζουν σανδάλια και ρόυχα με μαιάνδρους θέλοντας να φαίνονται κουλ στη χώρα του Σωκράτη.(Ένας είναι ο Σωκράτης).  Αυτός ο εθνικισμός φταίει εξάλλου που η Παπαρίζου δεν έκανε και καρριέρα παρά την πρωτειά της πρόπερσι – όποτε ήταν τέλος πάντων. (Δηλαδή το μήνυμα ότι οι μελαχροινές γκόμενες είναι ΚΛΑΣΕΙΣ ανώτερες χάθηκε..).

Οπότε, καταλαβαίνετε, είναι δύσκολα τα πράγματα. Αν συμφωνήσουμε ωστόσο ότι:

α) ο διαγωνισμός της Eurovision (από δω και κάτω ΔτΕ) διεξάγεται πλέον με αγγλόφωνα τραγούδια

β)ψηφίζουν κάμποσες χιλιάδες ανθρώπων

γ)τα Σάββατα οι εργατικές τάξεις -προσοχή εδώ: με δοσμένο το διαφορετικό βαθμό ανάπτυξης των μέσων παραγωγής στις καπιταλιστικές χώρες, το γνωστό ζήτημα της ανισόμετρης ανάπτυξης, είναι λάθος να μιλήσουμε για «ευρωπαϊκή εργατική τάξη» – κάθονται πλειοψηφικά μπροστά στην τηλεόραση. Άρα έχουμε κοινωνικά την πλειοψηφία ανάμεσα στους λάτρεις και ψηφοφόρους του ΔτΕ.

δ) περιλαμβάνονται στο θεσμό όλες οι ευρωπαϊκές χώρες (μη εξαιρουμένου του Ισραήλ)

τότε, έχουμε αφ’ενός ένα πανόραμα του ευρωπαϊκού προλεταριάτου σχετικά με το ζήτημα της αισθητικής συμπεριφοράς αφ’ετέρου δε ένα προνομιακό χώρο πολιτικής παρέμβασης.

Γιατί;

Γιατί, στα αγγλικά, έτσι που η γραμμή «κάθε γειτονιά και Στρατηγάκης» τσακίζει κόκκαλα σε ευρωπαϊκό επίπεδο, ΟΛΟΙ πλέον μπορούν να καταλάβουν τις λέξεις. Κάτι που ήταν σαφώς πιο δύσκολο παλιά να πούμε που τραγουδάγαν στα Νορβηγικά, Ελληνικά, Λουξεμβουργέζικα κλπ. Άρα το μήνυμα μπορεί να περάσει και να αγκαλιαστεί από πλατιές μάζες -κι όχι μόνο από μια ιντελλιγκέντσια που ξέρει ξένες γλώσσες άσε που αυτοί είναι ενσωματώσιμοι, μικροαστοί και τέτοιοι.

Υπάρχει και μια ακόμα πλευρά. Οι λαοί δείχνουν σημάδια χειραφέτησης από την αστική ιδεολογία και όξυνσης του αισθητικού -πολιτικού τους κριτηρίου. Φαίνεται ότι «από κάτω» αρχίζει να μορφοποιείται μια συνολικότερη και καθολική απόρριψη του ευρωμονόδρομου και του ιμπεριαλισμού. Δείτε το παράδειγμα της πολύπαθης Σερβίας που υπερψηφίζεται μαζικά στους τελευταίους ΔτΕ. (επίσης και η μαρτυρική Κύπρος μάζευε ντουζ πουάν τα παλιότερα χρόνια, αν και λόγω ευνοϊκότερων συσχετισμών στο κίνημα πέρναγε αυτό απαρατήρητο). Δείτε τη μαζική υπερψήφιση των «τεράτων» πριν καναδυο χρόνια -μια έμμεση ομολογία της ταύτισης των αποξενωμένων από τον πλούτο που παράγουν εργαζόμενων  με τα «τέρατα», σύμβολο του διαφορετικού. Δείτε την Καλομοίρα επίσης που είναι ωραίο γκομενάκι.

Κι ο πλέον αδαής με τη μαρξιστική θεωρία καταλαβαίνει λοιπόν ότι το να χαρίζεις ένα τέτοιο προνομιακό πεδίο πάλης και διαμόρφωσης συνειδήσεων στον ταξικό εχθρό, και να μην το μετατρέπεις σε χαράκωμα λαϊκής δράσης και αντεπίθεσης είναι οπορτουνισμός του αισχίστου είδους. Και τέτοιος είναι ο ΣΥΡΙΖΑς που απ’ότι έμαθα κάνει αντισυγκέντρωση -φαντάζομαι θα κρατηθούν σε κόσμια πλαίσια και δεν θα σπάσουν τις τηλεοράσεις που θα στήσουν οι δήμαρχοι κι οι καφετέριες για το ηβεντ.

Και τί προτείνεις – θα μου πείτε..

Προτείνω αποφασιστικά να παρέμβουμε στο ΔτΕ. Να οργανωθούμε, να παλέψουμε, να καταχτήσουμε τους συσχετισμούς ώστε να πάει στο ΔτΕ ένα τραγούδι σύγχρονο και δυναμικό, μοντέρνο αλλά γερά ριζωμένο στην παράδοση, ρυθμικό αλλά με δωρικότητα, ελληνικό αλλά και διεθνές, αριστερό και προοδευτικό. Έτσι από τη μια θα χτυπηθεί ο εθνικισμός – που είναι έκφραση της αστικής ιδεολογίας σύντροφοι, όπως ξέρουμε – κι από την άλλη θα χτυπηθεί ο κοσμοπολιτισμός του κεφαλαίου που δεν μας χαλάει καθόλου. Άσε που μ’ένα τέτοιο τραγούδι θα υπογραμμιστεί μ’ακρίβεια ο χαρακτήρας της ΔτΕ.

Ένα ταπεινό δείγμα σ’αυτή την κατεύθυνση είναι το παρακάτω κομμάτι που αν το καλοσκεφτείτε ζωγραφίζει τη βαθειά λαϊκότητα της ζεμπεκιάς σε γαλανόλευκο φόντο, έχει μέσα Ακρόπολη, την παράδοση (Παναγιά της Τήνου)  αλλά και την ταξική πάλη. Επίσης η φωνή της τραγουδίστριας έχει το σπάνιο μέταλλο που …εμ.. ξερωγώ όλοι ψάχνουμε. Είναι δηλαδή ένα κομψοτέχνημα εθνικολαϊκό αφετηρία για τη διαμόρφωση ενός αντίστοιχου ρεύματος , έτσι, γενικά.

 Κατά τ’ άλλα επειδή παίζουν κι οι Last Drive εκείνη τη μέρα θα βρεθώ σε δίλημμα μάλλον -αν τό’χετε απορία κι αυτό δηλαδή..

.είμαι ερωτευμένος, περιττο να πω ε?

 (επίσης ελπίζω με το που μπούκαραν στη Σαϊγκόν οι σύντροφοι Βιετκογκ να καθάρισαν τους τύπους που μακελλεύουν το «Purple Haze» από πίσω…)

Que (Che?)

Πρόκειται για ό,τι πιο αστείο έχω δει τον τελευταίο καιρό (έχετε υπόψη πως τα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων δεν συγκαταλέγονται στο tag «αστεία»)  – αν και φαντάζομαι ότι αν δεν γνωρίζετε τη δημοφιλέστερη τηλεοπτική σειρά της Βρεττανίας , «Fawlty Towers», μάλλον δεν σας λέει τίποτα. [Εσείς που γνωρίζετε βέβαια είναι βέβαιο -βέβαια -πως παλεύετε για ένα κόσμο χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, χωρίς έντεχνα, χωρίς οικολογία και υγιεινή διατροφή, χωρίς ζάχαρη, χωρίς νόημα και, γενικώς θα έλεγα,  είσαστε οι εκλεκτοί. Και οι δυό σας].

Ο Manuel λοιπόν, ο φτωχός Καταλανός μετανάστης που δουλεύει σερβιτόρος, γκρουμ  και γενικά,  στο Β’ κατηγορίας παραθαλάσσιο ξενοδοχείο του ψυχάκια Basil Fawlty (o John Cleese των Monty Pythons ). Τα αγγλικά του είναι ελάχιστα, δεν καταλαβαίνει Χριστό απ’ό,τι του λένε και διαρκώς ρωτάει: Que? Είναι η μόνιμη αιτία των παρανοϊκών εξάρσεων του αφεντικού -κι επίσης η μόνιμη εστία της φάρσας, που είναι η μανιέρα που βγάζει γέλιο η σειρά. [θέλω να πω δηλαδή, όπως ξέρετε κι από τους Pythons το αστείο δεν βγαίνει από τις «καταστάσεις», αλλά από το τράβηγμα στα άκρα των καταστάσεων. ]

( ακολουθεί σοβαρή , έτσι, ανάλυση τώρα):

Σε κανονικές συνθήκες το αφεντικό του θα τον έδιωχνε, μια και είναι τόσο άχρηστος -δομικά, αφού δεν καταλαβαίνει εγγλέζικα λέμε – που καμιά δουλειά δεν προχωράει.Με μια πρώτη ματιά το ότι παραμένει στη δουλειά υπονομεύει σφόδρα την ιστορική διάσταση του χαρακτήρα του και δίνει την αίσθηση πως το σίριαλ μπατάρει άσχημα προς τα δεξά μια και υπαινίσσεται  -λογικά -την ταξική συνεργασία (διότι, όπως καταλαβαίνετε, για να μην το διώχνει το αφεντικό τον άχρηστο, προφανώς ο τελευταίος είναι τσιράκι της εργοδοσίας ε;). Αλλ’όμως αυτό δεν συμβαίνει. Όοοοχι λέμε.  Γιατί μια πιο λεπτομερής ανάγνωση των τεκταινόμενων αποκαλύπτει τη σκληρή τριτοδιεθνίστικη γραμμή της σειράς: πράγματι στο πρόσωπο του Μανουέλ αποκαλύπτεται όλη η βαρβαρότητα της αστικής τάξης όπως την ενσαρκώνει ο σ. John Cleese, η οποία αφήνει την εργατιά αμόρφωτη, η οποία είναι κυριολεχτικά ανίκανη, όπως σωστά μας έχει υποδείξει εδώ και δεκαετίες η Γκραμσιανή ανάλυση, να  καθοδηγήσει δημιουργικά ένα δοσμένο κοινωνικό σχηματισμό – καθώς το μόνο που την ενδιαφέρει είναι η άνοδος του μέσου ποσοστού κέρδους (μ’άλλα λόγια να βγαίνει η δουλειά)-, κι όταν τα πράγματα χοντραίνουν καταφεύγει στην ωμή βία – κάτι που σωστά υπογραμμίζουν επίμονα οι κλασσικοί του μαρξισμού. Όσοι ξέρετε, ξέρετε για το κοπάνημα του Manuel στο κεφάλι με το τηγάνι – ένα ελάχιστο συμβολικό δείγμα της ανελέητης βαρβαρότητας του αστισμού. Και του καπιταλισμού, του ιμπεριαλισμού και τα λοιπά.

(Όχι νόμιζαν πως θα ξέφευγαν οι ύαινες του μοναρχοφασισμού και της αντίδρασης, οι κύρηκες της ταξικής συνεργασίας και της συναίνεσης..)

Πάρ’τε κι ένα βιντεάκι για να έχετε γνώση περί του λόγου το αληθές, και μη δίνετε βάση σε όσους λένε ότι μπορούν τα αφεντικά κι οι εργάτες να τα βρουν. Ή με το Manuel ή με το κεφάλαιο!