Διαβάζω σήμερα (6.6.2008 ) στο Ριζοσπάστη για τη συνάντηση που είχε η σ. Αλέκα με αντιπροσωπεία των δικηγόρων και των δικαστικών συλλόγων του Πακιστάν. Πρόκειται για αντιπροσωπεία προσκεκλημένη του Δικηγορικού Συλλόγου Πειραιά – σεμνά συγχαρητήρια για την πρωτοβουλία τους – η οποία αφού παρουσίασε την κατάσταση σε εκδήλωση του ΔΣΠειραιά, έκανε και γύρο συναντήσεων με εκπροσώπους των ελληνικών κομμάτων για να ενημερώσει για την κατάσταση στη «σύμμαχό» μας χώρα – ίσως είναι γνωστό ότι παλαίοθεν το Πακιστάν είναι η πιο φιλοαμερικάνικη χώρα της κεντρικής Ασίας με αυξημένο ρόλο στα χρόνια του υπαρκτού ως χώρος εκπαίδευσης κατασκοπευτικών δικτύων ενάντια στην ΕΣΣΔ, ως χώρος εκπαίδευσης των μουτζαχεντίν ενάντια στη ΛΔ Αφγανιστάν, αλλά και ως μπαμπούλας ενάντια στους άτακτους Ινδούς (αν καμμιά φορά οι Ινδοί δηλαδή αταχτούσαν και λοξοκοίταζαν στη Μόσχα). Ρίχ’τε μια ματιά στο ρεπορτάζ του «Ρ»  αν θέλετε.

  Θυμήθηκα λοιπόν ότι είχα βρει ένα κειμενάκι στο web που αναφερόταν στην κατάσταση. Έχει μάλιστα σημασία το γεγονός πως το κείμενο αυτό -όπως και το βλογ αυτό – δημοσιεύτηκε εντός του Πακιστάν, με τις γνωστές συνθήκες που επικρατούν εκεί ( όπως ίσως γνωρίζετε το Πακιστάν κυβερνάται από τον διαβόητο Στρατηγό Μουσάραφ, εδώ και μια δεκαετία περίπου, κάτι που βέβαια δεν πολυκινητοποιεί τους γνωστούς υπερασπιστές της δημοκρατίας σε ΗΠΑ και ΕΕ μια και , εδώ που τα λέμε, το Πακιστάν δεν λέει να κουνηθεί ρούπι από τον καπιταλισμό με το Μουσάραφ από πάνω, άσε που είναι χώρα παράδεισος της εργασίας ανηλίκων και μπορούμε εμείς άφοβα να ψωνίζουμε τα φτηνοΖΑRΑ και φίρμες αθλητικά παπούτσια  -επkaratsi riot I wanna riotοχές ακρίβειας που είναι, καταλαβαίνετε…για μας τον ανέχονται). Το κειμενάκι είναι αρκετά ενημερωτικό για την κατάσταση, το υπογράφει ο Bhagat Singh, και στην αυθεντική του μορφή στα αγγλικά το βρίσκετε εδώ .

Λίγα λόγια μόνο περιληπτικά. Από το πραξικόπημα του Μουσάραφ το 1999 και δώθε, το σύνταγμα του Πακιστάν, έχει ανασταλεί δυό φορές κι επίσης έχει υποστεί επανειλημμένες και παράνομες τροποποιήσεις (καταλαβαίνετε σε ποια κατεύθυνση). Σήμερα γίνεται στο Πακιστάν λόγος για συνταγματικό κίνημα – παναπεί κίνημα για την επαναφορά σε ισχύ του καταργημένου Σ. του 1999 -του οποίου αιτήματα είναι:

1.Αποκατάσταση του Συντάγματος που καταργήθηκε το 1999

2. Αποκατάσταση των δικαστικών που παράνομα απομακρύνθηκαν από το Στρατηγό Μουσάραφ

3.Ανεξαρτησία της δικαιοσύνης, ως ένας από τους πυλώνες του κράτους.

Η 9 Μάρτη του 2007 θεωρείται η ημερομηνία ορόσημο για το κίνημα, καθώς εκείνη τη μέρα ο Μουσάραφ «παραίτησε» τον Ανώτατο Δικαστικό λειτουργό του Πακιστάν Iftikhar Muhammad Chuadhry. Ακολούθησε ο εξαναγκασμός σε παραίτηση στις 3.11.2007 των περισσότερων δικαστών του Ανώτατου Δικαστηρίου της χώρας – δεν μπορώ να ξέρω σε ποιες ελληνικές αρχές αντιστοιχούν τα παραπάνω, αλλά φαντάζομαι θα πρόκειται για τον Πακιστανικό Άρειο Πάγο και το ΣτΕ (για νά’χετε μια ιδέα δηλ.) – και παράλληλα η κήρυξη της χώρας σε κατάσταση ανάγκης.

Η πολιτική αιτία της κρίσης φαίνεται να ριζώνεται στις εσωτερικές αντιθέσεις της Πακιστανικής άρχουσας τάξης, κατ’αρχήν. Η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι για το Μουσάραφ ήταν η απαγόρευση από το Ανώτατο δικαστήριο του Πακιστάν, του οποίου προήδρευε ο Σουάντρυ , να ξεπουληθεί αντί πινακίου φακής που λένε η Pakistan Steel Mills Corporation Limited – η οποία παράγει μηχανήματα βαριάς βιομηχανίας. (Έχει ένα ενδιαφέρον το εξής: η εταιρία αυτή φτιάχτηκε με κοινή επένδυση του Πακιστάνικου κράτους και της ΕΣΣΔ το 1968, όπου οι Σοβιετικοί έβαλαν την τεχνογνωσία κι οι Πακιστανοkaratsi riots vol.2ί τα χέρια. Αποτέλεσε ουσιαστικά την έναρξη της βαριάς βιομηχανίας για την ασιατική αυτή χώρα και θεμελιώθηκε το 1973 με Πρόεδρο το Ζουλφικάρ Αλί Μπούτο, τον ιδρυτή του Λάϊκού Κόμματος του Πακιστάν, ο οποίος οραματιζόταν ένα σοσιαλισμό με «ισλαμικό» χαρακτήρα και είχε αναπτύξει στενές σχέσεις με τη Σοβιετική Ένωση ήδη από το 1961 όταν είχε διαπραγματευτεί μια αντίστοιχη συμφωνία για εξόρυξη πετρελαίου από κοινή σοβιετοπακιστανική εταιρία. Η επιθυμία του για εθνική ανεξαρτησία και αυτοδιάθεση του Πακιστάν, του κόστισε την ανατροπή του από την Προεδρία της χώρας, μέσα από μια σειρά πραξικοπηματικές ενέργειες, δολιοφθορές και «πορτοκαλί» ή ό,τι άλλο χρώμα θέλετε επαναστάσεις και τελικά τη ζωή του, τον Απρίλη του ’79 όταν και εκτελέστηκε δι’απαγχονισμού στο κελί του.) 

Παραπέρα ο Μουσάραφ στριμώχτηκε απο τους δικαστές και σε μια άλλη υπόθεση, αυτή των «400 εξαφανισμένων», όταν και οι συγγενείς προσώπων που απήχθησαν και «χάθηκαν» από υπηρεσίες του αμερικανόθρεφτου καθεστώτος Μουσάραφ έφεραν τις υποθέσεις στη δικαιοσύνη.

  Ο εξαναγκασμός σε παραίτηση του Σουάντρυ στις 9.3.2007 οδήγησε χιλιάδες λαού στους δρόμους του Καράτσι, όπου στήθηκαν οδοφράγματα, και ανταλλάχτηκαν πυροβολισμοί, με επίσημα καταμετρημένους 43 νεκρούς -όλοι από την πλευρά των υποστηριχτών του Σουάντρυ, των υποστηριχτών της δημοκρατίας, αν προτιμάτε «ιδεολογικές» έννοιες. Από τότε, ο Μουσάραφ αποκατέστησε μεν το Σουάντρυ αλλά η κόντρα συνεχίζεται μια και άνοιξε απ’ότι φαίνεται ένα ρήγμα στο καθεστώς και η λαϊκή αντίθεση αρχίζει να εκφράζεται με μαζικότερους και πιο αποφασιστικούς όρους.

Οι δικηγόροι/ νομικοί του Πακιστάν φαίνεται αυτή τη στιγμή να βρίσκονται στην αιχμή αυτού του κινήματος καθώς πιέζουν με όρους «δημοκρατικού» κινήματος το καθεστώς Μουσάραφ από τη μια να αποκαταστήσει τις πολιτικές ελευθερίες, κι από την άλλη, ερμηνεύοντας το Σύνταγμα και τους κείμενους νόμους της χώρας να αποτρέψουν τις χειρότερες εξελίξεις για το λαό του Πακιστάν -όπως το ξεπούλημα της βαριάς βιομηχανίας της χώρας. Η αντίθεση σ’αυτό του Μουσάραφ δεν πρέπει να σχετίζεται μόνο με το ότι δικτάρος-είμαι-ό,τι-θέλω-κάνω αλλά μάλλον ακουμπά και στις αμερικάνικες επιδιώξεις στην περιοχή που βολεύονται μ’ένα στρατιωτικό καθεστώς -μπαμπούλα, άσε που όπως είδαμε και με το ξεπούλημα της βιομηχανίας της χώρας, κάνουν και τις μπίζνες τους οι άνθρωποι. Έχουν λοιπόν,οι νομικοί και μαζί τους ο λαός του Πακιστάν, κάθε δίκιο να ζητούν τη συμπαράσταση στον αγώνα τους, και για τον πρόσθετο λόγο ότι η ήττα της πολιτικής του ιμπεριαλισμού σε μια χώρα όπως αυτή , με τους ιστορικούς δεσμούς που έχει με τις ΗΠΑ και τον αυξημένο ρόλο της στην περιοχή θα είναι μια ευνοϊκή εξέλιξη για τους λαούς παγκόσμια.

Τέλος, το γεγονός ότι για την ώρα η πρωτοπορία της υπόθεσης είναι οι νομικοί, φανερώνει νομίζω ότι ο χώρος μπορεί να παίξει ένα ρόλο πιο αποφασιστικό από τη σκοπιά των λαϊκών συμφερόντων (ανεξάρτητα που όπως ήδη σημείωσα το κίνημα αυτό πατάει μεν στη λαϊκή δυσφορία αλλά σε καμιά περίπτωση δεν εγγυάται ότι θα πάει τα πράγματα μέχρι τέλους: είναι δουλειά της εργατικής τάξης αυτό..).

Κάντ’ε κλικ στο http://reddiarypk.wordpress.com  να στείλ’τε την αλληλεγγύη σας στα συντρόφια εκεί  -και υπ’όψη δεν παίρνω την ευθύνη συνολικά για το πολιτικό περιεχόμενο του παραπάνω βλογ έτσι;