Διαβάζω σήμερα (6.6.2008 ) στο Ριζοσπάστη για τη συνάντηση που είχε η σ. Αλέκα με αντιπροσωπεία των δικηγόρων και των δικαστικών συλλόγων του Πακιστάν. Πρόκειται για αντιπροσωπεία προσκεκλημένη του Δικηγορικού Συλλόγου Πειραιά – σεμνά συγχαρητήρια για την πρωτοβουλία τους – η οποία αφού παρουσίασε την κατάσταση σε εκδήλωση του ΔΣΠειραιά, έκανε και γύρο συναντήσεων με εκπροσώπους των ελληνικών κομμάτων για να ενημερώσει για την κατάσταση στη «σύμμαχό» μας χώρα – ίσως είναι γνωστό ότι παλαίοθεν το Πακιστάν είναι η πιο φιλοαμερικάνικη χώρα της κεντρικής Ασίας με αυξημένο ρόλο στα χρόνια του υπαρκτού ως χώρος εκπαίδευσης κατασκοπευτικών δικτύων ενάντια στην ΕΣΣΔ, ως χώρος εκπαίδευσης των μουτζαχεντίν ενάντια στη ΛΔ Αφγανιστάν, αλλά και ως μπαμπούλας ενάντια στους άτακτους Ινδούς (αν καμμιά φορά οι Ινδοί δηλαδή αταχτούσαν και λοξοκοίταζαν στη Μόσχα). Ρίχ’τε μια ματιά στο ρεπορτάζ του «Ρ»  αν θέλετε.

  Θυμήθηκα λοιπόν ότι είχα βρει ένα κειμενάκι στο web που αναφερόταν στην κατάσταση. Έχει μάλιστα σημασία το γεγονός πως το κείμενο αυτό -όπως και το βλογ αυτό – δημοσιεύτηκε εντός του Πακιστάν, με τις γνωστές συνθήκες που επικρατούν εκεί ( όπως ίσως γνωρίζετε το Πακιστάν κυβερνάται από τον διαβόητο Στρατηγό Μουσάραφ, εδώ και μια δεκαετία περίπου, κάτι που βέβαια δεν πολυκινητοποιεί τους γνωστούς υπερασπιστές της δημοκρατίας σε ΗΠΑ και ΕΕ μια και , εδώ που τα λέμε, το Πακιστάν δεν λέει να κουνηθεί ρούπι από τον καπιταλισμό με το Μουσάραφ από πάνω, άσε που είναι χώρα παράδεισος της εργασίας ανηλίκων και μπορούμε εμείς άφοβα να ψωνίζουμε τα φτηνοΖΑRΑ και φίρμες αθλητικά παπούτσια  -επkaratsi riot I wanna riotοχές ακρίβειας που είναι, καταλαβαίνετε…για μας τον ανέχονται). Το κειμενάκι είναι αρκετά ενημερωτικό για την κατάσταση, το υπογράφει ο Bhagat Singh, και στην αυθεντική του μορφή στα αγγλικά το βρίσκετε εδώ .

Λίγα λόγια μόνο περιληπτικά. Από το πραξικόπημα του Μουσάραφ το 1999 και δώθε, το σύνταγμα του Πακιστάν, έχει ανασταλεί δυό φορές κι επίσης έχει υποστεί επανειλημμένες και παράνομες τροποποιήσεις (καταλαβαίνετε σε ποια κατεύθυνση). Σήμερα γίνεται στο Πακιστάν λόγος για συνταγματικό κίνημα – παναπεί κίνημα για την επαναφορά σε ισχύ του καταργημένου Σ. του 1999 -του οποίου αιτήματα είναι:

1.Αποκατάσταση του Συντάγματος που καταργήθηκε το 1999

2. Αποκατάσταση των δικαστικών που παράνομα απομακρύνθηκαν από το Στρατηγό Μουσάραφ

3.Ανεξαρτησία της δικαιοσύνης, ως ένας από τους πυλώνες του κράτους.

Η 9 Μάρτη του 2007 θεωρείται η ημερομηνία ορόσημο για το κίνημα, καθώς εκείνη τη μέρα ο Μουσάραφ «παραίτησε» τον Ανώτατο Δικαστικό λειτουργό του Πακιστάν Iftikhar Muhammad Chuadhry. Ακολούθησε ο εξαναγκασμός σε παραίτηση στις 3.11.2007 των περισσότερων δικαστών του Ανώτατου Δικαστηρίου της χώρας – δεν μπορώ να ξέρω σε ποιες ελληνικές αρχές αντιστοιχούν τα παραπάνω, αλλά φαντάζομαι θα πρόκειται για τον Πακιστανικό Άρειο Πάγο και το ΣτΕ (για νά’χετε μια ιδέα δηλ.) – και παράλληλα η κήρυξη της χώρας σε κατάσταση ανάγκης.

Η πολιτική αιτία της κρίσης φαίνεται να ριζώνεται στις εσωτερικές αντιθέσεις της Πακιστανικής άρχουσας τάξης, κατ’αρχήν. Η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι για το Μουσάραφ ήταν η απαγόρευση από το Ανώτατο δικαστήριο του Πακιστάν, του οποίου προήδρευε ο Σουάντρυ , να ξεπουληθεί αντί πινακίου φακής που λένε η Pakistan Steel Mills Corporation Limited – η οποία παράγει μηχανήματα βαριάς βιομηχανίας. (Έχει ένα ενδιαφέρον το εξής: η εταιρία αυτή φτιάχτηκε με κοινή επένδυση του Πακιστάνικου κράτους και της ΕΣΣΔ το 1968, όπου οι Σοβιετικοί έβαλαν την τεχνογνωσία κι οι Πακιστανοkaratsi riots vol.2ί τα χέρια. Αποτέλεσε ουσιαστικά την έναρξη της βαριάς βιομηχανίας για την ασιατική αυτή χώρα και θεμελιώθηκε το 1973 με Πρόεδρο το Ζουλφικάρ Αλί Μπούτο, τον ιδρυτή του Λάϊκού Κόμματος του Πακιστάν, ο οποίος οραματιζόταν ένα σοσιαλισμό με «ισλαμικό» χαρακτήρα και είχε αναπτύξει στενές σχέσεις με τη Σοβιετική Ένωση ήδη από το 1961 όταν είχε διαπραγματευτεί μια αντίστοιχη συμφωνία για εξόρυξη πετρελαίου από κοινή σοβιετοπακιστανική εταιρία. Η επιθυμία του για εθνική ανεξαρτησία και αυτοδιάθεση του Πακιστάν, του κόστισε την ανατροπή του από την Προεδρία της χώρας, μέσα από μια σειρά πραξικοπηματικές ενέργειες, δολιοφθορές και «πορτοκαλί» ή ό,τι άλλο χρώμα θέλετε επαναστάσεις και τελικά τη ζωή του, τον Απρίλη του ’79 όταν και εκτελέστηκε δι’απαγχονισμού στο κελί του.) 

Παραπέρα ο Μουσάραφ στριμώχτηκε απο τους δικαστές και σε μια άλλη υπόθεση, αυτή των «400 εξαφανισμένων», όταν και οι συγγενείς προσώπων που απήχθησαν και «χάθηκαν» από υπηρεσίες του αμερικανόθρεφτου καθεστώτος Μουσάραφ έφεραν τις υποθέσεις στη δικαιοσύνη.

  Ο εξαναγκασμός σε παραίτηση του Σουάντρυ στις 9.3.2007 οδήγησε χιλιάδες λαού στους δρόμους του Καράτσι, όπου στήθηκαν οδοφράγματα, και ανταλλάχτηκαν πυροβολισμοί, με επίσημα καταμετρημένους 43 νεκρούς -όλοι από την πλευρά των υποστηριχτών του Σουάντρυ, των υποστηριχτών της δημοκρατίας, αν προτιμάτε «ιδεολογικές» έννοιες. Από τότε, ο Μουσάραφ αποκατέστησε μεν το Σουάντρυ αλλά η κόντρα συνεχίζεται μια και άνοιξε απ’ότι φαίνεται ένα ρήγμα στο καθεστώς και η λαϊκή αντίθεση αρχίζει να εκφράζεται με μαζικότερους και πιο αποφασιστικούς όρους.

Οι δικηγόροι/ νομικοί του Πακιστάν φαίνεται αυτή τη στιγμή να βρίσκονται στην αιχμή αυτού του κινήματος καθώς πιέζουν με όρους «δημοκρατικού» κινήματος το καθεστώς Μουσάραφ από τη μια να αποκαταστήσει τις πολιτικές ελευθερίες, κι από την άλλη, ερμηνεύοντας το Σύνταγμα και τους κείμενους νόμους της χώρας να αποτρέψουν τις χειρότερες εξελίξεις για το λαό του Πακιστάν -όπως το ξεπούλημα της βαριάς βιομηχανίας της χώρας. Η αντίθεση σ’αυτό του Μουσάραφ δεν πρέπει να σχετίζεται μόνο με το ότι δικτάρος-είμαι-ό,τι-θέλω-κάνω αλλά μάλλον ακουμπά και στις αμερικάνικες επιδιώξεις στην περιοχή που βολεύονται μ’ένα στρατιωτικό καθεστώς -μπαμπούλα, άσε που όπως είδαμε και με το ξεπούλημα της βιομηχανίας της χώρας, κάνουν και τις μπίζνες τους οι άνθρωποι. Έχουν λοιπόν,οι νομικοί και μαζί τους ο λαός του Πακιστάν, κάθε δίκιο να ζητούν τη συμπαράσταση στον αγώνα τους, και για τον πρόσθετο λόγο ότι η ήττα της πολιτικής του ιμπεριαλισμού σε μια χώρα όπως αυτή , με τους ιστορικούς δεσμούς που έχει με τις ΗΠΑ και τον αυξημένο ρόλο της στην περιοχή θα είναι μια ευνοϊκή εξέλιξη για τους λαούς παγκόσμια.

Τέλος, το γεγονός ότι για την ώρα η πρωτοπορία της υπόθεσης είναι οι νομικοί, φανερώνει νομίζω ότι ο χώρος μπορεί να παίξει ένα ρόλο πιο αποφασιστικό από τη σκοπιά των λαϊκών συμφερόντων (ανεξάρτητα που όπως ήδη σημείωσα το κίνημα αυτό πατάει μεν στη λαϊκή δυσφορία αλλά σε καμιά περίπτωση δεν εγγυάται ότι θα πάει τα πράγματα μέχρι τέλους: είναι δουλειά της εργατικής τάξης αυτό..).

Κάντ’ε κλικ στο http://reddiarypk.wordpress.com  να στείλ’τε την αλληλεγγύη σας στα συντρόφια εκεί  -και υπ’όψη δεν παίρνω την ευθύνη συνολικά για το πολιτικό περιεχόμενο του παραπάνω βλογ έτσι;  

Ίσως κάμποσοι να θυμάστε τί είχε γίνει το προηγούμενο διάστημα με τις κινητοποιήσεις των Δικηγόρων στη Θεσσαλονίκη. ( αν δεν θυμάστε εδώ  καθώς και στo tag «δικηγόροι»). Είχαν βαλθεί λυτοί και δεμένοι οι συνδικαλιστές από το χώρο της ΝΔ και του ΠαΣοΚ, με την υψηλή εποπτεία του Προέδρου του Δικηγορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης από το χώρο του ΣΥΝ -ΣΥΡΙΖΑ, να χτυπήσουν τις κινητοποιήσεις, να «σπάσουν» αποφάσεις Γ.Σ. κλπ. που εκτίθενται στα προηγούμενα κείμενα. Η διαφωνία τους με όσους αγωνίζονταν εστιάστηκε στη «μορφή». Η πραγματικότητα όμως έχει κοντά ποδάρια, κι ο κυβερνητικός συνδικαλιστής – σαν την πουτάνα που χαίρεται -δεν μπορεί να κρύβεται. Δώσ’τε βάση λοιπόν , όπως τα περιγράφει στην ανακοίνωσή της πάνω κάτω η παράταξη των κομμουνιστών στο Δ.Σ.Θεσσαλονίκης 

Στην έκτακτη συνεδρίασή του την Τρίτη 20 Μάη το Διοικητικό Συμβούλιο του Δ.Σ.Θ. αποφάσισε κατά πλειοψηφία (με εισήγηση του Προέδρου, την οποία υπερψήφισαν η «Δικηγορική Συνεργασία», οι σύμβουλοι της «Δικηγορικής Πρωτοπορίας», της «Μαχόμενης Δικηγορίας», της «Σύγχρονης Δικηγορίας» και οι κ. Γεωργιλάς και Βασιλειάδης ) να εγκρίνει την αναλογιστική μελέτη βιωσιμότητας του υπό ίδρυση Ταμείου Αλληλοβοηθείας Δικηγόρων Θεσσαλονίκης (Τ.Α.ΔΙ.Θ.). Έτσι δρομολογείται η μετατροπή του κλάδου πρόνοιας του Τ.Π.Δ.Θ. ( το οποίο καταργήθηκε από τον αντιασφαλιστικό ν.3655/2008 ) σε Ν.Π.Ι.Δ. αναλαμβάνοντας πλέον το ίδιο να καθορίζει το ύψος των παρεχόμενων εφάπαξ βοηθημάτων για τους ασφαλισμένους και τους συνταξιούχους του. Πρόκειται για μια ολόπλευρα αρνητική εξέλιξη η οποία τίποτα θετικό δεν εγγυάται για τους Δικηγόρους της Θεσσαλονίκης μια και επί της ουσίας η βιωσιμότητα του υπό ίδρυση φορέα – ήτοι η δυνατότητά του να ανταπεξέρχεται στις έναντι των ασφαλισμένων υποχρεώσεις του – εναποτίθεται στα χέρια «εξειδικευμένων Χρηματοοικονομικών συμβούλων» (Κεφ.8 Σελ. 3 της ανωτέρω Αναλογιστικής Μελέτης). Πρόκειται επίσης για μια επιλογή η οποία υπαγορεύεται από το νέο νόμο ο οποίος προβλέπει ότι (άρθρο 138 παρ.8):
«Οι αυτοτελείς κλάδοι ή Τομείς Πρόνοιας που χορηγούν εφάπαξ βοηθήματα, για τα οποία καταβάλλονται εισφορές μόνο από τους εργαζόμενους, δύνανται να μετατρέπονται σε Ν.Π.Ι.Δ. με κοινή απόφαση των Υπουργών Οικονομίας και Οικονομικών και Απασχόλησης και Κοινωνικής Προστασίας, μετά από αίτηση που υποβάλει προς αυτούς το Διοικητικό Συμβούλιο κάθε Ταμείου.»
Στην ουσία η πολιτική επιλογή που ακολουθήθηκε από την πλειοψηφία του Δ.Σ. κινείται απολύτως εντός των πλαισίων που χαράζουν οι κυβερνήσεις της Ν.Δ. και του ΠαΣοΚ εν’όψει του ασφαλιστικού: αποδέχεται τη λογική του κεφαλαιοποιητικού συστήματος δημιουργώντας ένα νέο «επαγγελματικό ταμείο» που θα λειτουργεί σε ανταποδοτική βάση, σαφώς με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια, έτσι που οι παροχές θα καθορίζονται από το αποτέλεσμα της επένδυσης των εισφορών στον τραπεζικό -χρηματιστηριακό τζόγο, με το σχετικό ρίσκο: ποιός αλήθεια, μετά τις γνωστές την τελευταία δεκαετία, στη χώρα μας και διεθνώς, εξελίξεις με τη ληστεία των αποθεματικών των ταμείων από τους αετονύχηδες των χρηματιστηρίων μπορεί να δηλώσει άγνοια για το πού καταλήγουν τέτοιες επιλογές; Η πλειοψηφία του Δ.Σ. δηαλδή υλοποιεί, στο κομμάτι που της αναλογεί, την επιλογή της κυβέρνησης της Ν.Δ. για δημιουργία μεικτού ασφαλιστικού συστήματος «τριών πυλώνων» αποσκοπώντας στην ενίσχυση των ιδιωτικών ασφαλιστικών επιχειρήσεων και την τροφοδότηση του χρηματηστηρίου με νέα κεφάλαια.
Η ίδια η αναλογιστική μελέτη δεν αφήνει περιθώρια για παρερμηνείες: κινείται στη λογική του κεφαλαιοποιητικού συστήματος χρηματοδότησης του νέου «ασφαλιστικού» φορέα απορρίπτοντας το ισχύον διανεμητικό με τη γνωστή κινδυνολογία του αριθμού των ασφαλισμένων που εισφέρουν κι ο οποίος δεν αυξάνεται. Είναι δυνατό να συμβαίνει κάτι τέτοιο για το Δ.Σ.Θ. των 6.183 ασφαλισμένων -αριθμός που όλοι μας καλά γνωρίζουμε ότι αναμένεται να αυξηθεί; Πέρα από μεθοδολογικές ενστάσεις που μπορεί ο καθένας να προβάλει – όπως για παράδειγμα ότι δέχεται ως προϋπόθεση το άτοπο «ότι για κάθε 1 ενεργό ασφαλισμένο που συνταξιοδοτείται 1 νέος ασφαλισμένος θα έρχεται στο ταμείο» – είναι προφανές ότι πρόκειται για μια μελέτη κατά παραγγελία, κομμένη και ραμμένη για να οδηγήσει τα πράγματα στη συνεργασία στην ιδιωτικοποίηση του Κλάδου Προνοίας και στο χρηματηστηριακό τζόγο. Γνωρίζοντας δε καλά οι συντάκτες της ότι θα βρεθούν ενδεχομένως και κάποιοι που δεν εντυπωσιάζονται από «καθρεφτάκια προς ιθαγενείς» ομολογούν ότι με δεδομένες τις σύγχρονες εξελίξεις οι εκτιμήσεις «θεωρούνται «ως καθαρή εικοτολογία» και κατά συνέπεια τα συμπεράσματα (..) θεωρούνται μη επακριβώς προβλέψιμα».
Μ’άλλα λόγια τίποτα και κανένας ΔΕΝ εγγυάται ότι έστω ο Κλάδος Πρόνοιας που κατ’επιλογή πλέον της πλειοψηφίας του Δ.Σ. μετεξελίσσεται σε επαγγελματικό ταμείο πρόκειται να ανταποκριθεί στις προσδοκίες των Δικηγόρων της Θεσσαλονίκης οι οποίοι ακριβώς με ένα δίμηνο αγώνα διατράνωσαν προς όλες τις κατευθύνσεις την αντίθεσή τους με την κυβερνητική αντιασφαλιστική πολιτική κι οι οποίοι στο σύνολό τους ΑΡΝΟΥΝΤΑΙ το ξεθεμελίωμα των ασφαλιστικών δικαιωμάτων μας.
Συγκεκριμένα πράγματα λοιπόν: οι ίδιες δυνάμεις που καλούσαν σε κυλιόμενες μονοήμερες ή διήμερες αποχές, οι ίδιες δυνάμεις που από κοινού λειτουργούσαν συκοφαντικά σε βάρος των αγωνιζόμενων συναδέλφων και απεργοσπαστικά σε βάρος των αποφάσεων της Γενικής Συνέλευσης (και σε βάρος κάθε έννοιας δημοκρατικής λειτουργίας του Δικηγορικού Συλλόγου) οι δυνάμεις οι οποίες ΑΠΕΙΧΑΝ τελικά από κάθε ασφαλιστική διεκδίκηση στο όνομα των «ήπιων» τρόπων παρέμβασης, του «ρεαλισμού», του «δικηγόροι είμαστε θα βρούμε τρόπο χωρίς εντάσεις» έρχονται να λειτουργήσουν ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΑΤΙΚΑ στην κυβέρνηση και την πολιτική της, υλοποιώντας μέτρα που ο ίδιος ο νόμος προβλέπει, κι αποφασίζοντας κρυφά από την πλειοψηφία των συναδέλφων να ιδρύσουν ένα επαγγελματικό ταμείο που θα λειτουργεί με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια και με την ευχή να είναι «καταφερτζήδες» οι χρηματιστές που θα διαχειρίζονται τα αποθεματικά του. Αν κάποιοι άλλοι χρηματιστές είναι περισσότερο καταφερτζήδες πολύ απλά ΔΕΝ έχουμε ταμείο…
Επιβεβαιώνεται η εκτίμηση της ΝΑΚΔ ότι η αντιασφαλιστική πολιτική που προωθείται από Ε.Ε. και κυβερνήσεις ούτε «εύκολος αντίπαλος» είναι, ούτε με αποσπασματικούς αγώνες ανατρέπεται ούτε, προφανώς, μόνο με την εξάντληση των όποιων νομικών δυνατοτήτων υπάρχουν -που ειρήσθω εν παρόδω μόνο σε δευτερεύουσες πλευρές μπορούν να έχουν μια μικρή αποτελεσματικότητα. Η στρατηγική της Ε.Ε. κινείται αποκλειστικά στο δρόμο της ενίσχυσης της καπιταλιστικής κερδοφορίας σε κάθε τομέα , και στο χώρο της κοινωνικής ασφάλισης. Στην ανωτέρω λογική κινείται ο ν. Πετραλιά (ν.3655/2008 ) στην ίδια και η ανωτέρω επιλογή της πλειοψηφίας του Δ.Σ. – και για ένα πρόσθετο λόγο ακόμα: από ένα «αβέβαιο» ως προς τις παροχές του επαγγελματικό ταμείο πόσοι άραγε συνάδελφοι δεν θα επιλέξουν την «καθαρή» ιδιωτική ασφάλιση; Αυτονόητη κι εδώ η απάντηση, αυτονόητο επίσης και το μέγεθος των δυσχερειών που πρόκειται να αντιμετωπίσουμε όλοι και ακόμα περισσότερο οι νέοι συνάδελφοι από εδώ και στο εξής που όχι μόνο οι επαγγελματικές συνθήκες αναμένεται να χειροτερεύουν αλλά ανατρέπονται και τα τελευταία ίχνη κοινωνικής προστασίας στο χώρο καθώς όλα παραδίνονται στις ορέξεις για κερδοφορία του ιδιωτικού κεφαλαίου.
..έτσι που λέτε. Εμείς λέμε να κυνηγήσουμε Γενική Συνέλευση, οπότε θα δούμε -και θα ενημερώσω. Απλά κρατήστε στα παραπάνω το απροκάλυπτο των τύπων: ένα παραθυράκι άφησε ο ν.Πετραλιά για τα ταμεία να αποφασίσουν «εκουσίως» την ιδιωτικοποίηση, κι οι τύποι μπήκαν μέσα σούμπιτοι πλασάροντας μάλιστα και την υπόθεση σαν «τελευταία λύση»,και «colpo grosso» . Ουστ ρεεεεε!

Υ.Γ. τί πλάκα έπαθε το γα%^&*νο το WordPress και δεν ανεβάζω εικόνες να πούμε είναι καθόλου σοβαροί;

Η αλήθεια είναι ότι οι κινητοποιήσεις του σιναφιού μου ανάλωσαν μεγάλο μέρος του χρόνου μου ( και μεγάλο μέρος δικό μου δηλαδή), όπως και όλων όσων πάλεψαν όλο αυτό το διάστημα για να ολοκληρωθεί αυτή η φάση του αγώνα. Κι όταν λέμε «πάλεψαν» εννοούμε ενάντια σε θεούς και δαίμονες: από την κυβέρνηση την ίδια μέχρι τους κυβερνητικούς / εργοδοτικούς συνδικαλιστές , δικαστές και Εισαγγελείς, ΜΑΤ και ό,τι γουστάρει ο νους σας. Την Τρίτη, 15.4, που μας πέρασε γράφτηκε η τελευταία σελίδα αυτού του κύκλου, λίγο άδοξα εδώ που τα λέμε, πάντως η αλήθεια είναι πώς ο κύκλος άνοιξε και οι γύροι θα είναι πολλοί....συνεχίζουμε!

Λοιπόν, η συμμετοχή στη Γ.Σ. την 15.4 ξεπέρασε τους 2000. Λογαριάστε τί σημαίνει Γ.Σ. συνδικάτου με τέτοιους αριθμούς! Ο περισσότερος κόσμος είχε έρθει για να ψηφίσει αναστολή των κινητοποιήσεων βέβαια και αυτό έκανε (το σχετικό ποσοστό ξεπέρασε το 85%).. Αλλά αυτό σ’αυτή τη φάση έχει τη μικρότερη σημασία, εξάλλου αν συνέβαινε το αντίθετο τώρα θα το γνωρίζατε όλοι πολύ καλά. Αν λοιπόν έχει κάτι σημασία είναι το παρασκήνιο – που κι αυτή τη φορά είναι πλούσιο και διδαχτικό για όποιον έχει μάτια και βλέπει..

Και αυτή τη φορά η πλειοψηφία κατέβασε ενιαία πρόταση για αναστολή των πάντων – και ούτε μυρωδιά για νέα Γ.Σ. Υπήρχε επίσης και η πρόταση της Εναλλαχτικής για αναστολή μέχρι 14.5. Η δική μου η γνώμη ήταν υπέρ της τρίτης πρότασης: εναλλαχτικές μορφές κινητοποιήσεων (αποκλεισμοί δρόμων, αποκλεισμός των γραφείων του Ταμείου Προνοίας, συμμετοχή σε κινητοποιήσεις ΠΑΜΕ, και νέα Γ.Σ. την 12/13.5). Η τρίτη πρόταση ήταν ικανή, από τη μία να δώσει μια ανάσα σ’ένα κόσμο που δεν έκανε μια παράσταση για ένα μήνα περίπου (καλά, υπήρξαν και πολλοί που με κάθε μέσο «έσπαγαν» την αποχή κι όχι μόνο αξιοποιώντας το διάτρητο πλαίσιο αδειών: πήγαιναν π.χ. κι έκαναν συμβόλαια σε γειτονικούς νομούς!), από την άλλη να κρατήσει ζεστό ένα κόσμο που κινητοποιήθηκε – τον ίδιο κόσμο εδώ που τα λέμε –  εν ‘όψει του Μάη -Ιούνη που αναμένονται νέοι γύροι κινητοποιήσεων ευρύτερα ( με το ν/σ για τα εργασιακά..).

Είναι λίγο κουραστικό να εξιστορείς καρμπόν καταστάσεις – ενδεχομένως και να διαβάζεις καρμπόν καταστάσεις -αλλά η πραχτική των «αριστερών» που «διοικούν» ( υπό την υψηλή δεξιά εποπτεία ΝΔ -ΠαΣοΚ) το Σύλλογο λίγο απέχει τελικά από τα «αποφασίζομεν και διατάσσωμεν» του Παπαδόπουλου, μέρες πού’ ναι κιόλας..

Φανταστείτε τη σκηνή: ένας αχανής (Βελλίδειο) χώρος με 2000 άτομα από κάτω, ένα 5μελές Προεδρείο Συνέλευσης σε κοινή θέα, αγορεύσεις από μικροφώνου (κομπλαρισμένες, η αλήθεια είναι, αρκετές κι όχι εντελώς αδικαιολόγητα για να είμαστε δίκαιοι) οι γνωστοί εγκάθετοι («τί έγινε μιλάει η Παπαρήγα;», «τί αποφάσισε η ΚΟΒα;») κι από την άλλη οι σεβάσμιοι γέροντες του ΣΥΡΙΖΑ -οι νεότεροι αισθάνθηκαν πως είναι ήδη χρεοκωπημένοι και δεν τόλμησαν να πλησιάσουν το βήμα – να καλούν σε αναστολή της αποχής, μια και «οι νεότεροι συνάδελφοι δεν έχουν και κανένα κόστος εφ’όσον ζουν με τους γονείς τους οι περισσότεροι»! Τ’ακούτε ρε;;; Αυτό είναι το κόμμα που σκίζεται για τη «γενιά των 700 ευρώ»!! Είναι όπως σας τα λέω, ούτε κεραία δεν πείραξα απ’τα λεγόμενα της κυρίας -και βέβαια καταλαβαίνει κανείς γιατί έστειλαν μια 65 χρονη να τα πει: ούτε αντεγαμήσου δεν σού’ρχεται να πεις ( αλλιώς σ’έχουν διαπαιδαγωγήσει , «δογματικά», «σταλινικά» κι έτσι…).

Τέλος, αφού τελειώνουν οι 10 αγορεύσεις -διότι τόσες αποφάσισε ο «αγωνιστής Πρόεδρος» ότι θα γίνουν -, και ναι, » αγορεύσεις» ήταν οι περισσότερες, συμβαίνει το κορυφαίο: πιάνει ο Πρ. το μικρόφωνο λέει ένα «δύο είναι οι προτάσεις, αναστολή ή συνέχιση, πάτε να ψηφίσετε» και μένουν όλοι μαλάκες. Όλοι εκτός απ’όσους είχαν έρθει να ψηφίσουν υπέρ της αναστολής έτσι κι αλλιώς, και όσους ήταν στους διαδρόμους και είχαν ήδη αρχίσει να ψηφίζουν.  Μέχρι να σκεφτείς αν θα χάσεις ή θα κερδίσεις πολιτικά με το να πετάξεις καρέκλες ή όχι το -νέο -πραξικόπημα είχε ήδη μπει σε εφαρμογή. Τα πρόβατα ρίχναν μαζικά αναστολή και σε δευτερόλεπτα η αίθουσα είχε αδειάσει..

Πολλά ακόμα μπορεί να πεί κανείς. Και για τη λάσπη που χύθηκε για όσους αγωνίστηκαν, και για την αλητεία ορισμένων καραγκιόζηδων που πληρώνονται κανά τρακοσάρι το μήνα και παπαγάλιζαν ό,τι λάχαινε μη και θυμώσει ο αφεντικός, και για ψέμματα ότι λέει ασκούσαμε τρομοκρατία σε κόσμο να ψηφίζει αποχή (μία λέει έβαλε τα κλάμματα από την πίεση!!). Μέχρι και κάτι παραλίες ήρθαν και ζητούσαν το λόγο – άλλα λαμόγια αυτοί! -γιατί λέει δεν ψήφιζα αποχή μέχρι 14.5. Ωραία παλικάρια, όταν είχαμε κατάληψη και μας έσπρωχναν τα ΜΑΤ πίναν φραπεδάκι πρωινό στους γύρω δρόμους και δεν ζυγώνανε γιατί είχε κάμερες.. Καλοί μαλάκες –  στις βουλευτικές ΣΥΡΙΖΑ το ρίχνουν.

Η ουσία πιστεύω είναι αλλού: οι κινητοποιήσεις αυτές έδειξαν ότι και στους επιστημονικούς χώρους η αντιλαϊκή πολιτική βιώνεται έντονα με θύματα τους πιο αδύνατους, παναπεί τους νέους αλλά και όσους επαγγελματίες είναι μικρού και μεσαίου εισοδήματος. Που είναι πολλοί. Όλοι αυτοί εκφράστηκαν αγωνιστικά τόσο με τη συμμετοχή τους, ύστερα από 15 χρόνια σε μια μαζική διαδικασία, όσο και με τις αποφάσεις που πήραν. Το «αγωνιστικό δυναμικό» βέβαια καταναλώθηκε εκεί. Η συμμετοχή δεν ήταν στο ύψος όλων όσων ψήφισαν ούτε στην απαιτητικότητα των μορφών που επιλέχτηκαν. Αυτό σημαίνει περισσότερη και καλύτερη δουλειά από όλους όσοι ενδιαφέρονται να αλλάξουν τα πράγματα και στους επιστημονικούς χώρους και στην κοινωνία ευρύτερα. Επίσης σημαίνει , σύντροφοι φίλοι κι εχθροί ότι έχουμε δίκιο. Το ΚΚΕ έχει δίκιο.

Έχει δίκιο όταν λέει ότι οι καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις μόνο επιδεινώνουν την κατάσταση και αγγίζουν πλέον όλο και περισσότερους χώρους. Έχει δίκιο όταν λέει πως το Μάαστριχτ δεν είναι κάτι τυχαίο αλλά συνειδητή επιλογή που εκφράζεται επίσης συνειδητά όταν ο κόμπος φτάνει στο χτένι και «τα ψέμματα τελειώνουν». Έχει δίκιο όταν λέει πως ο βασικός εχθρός είναι οι ξεπουλημένες συνδικαλιστικές ηγεσίες. Κι έχει δίκιο όταν λέει ότι ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, ο οπορτουνισμός, είναι δύναμη ΑΠΕΝΑΝΤΙ στο κίνημα. Το όποιο κίνημα, με τις όποιες αδυναμίες που όμως στοχεύει στην καρδιά της ακολουθούμενης πολιτικής.

Αυτά. Έχουμε δίκιο, συνεχίζουμε και μέχρι να βρεθούνε από κάτω θά’μας βρίσκουν μπροστά τους.

(…Κυρκομπανιάδες γαμώ τα σπίτια τους!) 

( για το πρίκουελ της ιστορίας πατήστε εδώ κι εδώ

Η Γενική Συνέλευση του Δ.Σ.Θ. της Τρίτης 1.4.2008 – όπως ξέρετε όσοι πατήσατε στα παραπάνω λινκ ήδη – ανέδειξε με τον πλέον χαρακτηριστικό τρόπο την πλήρη διάσταση της πλειοψηφίας του Δ.Σ. του Συλλόγου με τις αγωνίες και τις διαθέσεις της πλειοψηφίας των δικηγόρων της Θεσσαλονίκης. Διαθέσεις οι οποίες εκφράστηκαν πεντακάθαρα και με κάθε νομιμότητα με την υπερψήφιση απόφασης για κλιμάκωση των κινητοποιήσεων ενάντια στο νέο ασφαλιστικό νόμο κι ενάντια στην κατάργηση του Ταμείου Προνοίας Δικηγόρων Θεσσαλονίκης. Φαίνεται ωστόσο ότι αυτή η απόφαση, τόσο ως προς το περιεχόμενο όσο και ως προς το «δια ταύτα» των μορφών των αγωνιστικών κινητοποιήσεων και της κλιμάκωσης που επιλέχθηκαν ενόχλησε τις παρατάξεις της πλειοψηφίας του Δ.Σ. οι οποίες , κυριολεκτικά από το βράδυ της 1.4.2008 έχουν κινητοποιηθεί για να αλλοιώσουν την απόφαση των συναδέλφων, να υπονομεύσουν τη Γενική Συνέλευση και να περάσουν υπογείως τις δικές τους επιδιώξεις – εκφράζοντας ουσιαστικά την συμφωνία τους με τα αντιασφαλιστικά μέτρα της κυβέρνησης.

Τα γεγονότα είναι αποκαλυπτικά και δεν επιδέχονται πολλαπλών ερμηνειών: Ρήξη με τη συναίνεση!το Δ.Σ. του συλλόγου συνήλθε σε έκτακτη συνεδρίασή του το βράδυ της Πέμπτης 3.4.2008, με αντικείμενο βάσει της ημερήσιας διάταξης την υλοποίηση της απόφασης της Γενικής Συνέλευσης. Όπως απέδειξε η εξέλιξη των γεγονότων η επιδίωξη των παρατάξεων που απαρτίζουν την πλειοψηφία του Δ.Σ. ήταν η πραξικοπηματική κατάλυση της απόφασης της Γενικής Συνέλευσης. Ειδικότερα:

  • Πρώτος στόχος τους ήταν η υπονόμευση της απόφασης για αποχή. Βάσει εισήγησης του συμβούλου κ. Κοτζαμανίδη ( μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου από το χώρο του ΠαΣοΚ) -ο οποίος πήρε πλήρως υπ’ όψη τις σχετικές απόψεις του κ. Νάστα Προέδρου της Τριμελούς Διεύθυνσης του Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης – το νέο πλαίσιο χορήγησης αδειών για την εκδίκαση υποθέσεων που υιοθετήθηκε στην ουσία εκφυλίζει κάθε έννοια αποχής: όπως μπορεί ο καθένας να διαπιστώσει το νέο πλαίσιο αδειών είναι απαράδεκτα διευρυμένο καθώς δίνει τη δυνατότητα να υπογράφονται συμβόλαια, να συζητούνται ασφαλιστικά μέτρα , ακόμα και προσημειώσεις!!(εδώ βέβαια ΔΕΝ πρωτοτύπησαν: ΟΛΟΙ θυμούνται το σάλο που ξέσπασε την Τετάρτη όταν ο σύμβουλος  – επίσης από το χώρο του ΠαΣοΚ – Ν. Γεωργιλάς έδινε αυθαίρετα συλλήβδην άδειες ακόμα και για συναινετικά διαζύγια.) Είναι προφανές ότι μ’ ένα τέτοιο πλαίσιο αδειών θα μπορούσαμε να «απέχουμε» για δεκαετίες… Επίσης προφανές ότι ένα τέτοιο πλαίσιο αδειών, και συνακόλουθα μια τέτοια «αποχή» δεν ασκεί την παραμικρή πίεση στην κυβέρνηση ενάντια στο νέο αντιασφαλιστικό νόμο..
  • Ακολούθησε η νομικά, ηθικά και πολιτικά απαράδεκτη επιχείρηση ανατροπής της απόφασης για κατάληψη και αποκλεισμό των δικαστικών μεγάρων. Κατά τη συζήτηση αυτού του μέρους οι πραγματικές προθέσεις όσων μειοψήφησαν στη Γενική Συνέλευση αποκαλύφτηκαν πλήρως: ορισμένοι, αυτόκλητοι Εισαγγελείς, προεξόφλησαν το «παράνομο» της απόφασης της Γενικής Συνέλευσης – θεώρησαν δε τους εαυτούς τους σε θέση να ειρωνευτούν το σώμα που «παρασύρεται» από ομιλίες και υπερψηφίζει «παράνομες» κατά την κρίση τους αποφάσεις! Η άποψη του Προέδρου , η οποία υιοθετήθηκε από την πλειοψηφία του Δ.Σ. και στη συνέχεια αναρτήθηκε το μεσημέρι της Παρασκευής 4.4 μόνο ως προσβολή της νοημοσύνης του σώματος μπορεί να εκληφθεί: «κατάληψη», κατά τον κ. Πρόεδρο, είναι η περιδιάβαση στους διαδρόμους και τα αίθρια του δικαστικού μεγάρου χωρίς να παρεμποδίζεται κανείς και τίποτα!! Έφτασαν στο σημείο ακόμα και να υπερψηφίσουν αρχικά την πρόταση του μέλους του ΔΣ Ν. Βαλεργάκη για νέα ΓΣ αυτή τη Δευτέρα και Τρίτη (!), φτάνονταςτο πραξικόπημά τους στα πιο ακραία όρια.

Μ’ άλλα λόγια η «ερμηνεία» (βλ. πραξικοπηματική αλλοίωση) της απόφασης της Γενικής Συνέλευσης του Συλλόγου για αποχή ως τις 16.4 και αποκλεισμό – κατάληψη των δικαστικών μεγάρων  στις 7 -8 -9 Απρίλη, είναι, κατά τον κ. Πρόεδρο και όσους στο Δ.Σ. συντάχθηκαν μαζί του, να συζητηθεί η πλειοψηφία των πινακίων και όσοι άλλοι «επιθυμούν να παρευρίσκονται» στο χώρο του Δικαστικού Μεγάρου να το κάνουν βολτάρωντας «ησύχως» – και να πιούν και καφεδάκι να προσθέσουμε εμείς….

        Για να κορυφωθεί μάλιστα ο εμπαιγμός, ο κ. Πρόεδρος συναντήθηκε το πρωϊ της Παρασκευής με τον επικεφαλής του ΣΥ.ΡΙΖ.Α.  κ. Τσίπρα, όπου από κοινού δήλωσαν ότι «στηρίζουν τους αγώνες»!. (Με τέτοιους «αγώνες» βέβαια, οι εμπνευστές του αντιασφαλιστικού νόμου Πετραλιά και η κυβέρνηση μπορούν να κοιμούνται ήσυχοι.)

            Το Σαββατοκύριακο τέλος, εκτυλίχτηκε η επόμενη πράξη της υπονόμευσης: μέσα από αλλεπάλληλα μηνύματα η πλειοψηφία του Δ.Σ. κι ο ίδιος ο κ. Πρόεδρος επιδόθηκαν σε μια κατασυκοφάντηση της απόφασης της Γενικής Συνέλευσης και μέσω μηνυμάτων SMS καλούσαν με τραγικό τόνο σε αποχή από «πράξεις βίας». Ποιος εισηγήθηκε – και ποια Γενική Συνέλευση αποφάσισε – «πράξεις βίας»; Πού τα είδαν όλα αυτά; Ποιος τους έδωσε το δικαίωμα να κατηγορούν συλλήβδην περίπου ως τρομοκράτες την πλειοψηφία του σώματος που αποφάσισε την Κατάληψη στη Γενική Συνέλευση;

            Βάσει του Κώδικα των Δικηγόρων το ανώτερο όργανο του Δικηγορικού Συλλόγου είναι η Γενική Συνέλευση, η οποία βρίσκεται σε απαρτία με καθορισμένο τρόπο κι επίσης με καθορισμένο τρόπο αποφασίζει. Όλα τα προβλεπόμενα τηρήθηκαν κατά γράμμα το βράδυ της Τρίτης. Δεν χωρούν παρερμηνείες και υπονομεύσεις, και μία απόφαση της Γενικής Συνέλευσης όσο κι αν δεν είναι αρεστή σε κάποιους οφείλει να γίνεται σεβαστή απ’ όλους και να υλοποιείται. Η εξωφρενική στάση της πλειοψηφίας του Δ.Σ. εκτός από καταδικαστέα πολιτικά, δημιουργεί κι ένα πολύ επικίνδυνο προηγούμενο για την ίδια τη λειτουργία του Συλλόγου: πλέον οποιοσδήποτε διαφωνεί με αποφάσεις που εκπορεύονται από οποιοδήποτε όργανο του Συλλόγου, «νομιμοποιείται» να τις αγνοήσει και να ενεργήσει όπως επιθυμεί , όπως ο ίδιος τις «ερμηνεύει». Ο καθένας αντιλαμβάνεται τι σημαίνει αυτό για την ίδια τη δημοκρατική λειτουργία του Συλλόγου.

 Τα παραπάνω, τέλος, ακολούθησαν όσα φάνηκαν και στις τηλεοράσεις:την Δευτέρα, 7.4 το Δικαστικό Μέγαρο Θεσσαλονίκης τελούσε υπό κατάληψη από τα ΜΑΤ. Δικηγόροι προπηλακίστηκαν, όσοι μπήκαν μέσα μπήκαν μουτζώνοντας την αστυνομία, ενώ την ίδια στιγμή ο Πρόεδρος «των αγώνων» και άλλα μέλη της πλειοψηφίας του Δ.Σ. έκαναν τους τροχονόμους κι έβαζαν τον κόσμο μέσα από τις πύλες που κρατούσαν ανοιχτές τα ΜΑΤ. Για την αποχώρηση των ΜΑΤ από τα δικαστήρια παρενέβη με την παρουσία του ο βουλευτής Θεσσαλονίκης του ΚΚΕ Γ. Ζιώγας που βρέθηκε στο πλευρό των δικηγόρων που είναι σε αποχή. Την ίδια μέρα το μεσημέρι, ο Πρόεδρος έδωσε συνέντευξη τύπου όπου αντί να καταγγείλει την αστυνομία – την οποία απ’ότι καταλαβαίνει κανείς ο ίδιος άφησε να μπεί, κατόπιν παζαρέματος με την Τριμελή Επιτροπή των Δικαστών/Εισαγγελέων της Θεσσαλονίκης, διαχωρίζοντας τους δικηγόρους σε «φιλήσυχους» και ταραχοποιούς – κατήγγειλε την πλειοψηφία της Γενικής Συνέλευσης η οποία αποφάσισε κατάληψη!

Αυτά σε γενικές γραμμές. Σ’ότι έχει να κάνει με τη μορφή του κειμένου, όπως ίσως καταλάβατε μεγάλο μέρος του στηρίχτηκε σε προκήρυξη που κυκλοφόρησε στα δικαστήρια. Τα πράγματα συνεχίζονται. Η νέα γενική συνέλευση είναι στις 14.4 -κι η εξ αναβολής στις 15 -οπότε όλοι και όλες αναμείνατε…

( χρήσιμο είναι για όσους πρώτη φορά «χτυπήσαν» πάνω σ’αυτό το κείμενο να ρίξουν και μια ματιά στο τί έγινε δυο βδομάδες πριν εδώ).

Σαν ένας ταπεινός βλογερ , και ακόμα ταπεινότερος δικηγόρος, θα μοιραστώ μαζί σας μια εκτίμηση: η Γενική Συνέλευση του Δικηγορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης της 1.4.2008 θα μείνει στη μνήμη του κόσμου για πολύ μεγάλο διάστημα. Αν και δεν είναι ίσως η ώρα για βαθυστόχαστες αναλύσεις κι εκτιμήσεις πιστεύω πως σε πρώτη φάση μπορεί να διαπιστώσει κανείς από την τροπή που πήραν τα πράγματα ότι α) ο χώρος των δικηγόρων ΔΕΝ είναι ενιαίος: υπάρχει διαστρωμάτωση, και μάλιστα έντονη, που διαχωρίζει τα συμφέροντα μέσα στον κλάδο. Άλλα τα συμφέροντα του δικηγόρου που «καθαρίζει» 5 – 6000 € και πάνω το μήνα και άλλα του «συνεργάτη» – υπαλλήλου του που πληρώνεται με 500 -600€. Όπως εξίσου διαφορετικά είναι και τα συμφέροντα του αυτοαπασχολούμενου δικηγόρου που παλεύει στη δουλειά του καθημερινά μόνος του για 1000 και 1200€.  β) ότι αυτή η διαστρωμάτωση γίνεται συνείδηση πλέον σε όλο και περισσότερο κόσμο – από τους «από κάτω» -που πλέον επιλέγει να εκφράσει αγωνιστικά αυτή του την πεποίθηση. και γ) ότι οι συνδικαλιστικές ηγεσίες των δικηγορικών συλλόγων – σίγουρα η πλειοψηφία του Δ.Σ. του Δ.Σ. Θεσσαλονίκης – ΔΕΝ έχουν την παραμικρή διάθεση να εκφράσουν τα συμφέροντα των «από κάτω». 

Πιο συγκεκριμένα πράγματα…

(εφ’όσον έχετε κάνει κλίκ στο λινκάκι παραπάνω θα ξέρετε ότι) Την Τρίτη 18.3 η Γ.Σ. του Συλλόγου είχε πάρει απόφαση για δυο 48ωρες αποχές. Θυμίζω, ήταν η πρόταση της «πλειοψηφίας» του Δ.Σ. που στηρίχτηκε από τις παρατάξεις των χώρων του ΣΥΝ – ΝΔ – ΠαΣοΚ και ανεξάρτητους  σε μια λογική που καταγγέλθηκε ότι επιδίωκε το κλείσιμο των κινητοποιήσεων και πάγωμα των αγωνιστικών διεργασιών μέσα στο χώρο. Θυμίζω ακόμη ότι η απόφαση αυτή πάρθηκε από μια ισχνή πλειοψηφία του 52,4% σε μια συνέλευση 900 περίπου συναδέλφων. Προφανώς αυτή η ισχνή πλειοψηφία ανάγκασε το Δ.Σ. να «χώσει» στο κείμενο της απόφασης και κάλεσμα για νέα Γ.Σ. 31.3 και 1.4 – κάτι που ΔΕΝ ήταν στο κείμενο της αρχικής τους πρότασης.

Βέβαια, το ότι κάλεσαν Γ.Σ. δεν σημαίνει ότι πάσχισαν κιόλας για την πραγματοποίησή της. Μάλιστα ειδικά τις κρίσιμες μέρες 31.3 και 1.4 στέλεχη (εκλεγμένοι και συνδικαλιστές) των παρατάξεων του Προεδρείου – θυμίζω ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ και παρατάξεις του χώρου του ΠαΣοΚ – γυρνούσαν στα δικαστήρια κι «ενημέρωναν» ότι μάλλον δεν θα γίνει η Γ.Σ. και «δεν υπάρχει κλίμα». Έτσι είναι αν έτσι νομίζετε..

Τη Δευτέρα 31.3 σε μια μαραθώνια – μου τη σπάνε τα κλισέ αλλά δυστυχώς φαίνεται πως είναι αναπόφευκτα για να περιγράψουν κάποια πράγματα – συνεδρίασή του για την πρόταση που θα κατεβάσει στη Γενική Συνέλευση, το Δ.Σ. κατέληξε…σε καμία πρόταση: υπήρξε η πρόταση της ΝΑΚΔ (ΚΚΕ) για αποχή μέχρι 16.4 και νέα συνέλευση στις 14-15.4, απεργιακό επίδομα για το διάστημα της αποχής, επίσης κατάληψη των δυο δικαστικών μεγάρων Θεσσαλονίκης και πολύμορφες κινητοποιήσεις στο διάστημα αυτό, η πρόταση της Εναλλακτικής ,παρόμοια με τη διαφορά ότι προέβλεπε νέα Γενική Συνέλευση στις 7 -8.4, η πρόταση του Δικ. Παλμού (ανεξ. που χρεώνεται στον ευρύτερο χώρο του ΠαΣοΚ) για τριήμερη αποχή – κατάληψη 2-3-4.4: αυτές οι προτάσεις συνενώθηκαν σε μία -εμπλουτίζοντας στην ουσία την πρόταση της ΝΑΚΔ με τις προτάσεις για μη απόδοση των εισπραττόμενων ποσών στο Τ.Ν., μη παράδοση των ασφαλιστικών βιβλιαρίων και μη απόδοση της παρακράτησης του 15%. Κατά τα άλλα ο χώρος της ΝΔ μίλησε για αναστολή της αποχής, ο ΣΥΝ για αποχή μέχρι Παρασκευή 4.4 – και στήριξη της πρότασης για δημοψήφισμα-, η «Ανανεωτική Κίνηση Δικηγόρων» (ανεξάρτητοι) μίλησε για απεμπλοκή των διεκδικήσεων για το Ασφαλιστικό από το «τοπικό» ζήτημα του Ταμείου Προνοίας Δικηγόρων Θεσσαλονίκης – για το οποίο υπάρχει μια ευρύτερη εκτίμηση ότι μπορεί να «σωθεί» από την ενοποίηση που προβλέπει ο νόμος, πλέον της κυβέρνησης – και μια σειρά ενεργειών στην κατεύθυνση αυτή (δημοψήφισμα για το ΤΠΔΘ στις εκλογές του τελευταίου) κλπ.Τελικά καμιά από τις παραπάνω προτάσεις δεν συγκέντρωσε πλειοψηφία στο Δ.Σ. και το τελευταίο κατέβηκε στη Συνέλευση χωρίς πρόταση. «Εν λευκώ»..

(Για να είμαι ακριβοδίκαιος με όλους: δεν έχω τα πρακτικα του Δ.Σ. στα χέρια μου, παρά μόνο το κείμενο των «Προτάσεων προς ψήφιση» που μοιράστηκε στα μέλη της Γ.Σ. και την , λόγω παρουσίας, άμεση γνώση για το τί συζητήθηκε στο Δ.Σ. Τυχόν λεπτομέρειες των προτάσεων, ή ζητήματα που προτάθηκαν και τα ξέχασα, πιστέψτε με δεν έγιναν με σκοπό.)

Την Τρίτη λοιπόν, μέχρι τις 9 μ.μ. η προσέλευση του κόσμου ήταν οριακά κάτω από την απαιτούμενη για απαρτία (710 άτομα είχαν γραφτεί μέλη της Συνέλευσης). Η πλειοψηφία του Δ.Σ. κάνει μια προσπάθεια να το «λήξει»: κάτω από την πίεση συμβούλων της μειοψηφίας – το αντίστοιχο μπλοκ της προηγούμενης Γ.Σ. – και κάτω από τις φωνές του κόσμου όταν ενημερώθηκε τί γινόταν από Σύμβουλο της ΝΑΚΔ δίνεται παράταση μέχρι τις 9.30 για να συγκεντρωθεί ο απαιτούμενος αριθμός. Πράγματι σε ένα τέταρτο αυτό συμβαίνει, ενώ η προσέλευση των συναδέλφων είναι αθρόα – ο τελικός τους αριθμός φτάνει στους 1500!

Ξεκινάν οι ομιλίες και οι παρουσιάσεις των προτάσεων για τη συνέχιση ή όχι της αποχής (στην ουσία αυτή την τροπή πήρε η συνέλευση) και παραπέρα με ποιες μορφές θα συνεχιζόταν η αποχή. Με το , γνωστό, πρόσχημα της περάτωσης της Γ.Σ. σε «λογικά» χρονικά πλαίσια, το προεδρείο (Πρόεδρος, Γραμματέας και Α’ Αντιπροέδρος του Δ.Σ.) της συνέλευσης αποφασίζει κατά τις 11 να γίνει μια πρώτη ψηφοφορία με θέμα αναστολή ή συνέχιση της αποχής. Η ένταση στο κόκκινο βέβαια: άραγε αυτό δεν είναι ένα κόλπο για να τσουβαλιαστούν οι διάφορες προτάσεις και κυρίως να διευκολυνθεί η πρόταση της παράταξης του ΣΥΝ για τριήμερη αποχή; (υπάρχει κι ένας αντίλογος, που εγώ ΔΕΝ συμμερίζομαι: ότι επρόκειτο για «κόλπο», ναι, που στόχευε όμως στην απομόνωση της πρότασης που υποστήριζε η ΝΔ en bloc και κάποιοι συνδικαλιστές του ΠαΣοΚ για να περάσει μετά, ούτως ή άλλως «αγωνιστική» απόφαση. Πόσο «αγωνιστική» είναι μια τριήμερη κινητοποίηση πια, μετά απ’όσα προηγήθηκαν και μετά την ψήφιση του νόμου ας το κρίνει ο καθένας κι η καθεμιά…).

Όπως και νά’χει αποτέλεσμα αυτής της πρώτης ψηφοφορίας ήταν: 795 υπέρ της αποχής, 604 υπέρ της αναστολής και 9 λευκά..

Μπαίνουν λοιπόν για ψήφιση οι προτάσεις για το «ποιόν» της αποχής: μέχρι 16.4 ή μέχρι την Παρασκευή; Το παιχνίδι είναι πλέον από την πλευρά της ΝΔ που έχει τον περισσότερο κόσμο υπέρ της αναστολής: αν μείνουν, λογικά θα ψηφίσουν την πρόταση της ολιγοήμερης αποχής.

Σε κάθε περίπτωση οι συνδικαλιστές της ΝΔ που έμειναν ψήφισαν υπέρ της ολιγοήμερης αποχής. Για τον υπόλοιπο κόσμο δεν μπορώ με ασφάλεια να πω τί έκανε, πάντως η δεύτερη ψηφοφορία μάζεψε γύρω στα 800 άτομα. Από αυτά τα 800 άτομα οι 390 ψήφισαν την πρόταση για αποχή ως τις 16.4 , οι 334 την πρόταση για αποχή ως την Παρασκευή 4.4 και 73 την πρόταση της Ανανεωτικής Κίνησης δικηγόρων -όπως περίπου αναπτύχθηκε πιο πάνω.

Φαίνεται, και από τη δεύτερη Γ.Σ. αυτό που είχαμε καταγγείλει και στην πρώτη: υπήρξαν και υπάρχουν δυνάμεις μέσα στο Δ.Σ.Θ. που λειτουργούν στην ουσία υπέρ των συμφερόντων των μεγάλων γραφείων, των τραπεζών και των ασφαλιστικών εταιριών, και δίνουν χέρι βοήθειας στην πολιτική της κυβέρνησης. Και μόνο το γεγονός ότι στήριξαν προτάσεις αποσπασματικών και επιμέρους κινητοποιήσεων τις ώρες που γίνεται χαμός με το ασφαλιστικό, ΕΝΑΝΤΙΑ στις εκφρασμένες διαθέσεις των δικηγόρων που για πρώτη φορά από το 1992 κατόρθωσε να συγκροτηθεί σε Γενική Συνέλευση αρκεί για το παραπάνω συμπέρασμα. Κι επίσης αρκεί για την «ποιότητα» της πολυδιαφημισμένης «αντιπολίτευσης» του ΣΥΡΙΖΑ.

Τό’παμε την προηγούμενη φορά, ίσως κάποιος σχηματίσει την εντύπωση της «μονομανίας» ή κάτι τέτοιο αλλά τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά: «κλείνεις» τους αγώνες και καπελώνεις τις διαθέσεις εναποθέτωντάς τα όλα στο «δημοψήφισμα» του κ. Αλαβάνου. Αν αυτό δεν είναι πάσα στην κυβέρνηση τότε τί είναι; Κι αν το τσουβάλιασμα ανόμοιων και άνισων μεταξύ τους καταστάσεων – όπως είναι η επαγγελματική και οικονομική κατάσταση των δικηγόρων – κάτω από το «συμφέρον του κλάδου» (κατά το «εθνικό συμφέρον»…) δεν είναι «εργοδοτικός» συνδικαλισμός τότε ,επίσης, τί είναι;

Τέλος: οι δικηγόροι της Θεσσαλονίκης, βρίσκονται σε αγωνιστική κινητοποίηση μέχρι τις 16.4. Αυτό είναι γεγονός – κι αυτό το πέτυχαν οι δυνάμεις εκείνες που απευθύνθηκαν στον κόσμο και πάλεψαν για να εκφραστεί αγωνιστικά η δυσαρέσκεια. Οι δυνάμεις του ΚΚΕ – κι όχι μόνο – μπορούν να το περηφανεύονται αυτό.

Δεν ξέρω πόσο χρήσιμο είναι αυτό σαν παράδειγμα για άλλους κλάδους και χώρους είναι ωστόσο κατάλληλο για πολλά γενικότερα συμπεράσματα…        

μπηκες στο κλαμπ των “προνομιουχων” και τολμας να γυρευεις δικαιωματα κι αξιοπρεπεια; Ιδού λοιπόν ένα – σχετικά – φρέσκο ρεπορτάζ, από ένα χώρο που μολονότι απασχολεί την καθημερινότητα της πλειοψηφίας της ελληνικής κοινωνίας ( εκόντες άκοντες βέβαια αναγκάζεστε ν’ασχολείστε πολλοί από σας με τέτοια θέματα), πολύ μικρό κομμάτι της έχει πραγματική εικόνα περί του τί ακριβώς συμβαίνει. Κι αυτό που συμβαίνει, κατά την ταπεινοτέρα όλων, άποψή μου, είναι ενδειχτικό για την πραγματικότητα πολλών άλλων φαινομένων που συμβαίνουν κι επίσης απασχολούν, σε κεντρικό πολιτικό επίπεδο την καθημερινότητα όλων μας. Και μάλιστα, απειλούν ενίοτε να μας διαμορφώνουν την καθημερινότητα και από κυβερνητικές θέσεις..   

Οι δικηγόροι λοιπόν είναι ένας κλάδος που μικρή σχέση έχει στην πλειοψηφία του, με την εικόνα που έχει διαμορφωθεί από τις ταινίες της Finos Films , τους «Δικηγόρους του Λος Άντζελες» και το «Μάτλοκ». Στην Ελλάς του 2000 το νά’σαι δικηγόρος – για την ακρίβεια να είσαι νέος δικηγόρος -είναι από τα δυσκολότερα επαγγέλματα: το κεφάλαιο κίνησης που απαιτείται είναι σχετικά μεγάλο, και λίγοι είναι όσοι τολμάν να ανοίξουν δικό τους γραφείο, συνήθως σε συνεργασία με ένα δυο άλλους. Και ανεξαρτήτως των τρέχοντων εξόδων είναι μεγάλο ρίσκο: εγγυάται κανένας ότι πρόκειται να έχεις δουλειά;

Οι περισσότεροι επομένως «επιλέγουν» / αναγκάζονται να γυρεύουν δουλειά σε έτοιμα γραφεία. Κι εδώ είναι η μεγάλη παγίδα: διότι το έτοιμο γραφείο, εκτός και είναι του μπαμπά σου ξερωγώ είναι ένας χώρος που δουλεύεις για το «συνεργάτη»/εργοδότη. Αυτός παίρνει τις δουλειές αυτός μοιράζει την ύλη, άρα αυτός σου καθορίζει τα καθήκοντά σου και βέβαια αυτός σου καθορίζει την αμοιβή σου. Η οποία αμοιβή στην καλύτερη – ή στη συνηθέστερη – περίπτωση  είναι γύρω στα 500€. Βάλε κι ότι το χρόνο πρέπει να μαζέψεις σαν νέος δικηγόρος κάπου € 1500 για τα ταμεία σου, καταλαβαίνετε τί παίζει περίπου: τα πράγματα είναι ζόρικα για την πλειοψηφία και οι «καρχαρίες» -που συνήθως ταυτίζονται και με τους γνωστούς των τηλεοράσεων – κάνουν πάρτη πάνω στα 8ωρα και 10ωρα που είναι κανείς και καμιά κλεισμένος σε γραφείο να βγάζει τα μάτια του πάνω σε κώδικες και νομολογίες. Αλλιώς τα είχες υπολογίσει όταν ήσουν πιτσιρίκι, έπινες καπουτσίνο στο κυλικείο της σχολής και μέτραγες τις παρατάξεις από το κλαμπάκι που θα κάνουν το πάρτυ τους, και είχες όνειρα για αγορεύσεις και καριέρες: φτάνεις να είσαι δικηγόρος πενταετίας και δεν συμπληρώνεις ούτε 10 παραστάσεις σε δικαστήρια το χρόνο…

Πάμε τώρα στο προχτές (18.3). Στη δεδομένη ανωτέρω κατάσταση έρχεται και προστίθεται -όχι μόνο για τους δικηγόρους αλλά για όλους – το ν/σ της κυβέρνησης για το ασφαλιστικό. Μαύρα τα πράγματα πλέον για όλους όπως είπαμε , μα ακόμα περισσότερο για τους αδύναμους της υπόθεσης, ήτοι τους νέους και τις γυναίκες. Από την πλευρά της κυβέρνησης τα ψέμματα έχουν τελειώσει, ώρα να τελειώνουν τα ψέμματα κι από την πλευρά των εκπροσώπων των δικηγόρων: συμβολικές και αναντίστοχες κινητοποιήσεις πλέον δεν αρκούν. Δεν μπορεί να πατά κανείς σε δυο βάρκες μονίμως:ή με τα μεγαλογραφεία που έχουν συγκεντρώσει την ύλη και κονομάν ή με την πλειοψηφία που αγωνίζεται να επιβιώσει στο επάγγελμα κατ’αρχήν και στη ζωή του ευρύτερα. Και, ξέρετε, αν υπάρχουν αναλογικά «λίγοι» δικηγόροι τόσο η υπόθεση της δικαιοσύνης συγκεντρώνεται στα χέρια μιας ελίτ: απλά θυμηθείτε το «σκάνδαλο» του εργατολόγου της ΓΣΕΕ που έβγαζε εκατομμύρια με δικαστήρια καρμπόν από εργαζόμενους για διεκδικήσεις που, εδώ που τα λέμε, όφειλε να κάνει κυρίως ως καθ’ύλην αρμόδια η ίδια η ΓΣΕΕ…

Η Γ.Σ. λοιπόν συγκροτείται (μεγάλη υπόθεση καθώς, βάσει των σχετικών κωδίκων, απαιτείται συμμετοχή περίπου 800 δικηγόρων για τη διεξαγωγή της συνέλευσης..) από περίπου 1100 άτομα. Σε άτυπη συνεδρίασή του λίγο πριν την έναρξη ( πηγαδάκι πες) το Δ.Σ. αποφασίζει να κατέβει με πρόταση για δυο 48ωρες αποχές -24.3 και 26.3 και 31.3, 1.4 αντίστοιχα – προκειμένου να εκφραστεί η αντίθεση του χώρου με το ν/σ. Το ύφος, και το στυλ, των εκπροσώπων της πλειοψηφίας του Δ.Σ. -όπου ο Πρόεδρος είναι από το ΣΥΝ, και ακόμα είναι οι παρατάξεις του χώρου του ΠαΣοΚ, της ΝΔ, και ανεξάρτητοι της ίδιας λογικής και από τους 3 ανωτέρω χώρους προερχόμενοι –  ήταν ότι θα «κάνουν περίπατο» στη συνέλευση. Εξάλλου η επιτευχθείσα συναίνεση των «μεγάλων» φαίνεται να είναι εγγύηση για αποτροπή των εκπλήξεων..

Έλα όμως που η πραγματικότητα καμμιά φορά είναι άλλη. Και η πραγματικότητα είναι τέτοια όπως την περιγράφουμε -ως παθόντες – στις πιο πάνω γραμμές όχι όπως την ελπίζει το συνδικαλιστικό κατεστημένο της μεγαλοδικηγορίας: οι πρώτες ομιλίες που ακούγονται και μιλάν για «αποχή διαρκείας», καταγγέλουν τη μεσοβέζικη και «ανεπαρκή» στάση της πλειοψηφίας , μιλούν για την πραγματικότητα των νέων -ειδικότερα -συναδέλφων, χειροκροτούνται από ένα ακροατήριο 1000 ατόμων. Ήδη τρεις παρατάξεις, η Νέα Αγωνιστική Κίνηση Δικηγόρων (ΚΚΕ), Εναλλακτική Παρέμβαση (ανένταχτοι, ΝΑΡ, Δίκτυο για τα Κοινωνικά και Πολιτικά δικαιώματα κ.α.) και Δικηγορικός Παλμός (που χρεώνεται σε ένα ευρύτερο χώρο του ΠαΣοΚ) διαμορφώνουν πρόταση της «μεοψηφίας» του Δ.Σ. : αποχή διαρκείας, νέα συνέλευση 31.3. -1.4 (η εξ αναβολής), τριήμερη κατάληψη του δικαστικού μεγάρου, αποκλεισμός του δρόμου μπροστά από τα δικαστήρια και συμμετοχή στις κινητοποιήσεις άλλων φορέων με στόχο την πλήρη ανατροπή του ν/σ. (όχι πάντως της ΓΣΕΕ!).

Οι εκλεγμένοι της πλειοψηφίας επιχειρηματολογούν σε συνθήκες  πλήρους αδιαφορίας απ’το ακροατήριο , και ο Πρόεδρος «πιάνει» το αρνητικό κλίμα: αποφασίζουν – χωρίς να θέσουν στο σώμα την πρόταση – να  γίνουν όσες ομιλίες είναι μέχρι τις 23.00 μ.μ., αποκλείοντας στην ουσία όσο κόσμο θέλει να εκφραστεί, αλλά και προβλέποντας να μην «κουραστούν» και φύγουν χωρίς να ψηφίσουν οι γούνες της ΝΔ που έκαναν την εμφάνισή τους (αν και όσο το σκέφτομαι αυτές δεν είχαν φόβο να φύγουν: ούτως ή άλλως δεν συχνάζουν στα δικαστήρια..). Τελικά η ψηφοφορία είχε ως εξής: 52,3% υπέρ της πρότασης ΣΥΝ -ΝΔ -ΠαΣοΚ (ή αλλιώς της πλειοψηφίας του Δ.Σ. όπως ειδικότερα εκφράζεται) και 47,7% υπέρ της πρότασης ΚΚΕ – εξωκ. αριστεράς – ανεξ. ΠαΣοΚ (ή της εν προκειμένω μειοψηφίας του Δ.Σ.).

Δεν χρειάζεται να είναι κανείς τζίνι του συνδικαλισμού για να καταλάβει ότι αν ΔΕΝ ήταν μονομπλόκ οι δυνάμεις της ΣΥΝ, της ΝΔ και του ΠαΣοΚ πολύ απλά η πρόταση για 48ωρες ΔΕΝ θα πέρναγε.. Επίσης δεν χρειάζεται και κανά κοφτερό μυαλό για να καταλάβει κανείς ότι η συνδικαλιστική εκπροσώπηση των μεγαλογραφείων έχει όρια – τα όρια που διαμορφώνει η πραγματικότητα της εκμετάλλευσης..

Επειδή τώρα ο πρόεδρος του δικηγορικού συλλόγου θεσσαλονίκης είναι από το χώρο του ΣΥΡΙΖΑ μπορεί κανείς να βγάλει σπουδαία συμπεράσματα: πρώτον γιατί η νίκη τους στις δικηγορικές εκλογές ( σαφώς επιστέγασμα κοπιαστικής δουλειάς ) παρουσιάστηκε ως «αριστερή στροφή» με ευρύτερες προεκτάσεις, από τα πρωτοσέλιδα της «Αυγής». Δεύτερον γιατί αυτή η «αριστερή στροφή» έμεινε μόνο στην εικόνα και όχι στην ουσία: οι «από κάτω» σ’ότι έχει να κάνει με τη Γενική Συνέλευση της 18.3 δεν εκφράστηκαν από τους από πάνω. Και η διαφορά «κάτω» «πάνω» είναι διαφορά -σχεδόν -ταξική. Δεν είμαστε ΟΛΟΙ δικηγόροι. Η ανισοτιμία υπάρχει και σε μας, και πρόκειται για ανισοτιμία που δεν σχετίζεται με την ιδιόρρυθμη φύση του επαγγέλματος: δεν έχει να κάνει με τις ικανότητες του καθένα έχει να κάνει με τους όρους που εξασκεί κάποιος το επάγγελμα..

ΕΔΩ λοιπόν η «κινηματικότητα» του ΣΥΡΙΖΑ πήγε περίπατο… Η «σύγκρουση» με την κυβέρνηση, οι αριστερές ρητορείες, τα νέα πρόσωπα κλπ. κλπ. Πρυτάνευσε η «ανάγκη» να φαινόμαστε «πρώτοι» –  ψήνοντάς τα με τους επαγγελματικά μεγαλόσχημους που δε χάνουν και τίποτα με τις 48ωρες, κλείνοντας το μάτι στην κυβέρνηση – που δεν παθαίνει δα και τίποτα με ολιγοήμερες ξεκομμένες μεταξύ τους αποχές – και ελπίζοντας βέβαια ότι δεν βγουν παραέξω, στον τύπο δηλαδή, οι ακροβατισμοί τους. Την πάτησαν βέβαια…    

Αυτά λοιπόν συμβαίνουν, και μάλιστα σε χώρους προνομιακούς κοινωνικά για το ΣΥΡΙΖΑ. Ο καθένας μπορεί να γνωρίζει την πραγματικότητα καλύτερα στο χώρο που ζει κι εργάζεται. Κι ως εκ τούτου ο καθένας μπορεί να συμπεράνει και πόσο αληθινή και επιβεβαιώσιμη στην κοινωνία είναι η εικόνα που δίνουν τα γκάλοπ.

Ας το πεί κάποιος και στην «Ελευθεροτυπία» (που σκίζεται να μας δείξει το μάυρο άσπρο..)