μπηκες στο κλαμπ των “προνομιουχων” και τολμας να γυρευεις δικαιωματα κι αξιοπρεπεια; Ιδού λοιπόν ένα – σχετικά – φρέσκο ρεπορτάζ, από ένα χώρο που μολονότι απασχολεί την καθημερινότητα της πλειοψηφίας της ελληνικής κοινωνίας ( εκόντες άκοντες βέβαια αναγκάζεστε ν’ασχολείστε πολλοί από σας με τέτοια θέματα), πολύ μικρό κομμάτι της έχει πραγματική εικόνα περί του τί ακριβώς συμβαίνει. Κι αυτό που συμβαίνει, κατά την ταπεινοτέρα όλων, άποψή μου, είναι ενδειχτικό για την πραγματικότητα πολλών άλλων φαινομένων που συμβαίνουν κι επίσης απασχολούν, σε κεντρικό πολιτικό επίπεδο την καθημερινότητα όλων μας. Και μάλιστα, απειλούν ενίοτε να μας διαμορφώνουν την καθημερινότητα και από κυβερνητικές θέσεις..   

Οι δικηγόροι λοιπόν είναι ένας κλάδος που μικρή σχέση έχει στην πλειοψηφία του, με την εικόνα που έχει διαμορφωθεί από τις ταινίες της Finos Films , τους «Δικηγόρους του Λος Άντζελες» και το «Μάτλοκ». Στην Ελλάς του 2000 το νά’σαι δικηγόρος – για την ακρίβεια να είσαι νέος δικηγόρος -είναι από τα δυσκολότερα επαγγέλματα: το κεφάλαιο κίνησης που απαιτείται είναι σχετικά μεγάλο, και λίγοι είναι όσοι τολμάν να ανοίξουν δικό τους γραφείο, συνήθως σε συνεργασία με ένα δυο άλλους. Και ανεξαρτήτως των τρέχοντων εξόδων είναι μεγάλο ρίσκο: εγγυάται κανένας ότι πρόκειται να έχεις δουλειά;

Οι περισσότεροι επομένως «επιλέγουν» / αναγκάζονται να γυρεύουν δουλειά σε έτοιμα γραφεία. Κι εδώ είναι η μεγάλη παγίδα: διότι το έτοιμο γραφείο, εκτός και είναι του μπαμπά σου ξερωγώ είναι ένας χώρος που δουλεύεις για το «συνεργάτη»/εργοδότη. Αυτός παίρνει τις δουλειές αυτός μοιράζει την ύλη, άρα αυτός σου καθορίζει τα καθήκοντά σου και βέβαια αυτός σου καθορίζει την αμοιβή σου. Η οποία αμοιβή στην καλύτερη – ή στη συνηθέστερη – περίπτωση  είναι γύρω στα 500€. Βάλε κι ότι το χρόνο πρέπει να μαζέψεις σαν νέος δικηγόρος κάπου € 1500 για τα ταμεία σου, καταλαβαίνετε τί παίζει περίπου: τα πράγματα είναι ζόρικα για την πλειοψηφία και οι «καρχαρίες» -που συνήθως ταυτίζονται και με τους γνωστούς των τηλεοράσεων – κάνουν πάρτη πάνω στα 8ωρα και 10ωρα που είναι κανείς και καμιά κλεισμένος σε γραφείο να βγάζει τα μάτια του πάνω σε κώδικες και νομολογίες. Αλλιώς τα είχες υπολογίσει όταν ήσουν πιτσιρίκι, έπινες καπουτσίνο στο κυλικείο της σχολής και μέτραγες τις παρατάξεις από το κλαμπάκι που θα κάνουν το πάρτυ τους, και είχες όνειρα για αγορεύσεις και καριέρες: φτάνεις να είσαι δικηγόρος πενταετίας και δεν συμπληρώνεις ούτε 10 παραστάσεις σε δικαστήρια το χρόνο…

Πάμε τώρα στο προχτές (18.3). Στη δεδομένη ανωτέρω κατάσταση έρχεται και προστίθεται -όχι μόνο για τους δικηγόρους αλλά για όλους – το ν/σ της κυβέρνησης για το ασφαλιστικό. Μαύρα τα πράγματα πλέον για όλους όπως είπαμε , μα ακόμα περισσότερο για τους αδύναμους της υπόθεσης, ήτοι τους νέους και τις γυναίκες. Από την πλευρά της κυβέρνησης τα ψέμματα έχουν τελειώσει, ώρα να τελειώνουν τα ψέμματα κι από την πλευρά των εκπροσώπων των δικηγόρων: συμβολικές και αναντίστοχες κινητοποιήσεις πλέον δεν αρκούν. Δεν μπορεί να πατά κανείς σε δυο βάρκες μονίμως:ή με τα μεγαλογραφεία που έχουν συγκεντρώσει την ύλη και κονομάν ή με την πλειοψηφία που αγωνίζεται να επιβιώσει στο επάγγελμα κατ’αρχήν και στη ζωή του ευρύτερα. Και, ξέρετε, αν υπάρχουν αναλογικά «λίγοι» δικηγόροι τόσο η υπόθεση της δικαιοσύνης συγκεντρώνεται στα χέρια μιας ελίτ: απλά θυμηθείτε το «σκάνδαλο» του εργατολόγου της ΓΣΕΕ που έβγαζε εκατομμύρια με δικαστήρια καρμπόν από εργαζόμενους για διεκδικήσεις που, εδώ που τα λέμε, όφειλε να κάνει κυρίως ως καθ’ύλην αρμόδια η ίδια η ΓΣΕΕ…

Η Γ.Σ. λοιπόν συγκροτείται (μεγάλη υπόθεση καθώς, βάσει των σχετικών κωδίκων, απαιτείται συμμετοχή περίπου 800 δικηγόρων για τη διεξαγωγή της συνέλευσης..) από περίπου 1100 άτομα. Σε άτυπη συνεδρίασή του λίγο πριν την έναρξη ( πηγαδάκι πες) το Δ.Σ. αποφασίζει να κατέβει με πρόταση για δυο 48ωρες αποχές -24.3 και 26.3 και 31.3, 1.4 αντίστοιχα – προκειμένου να εκφραστεί η αντίθεση του χώρου με το ν/σ. Το ύφος, και το στυλ, των εκπροσώπων της πλειοψηφίας του Δ.Σ. -όπου ο Πρόεδρος είναι από το ΣΥΝ, και ακόμα είναι οι παρατάξεις του χώρου του ΠαΣοΚ, της ΝΔ, και ανεξάρτητοι της ίδιας λογικής και από τους 3 ανωτέρω χώρους προερχόμενοι –  ήταν ότι θα «κάνουν περίπατο» στη συνέλευση. Εξάλλου η επιτευχθείσα συναίνεση των «μεγάλων» φαίνεται να είναι εγγύηση για αποτροπή των εκπλήξεων..

Έλα όμως που η πραγματικότητα καμμιά φορά είναι άλλη. Και η πραγματικότητα είναι τέτοια όπως την περιγράφουμε -ως παθόντες – στις πιο πάνω γραμμές όχι όπως την ελπίζει το συνδικαλιστικό κατεστημένο της μεγαλοδικηγορίας: οι πρώτες ομιλίες που ακούγονται και μιλάν για «αποχή διαρκείας», καταγγέλουν τη μεσοβέζικη και «ανεπαρκή» στάση της πλειοψηφίας , μιλούν για την πραγματικότητα των νέων -ειδικότερα -συναδέλφων, χειροκροτούνται από ένα ακροατήριο 1000 ατόμων. Ήδη τρεις παρατάξεις, η Νέα Αγωνιστική Κίνηση Δικηγόρων (ΚΚΕ), Εναλλακτική Παρέμβαση (ανένταχτοι, ΝΑΡ, Δίκτυο για τα Κοινωνικά και Πολιτικά δικαιώματα κ.α.) και Δικηγορικός Παλμός (που χρεώνεται σε ένα ευρύτερο χώρο του ΠαΣοΚ) διαμορφώνουν πρόταση της «μεοψηφίας» του Δ.Σ. : αποχή διαρκείας, νέα συνέλευση 31.3. -1.4 (η εξ αναβολής), τριήμερη κατάληψη του δικαστικού μεγάρου, αποκλεισμός του δρόμου μπροστά από τα δικαστήρια και συμμετοχή στις κινητοποιήσεις άλλων φορέων με στόχο την πλήρη ανατροπή του ν/σ. (όχι πάντως της ΓΣΕΕ!).

Οι εκλεγμένοι της πλειοψηφίας επιχειρηματολογούν σε συνθήκες  πλήρους αδιαφορίας απ’το ακροατήριο , και ο Πρόεδρος «πιάνει» το αρνητικό κλίμα: αποφασίζουν – χωρίς να θέσουν στο σώμα την πρόταση – να  γίνουν όσες ομιλίες είναι μέχρι τις 23.00 μ.μ., αποκλείοντας στην ουσία όσο κόσμο θέλει να εκφραστεί, αλλά και προβλέποντας να μην «κουραστούν» και φύγουν χωρίς να ψηφίσουν οι γούνες της ΝΔ που έκαναν την εμφάνισή τους (αν και όσο το σκέφτομαι αυτές δεν είχαν φόβο να φύγουν: ούτως ή άλλως δεν συχνάζουν στα δικαστήρια..). Τελικά η ψηφοφορία είχε ως εξής: 52,3% υπέρ της πρότασης ΣΥΝ -ΝΔ -ΠαΣοΚ (ή αλλιώς της πλειοψηφίας του Δ.Σ. όπως ειδικότερα εκφράζεται) και 47,7% υπέρ της πρότασης ΚΚΕ – εξωκ. αριστεράς – ανεξ. ΠαΣοΚ (ή της εν προκειμένω μειοψηφίας του Δ.Σ.).

Δεν χρειάζεται να είναι κανείς τζίνι του συνδικαλισμού για να καταλάβει ότι αν ΔΕΝ ήταν μονομπλόκ οι δυνάμεις της ΣΥΝ, της ΝΔ και του ΠαΣοΚ πολύ απλά η πρόταση για 48ωρες ΔΕΝ θα πέρναγε.. Επίσης δεν χρειάζεται και κανά κοφτερό μυαλό για να καταλάβει κανείς ότι η συνδικαλιστική εκπροσώπηση των μεγαλογραφείων έχει όρια – τα όρια που διαμορφώνει η πραγματικότητα της εκμετάλλευσης..

Επειδή τώρα ο πρόεδρος του δικηγορικού συλλόγου θεσσαλονίκης είναι από το χώρο του ΣΥΡΙΖΑ μπορεί κανείς να βγάλει σπουδαία συμπεράσματα: πρώτον γιατί η νίκη τους στις δικηγορικές εκλογές ( σαφώς επιστέγασμα κοπιαστικής δουλειάς ) παρουσιάστηκε ως «αριστερή στροφή» με ευρύτερες προεκτάσεις, από τα πρωτοσέλιδα της «Αυγής». Δεύτερον γιατί αυτή η «αριστερή στροφή» έμεινε μόνο στην εικόνα και όχι στην ουσία: οι «από κάτω» σ’ότι έχει να κάνει με τη Γενική Συνέλευση της 18.3 δεν εκφράστηκαν από τους από πάνω. Και η διαφορά «κάτω» «πάνω» είναι διαφορά -σχεδόν -ταξική. Δεν είμαστε ΟΛΟΙ δικηγόροι. Η ανισοτιμία υπάρχει και σε μας, και πρόκειται για ανισοτιμία που δεν σχετίζεται με την ιδιόρρυθμη φύση του επαγγέλματος: δεν έχει να κάνει με τις ικανότητες του καθένα έχει να κάνει με τους όρους που εξασκεί κάποιος το επάγγελμα..

ΕΔΩ λοιπόν η «κινηματικότητα» του ΣΥΡΙΖΑ πήγε περίπατο… Η «σύγκρουση» με την κυβέρνηση, οι αριστερές ρητορείες, τα νέα πρόσωπα κλπ. κλπ. Πρυτάνευσε η «ανάγκη» να φαινόμαστε «πρώτοι» –  ψήνοντάς τα με τους επαγγελματικά μεγαλόσχημους που δε χάνουν και τίποτα με τις 48ωρες, κλείνοντας το μάτι στην κυβέρνηση – που δεν παθαίνει δα και τίποτα με ολιγοήμερες ξεκομμένες μεταξύ τους αποχές – και ελπίζοντας βέβαια ότι δεν βγουν παραέξω, στον τύπο δηλαδή, οι ακροβατισμοί τους. Την πάτησαν βέβαια…    

Αυτά λοιπόν συμβαίνουν, και μάλιστα σε χώρους προνομιακούς κοινωνικά για το ΣΥΡΙΖΑ. Ο καθένας μπορεί να γνωρίζει την πραγματικότητα καλύτερα στο χώρο που ζει κι εργάζεται. Κι ως εκ τούτου ο καθένας μπορεί να συμπεράνει και πόσο αληθινή και επιβεβαιώσιμη στην κοινωνία είναι η εικόνα που δίνουν τα γκάλοπ.

Ας το πεί κάποιος και στην «Ελευθεροτυπία» (που σκίζεται να μας δείξει το μάυρο άσπρο..)

τι να σου κανω ρε φιλε: δεν εισαι δα κι ο Σαββοπουλος…Είναι ένα τραγουδάκι του κορυφαίου Αμερικάνου φολκίστα Phil Ochs. Αν τα ’60ς είναι για σας μια terra incognita είναι μάλλον απίθανο να σας λέει κάτι τ’όνομά του.

Απ’την άλλη βέβαια το φταίξιμο δεν είναι όλο δικό σας μια και από τα Αμερικάνικα ’60ς ξέρουμε πάρα πολλά πράγματα, από κάθε άποψη. Και σε ότι έχει να κάνει με την φολκ μουσική -τη «λαϊκή» μουσική, η τη μουσική διαμαρτυρίας όπως τελικά καθιερώθηκε  – τα ονόματα του Dylan και της Joan Baez είναι μάλλον πασίγνωστα. Θα έλεγε κανείς ότι αυτοί οι δυο ως καλλιτέχνες αρκούν για να συνοψίσουν μια έντονη, κινηματικά και από άλλες απόψεις, περίοδο . Στ’αλήθεια αρκούν;   Μπα….

Ο Phil Ochs  είναι ο ΜΟΝΟΣ απ’όλους τους παραπάνω -κι εννοείται από τους folk καλλιτέχνες της γενιάς του-   που υπήρξε αριστερός,   με την έννοια ότι κατήγγειλε απ’τ’αριστερά την πολιτική των ΗΠΑ, όχι με την έννοια ότι ήταν ενάντια στους Ρεπουμπλικάνους π.χ. Τραγουδάει τραγούδια λαϊκά, τραγούδια ενάντια στον πόλεμο -πρώτος βγαίνει να καταγγείλει το βρώμικο πόλεμο του Βιετναμ -τραγουδά για απεργούς, τραγουδά για τους νέγρους και της γης τους κολασμένους. Αυτός είναι κι ο βασικός λόγος που για πάρτη του καμμιά ταινία δε γύρισε το Hollywood.

 Η αλήθεια είναι ότι σκόπευα – και σκοπεύω -να γράψω κάτι περισσότερο γι’αυτόν αλλά είναι η ρημάδα η επικαιρότητα που δεν σ’αφήνει ν’αγιάσεις ενίοτε.

Οπότε σκέφτηκα να σας κάνω μια πρώτη γνωριμία με τον μεγάλο, και να κάνω και πλάκα στο ΣΥΡΙΖΑ, μέρες πού’ ναι και τα καρναβάλια έχουν την τιμητική τους (  🙂  καλά..αν είστε φίλοι του ΣΥΡΙΖΑ μην το παίρνετε και τόσο τοις μετρητοίς αυτό..) .

Το κομμάτι λέγεται «Love Me Love Me I’m Liberal» , και βασικά ειρωνεύεται όλους όσους «συγκινούνται» και «ευαισθητοποιούνται» με την πραγματικότητα του καπιταλισμού  – αλλά τη σκέψη τους (και τη μη δράση τους)  τη φτάνουν μέχρι ενός σημείου, για την ακρίβεια μέχρι την κάλπη που θα το ρίξουν υπέρ ενός «νέου κι άφθαρτου» προσώπου,  μην τυχόν και χαλάσουν το γουικ –  εντ τους…  

   

I cried when they shot Medgar Evers
Tears ran down my spine
I cried when they shot Mr. Kennedy
As though I’d lost a father of mine
But Malcolm X got what was coming
He got what he asked for this time
So love me, love me, love me, I’m a liberal

I go to civil rights rallies
And I put down the old D.A.R.
I love Harry and Sidney and Sammy
I hope every colored boy becomes a star
But don’t talk about revolution
That’s going a little bit too far
So love me, love me, love me, I’m a liberal

I cheered when Humphrey was chosen
My faith in the system restored
I’m glad the commies were thrown out
of the A.F.L. C.I.O. board
I love Puerto Ricans and Negros
as long as they don’t move next door
So love me, love me, love me, I’m a liberal

The people of old Mississippi
Should all hang their heads in shame
I can’t understand how their minds work
What’s the matter don’t they watch Les Crain?
But if you ask me to bus my children
I hope the cops take down your name
So love me, love me, love me, I’m a liberal

I read New Republic and Nation
I’ve learned to take every view
You know, I’ve memorized Lerner and Golden
I feel like I’m almost a Jew
But when it comes to times like Korea
There’s no one more red, white and blue
So love me, love me, love me, I’m a liberal

I vote for the Democratic Party
They want the U.N. to be strong
I go to all the Pete Seeger concerts
He sure gets me singing those songs
I’ll send all the money you ask for
But don’t ask me to come on along
So love me, love me, love me, I’m a liberal

Once I was young and impulsive
I wore every conceivable pin
Even went to the socialist meetings
Learned all the old union hymns
But I’ve grown older and wiser
And that’s why I’m turning you in
So love me, love me, love me, I’m a liberal

(βαριέμαι να μεταφράζω…).

Απλά να ξεκαθαρίσω, ότι το κομμάτι είναι γραμμένο τη δεκαετία του ’60 και οι αναφορές του αφορούν πρόσωπα εκείνης της εποχής. Είναι όμως αρκετά σαφής η ειρωνία με την οποία αντιμετωπίζει τους κάλπηδες «αριστερούς» υποστηριχτές της βαρβαρότητας, και that’s my point exactly. Επίσης να ξεκαθαρίσω κάτι ακόμα: η «αφιέρωση» στους φαν του Αλέξη, επιβάλλεται από την επικαιρότητα. Ο χώρος που εφράζει ο Αλέξης -όπως μας λέει η δημοσκόπηση για την οποία υπάρχει λινκ πιο πάνω -είναι ακριβώς ο χώρος που χλευάζει το τραγούδι. Αν αύριο ο κόσμος αυτός πάει στο ΠαΣοΚ π.χ. θα το ξαναανεβάσω για τους φαν του Γιωργάκη . Εντάξει;

(Γενικώς παιδιά δεν θέλω να υπάρχουν παράπονα…)   

Τα γεγονότα, νομίζω ο Μαγιακόφσκι τό ‘πε – ή ο Μαρξ;- , σπάνια έρχονται γυμνά. Φοράν πάντα από πάνω τους μπόλικα ρούχα: πολύχρωμα ενίοτε, εντυπωσιακά συχνά, άλλοτε φτηνιάρικα και άτσαλα συνταιριασμένα,  πάντως, ως γεγονότα, καλύπτονται. Έτσι που την ουσία τους να μην μπορείς να τη διακρίνεις παρά ύστερα από καιρό.. Όχι δηλαδή ότι δεν υπάρχουν κι οι διάφοροι που τα βλεφαριάζουν πάνω κάτω με την επιμέλεια καμακιού στη Ρόδο. Άλλα κι αυτοί δεν είναι άσφαλτοι – ένεκα που σφάλλουν συχνά, διότι το κάθε βλεφάριασμα είναι ζήτημα οπτικής γωνίας: πάνω, κάτω,  αριστερά ( το πιάσαμε το υπονοούμενο ε;) και δεξιά.. Συν (κι εδώ το πιάσαμε το υπονοούμενο ε;)  του ότι κάποιοι κάνουν το κρέας ψάρι ή, όπως έλεγε για τον Κυρκο ο Τζιμάκος, κάνουν την (μάγισσα) Κί/ύ ρκη και ενώ τα βλέπουμε καθαρά τα γουρούνια μας τους λένε για ανθρώπους. Που παναπεί πρόβλημα βέβαια γιατί ενώ πας να ψωνίσεις μαρούλι σου βγαίνει μπρόκολλο , ή αν θες, εκεί που λες «ας ακούσω την άποψη της αριστεράς» ακούς την άποψη της δεξιάς και μπερδεύεσαι εσύ, εσύ λέω, που έκανες κοπάνα από την ΟΒ σου όταν είχατε ιδεολογικό μάθημα, που προτιμούσες το χαβαλέ στο τραπεζάκι απ’το να διαβάσεις για τον αποστάτη Κάουτσκι, που πολύ θα ήθελες για την πάρτη σου να εμβαθύνεις αλλά ας όψεται η δουλειά κι οι υποχρεώσεις.

Εσύ- ω! εσύ –  ας πρόσεχες. Γενικώς. Άμα εξαιρέσουμε την αντίθεση κεφάλαιο – εργασία όλα τ’άλλα σ’αυτή τη ρημο σ.Γκιάπ διάβαζε όοολο το ΛΎ?ιν του γι’αυτό και νίκησε τους Αμερικάνοι, τους οπορτούνες κι όλους τους εχτρούς του λαούαδοζωή έρχονται σε αποχρώσεις λεπτές όσο το οδοντικό νήμα λέμε, κι άμα δεν έχεις μάτι εξασκημένο γάματα.

Για πάρ’τε τώρα κάβο μιαν υπόθεση: το Κοσσυφοπέδιο «ανεξαρτητοποιείται» εντάξει; (μέσα σε εισαγωγικά το ρήμα βέβαια γιατί αν είναι να  διώξουν – οι ΗΠΑ – τους καταπιεστές Σέρβους για να δουλεύουν οι ντόπιοι μεροκάματα του τρόμου σε πολυεθνικές , με μαύρο δάκρυ θα κλαίν οι τύποι εκεί). Επίσης σπρώχνεται η «οριστική» λύση του ζητήματος της ονομασίας της πΓΔΜ. Η Ελλάδα ψιλοστριμώχνεται γιατί η λύση δεν έχει να κάνει με το -λογικό -του γεωγραφικού προσδιορισμού αλλά με την άσκηση πιέσεων στη χώρα της Νάνας Μούσχουρη για μια σειρά ζητήματα (ποια;) . Αγωγοί πετρελαίου στήνονται και σχεδιάζονται, η Κύπρος μπαίνει επίσης σε τροχιά Ανάν 2 – άλλο πράμα να προτείνεται δεν το κόβω εκτός και την αποφασιστική επί του κυπριακού  αρμοδιότητα αναλάβει η ΚΕ του ΚΚΕ- , οι προτάσεις των διεθνών διαμεσολαβητών αποκρύβονται από τα κόμματα αλλά διοχετεύονται στο «ελεύθερο» Βήμα, κρατάμε την ανάσα μας για το επικείμενο- «μητέρα όλων των σκανδάλων»- σκάνδαλο της Siemens, και βέβαια..

..ο νέος εκλεκτός εδώ και λίγες εβδομάδες διαπρέπει στην τέχνη του να εντυπωσιάζει τους πάντες με την επιχειρηματολογία και τις καινοφανείς ριζοσπαστικές του απόψεις χωρίς να λέει τίποτα απολύτως. Τα λένε οι άλλοι γι’αυτόν ότι τα λέει. Κι εσύ, εφ’όσον ακούς να λέν γι’αυτόν ότι λέει, λες κι εσύ πως λέει πράγματα σπουδαία, και μετά το λενε όλο και περισσότεροι και μετά «εμφανίζονται» (ναι βρε! από μόνα τους)  κάτι γκάλοπ που δίνουν σ’ένα κόμμα –  το οποίο  πανηγύριζε πριν λίγους μήνες  όταν πέρασε με δεύτερο δεκαδικό το 5% –  το 15% στην πρόθεση ψήφου (προφανώς γίνονται τιτάνιες ανακατατάξεις στην πολιτική συμπεριφορά του Έλληνος). Και έπειτα λες, πάλι, εσύ, ο αριστερός, «ε, άρα νικάμε –  γινόμαστε περισσότεροι». Που να πάει το μυαλό σου ότι ακόμα και το εξημερωμένο ΚΚΙταλίας (εξημερωμένο μεν – ΚάπαΚάπα δε) του έδιναν 5 -10 μονάδες κάτω τα γκάλοπ έτσι, μπας και σπάσει ο διάλος το ποδάρι του..

Διαβάζω σήμερα στην Ελευθεροτυπία:»συνάντηση ΣΥΡΙΖΑ με Μπαμπατζάν στην Άγκυρα».Όπου ανάμεσα σε άλλα ο ΣΥΡΙΖΑ μας ανακοίνωσε ότι ο κ. Μπαμπατζάν (υπΕξ της Τουρκίας έτσι;) εξέφρασε την ικανοποίησή του «για τη βελτίωση των σχέσεων και τη συνεργασία των δυο χωρών σε μια σειρά τομείς». Επίσης θυμάμαι προ τριμήνου – διμήνου; -την επίσκεψη Αλαβάνου στην πΓΔΜ και το εκεί αντίστοιχο κλίμα που μεταφέρθηκε από το σχετικό ανακοινωθέν του ΣΥΡΙΖΑ.

Πη Αρ ίσως μου πείτε. Γυρνάει ο ΣΥΡΙΖΑ – οι μεγάλοι όχι ο νέοπαρ -τα Βαλκάνια και συναντιέται με κυβερνήσεις. Έλα όμως που αυτό δεν είναι δημόσιες σχέσεις: Άραγε θα συναντούσε η Μπακογιάννη τον εκπρόσωπο του ODP της Τουρκίας αν ερχόταν από εδώ; Αν είχε κάτι να βγάλει μόνο. (πολύ σωστή σκέψη: τί έχουν να βγάλουν όλοι τούτοι από το ΣΥΡΙΖΑ;).

Εάν , λέω τώρα, για την Κύπρο προαλείφεται λύση τύπου Ανάν, θα πρέπει κάπως να πιεστεί η Ελλάδα, να πιέσει την Κύπρο να τη φάει -τη λύση –  και να πει κι ευχαριστώ. Για να γίνει αυτό θα πρέπει η Ελλάδα να πάρει κάτι από το «θέμα» της Μακεδονίας που να το παρουσιάσει ως νίκη -γιατί ποιος τον ακούει μετά τον Άδωνι – , κι αν η Ελλάδα δεν τους πολυκάθεται καλά, το προηγούμενο του Κοσσυφοπεδίου θα της το ανεμίσουν στη μούρη τίποτα «εξαγριωμένοι» μουσουλμάνοι υπάλληλοι του προξενείου της Κομοτηνής – ίσως και όχι μόνο τέτοιοι. Που βέβαια οι τελευταίοι μπορεί να ανοίξουν το ζήτημα ανά πάσα στιγμή μια και το πραγματικό θέμα Ελλάδας Τουρκίας είναι η υφαλοκρηπίδα του Αιγαίου.Ποιος ζηλεύει τον οποιοδήποτε πρωθυπουργό σε μια τέτοια κατάσταση;

Εκείνος , λέω εγώ, που– πιστεύει ο ίδιος και πιστεύουν οι άλλοι γι’αυτόν – μπορεί να εγγυηθεί ότι θα εξασφαλίσει τη μέγιστη δυνατή – λαϊκή -συναίνεση απέναντι σε ΟΛΑ. Γενικώς. Το προαναγγελθέν σκάνδαλο της Siemens – προαναγγελθέν βέβαια, μια και εδώ και κάτι χρόνια , πια, σκούζουν στη Γερμανία για το 2004 – αν σκάσει θα καθαρίσει τη μπουγάδα από πολλούς και διάφορους – κι όχι μόνο πρόσωπα αλλά και κόμματα ενδεχομένως. Ποιοι άραγε είναι αρκούντως «καθαροί» και «άφθαρτοι» για να βγάλουν σε πέρας, με το μικρότερο δυνατό για τον αστισμό κόστος, μια τέτοια αποστολή αυτοκτονίας;

(ε..ανοίχ’τε καμμιά τηλεόραση. Όλα από τα βλογς θα τα μαθαίνετε;).

Παγκόσμια αναταραχή – θαυμάσια κατάσταση έλεγε ο Πρόεδρος Μάο. Και είναι πράγματι τέτοια η κατάσταση, θαυμάσια. Οι από πάνω γυρέυουν λύση  ανάγκης – πλέον-, οι από κάτω πρέπει να ψάξουν λύση ριζική.

Άιντε a las barricadas..

   

«κάνεις τίποτα απόψε; δουλεύει ο Π. εγώ θα κατέβω να τον δω, περνα για καμιά μπύρα αν δεν έχεις κανονίσει». 10.30′ το μηνυματάκι, αραγμένος εγώ αλλά δεν χρειάζομαι και πολλά πολλά για να πάρω τους δρόμους. Εξάλλου ο φίλος ο Π. είναι από τους ελάχιστους σ’αυτή την αυτοπαραμυθιαζόμενη πόλη που μπορεί να συνδυάσει Smiths,με Bowie, με Ramones, με St. Etienne, Eyeless in Gaza και Beirut. Εγγύηση ότι δεν θα ταλαιπωρήσουν την ψυχολογία μας οι /τα έντεχνα.

Σκάω στο μαγαζί 12 παρά (σαν τον Καρρά) και βρίσκω μαζωμένο όλο τον καλό τον κόσμο: ένα δυνατό παρεάκι , συμμαθητές του φίλου που μού στειλε το μήνυμα. Έχουμε γυρίσει κάποιες φορές και γνωριζόμαστε καλούτσικα. ( οι Field Mice στο soundtrack).Μετά τις χαιρετούρες και τα σχετικά – «πότε απολύθηκες», «πως παν οι δουλειές – αθώωσες κανά έμπορο;» , «βρήκα δουλειά σε μια τεχνική, γύρω στο χιλιάρικο, αλλά τα ωράρια είναι 7 με 7 στο χαλαρό», ξαναπιάνουν τη συζήτηση που διακόπηκε αμά τη αφίξει μου: τα γκάλοπ που δίνουν στο ΣΥΡΙΖΑ ποσοστάρες. Και, το λαιτ μοτίφ «το ΚΚΕ έτσι και το ΚΚΕ γιουβέτσι»ατσάλινο τείχος ενάντια στον οπορτουνισμό λεμε.

Είπαμε cool τα παλικάρια,αλλά τα ελαττωματάκια τους τα έχουν: διότι εκτός από ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ – στις βουλευτικές γιατί στις τοπικές τό ριξαν σε μας, ένεκα οι φιλίες, υποψηφιότητες κι έτσι -είναι και οπαδοί του Άρεως (που τον λένε και οι παλιοί). Βαριόμουν λίγο τις ζυμώσεις εκείνη τη μέρα, αλλά οι ζυμώσεις  – όπως οι ιώσεις – , σου προκύπτουν ενίοτε χωρίς εσύ να κάνεις το παραμικρό.

Έχει τη ρέντα του ο φίλος» Κοίταξε να δεις, ο Τσίπρας για πρόεδρος σημαίνει ότι οι δεξιοι στο ΣΥΡΙΖΑ παίρνουν πούλο, και προχωράμε στην κοινωνία με χίλια» . Στα ηχεία οι Smiths στο μεταξύ, θυμάμαι μια κουβεντούλα που είχαμε στο ίδιο μέρος πριν κάτι μήνες για το αν ο Morissey ήταν λίγο ή πολύ gay και πόσο μπροστά στο ζήτημα ήταν οι Happy Mondays – those were the days φίλε μου! «Κάτσε ρε, προχωράτε για που;». «Για το σοσιαλισμό, μου λέει. Με ελευθερία και δημοκρατία». «Καμιά χωριάτικη; Μελιτζάνα τίποτα;». «Ε, εδώ μιλάμε κι εσύ αρχίζεις τα συνδικαλιάρικα». 

Δίκιο είχε. Και για να λέμε την αλήθεια, τα παιδιά δεν ήταν του αμφιθεάτρου ούτε του σωματείου.Εξ’ου και ΣΥΡΙΖΑ. Η πλάκα είναι ότι ο φίλος που «πανηγύριζε» που θα διώξουν τους δεξιούς, γούσταρε το ΠΑΜΕ γιατί ήταν οι μόνοι που δούλεψαν μια ιστορία για κάτι απολύσεις εκεί που δουλεύει η μάνα του. Μάλιστα τις απολύσεις τις είχαν πάρει πίσω κι η μάνα του γράφτηκε και στο σωματείο – οπότε και ο δικός μας, παραδέχεται.. Πιάνομαι από ‘κει λοιπόν..

«Κατ’αρχήν ρε συ, το φούσκωμα του ΣΥΡΙΖΑ στα γκάλοπ, δεν προκύπτει από την κοινωνία. Να, πάρε τα συλλαλητήρια: ο κόσμος του ΣΥΡΙΖΑ είναι ίδιος στα νούμερα. Όσοι επηρρεάζονται συνδικαλιστικά από το ΠαΣοΚ μένουν εκεί, πίσω από τις ίδιες ηγεσίες. Μόνο το ΠΑΜΕ ανεβάζει τον κόσμο του. Έπειτα και σε αρχαιρεσίες σε συνδικάτα κλπ. πάλι μένουν οι δικοί σου χαμηλά..». «Ναι, ΟΚ έστω ότι είναι έτσι. Αλλά εμείς δεν είμαστε ΚΚΕ να τρέχουμε να οργανώνουμε κόσμο, να τους γράφουμε σε Κόμμα, συνδικάτα και τέτοια, έχουμε άλλη αντίληψη για την κοινωνική παρέμβαση».»Και; Αυτή η άλλη αντίληψη πώς φαίνεται στην κοινωνία ότι κερδίζει έδαφος;» «Από τα γκάλοπ». Το γνωστό σχήμα του κύκλου..

«Το ενδεχόμενο να είναι στημένα τα γκάλοπ για να ενισχύσουν τα σενάρια αναδόμησης του πολιτικού σκηνικού, τον περίφημο «διπολισμό» που έρχεται να «μας» ξεβαλτώσει κι έτσι, το σκέφτεσαι;». «Τί συνωμοσιολογικά είν’αυτά που λες;» » Συνωμοσία; Μα όλα φόρα παρτίδα είναι: θυμάσαι στις εκλογές που το ΚΚΕ έλεγε ότι το πάτε για κομπρεμί με το ΠαΣοΚ, κι εσείς, κι εσύ μάλιστα, λέγατε ότι αυτά είναι τρίχες κλπ; Σήμερα και ο Αλέκος και ο Τσίπρας όλο και πιο συχνά μιλάνε για την ώρα της Αριστεράς, και να συζητήσουμε συνεργασία με το ΠαΣοΚ και τέτοια». Σκοράραμε εδώ. Σκύψαν κι οι άλλοι ν’ακούσουν – γιατί πράγματι τη σχετική κουβέντα την είχαμε ξανακάνει, ότι ο ΣΥΝ το πάει για συνεργασία με το ΠαΣΟΚ, και είχε γίνει ένα ψιλοτζέρτζελο με φωνές κι έτσι τότε. «Και στο φινάλε, συνέχισα με τις παραμορφώσεις των Stone Roses  στην τσίτα (αυτοί οι φουκαράδες ήταν όντως μεγάλο γκρουπ και πολύ άτυχοι), αν είναι να τραβηχτείτε στο ΠαΣοΚ τί σοσιαλισμοί, τί ανθρώπινα πρόσωπα και τί σας φταίνε οι «δεξιοί» και καλά του ΣΥΝ»;

«Εντάξει, να σου πω κάτι; Το ΠαΣοΚ έχει πολύ προοδευτικό κόσμο, το ’74..» » Το ’74 ρε ψηλέ δεν είχα γεννηθεί ούτε κι εσύ. Τί μου λες τώρα; Κι έπειτα το ΠαΣοΚ υπήρχε και το ’84 και το ’94 και το 2004.. Θυμούνται όλοι τις παπάντζες του ’74 – που ούτε τότε τα πίστευαν, για να χώσουν τον κόσμο στη στρούγκα τά’ λεγαν- μόνο όταν χάνουν κόσμο απ’τ’αριστερά για να τους ξαναμαζέψουν. Εσείς αν είσασταν εντάξει, θα μιλάγατε στον κόσμο του ΠαΣοΚ που τους αφήνει, για ρήξη με την αστική εξουσία, ενάντια στην ΕΕ, κόντρα στις πουλημένες εργοδοτικές ηγεσίες των κοινωνικών διαλόγων». Λίγο Μαυρίκος – τί Μαυρίκος, Μαϊλης και βάλε – του βγήκα του ψηλού κι από πάνω ο Iggy να χτυπιέται με «Lust For Life».[ έμαθα ότι ο Iggy την είδε τα τελευταία χρόνια οικολόγος, υγιεινιστής κι έτσι. Αλλά ξαναφτιαξε τους Stooges οπότε δεν θα τον κράξω]. «Ε, καλά οι ΚΚΕδες μόνο τους ΚΚΕδες θεωρείται αριστερούς». Το πήρα αυτό για λευκή σημαία. «Πάω για τσιγάρα, θέλετε τίποτα;»

Έξω είχε φτάσει 3 παρά.. Οι φυλές της μεγάλης φτωχομάνας ταλαιπωρούσαν τους νυχτερινούς του Εβερεστ με διπλά κασέρια, δεν είπα μανιτάρια, ανανά έχετε, έκλεισε η καφετιέρα; και τέτοια. Άναψα τσιγάρο, θυμήθηκα μια κουβέντα που είχαμε με τον κολλητό ένα βράδυ σε άλλο μαγαζί: είχαμε δει μια αφίσα των Ramones «Καταζητούνται ζωντανοί ή νεκροί» και τέτοια, και καταλήξαμε στον Ρούμπικς – ένα κομμουνιστή στις Βαλτικές χώρες που τον είχαν κλείσει φυλακή, πρόσφατα, πριν λίγα χρόνια.Μετά αυτός θυμήθηκε τους Ganelin Trio μια  jazz μπάντα στην ΕΣΣΔ κι έπειτα , πως πήγε η κουβέντα στο Καλίνινγκραντ, το ρώσικο θύλακο στο ΝΑΤΟ. Γέλασε κάποια στιγμή μου λέει «αν παρακολουθήσει κανείς τί λέμε και σε τί μέρη τα λέμε θα βραχυκυκλώσει άσχημα, θα πάρει διαμπερές το σήμα». Λέμε καμιά φορά από τότε, δε μαζευόμαστε το Καλίνινγκραντ ;       

 Ξαναμπαίνω στο μαγαζί, ήδη η προηγούμενη κουβέντα έχει ξεθυμάνει ο κολλητός τη συνεχίζει με κάτι Μάαστριχτ και Νίκαια, αλλά το μεγαλύτερο μέρος της παρέας είναι συσπειρωμένο σε άλλο τραπέζι όπου γενικεύεται το συμπέρασμα πως «τόση ώρα μία γκόμενα δεν πέρασε». Σωστό κι αυτό – αυτό ήταν σίγουρα σωστό. Καμιά  μπύρα ακόμα και την κάνουμε, ε;

Ε, μετά εκεί που πήγαμε, ήταν τίγκα στις γυναίκες το μαγαζί, έριξε και λίγο Anne Clarke o Dj – πρώτος! – και μετά μπούκαρε η αστυνομία για τη μουσική. Κανά τεταρτάκι ξενέρωμα – και στο μεταξύ πιάνουμε κουβέντα με μια κουκλίτσα από την Αρχιτεκτονική που σερβίρει εκεί, και μας έφερε και τεκίλες αν θες να ξέρεις, και δουλεύω το άλλο Σάββατο θα περάσεις;

Λέω να περάσω. Αν και μέχρι το άλλο Σάββατο.. 

[Πάρ’τε κι ένα σουξεδάκι, από το soundtrack της βραδιάς,  του Stephen Patrick Morrisey και των Smiths, και πάρ’τε θέση κι εσείς αν ήταν ή δεν ήταν]