Όχι. Δεν αναφέρομαι στους γείτονες του κράτους που θέλει να αναγνωριστεί ως Μακεδονία. Στους ημεδαπούς αναφέρομαι.Αυτοί είναι που βρυχώνται δεκαετίες τώρα, για «εθνικά υπερήφανη πολιτική», για «Ελλάδα που ανήκει στους Έλληνες», για «ισχυρή Ελλάδα». Μη ξεγελιέστε από τη σχετική ηπιότητα των ως άνω φράσεων, περί βρηχυθμών ποντικιού πρόκειται. Το χοντρό πράμα, the real stuff, η πανηγυρική διακήρυξη της ποντικίσιας ιδιότητας  διατυπώθηκε πιο μεγαλόπρεπα με δύο (2) ατάκες (διόλου) συμβολικές: «Στρατηγέ μου ιδού ο στρατός σας» προς τον Βαν Φλητ η πρώτη. Και «ανήκομεν εις την Δύσιν» η δεύτερη. Οι στιγμές που εκφωνήθηκαν είναι από τις σπάνιες εκείνες που οι εκλεκτοί της εξουσίας (το πολιτικό προσωπικό της αστικής τάξης στα κουκουέδικα) ήταν απολύτως ειλικρινείς απέναντι σε όλους: και στο πόπολο και στους αφέντες. (Μία τρίτη τέτοια στιγμή επίσης, που διαχώρισε τους αμνούς του αστισμού από τα ερίφια του προλεταριάτου ήταν η -επίσης πλην Λακεδαιμονίων – ολόψυχη έγκριση του Μάαστριχτ από ΝΔ, ΠαΣοΚ και ΣΥΝ στη Βουλή το 1992.)τερμα οι πλακες λεμε

Το παιχνίδι με τη Μακεδονία (γενικώς) βλέπετε, ήταν σημαδεμένο από την αρχή: για την ακρίβεια δεν υπήρξε ΠΟΤΕ παιχνίδι.Υπήρξε  Υπάρχει ένας μακρoπρόθεσμος – και μακρόχρονος – σχεδιασμός δημιουργίας προτεκτοράτων -ήτοι πολιτικός στρατιωτικός έλεγχος οικονομικών χώρων και συγκοινωνιακών κόμβων – ο οποίος, ως μακρόχρονος, άλλοτε ερχόταν επιταχτικά στην επικαιρότητα -το ’92 π.χ. με τις προτάσεις Πινέρο – κι άλλοτε σπρωχνόταν πιο πίσω – η διαβόητη interim agreement του ’94. Πάντα όμως παρών ως σχεδιασμός. Με όλα τα ζητήματα που βάζουν αυτοί οι σχεδιασμοί, εξίσου πάντα, ανοιχτά. Κάθε στιγμή , πεισματάρικα να σε τραβούν από το μανίκι – ναι ρε! και σένα ως πολίτη – και να απαιτούν απάντηση. Και, αναλόγως, δράση.

Απ’ότι φαίνεται η ελληνική εξωτερική πολιτική οδηγείται σε ναυάγιο. Από την άποψη του επιδιωκόμενου αντικειμενικού σκοπού: το γειτονικό κράτος πρόκειται να αναγνωριστεί με ένα όνομα που θα πρέπει να κάνει πολύ σκληρή δουλειά η ελληνική πλευρά για να γίνει «αποδεκτό» στο εσωτερικό της χώρας. Διότι όταν εδώ και 16 χρόνια κρατάς τον κόσμο στην πρίζα με τα «το όνομά μας είναι η ψυχή μας» – και ναι , συνειδητά δεν πιάνω τη βολική ως αποδιοπομπαίο τράγο για τους «προοδευτικούς» προπαγανδιστική εκδοχή του Μεγαλέξαντρου και του Ζάσταβα – άιντε τώρα να απαντήσεις επί της ουσίας πώς γίνεται να χάνουμε την ψυχή μας. Ενώ είμαστε κατά τα άλλα μια «εύρωστη οικονομία στα Βαλκάνια»,» παράγοντας σταθερότητας» στην περιοχή και τέτοια.

Αυτό ίσως μου πείτε είναι πρόβλημα του Καραμανλή. Άιντε και του Παπανδρέου -με δεδομένο ότι απ’το ΄93 ως το 2004 το ΠαΣοΚ ήταν στα κουμάντα κλπ. Αμ δε. Είναι πρόβλημα όλων μας. Και οι Καραμανλής -Παπανδρέου (και Καρατζαφέρης και Τσίπρας ) είναι επίσης μέρος του προβλήματος.

Εξηγήσεις – φραγκοδίφραγκα: ο καπιταλισμός δεν είναι κάτι αδιαμόρφωτο. Ήδη, πριν από το Λένιν είχε διαμορφωθεί η έννοια ιμπεριαλισμός που, εν ολίγοις σημαίνει πως οι ισχυρότερες καπιταλιστικές χώρες μέσα από μια σειρά μηχανισμούς ΤΟΥΣ,  που άλλοι φαίνονται ως τέτοιοι (ΝΑΤΟ) κι άλλοι όχι (ΔΝΤ) κάνουν κουμάντο παγκόσμια.Όχι προς όφελος των λαών τους αλλά προς όφελος των αστών τους – οι οποίοι, ειρήσθω εν παρόδω πρώτα διαμορφώθηκαν οι ίδιοι ως τάξη και μετά διαμόρφωσαν το «εθνικό» τους ζωτικό χώρο, το κράτος τους. (πώς το έλεγε ο βενετσιάνος Καβούρ; «φτιάξαμε Ιταλία, ας φτιάξουμε τώρα και Ιταλούς»..).

Ιμπεριαλισμός λοιπόν. Σύστημα. Τί τον κόφτουν τα Βαλκάνια είπατε ; Κατ’αρχήν υπάρχουν σπουδαίοι φυσικοί πόροι. Γι’αυτούς, ίσως πείτε, θα αρκούσε μια παλιά καλή πολιτική διεθνών επενδύσεων, δανείων από ΔΝΤ και τέτοια. Ναι, αλλά είναι και δρόμος απ’τον οποίο σχεδιάζεται να περνάν αγωγοί. Αγωγοί που θα εξαρτούν ενεργειακά μια ολόκληρη…ολοκλήρωση (την ΕΕ). Η οποία, τρομάρα της, θέλει να παίξει ως ιμπεριαλιστής κι αυτή, πρωταγωνιστικό (και όχι cameo που παίζει συνήθως, εκτός και την παίρνει) παγκόσμιο ρόλο επίσης. Γιατί δηλαδή ο άλλος διαμορφωμένος παίχτης – η υπερδύναμη λέμε -να μη θελήσει να την εμποδίσει; Ο πιο δυνατός μαφιόζος χτυπάει τον λιγότερο δυνατό, αξίωμα της Καμόρα από τις πρώτες μέρες που αυτή συνειδητοποιήθηκε. Ας πρόσεχε η Ε.Ε.

Η Ε.Ε. φαντάστηκε ότι θα κάνει κουμάντο στην υπόθεση όταν το Δεκέμβρη του ’91 – τις ίδιες μέρες που στο Μπελοζεβσκ της ΕΣΣΔ κάποιοι μπεκρήδες υπέγραφαν την υποστολή της σημαίας των σοβιέτ – αναγνώριζε Σλοβενία, Κροατία και Μακεδονία. Είχαν έτοιμες τις γέφυρες από καιρό – οι επιχειρήσεις της Γιουγκοσλαβίας εξάλλου ήταν (μούμπλε μούμπλε πώς κι έτσι;) ανταγωνιστικές στη Δυτ. Ευρώπη ήδη επί υπαρκτου (μην πείτε όχι: ψαχτείτε με τις πωλήσεις αυτοκινήτων, για να μείνουμε στα απλά..). Αλλά η Ε.Ε. την πάτησε, διότι ο «μεγάλος αδερφός» της Ουάσιγκτον ήρθε τα επόμενα του ’92 χρόνια να της θυμίσει – εν τοις πράγμασι, χωρίς ιδιαίτερες φανφάρες – ότι αν δεν έσκαγαν το ’44 στη Νορμανδία τα Αμερικανάκια, το Isle de la Cite θα ονομαζόταν Taurezville, η Γιουβέντους ΤΣΣΚΑ Τορίνου, και τα Νόμπελ βραβεία Γκαγκάριν.

Είναι λοιπόν μεγάλο ψέμμα ότι υπήρξαν -η υπάρχουν -περιθώρια «ελιγμών». Κανένας ελιγμός δεν χωράει κύριοι και οι ΗΠΑ το είπαν ξεκάθαρα: ούτε ένα ρημαδοβέτο για εσωτερική κατανάλωση δεν σας επιτρέπεται να ασκήσετε, άσε που η συμφωνία Patrnership For Peace, ο προθάλαμος του ΝΑΤΟ, δίνει το δικαίωμα με διμερή συμφωνία στον οποιονδήποτε να γίνει «σύμμαχος» των ΗΠΑ (και που δεν θα μπουν στο ΝΑΤΟ δηλαδή, στ’αρχίδια τους σαν να λέμε, η μπίζνα για τους αμερικάνους θα γίνει..). Κανένα «ελιγμό» δε συνιστά επίσης η προσκόλληση στην Ε.Ε. Αφού κι η τελευταία έχει αποδεχτεί τη μοίρα της ως δεύτερου παίχτη -άσε που η Ε.Ε. δεν είναι και κανένα ευαγές ίδρυμα: είπαμε, πιο αδύνατη ως γκαγκστερ, μα γκάγκστερ. Αν έχετε άλλη γνώμη, απλά θυμηθείτε τί λεγανε το ’99 για αλλαγές συνόρων στα Βαλκάνια…

Η ελληνική εξωτερική πολιτική δεν είναι ξοφλημένη διότι οι κυβερνήσεις ήταν «ανίκανες». Είναι ξοφλημένη, γιατί η ίδια η Ελλάδα είναι χρήσιμη μόνο ως δεύτερο βιολί στα ιμπεριαλιστικά σχέδια. Στην κερδοφορία άραγε των Ευρωαμερικάνων καπιταλιστών στα Βαλκάνια πώς συνεισφέρει – μ’αντίτιμο το γνωστό ξεροκόμματο -δηλαδή;  ΜΕ κάποιες τράπεζες που εξυπηρετούν τις τεράστιες ξένες επενδύσεις στα Βαλκάνια, κάτι ΟΤΕ, κάτι Ιντρακόμ, υπηρεσίες δηλαδή. Υπηρεσίες  ακριβώς, όχι μηχανήματα. Ούτε καύσιμα για μηχανήματα.Ούτε τεχνολογία, ούτε τεχνογνωσία.  Από υπηρεσίες όμως, κι από υπηρέτες βράζει ο τόπος.

 Η Ελλάδα είναι αδύναμη γιατί στο γήπεδο που την έβαλαν οι ναπαλμ στο Γράμμο το ’49 να παίζει – τον καπιταλισμό, υπάρχουν παίχτες πολύ πιο σπουδαίοι και χρήσιμοι: πόση σημασία να έχει ο παίχτης που μπαίνει αλλαγή στο 80΄; Ούτε τα τουρκικά στρατεύματα από την Κύπρο δεν «εύχονται» οι σύμμαχοι να απομακρυνθούν για πάρτη μας…Και θα παραμένει αδύναμη όσο είναι καπιταλιστική. Όλες οι άλλες ονειρώξεις κάηκαν στη Σμύρνη το ’22. 

Ας τελειώνει λοιπόν η πλάκα. Όποιος δεν τολμάει να πει έξω οι ΗΠΑ κι η ΕΕ απ’τα Βαλκάνια, όποιος διστάζει να είναι «αντιιμπεριαλιστής», όποιος θέλει ανθρώπινο καπιταλισμό και τέτοια ας πάει σπίτι του. Ή ας σωπάσει. Δεν τους είναι εδώ που τα λέμε χρήσιμος ούτε σαν εκλαϊκευτής της πολιτικής τους -έχουμε φτάσει σε σημεία που η τελευταία δεν χρειάζεται εκλαϊκευση.Φερετζέ χρειάζεται για να υποκριθούμε όλοι μαζί ότι τα αγγούρια είναι ροδοπέταλα και δεν τσούζουν. Και τον ψάχνουν τον φερετζέ -όχι στο 18% που δίνουν στον Τσίπρα αλλά – στους μη φαινόμενους στη σημερινή συγκυρία – εντός ΝΔ και ΠαΣοΚ: στην κα. Ντόρα και στον κυρ Βαγγέλη.     

Να σας πω και κάτι; Δεν πολυγουστάρω τις πορείες. Δεν τρελλαίνομαι με τις «δυναμικές» ή «μαχητικές» κινητοποιήσεις. Έχω τρόπους να περνάω ευχάριστα τον ελεύθερό μου χρόνο. Αλλά δεν γουστάρω, χειρότερα, το παραμύθιασμα. Τα πόδια είναι κάτω, το κεφάλι πάνω, η γη είναι στρόγγυλη, και καπιταλισμός σημαίνει ξεπάτωμα 355 μέρες το χρόνο για δέκα μέρες διακοπές – για να σε λένε οι άλλοι πετυχημένο. Ο Αλέξης μου εγγυάται ότι τα παραπάνω δεν θα μου φαίνονται έτσι αν ο υπουργός πολιτισμού π.χ. είναι τυπάς σαν τον Ψαριανό και στήνουμε εναλλακτικάγκουρα φεστιβάλ με την Ayo στην Αριστοτέλους αντί για τις γελοίες  – όντως γελοίες  – γιορτές των αγγέλων.

Η Αλέκα όμως , το ΚΚΕ, μου λέει ότι στην άκρη του δρόμου, στο τέλος της μέρας οι ζωές μας μπορεί να γίνουν καλύτερες.

 Συμφωνώ λοιπόν , τίποτ’άλλο δεν έχω να προσθέσω και γράμματα γνωρίζω.