για το 34 φεστιβαλ ΚΚΕ - ΚΝΕ

για το 34 φεστιβαλ ΚΚΕ - ΚΝΕ

Ξερεις..χάρηκα που σε είδα. Και χάρηκα που σε είδα εδώ..»

Την θυμάμαι εδώ και πολλά χρόνια. Δεν ξέρω πως τη λένε. Δούλεύε στα Γκούντυς στη γειτονιά μου. Παίζει να ήμουν και πολύ μικρός όταν την πρωτοείδα. Κι αυτή πιτσιρίκα θά’ταν. Μετά έπιασε δουλειά σε ένα άλλο , «σάντουιτσλαντ» και ξέρωγω.. Είκοσι χρόνια νά’ναι; Τη θυμάμαι πάντα μ’αυτά τα χαζοχαρούμενα ρούχα με τα καπελάκια που τους βάζουν να φοράνε στα φαστφουντ. Περνώ από κει καμιά φορά πηγαίνοντας στο γραφείο. Κι εγώ έχω μεγαλώσει κι εκείνη. Βλεπόμαστε, χαμογελάμε, σπάνια ψωνίζω και τίποτα από κει. «Δουλεύεις εδώ γύρω;». «Λίγο πιο κάτω..». «Σε γραφείο, κατάστημα..;» «Δικηγόρος» «Βγαίνει τίποτα η..» «Η.. συνήθως». Τέτοια. Γνωστοί άγνωστοι σε μια πόλη ενός εκατομμυρίου, τίποτα σπάνιο ή σπουδαίο.

Την είδα στο Φεστιβαλ. Με είδε μάλλον, στο τραπεζάκι, πάνω στον πανικό του Σαββάτου μ’ένα ποτήρι φραπέ στο χέρι – τσιγάρο όχι, προσπάθώ να το κόψω ξέρετε. Με μια φίλη της – δεν την ήξερα αυτή, πάντως με χαιρέτισε κι εκείνη, ίσως να μη θυμάμαι καλά. Οικειότητα απροσποίητη. Χαρά μη σας πω. Μου έλεγε πόσο της άρεσε το Φεστιβάλ, όχι δεν ερχόταν πρώτη φορά, αλλά φέτος ήταν και δίπλα στο σπίτι της «Τί, ντροπή πια..». Μου είπε ότι έψαξε το περίπτερο του ΠΑΜΕ, θ’αράξει στη Λαϊκή Σκηνή και να πω στα παιδιά να τ’αφήνουν λίγο παραπάνω τα σουβλάκια. Χαμογελούσα. Κατάλαβε γιατί. Χαμογέλασε κι εκείνη και πήρε ένα «Αλφαβητάρι της Θητείας» που είχα στον πάγκο μου – ίσως νά’χει καν’ανηψι στο στρατό, ίσως να μάζευε ό,τι μπορούσε, ίσως να θελε μ’αυτό τον τρόπο να μου δείξει αλληλεγγύη. Να υπογραμμίσει το δεσμό που είχαμε. Εδώ είμαστε.

Μετά μου είπε πως χάρηκε που με είδε. Και ειδικά ΕΔΩ. Και μετά χάθηκε στ’ανθρωπομάνι.

Κι εγώ σκέφτηκα ν’ανάψω τσιγάρο, σκέφτηκα μήπως με είχε δει καμιά φορά με το Ριζοσπάστη, σκέφτηκα πόσοι και πόσες ακόμα εκεί έξω θα χαίρονταν να μ’έβλεπαν εδώ, ντράπηκα λίγο που δεν είμαι πια τόσο σκύλος με τα εισιτήρια κι όλ’αυτά, ντράπηκα δυο φορές που βαριόμουν στο τραπεζάκι μου, σκέφτηκα το σύντροφο των Αναγνώστη το Δεληγιάννη, το μαχητή του ισπανικού εμφυλίου που κάπου εκεί γύρω τέλειωσε τη ζωή του το ’44 στ’απόσπασμα,τέτοιες ανάκατες σκέψεις μπουρδουκλώθηκαν στο κεφάλι μου, αλλά δεν ήταν ανάκατες, η συνέχεια υπάρχει κι είναι ενιαία.Όχι σε ευθεία γραμμή. Αλλά ενιαία.

Μετά τίναξα τη σκόνη απ’το παντελόνι μου, γύρισα για λίγο απ’την άλλη  κι άρχισα να ταχτοποιώ τα χαρτιά μου, δήθεν μου τα πήρε ο αέρας κι έτσι..

Καλά τα πήγαμε φέτος.

μπηκες στο κλαμπ των “προνομιουχων” και τολμας να γυρευεις δικαιωματα κι αξιοπρεπεια; Ιδού λοιπόν ένα – σχετικά – φρέσκο ρεπορτάζ, από ένα χώρο που μολονότι απασχολεί την καθημερινότητα της πλειοψηφίας της ελληνικής κοινωνίας ( εκόντες άκοντες βέβαια αναγκάζεστε ν’ασχολείστε πολλοί από σας με τέτοια θέματα), πολύ μικρό κομμάτι της έχει πραγματική εικόνα περί του τί ακριβώς συμβαίνει. Κι αυτό που συμβαίνει, κατά την ταπεινοτέρα όλων, άποψή μου, είναι ενδειχτικό για την πραγματικότητα πολλών άλλων φαινομένων που συμβαίνουν κι επίσης απασχολούν, σε κεντρικό πολιτικό επίπεδο την καθημερινότητα όλων μας. Και μάλιστα, απειλούν ενίοτε να μας διαμορφώνουν την καθημερινότητα και από κυβερνητικές θέσεις..   

Οι δικηγόροι λοιπόν είναι ένας κλάδος που μικρή σχέση έχει στην πλειοψηφία του, με την εικόνα που έχει διαμορφωθεί από τις ταινίες της Finos Films , τους «Δικηγόρους του Λος Άντζελες» και το «Μάτλοκ». Στην Ελλάς του 2000 το νά’σαι δικηγόρος – για την ακρίβεια να είσαι νέος δικηγόρος -είναι από τα δυσκολότερα επαγγέλματα: το κεφάλαιο κίνησης που απαιτείται είναι σχετικά μεγάλο, και λίγοι είναι όσοι τολμάν να ανοίξουν δικό τους γραφείο, συνήθως σε συνεργασία με ένα δυο άλλους. Και ανεξαρτήτως των τρέχοντων εξόδων είναι μεγάλο ρίσκο: εγγυάται κανένας ότι πρόκειται να έχεις δουλειά;

Οι περισσότεροι επομένως «επιλέγουν» / αναγκάζονται να γυρεύουν δουλειά σε έτοιμα γραφεία. Κι εδώ είναι η μεγάλη παγίδα: διότι το έτοιμο γραφείο, εκτός και είναι του μπαμπά σου ξερωγώ είναι ένας χώρος που δουλεύεις για το «συνεργάτη»/εργοδότη. Αυτός παίρνει τις δουλειές αυτός μοιράζει την ύλη, άρα αυτός σου καθορίζει τα καθήκοντά σου και βέβαια αυτός σου καθορίζει την αμοιβή σου. Η οποία αμοιβή στην καλύτερη – ή στη συνηθέστερη – περίπτωση  είναι γύρω στα 500€. Βάλε κι ότι το χρόνο πρέπει να μαζέψεις σαν νέος δικηγόρος κάπου € 1500 για τα ταμεία σου, καταλαβαίνετε τί παίζει περίπου: τα πράγματα είναι ζόρικα για την πλειοψηφία και οι «καρχαρίες» -που συνήθως ταυτίζονται και με τους γνωστούς των τηλεοράσεων – κάνουν πάρτη πάνω στα 8ωρα και 10ωρα που είναι κανείς και καμιά κλεισμένος σε γραφείο να βγάζει τα μάτια του πάνω σε κώδικες και νομολογίες. Αλλιώς τα είχες υπολογίσει όταν ήσουν πιτσιρίκι, έπινες καπουτσίνο στο κυλικείο της σχολής και μέτραγες τις παρατάξεις από το κλαμπάκι που θα κάνουν το πάρτυ τους, και είχες όνειρα για αγορεύσεις και καριέρες: φτάνεις να είσαι δικηγόρος πενταετίας και δεν συμπληρώνεις ούτε 10 παραστάσεις σε δικαστήρια το χρόνο…

Πάμε τώρα στο προχτές (18.3). Στη δεδομένη ανωτέρω κατάσταση έρχεται και προστίθεται -όχι μόνο για τους δικηγόρους αλλά για όλους – το ν/σ της κυβέρνησης για το ασφαλιστικό. Μαύρα τα πράγματα πλέον για όλους όπως είπαμε , μα ακόμα περισσότερο για τους αδύναμους της υπόθεσης, ήτοι τους νέους και τις γυναίκες. Από την πλευρά της κυβέρνησης τα ψέμματα έχουν τελειώσει, ώρα να τελειώνουν τα ψέμματα κι από την πλευρά των εκπροσώπων των δικηγόρων: συμβολικές και αναντίστοχες κινητοποιήσεις πλέον δεν αρκούν. Δεν μπορεί να πατά κανείς σε δυο βάρκες μονίμως:ή με τα μεγαλογραφεία που έχουν συγκεντρώσει την ύλη και κονομάν ή με την πλειοψηφία που αγωνίζεται να επιβιώσει στο επάγγελμα κατ’αρχήν και στη ζωή του ευρύτερα. Και, ξέρετε, αν υπάρχουν αναλογικά «λίγοι» δικηγόροι τόσο η υπόθεση της δικαιοσύνης συγκεντρώνεται στα χέρια μιας ελίτ: απλά θυμηθείτε το «σκάνδαλο» του εργατολόγου της ΓΣΕΕ που έβγαζε εκατομμύρια με δικαστήρια καρμπόν από εργαζόμενους για διεκδικήσεις που, εδώ που τα λέμε, όφειλε να κάνει κυρίως ως καθ’ύλην αρμόδια η ίδια η ΓΣΕΕ…

Η Γ.Σ. λοιπόν συγκροτείται (μεγάλη υπόθεση καθώς, βάσει των σχετικών κωδίκων, απαιτείται συμμετοχή περίπου 800 δικηγόρων για τη διεξαγωγή της συνέλευσης..) από περίπου 1100 άτομα. Σε άτυπη συνεδρίασή του λίγο πριν την έναρξη ( πηγαδάκι πες) το Δ.Σ. αποφασίζει να κατέβει με πρόταση για δυο 48ωρες αποχές -24.3 και 26.3 και 31.3, 1.4 αντίστοιχα – προκειμένου να εκφραστεί η αντίθεση του χώρου με το ν/σ. Το ύφος, και το στυλ, των εκπροσώπων της πλειοψηφίας του Δ.Σ. -όπου ο Πρόεδρος είναι από το ΣΥΝ, και ακόμα είναι οι παρατάξεις του χώρου του ΠαΣοΚ, της ΝΔ, και ανεξάρτητοι της ίδιας λογικής και από τους 3 ανωτέρω χώρους προερχόμενοι –  ήταν ότι θα «κάνουν περίπατο» στη συνέλευση. Εξάλλου η επιτευχθείσα συναίνεση των «μεγάλων» φαίνεται να είναι εγγύηση για αποτροπή των εκπλήξεων..

Έλα όμως που η πραγματικότητα καμμιά φορά είναι άλλη. Και η πραγματικότητα είναι τέτοια όπως την περιγράφουμε -ως παθόντες – στις πιο πάνω γραμμές όχι όπως την ελπίζει το συνδικαλιστικό κατεστημένο της μεγαλοδικηγορίας: οι πρώτες ομιλίες που ακούγονται και μιλάν για «αποχή διαρκείας», καταγγέλουν τη μεσοβέζικη και «ανεπαρκή» στάση της πλειοψηφίας , μιλούν για την πραγματικότητα των νέων -ειδικότερα -συναδέλφων, χειροκροτούνται από ένα ακροατήριο 1000 ατόμων. Ήδη τρεις παρατάξεις, η Νέα Αγωνιστική Κίνηση Δικηγόρων (ΚΚΕ), Εναλλακτική Παρέμβαση (ανένταχτοι, ΝΑΡ, Δίκτυο για τα Κοινωνικά και Πολιτικά δικαιώματα κ.α.) και Δικηγορικός Παλμός (που χρεώνεται σε ένα ευρύτερο χώρο του ΠαΣοΚ) διαμορφώνουν πρόταση της «μεοψηφίας» του Δ.Σ. : αποχή διαρκείας, νέα συνέλευση 31.3. -1.4 (η εξ αναβολής), τριήμερη κατάληψη του δικαστικού μεγάρου, αποκλεισμός του δρόμου μπροστά από τα δικαστήρια και συμμετοχή στις κινητοποιήσεις άλλων φορέων με στόχο την πλήρη ανατροπή του ν/σ. (όχι πάντως της ΓΣΕΕ!).

Οι εκλεγμένοι της πλειοψηφίας επιχειρηματολογούν σε συνθήκες  πλήρους αδιαφορίας απ’το ακροατήριο , και ο Πρόεδρος «πιάνει» το αρνητικό κλίμα: αποφασίζουν – χωρίς να θέσουν στο σώμα την πρόταση – να  γίνουν όσες ομιλίες είναι μέχρι τις 23.00 μ.μ., αποκλείοντας στην ουσία όσο κόσμο θέλει να εκφραστεί, αλλά και προβλέποντας να μην «κουραστούν» και φύγουν χωρίς να ψηφίσουν οι γούνες της ΝΔ που έκαναν την εμφάνισή τους (αν και όσο το σκέφτομαι αυτές δεν είχαν φόβο να φύγουν: ούτως ή άλλως δεν συχνάζουν στα δικαστήρια..). Τελικά η ψηφοφορία είχε ως εξής: 52,3% υπέρ της πρότασης ΣΥΝ -ΝΔ -ΠαΣοΚ (ή αλλιώς της πλειοψηφίας του Δ.Σ. όπως ειδικότερα εκφράζεται) και 47,7% υπέρ της πρότασης ΚΚΕ – εξωκ. αριστεράς – ανεξ. ΠαΣοΚ (ή της εν προκειμένω μειοψηφίας του Δ.Σ.).

Δεν χρειάζεται να είναι κανείς τζίνι του συνδικαλισμού για να καταλάβει ότι αν ΔΕΝ ήταν μονομπλόκ οι δυνάμεις της ΣΥΝ, της ΝΔ και του ΠαΣοΚ πολύ απλά η πρόταση για 48ωρες ΔΕΝ θα πέρναγε.. Επίσης δεν χρειάζεται και κανά κοφτερό μυαλό για να καταλάβει κανείς ότι η συνδικαλιστική εκπροσώπηση των μεγαλογραφείων έχει όρια – τα όρια που διαμορφώνει η πραγματικότητα της εκμετάλλευσης..

Επειδή τώρα ο πρόεδρος του δικηγορικού συλλόγου θεσσαλονίκης είναι από το χώρο του ΣΥΡΙΖΑ μπορεί κανείς να βγάλει σπουδαία συμπεράσματα: πρώτον γιατί η νίκη τους στις δικηγορικές εκλογές ( σαφώς επιστέγασμα κοπιαστικής δουλειάς ) παρουσιάστηκε ως «αριστερή στροφή» με ευρύτερες προεκτάσεις, από τα πρωτοσέλιδα της «Αυγής». Δεύτερον γιατί αυτή η «αριστερή στροφή» έμεινε μόνο στην εικόνα και όχι στην ουσία: οι «από κάτω» σ’ότι έχει να κάνει με τη Γενική Συνέλευση της 18.3 δεν εκφράστηκαν από τους από πάνω. Και η διαφορά «κάτω» «πάνω» είναι διαφορά -σχεδόν -ταξική. Δεν είμαστε ΟΛΟΙ δικηγόροι. Η ανισοτιμία υπάρχει και σε μας, και πρόκειται για ανισοτιμία που δεν σχετίζεται με την ιδιόρρυθμη φύση του επαγγέλματος: δεν έχει να κάνει με τις ικανότητες του καθένα έχει να κάνει με τους όρους που εξασκεί κάποιος το επάγγελμα..

ΕΔΩ λοιπόν η «κινηματικότητα» του ΣΥΡΙΖΑ πήγε περίπατο… Η «σύγκρουση» με την κυβέρνηση, οι αριστερές ρητορείες, τα νέα πρόσωπα κλπ. κλπ. Πρυτάνευσε η «ανάγκη» να φαινόμαστε «πρώτοι» –  ψήνοντάς τα με τους επαγγελματικά μεγαλόσχημους που δε χάνουν και τίποτα με τις 48ωρες, κλείνοντας το μάτι στην κυβέρνηση – που δεν παθαίνει δα και τίποτα με ολιγοήμερες ξεκομμένες μεταξύ τους αποχές – και ελπίζοντας βέβαια ότι δεν βγουν παραέξω, στον τύπο δηλαδή, οι ακροβατισμοί τους. Την πάτησαν βέβαια…    

Αυτά λοιπόν συμβαίνουν, και μάλιστα σε χώρους προνομιακούς κοινωνικά για το ΣΥΡΙΖΑ. Ο καθένας μπορεί να γνωρίζει την πραγματικότητα καλύτερα στο χώρο που ζει κι εργάζεται. Κι ως εκ τούτου ο καθένας μπορεί να συμπεράνει και πόσο αληθινή και επιβεβαιώσιμη στην κοινωνία είναι η εικόνα που δίνουν τα γκάλοπ.

Ας το πεί κάποιος και στην «Ελευθεροτυπία» (που σκίζεται να μας δείξει το μάυρο άσπρο..)

Τα γεγονότα, νομίζω ο Μαγιακόφσκι τό ‘πε – ή ο Μαρξ;- , σπάνια έρχονται γυμνά. Φοράν πάντα από πάνω τους μπόλικα ρούχα: πολύχρωμα ενίοτε, εντυπωσιακά συχνά, άλλοτε φτηνιάρικα και άτσαλα συνταιριασμένα,  πάντως, ως γεγονότα, καλύπτονται. Έτσι που την ουσία τους να μην μπορείς να τη διακρίνεις παρά ύστερα από καιρό.. Όχι δηλαδή ότι δεν υπάρχουν κι οι διάφοροι που τα βλεφαριάζουν πάνω κάτω με την επιμέλεια καμακιού στη Ρόδο. Άλλα κι αυτοί δεν είναι άσφαλτοι – ένεκα που σφάλλουν συχνά, διότι το κάθε βλεφάριασμα είναι ζήτημα οπτικής γωνίας: πάνω, κάτω,  αριστερά ( το πιάσαμε το υπονοούμενο ε;) και δεξιά.. Συν (κι εδώ το πιάσαμε το υπονοούμενο ε;)  του ότι κάποιοι κάνουν το κρέας ψάρι ή, όπως έλεγε για τον Κυρκο ο Τζιμάκος, κάνουν την (μάγισσα) Κί/ύ ρκη και ενώ τα βλέπουμε καθαρά τα γουρούνια μας τους λένε για ανθρώπους. Που παναπεί πρόβλημα βέβαια γιατί ενώ πας να ψωνίσεις μαρούλι σου βγαίνει μπρόκολλο , ή αν θες, εκεί που λες «ας ακούσω την άποψη της αριστεράς» ακούς την άποψη της δεξιάς και μπερδεύεσαι εσύ, εσύ λέω, που έκανες κοπάνα από την ΟΒ σου όταν είχατε ιδεολογικό μάθημα, που προτιμούσες το χαβαλέ στο τραπεζάκι απ’το να διαβάσεις για τον αποστάτη Κάουτσκι, που πολύ θα ήθελες για την πάρτη σου να εμβαθύνεις αλλά ας όψεται η δουλειά κι οι υποχρεώσεις.

Εσύ- ω! εσύ –  ας πρόσεχες. Γενικώς. Άμα εξαιρέσουμε την αντίθεση κεφάλαιο – εργασία όλα τ’άλλα σ’αυτή τη ρημο σ.Γκιάπ διάβαζε όοολο το ΛΎ?ιν του γι’αυτό και νίκησε τους Αμερικάνοι, τους οπορτούνες κι όλους τους εχτρούς του λαούαδοζωή έρχονται σε αποχρώσεις λεπτές όσο το οδοντικό νήμα λέμε, κι άμα δεν έχεις μάτι εξασκημένο γάματα.

Για πάρ’τε τώρα κάβο μιαν υπόθεση: το Κοσσυφοπέδιο «ανεξαρτητοποιείται» εντάξει; (μέσα σε εισαγωγικά το ρήμα βέβαια γιατί αν είναι να  διώξουν – οι ΗΠΑ – τους καταπιεστές Σέρβους για να δουλεύουν οι ντόπιοι μεροκάματα του τρόμου σε πολυεθνικές , με μαύρο δάκρυ θα κλαίν οι τύποι εκεί). Επίσης σπρώχνεται η «οριστική» λύση του ζητήματος της ονομασίας της πΓΔΜ. Η Ελλάδα ψιλοστριμώχνεται γιατί η λύση δεν έχει να κάνει με το -λογικό -του γεωγραφικού προσδιορισμού αλλά με την άσκηση πιέσεων στη χώρα της Νάνας Μούσχουρη για μια σειρά ζητήματα (ποια;) . Αγωγοί πετρελαίου στήνονται και σχεδιάζονται, η Κύπρος μπαίνει επίσης σε τροχιά Ανάν 2 – άλλο πράμα να προτείνεται δεν το κόβω εκτός και την αποφασιστική επί του κυπριακού  αρμοδιότητα αναλάβει η ΚΕ του ΚΚΕ- , οι προτάσεις των διεθνών διαμεσολαβητών αποκρύβονται από τα κόμματα αλλά διοχετεύονται στο «ελεύθερο» Βήμα, κρατάμε την ανάσα μας για το επικείμενο- «μητέρα όλων των σκανδάλων»- σκάνδαλο της Siemens, και βέβαια..

..ο νέος εκλεκτός εδώ και λίγες εβδομάδες διαπρέπει στην τέχνη του να εντυπωσιάζει τους πάντες με την επιχειρηματολογία και τις καινοφανείς ριζοσπαστικές του απόψεις χωρίς να λέει τίποτα απολύτως. Τα λένε οι άλλοι γι’αυτόν ότι τα λέει. Κι εσύ, εφ’όσον ακούς να λέν γι’αυτόν ότι λέει, λες κι εσύ πως λέει πράγματα σπουδαία, και μετά το λενε όλο και περισσότεροι και μετά «εμφανίζονται» (ναι βρε! από μόνα τους)  κάτι γκάλοπ που δίνουν σ’ένα κόμμα –  το οποίο  πανηγύριζε πριν λίγους μήνες  όταν πέρασε με δεύτερο δεκαδικό το 5% –  το 15% στην πρόθεση ψήφου (προφανώς γίνονται τιτάνιες ανακατατάξεις στην πολιτική συμπεριφορά του Έλληνος). Και έπειτα λες, πάλι, εσύ, ο αριστερός, «ε, άρα νικάμε –  γινόμαστε περισσότεροι». Που να πάει το μυαλό σου ότι ακόμα και το εξημερωμένο ΚΚΙταλίας (εξημερωμένο μεν – ΚάπαΚάπα δε) του έδιναν 5 -10 μονάδες κάτω τα γκάλοπ έτσι, μπας και σπάσει ο διάλος το ποδάρι του..

Διαβάζω σήμερα στην Ελευθεροτυπία:»συνάντηση ΣΥΡΙΖΑ με Μπαμπατζάν στην Άγκυρα».Όπου ανάμεσα σε άλλα ο ΣΥΡΙΖΑ μας ανακοίνωσε ότι ο κ. Μπαμπατζάν (υπΕξ της Τουρκίας έτσι;) εξέφρασε την ικανοποίησή του «για τη βελτίωση των σχέσεων και τη συνεργασία των δυο χωρών σε μια σειρά τομείς». Επίσης θυμάμαι προ τριμήνου – διμήνου; -την επίσκεψη Αλαβάνου στην πΓΔΜ και το εκεί αντίστοιχο κλίμα που μεταφέρθηκε από το σχετικό ανακοινωθέν του ΣΥΡΙΖΑ.

Πη Αρ ίσως μου πείτε. Γυρνάει ο ΣΥΡΙΖΑ – οι μεγάλοι όχι ο νέοπαρ -τα Βαλκάνια και συναντιέται με κυβερνήσεις. Έλα όμως που αυτό δεν είναι δημόσιες σχέσεις: Άραγε θα συναντούσε η Μπακογιάννη τον εκπρόσωπο του ODP της Τουρκίας αν ερχόταν από εδώ; Αν είχε κάτι να βγάλει μόνο. (πολύ σωστή σκέψη: τί έχουν να βγάλουν όλοι τούτοι από το ΣΥΡΙΖΑ;).

Εάν , λέω τώρα, για την Κύπρο προαλείφεται λύση τύπου Ανάν, θα πρέπει κάπως να πιεστεί η Ελλάδα, να πιέσει την Κύπρο να τη φάει -τη λύση –  και να πει κι ευχαριστώ. Για να γίνει αυτό θα πρέπει η Ελλάδα να πάρει κάτι από το «θέμα» της Μακεδονίας που να το παρουσιάσει ως νίκη -γιατί ποιος τον ακούει μετά τον Άδωνι – , κι αν η Ελλάδα δεν τους πολυκάθεται καλά, το προηγούμενο του Κοσσυφοπεδίου θα της το ανεμίσουν στη μούρη τίποτα «εξαγριωμένοι» μουσουλμάνοι υπάλληλοι του προξενείου της Κομοτηνής – ίσως και όχι μόνο τέτοιοι. Που βέβαια οι τελευταίοι μπορεί να ανοίξουν το ζήτημα ανά πάσα στιγμή μια και το πραγματικό θέμα Ελλάδας Τουρκίας είναι η υφαλοκρηπίδα του Αιγαίου.Ποιος ζηλεύει τον οποιοδήποτε πρωθυπουργό σε μια τέτοια κατάσταση;

Εκείνος , λέω εγώ, που– πιστεύει ο ίδιος και πιστεύουν οι άλλοι γι’αυτόν – μπορεί να εγγυηθεί ότι θα εξασφαλίσει τη μέγιστη δυνατή – λαϊκή -συναίνεση απέναντι σε ΟΛΑ. Γενικώς. Το προαναγγελθέν σκάνδαλο της Siemens – προαναγγελθέν βέβαια, μια και εδώ και κάτι χρόνια , πια, σκούζουν στη Γερμανία για το 2004 – αν σκάσει θα καθαρίσει τη μπουγάδα από πολλούς και διάφορους – κι όχι μόνο πρόσωπα αλλά και κόμματα ενδεχομένως. Ποιοι άραγε είναι αρκούντως «καθαροί» και «άφθαρτοι» για να βγάλουν σε πέρας, με το μικρότερο δυνατό για τον αστισμό κόστος, μια τέτοια αποστολή αυτοκτονίας;

(ε..ανοίχ’τε καμμιά τηλεόραση. Όλα από τα βλογς θα τα μαθαίνετε;).

Παγκόσμια αναταραχή – θαυμάσια κατάσταση έλεγε ο Πρόεδρος Μάο. Και είναι πράγματι τέτοια η κατάσταση, θαυμάσια. Οι από πάνω γυρέυουν λύση  ανάγκης – πλέον-, οι από κάτω πρέπει να ψάξουν λύση ριζική.

Άιντε a las barricadas..