Όπου αχός προφανώς αναφέρομαι στις αναλύσεις που ακολούθησαν. Και στο κλίμα που προηγήθηκε των εκλογών, εδώ που τα λέμε.Και, κυρίως, στον αχό της εμμένουσας πιεστικής καθημερινότητας.  Σε καμιά περίπτωση η συμμετοχή, ή το αποτέλεσμα δεν είναι τέτοιο που να καλύπτεται από τον πιο πάνω τίτλο. Πάντως, όπως και νά’χει, έγιναν εκλογές , έγινε κάποια ζύμωση, ήρθαν στην επιφάνεια ζητήματα ιδού ένα σεντονάκι για τους χαρμάνηδες των πολιτικών αναλύσεων..

α. Αποχή.

Πότε αποφασίζει κάποιος αποχή; Και τί σημαίνει π.χ. «αποχή»? Είναι λίγο αντίστοιχο ξέρετε με το δόλο στα εγκλήματα. Κάποιος αποφασίζει να σκοτώσει κάποιον: τιμωρείται βαρύτερα αν αποδειχτεί ότι πήρε την απόφαση κάποιο χρονικό διάστημα πριν, εκτέλεσε μια σειρά προπαρασκευαστικών πράξεων και τελικά προχώρησε στην πράξη του με τον πιο σίγουρο – ως προς το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα – τρόπο. Αντίθετα, τα πράματα είναι διαφορετικά αν κάποιος , μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή, προκαλούμενος ενδεχομένως από τη συμπεριφορά του θύματος προς το πρόσωπό του, πάρει εν θερμώ μια πέτρα και του σπάσει το κεφάλι. Στην πρώτη περίπτωση ο δράστης είναι αποφασισμένος μέχρι πώρωσης. Στη δεύτερη, θα τα ρίξει στην «κακιά στιγμή»..

Δεν παραλληλίζω με φόνο την αποχή -σιγά. Αν η αποχή άλλαζε κάτι θα ήταν παράνομη, και ΟΤΑΝ επρόκειτο ν’αλλάξει κάτι όντως βγήκε παράνομη, όπως ίσως έτυχε να ακούσετε για τις εκλογές του ’46, που βγαίναν οι συμμορίες κι οι χωροφυλάκοι στα χωριά και τις πόλεις και σου ψάχνανε το εκλογικό βιβλιάριο. Εκείνη η αποχή βέβαια ήταν ψήφος υπέρ του ΚΚΕ. Τούτη η αποχή τί είναι?

Πάντως νομίζω παίζει ένα ρόλο -δεν ξέρω πόσο εύκολα επιβεβαιώνεται κάτι τέτοιο -το πότε αποφάσισε ο άλλος να απόσχει. Για ένα πολύ απλό λόγο: αυτός που από τον Μάρτη, π.χ. αποφάσισε να μην πάει να ψηφίσει ήταν παντελώς αδιάφορος για οποιαδήποτε ζύμωση. Σεκεμε καντάρ. Αν αντιθέτως το αποφάσισε πριν την κάλπη -τα πράγματα είναι ελαφρώς διαφορετικά. Παναπεί ότι όλο και κάτι άκουσε πριν απορρίψει.

Δεν βγάζεις από το παραπάνω ασφαλές συμπέρασμα για κάτι, προς στιγμή. Για να δούμε κάτι άλλο: ποιος φτιάχνει το κλίμα για τις εκλογές;

Ξεκινάμε απ’τα εύκολα: δεν το φτιάχνει το κίνημα. Σίγουρα δεν το έφτιαξε το λαίκό κίνημα σ’ότι έχει να κάνει με τις εκλογές του Ιούνη του ’09.Σίγουρα το έφτιαξε το λαϊκό κίνημα το χειμώνα του 1946.Το κίνημα -το εργατικό λαϊκό κίνημα αυτό που θα φέρει τούμπα τα πράματα, όχι η σκιά που βλέπουν ορισμένοι τον εαυτό τους στον τοίχο – είναι μεν στην Ελλάδα δυνατότερο από αλλού, αλλά αδύναμο για να επιβάλει μιαν ατζέντα καθημερινής πάλης, πολύ δε περισσότερο αδύναμο εν ‘όψει εξουσίας. Περιορίζεται σ’ένα αμυντικό αγώνα, με επιμέρους νίκες μόνο.

  Άρα από θέση ισχύος – όπως φυσιολογικά συμβαίνει σε ‘κανονικές συνθήκες» στον καπιταλισμό -πήγαιναν τα αστικά κόμματα, με τη γενικότερη στρατηγική της α.τ. στη θέση της, και τους επιμέρους σχεδιασμούς τους παρά πόδα το καθένα. Πάρ’τε κάβο μια λεπτομέρεια ακόμα: θυμάστε πότε ανακοίνωσαν τα ευρωψηφοδέλτιά τους ΝΔ και ΠαΣοΚ? Στις 18.5 η ΝΔ,  εκεί γύρω και το ΠαΣοΚ. Τρεις εβδομάδες πριν τις εκλογές. Μέχρι τότε δεν υπήρξε τσιμουδιά -μάλιστα θυμάμαι την Κανέλλη σ’ένα πάνελ γύρω στο Πάσχα να ωρύεται ότι μόνο το ΚΚΕ κι ο ΣΥΡΙΖΑ έχουν ανακοινώσει ψηφοδέλτιο, δυο μήνες πριν. Μάλιστα, αν θυμάστε για το μεγαλύτερο μέρος του Μάη δεν υπήρχε ούτε συγκέντρωση, ούτε συζήτηση στα διάφορα «πάνελ», ούτε αφίσσες ούτε διαφημίσεις ΤΙΠΟΤΑ από τα μεγάλα κόμματα σχετικά με το θέμα. Άρα μήπως υπήρχε κάποιος «σχεδιασμός» από τα πάνω να πάμε εκλογές λάου -λάου και στο χαλαρό, για να μην τσιτώνεται ο κόσμος, ανοίξει η κουβέντα στους αποκάτω και το ρίξουν κάπου «επικίνδυνα;»

Ίσως και να υπήρξε μια τέτοια σκέψη. Δεν είμαι βέβαιος ότι ήταν αυτή η αιχμή του σχεδιασμού τους  – πάντα το ζητούμενο για τον καπιταλισμό είναι η ενσωμάτωση του λαού στην αστική στρατηγική – ωστόσο προέκυψε ένας απροσδόκητος παράγοντας: η SIEMENS, και όσα γνωστά παρακολουθούμε. Οι διαφυγές, οι ασθένειες, οι συλλήψεις…

Το κλίμα άλλαξε, άρδην που λένε, από το κλείσιμο της βουλής και στη συνέχεια με τις κλιμακούμενες αποκαλύψεις για το σκάνδαλο. Η ΝΔ βρέθηκε με την πλάτη στον τοίχο, και το ΠαΣοΚ γράπωσε την ευκαιρία για να διασύρει τους απατεώνες και να βγει αποφασιστικά μπροστά. Αμέσως άναψε το κλίμα στα κανάλια, στις γειτονιές και στις εφημερίδες. Αμέσως η χαλαρή διαδικασία των ευρωεκλογών μετατράπηκε σε λυσσώδη -ναι. «λυσσώδης» είναι η λέξη -αντιπαράθεση «εθνικού» τύπου εκλογών. Και άρχισε το πετροβόλημα, οι αναπόφευκτες «συνδικαλιές» , η λάσπη και τα επικοινωνιακά κόλπα,  αλλά εδώ ο μέσος πολίτης -τηλεθεατής φρίκαρε εντελώς: όταν τον υποβάλεις ρε δικομματισμέ σε σκωτσέζικο ντους και ενώ τον ξεκινάς από τα «ψηφίζουμε για την ευρώπη» τον καταλήγεις στο «έξω οι κλέφτες», είναι λογικό -λογικό για τον μέσο πολίτη -τηλεθεατή διευκρινίζω – να σε γράψει στ’αρχίδια του. Κι εσένα και τη διαδικασία που του ζητάς να μετάσχει.

Γιατί ο μ- π -τ , δυστυχώς γι’αυτόν, δεν είναι του δρόμου. Δεν είναι του συνδικάτου, δεν θα κάτσει να μελετήσει τις οικονομικές σελίδες των εφημερίδων, δεν θα ψαχτεί στον Μαρξ π.χ. και δυστυχώς η πολιτική του συνείδηση είναι το προϊόν της συνείδησης που οικοδομεί με τους μηχανισμούς του το σύστημα, φιλτραρισμένη στην καθημερινή του εμπειρία. Ήτοι: ξέρει ότι δεν του φτάνουν τα φράγκα, αλλά δεν πιστεύει ότι υπάρχει διέξοδος. Και δεν υπάρχει διέξοδος, πρώτον γιατί… «δεν υπάρχει» (όλοι στην ΕΕ είμαστε κλπ κλπ) και δεύτερον γιατί «όλοι ίδιοι είναι». Δεν μας μονιμοποίησαν και στο δήμο, δεν μας έσβησαν και τα πρόστιμα, δεν πήραν και το μικρό στο μεταπτυχιακό που ήθελε, οπότε..άντε γεια.

Καταλήγω στο ότι ένα υποτονικό κλίμα, στη συγκεκριμένη συγκυρία, για την α.τ. ήταν ο βασικός στόχος, κύρια γιατί γνώριζαν ότι δεν τους συμφέρει -σχεδόν ποτέ δεν τους συμφέρει – να στραφεί η κουβέντα στην καθημερινότητα. Και κουβέντα για την καθημερινότητα κάνει μόνο το ΚΚΕ. Το ΛΑΟΣ μολονότι δίνει τέτοια εντύπωση -από διαφορετική αφετηρία και με άλλους σκοπούς -αν το δείτε καλύτερα ασχολείται μόνο με το ζήτημα της λαθρομετανάστευσης ( ως θέμα της καθημερινότητας όμως που αφορά μικρό μέρος του συνολικού πληθυσμού) κι αυτό όχι τόσο για λόγους πολιτικής ευφυϊας/ επικοινωνιακούς όσο γιατί είναι βρώμικος ο ρόλος του, και θα φανεί και το επόμενο διάστημα. Το υποτονικό κλίμα ΔΕΝ τους βγήκε, γιατί μέσα σε τόση μπόχα ο ΓΑΠ «μυρίστηκε» ότι μπορεί να ενισχύσει τη θέση του στην κοινωνία και πώλωσε τα πράγματα με τις «βαρβαρότητες» και τα τέτοια, οι άλλοι ρίξαν στο τραπέζι ό,τι -τέλος πάντων… – είχαν και …ο κόσμος που δεν τολμάει, αυτή τη φορά δεν έκανε και τον κόπο. Δεν άκουσε τίποτα -η σχεδόν τίποτα -για τη ζωή του, δυσκολεύεται καθημερινά όλο και περισσότερο να τα φέρει βόλτα και ξαφνικά ακούει ουρλιαχτά στις τηλεοράσεις για κάποιους που «λάδωσαν» και κάποιους που τα «πήραν». Πήγαν παραλία να πάρουν τη δροσιά τους λοιπόν.

β. Αποχή, αριστεροί, «αριστεροί», δεξιοί κλπ.

Μήπως ο όρος μέσος πολίτης τηλεθεατής είναι ελαφρώς ρατσιστικός? Μήπως υπονοούμε εδώ ότι οι υπόλοιποι που πήγαν να ψηφίσουν είναι «καλοί» κι οι άλλοι για τ’ανάθεμα?  Όχι.Σε καμιά περίπτωση δε λέμε κάτι τέτοιο.

Δυστυχώς -επαναλαμβάνω κάτι που για όποιον δρα πολιτικά μέσα στην κοινωνία είναι πασίγνωστο – τηλεθεατές πολίτες υπάρχουν παντού. Σε όλες τις τάξεις. Και ψηφίζουν  -ενίοτε -όλα τα κόμματα. Και τα αριστερά και τα δεξιά, και τον «Κατμαν» και το Γιώργο το Μαργαρίτη.Προφανώς όποιος κατεβάζει τον Κάτμαν επιλέγει να συνδιαλλεχτεί αποκλειστικά με αυτούς τους πολίτες, κολακεύοντας την αδράνειά τους και δικαιολογώντας την με το «όλοι ίδιοι είναι». Και προφανώς όποιος κατεβάζει το Μαργαρίτη επιδιώκει να βγάλει λίγο απ’το γυάλινο κόσμο της τιβι και της κυρίαρχης ιδεολογίας αυτόν τον πολίτη -όσο μπορεί.Όλοι κάνουν το ταμείο τους στο τέλος, και μολονότι το τελικό ταμείο δεν εξαρτάται ακριβώς από την τηλεοπτική εικόνα είναι γεγονός ότι ζητούμενο για να μπει κάποιος σε κίνηση είναι να είναι ο λόγος του πειστικός. Κόντρα σε όλες τις δυσκολίες, προβοκάτσιες, εμπόδια.

Για το ΚΚΕ η μάχη είναι άνιση. Πάντα. Είναι ένα Κόμμα που πήρε τα όπλα, που είχε σε κάποια περίοδο την απόλυτη – και ενισχυμένη -πλειοψηφία μέσα στο λαό, που έχει τη δυνατότητα να επηρρεάζει πολύ περισσότερο κόσμο απ’όσο το ψηφίζει, και είναι το μόνο που μπορεί στις σύγχρονες συνθήκες να γίνει ο πόλος συσπείρωσης σ’ένα κίνημα. Και έγινε, το ’99 με τη Γιουγκοσλαβία ( σπεύδω να διευκρινήσω ότι το ότι το έκανε το Κόμμα το ’99 δε σημαίνει ότι μπορεί να το κάνει συνέχεια: άλλο η ικανότητα να «πιάνεις τη στιγμή», άλλο να είσαι μαζικό κόμμα, κι άλλο η ικανότητα να κινείσαι μαζικά σε μια συγκεκριμένη στιγμή που συνειδητοποιείς ότι εκφράζεις το μαζικό άισθημα.Δυστυχώς, να προσθέσω.). Η τελευταία φορά μέχρι στιγμής που στην Ελλάδα εκατοντάδες χιλιάδες, επί τρεις μήνες -και βάλε – κατέβηκαν στους δρόμους, τα συνθήματα του ΚΚΕ φωνάζονταν από παντού, καλλιτέχνες, εκπομπές κλπ. από τον Κούνδουρο ως το Ρήγα και τους «δυο ξένους» φώναξαν φονιάδες των λαών. Επηρρεάστηκε δηλαδή , έστω για κάποιους μήνες, βαθιά ωστόσο η «κοινή γνώμη».

Στις δοσμένες συνθήκες αυτής της εκλογικής μάχης το ΚΚΕ δεν είχε να ελπίζει σε «αέρα». Όσοι και όσες απ’όσους έδωσαν τη μάχη το έπιασαν αυτό σκύλιασν μέχρι την τελευταία ώρα. Όσοι πίστευαν ότι οι ψηφοφόροι είναι μπετόν και θά’ρθουν μόνοι τους πήραν ένα καλό μάθημα. Γιατί, ναι, και το ΚΚΕ έχει ψηφοφόρους που βλέπουν από μακρυά το κίνημα, και το ΚΚΕ έχει κόσμο συναισθηματικά δεμένο μαζί του -που ενίοτε, πελαγωμένος σ’ένα κλίμα «σκανδάλων», λάσπης και αποκλεισμού θεωρεί μη σημαντικό να πάει να το ψηφίσει.

Δεν συμφωνώ με αναλύσεις που γίνονται περί «Δεκέμβρη» η «επιστροφής του Στάλιν». Πρώτον γιατί όσοι επένδυσαν ( καπέλωσαν καλύτερα) το φόνο του Αλέξη έχασαν  -έως και συνετρίβησαν. Δεύτερον γιατί τα περί σταλινολογίας , ταπεινή μου γνώμη, αφορούσαν και αφορούν πάντα περιπτώσεις ανθρώπων που δεν πρόκειται ποτέ να στηρίξουν τους κομμουνιστές. Είτε απ’τ’αριστερά είτε απ’τα δεξιά.  

( 1500 και πλεόν λέξεις, κι ακόμα είμαι στα μισά. για τους υπολοιπους, λυπάμαι,  εν ευθέτω χρόνω..)

..τό'πιασαν τα συντρόφια στην Ιταλία!

..τό'πιασαν τα συντρόφια στην Ιταλία!