– Όπως σου τα λέω είναι R5. Δεν πρόκειται γι’απλό

θα'ρθουν και καλύτερες, ν�ος μη σκας

Άσε και δε με ψήνουν ματιές...

συμπέρασμα αλλά για νόμο.

– ..και καλά. Ξέρεις τι νομίζω; Επειδή είσαι μπάρμαν κι έτσι πετάτε τέτοια αλανιάρικα για να ψαρώσετε τον κόσμο και να παραγγέλνει αβέρτα. Του κολλάς την ατάκα στη μάπα, ο άλλος ψάχνεται κι εν τω μεταξύ παίρνει άλλο ένα ποτάκι, ντεμέκ ότι στοχάζεται.Το κατεβάζει και σου λέει ένα «πολύ φιλοσοφημένος αδερφέ» – έκανες και το κομμάτι σου στα πέριξ. Ο μόνος νόμος εν προκειμένω είναι πως ο μπάρμαν θα πάρει ό,τι θηλυκό ξωμείνει – πατημένη –  στο κλείσιμο. Αλλά μ’εμένα έχασες: θα πάρω άλλη μια 3αρα με πάγο αλλά θα σε γράψω στ’αρχίδια μου, καθότι ούτε νόμος είν’αυτό που λες για τα μηνύματα ούτε τίποτα.

– Κατ’αρχήν το ποτό κερασμένο για να μη λες. Κι ασ’τα γελάκια, γιατί όπως ξέρεις δεν κερνάμε εδώ. Κι έπειτα πολύ ζορίκλας είσαι: επαλήθευσέ το, φίλε μου.

– ΟΚ. Στέλνω μήνυμα ευθύς..

Και έστειλα. Η κουβέντα έχει να κάνει με το εξής: ο φίλος ο Σωτήρης είναι μπαρμαν (..σας έχω ξαναπεί ιστορία μπαρμανατζίδικη κι άλλες φορές, και μπορεί να σχηματίσατε καμμιά κακή εντύπωση για το άτομό μου, αλλά σας διαβεβαιώ ότι τα πράγματα δεν έχουν όπως ακριβώς τα φαντάζεστε. Τυχαίνει απλά..). Και που λέτε, είμαστε αραγμένοι μια Τρίτη στο μαγαζί. Στο ίδιο μαγαζί είχαμε πάει και την Παρασκευή με παρέα.Άλλη παρέα. Επειδή τα μπαρ είναι ο ναός της ανδρικής ματαιοδοξίας -λέω εγώ τώρα -αρχίσαμε τα ηρωικά, οπότε κάνει ο φίλος ο Σωτήρης , ναι ρε παιδιά αλλά Πέμπτη Παρασκευή και Σάββατο δεν πιάνεται. Και γιατί δεν πιάνεται; Γιατί σου λέει, αυτές τις μέρες η άλλη είναι ψημμένη να βγει.Ένα τηλ. περιμένει και πάει παντού. Τα πράγματα είναι σοβαρά αν καταφέρεις να την ξεκουνήσεις Δευτέρα Τρίτη ή και Τετάρτη. Είναι νόμος..κλπ. διαβάσατε ήδη.

Έστειλα μήνυμα λοιπόν…Μετά – επειδή τα μπαρ είναι επίσης ναός και της ανδρικής βλακείας – αρχίσαμε τις κουβέντες για το γίγαντα Κοντρέρας, που όπως δήλωσε και στα Σπορ του Βορρά έχει για ίνδαλμά του τον Τσε Γκεβάρα. ( μεγάλε ΠΑΟΚ! ). Ο Σωτ. είναι αρειανός, δεξιός κι επίσης ακούει ραπ. Οπότε εδώ που τα λέμε άκρη δεν μπορούμε να βρούμε γι’αυτό κι οι κουβέντες μας είναι πολύ χαλαρές μια και δεν υπάρχει κανά σοβαρό νόημα.Ό,τι πρέπει δηλαδή.

Στα ηχεία τώρα ο Κ. είναι άλλη ιστορία: γκαράζ, new wave, τίποτα Durutti Column καμιά Anne Clarke, Human Beinz, Smiths, ωραία πράγματα ακόμα και Vanilla Fudge αν θέλετε να ξέρετε, μ’αυτόνε τα γούστα μας ταιριάζουν 100%. Αφού έχει ακόμα και κασκώλ West Ham στο  μαγαζί! Οπότε δεν έχουμε τί να πούμε. «Θα πας Fleshtones?»»Ναι.»»Σούπερ».»Εννοείται..»

– Τί έγινε; Τζίφος;

– «Τζίφος»..και γαμώ τις λέξεις

– Αυτό δεν είναι απάντηση φίλος..

Κοιτάω το ρολόϊ που μετακινήθηκε τρια τέταρτα μπροστά (προφανώς μπροστά..).Ρε λες;

– Εντάξει, μπορεί νά’χει δουλειά τώρα..

– Σε συμφέρει αν έχει δουλειά. Θα δει το μην. όπου νά’ναι και θα σ’απαντήσει. Αλλιώς..

Τι αλλιώς μωρέ…ωχού σαν πολύ ντέρμπυ να τό’χουμε κάνει το θέμα δηλαδή. Τι διάολο όπως γουστάρει κάνει ο καθένας: γιατί το αν θα έρθει η δεν θα έρθει να σημαίνει τίποτα παραπάνω απ’το δεν βαριέμαι/βαριέμαι να βγω; Πρέπει να ψάχνουμε ν’αποκρυπτογραφούμε σιωπές και τέτοια; Σαν τους παλαβούς που «ερμηνεύουν» ακατάληπτα κείμενα του Αριστοτέλη για να μας αποδείξουν ότι οι αρχαίοι Έλληνες είναι εξωγήινοι; Απλά και φυσιολογικά κυλάν τα πράγματα εν τέλει, όσα φέρνει η στιγμή δεν φέρνει ο χρόνος, οι ποσοτικές αλλαγές συσσωρεύονται σε ποιοτικές κλπ. και τζάμπα δίνουμε σημασία σ’ορισμένα πράγματα που δεν έχουν την παραμικρή. Μπορεί να έρχεται συνέχεια έξω και στο τέλος να σου πει «ξέρεις με τον τάδε είμαι ερωτευμένη». Ή να σ’έχει γραμμένο ολότελα και να σου πει ύστερα από κανα δυο χρόνια με μήνυμα «μ’αφησες να σου φύγω μέσ’απ’τα χέρια σου». ( Κι άντε μετά να κόψεις το κάπνισμα δηλαδή, δεν είναι αστεία πράγματα αυτά…)

– Δεν θα σε ξαναρωτήσω..Σφηνάκι να βάλω;

Είμαστε για να μη βάλεις…Αλήθεια τί δουλειά έχω εδώ πέρα; Να στέλνω μηνύματα για να αποδείξω τι; Και σε ποιόν; Όχι στο φίλο που απλά έκανε την πλάκα του. Σ’εμένα; Ότι δηλαδή τί; Ότι είτε έρθει είτε δεν έρθει δεν έχει την παραμικρή σημασία;Ή μήπως το ανάποδο; Ότι καίγομαι για νά’ρθει.. Κι ότι εδώ που τα λέμε θα ήταν προτιμότερο να ισχύει ο νόμος του Σ. παρά να αδιαφορεί εντελώς. Βρε γαμώ την καταδίκη μου πάλι.. 

Ξανακοιτάω το ρολόι. Τη φάγαμε τη χυλόπιτά μας. Καλά, μπορεί άυριο να βρεθούμε και να μου πεί τίποτα ήμουν πτώμα ξερωγώ κλπ. Ε και; Σού’ πα νά’ρθεις και δεν ήρθες. Σε καμιά σπηλιά ζούσες ως τώρα; Τό’χες στο πίσω μέρος του μυαλού σου ότι μπορεί και να με κάνεις σκουπίδι με το να μην έρθεις και τό’παιξες σαν ενδεχόμενο κανονικά. Μπορεί κάποτε να μου πεις κι εσύ πως σ’έχασα μέσ’απ’τα χέρια μου. Μπορεί να πεις σε καμιά φίλη ότι αυτός ο R5 σού’χει ζαλίσει τον έρωτα. «Τζίφος» όντως..

Ναι. Αλλά μιαν άκρη τη βγάλαμε. Θέλουμε να έρθει. Κι όσο περνάει η ώρα, αρχίζουμε να βλέπουμε φαντάσματα. Ότι είναι με το γκόμενο. Ότι κοιτάν το μήνυμα και γελάν. Ότι γίναμε βούκινο σε καμιά 15αρια άτομα ήδη.Κάτι τέτοια κομπλεξικά.

Θέλω νά’ρθει όμως ρε συ. Κι ας μην γίνουν πράγματα που γίνονται στα τραγούδια του Prince ή του Barry White. Ας μην πούμε και τίποτα συγκεκριμένο. Ας μην πούμε για μας. Ας έρθει. Σκέτα. Να κάνουμε ένα τσιγάρο χωρίς να αρθρώσουμε λέξη.

Αν είναι βέβαια να μην πει τίποτα γιατί να έρθει; Χαζή είναι;

Ε, άρα γι’αυτό δεν έρχεται. Όχι ρε συ…Κάπως έτσι θα νιωθε κι ο βασιλιάς της Γαλλίας όταν έβλεπε γύρω του τους μαχητές του να πέφτουν ο ένας μετά τον άλλο στη μάχη του Agincourt. Ο Σαλαδινος όταν οι Σταυροφόροι πατούσαν την Ιερουσαλήμ. Ο Πρέλεβιτς όταν πούλησε ο Φασουλας τη μπάλα στον τελικό με τη Ρεάλ.

Πλήρωσα, χαζογέλασα στα παιδιά και βγήκα. Άρχισε και το ψιλόβροχο – δηλαδή όλα τά’χαμε, τα κλισέ μας μάραναν. Δεν έχει πια σημασία. Μπορεί και να έχασα όντως ή μπορεί στο τέλος να είμαι και τυχερός. Το θέμα είναι πως συμπεράναμε ότι στα σοβαρά ζητήματα μπαίνουμε με ψυχολογία πιτσιρικά. Απ’αυτές (τις ψυχολογίες λέω|) που δεν σ’αφήνουν να διακρίνεις το σοβαρό απ’το μη.  Κι όταν στη μάχη πας για να πεθάνεις, ξέρετε τί γίνεται..

Κατεβαίνω την Αριστοτέλους, διασταυρώνομαι μ’ένα ζευγάρι. Τους κοιτάω: ο τυπάς, ψιλογεμάτος, με γλυμμένο τζελ το μαλλί, φοράει το «καλό» τζιν, ένα χαζοπέτσινο των 50 €, αθλητικά χρυσά..Η μικρή ένα τζιν μπουφάν, φόρεμα από κάτω και κάτι πέδιλα. Δεν είναι από το κέντρο, θα κατέβηκαν για κανά σινεμά ή κανά καφέ στα χαζομπαρ της παραλίας. Αισθητικά και πολιτισμικά , συμπυκνώνουν όλη τη μικροαστίλα, το «πολύ θα ήθελα να..» του γουέστ σάιντ. Αλλά κολλάω: κρατάν σφιχτά το χέρι, κι ακτινοβολούν ευτυχία..

Πλάκες κάνεις θα μας πάρουν και τα ζουμιά τώρα; Με κοιτάν τα παιδιά μ’απορία, τους προσπερνάω γρήγορα. Άσε καλύτερα, είμαι ικανός να τους πιάσω κουβέντα «πώς τα καταφέρνετε» και τέτοια, να ξεφτιλιστούμε εντελώς δηλαδή..

Έρημη γη. Σαν τον τυπά το βιομήχανο στο «Θεώρημα» του Παζολίνι.Περπατάω περπατάω περπατάω…Αύριο θα είναι μια άλλη μέρα σύμφωνοι.Σήμερα τί γίνεται;