Σεπτεμβρίου 2008


 

..πάντως, δεν λΏ? ότι είναι κι Ώ?κολο
..πάντως, δεν λέω ότι είναι κι έυκολο

«Καθημερινή».

Την αγόρασα σήμερα για καθαρά ιδιοτελείς σκοπούς: στο εξώφυλλο υπάρχει ένα άρθρο σχετικά με την εξέλιξη του φορολογικού συστήματος των τεκμηρίων διαβίωσης από τα χρόνια του Παπάγου μέχρι σήμερα. Η ιδιοτέλεια έγκειται στο ότι σκέφτηκα πως ίσως να αναφέρονται οι αποφάσεις του ΣτΕ (μήπως και του ΑΠ;) που έβγαλαν τις σχετικές διατάξεις αντισυνταγματικές, οπότε (χο χο η πονηρή αλεπού) ίσως να άνοιγε καμιά δουλειά με προσφυγές κλπ. Αλλά τί τα θέτε, η ιδιοτέλεια δε φτουράει (στη συγκεκριμένη περίπτωση τουλάχιστον..). Πρώτον γιατί το άρθρο της καλής και έγκυρης εφημερίδας (ω! με τί ηδονή κάποτε έγραφε για τις εκτελέσεις των «κομμουνιστοσυμμοριτών» το ’47 -’49, μας τα ξανάβγαζε μάλιστα στη στήλη ‘πριν πενήντα χρόνια» για να τα εμπεδώσουμε) δεν με φώτισε καθόλου, και δεύτερον γιατί έπεσα σ’ένα κ-α-τ-α-π-λ-η-κ-τ-ι-κ-ο άρθρο του κ. Καρκαγιάννη στην δεύτερη σελίδα με τον απίστευτο τίτλο «Ψάχνοντας για το σοσιαλισμό στη ζούγκλα του Αμαζονίου» που μ’ανάγκασε να πάρω πίσω την απόφασή μου να ελαττώσω το κάπνισμα. (  βέβαια ως απόφαση δεν είναι δα και τίποτα σπουδαίο εδώ που τα λέμε ).. 

Ο Α.Κ. διάβασε λέει στο Βήμα της προηγούμενης Κυριακής ( κάποιες προηγούμενες Κυριακές λεγόταν «Ελεύθερον Βήμα» και υμνούσε την ειρηνοποιό Βέρμαχτ..) τις «ιδεολογικοπολιτικές και θεωρητικές επεξεργασίες της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ που θα τεθούν στο 18ο Συνέδριο του τον Φεβρουάριο του 2009», και τέλος πάντων κινητοποιήθηκε να μας διαφωτίσει. Με μια μικρή λεπτομέρεια που μας την ομολογεί σκανδαλιάρικα, σαν τη γηραιά κυρία που κλέβει τη θέση της Φιλιππινέζας στα ταμεία του σούπερ μάρκετ: «Να διευκρινήσω ότι πρόκειται για περίληψη και αναφορές σε κείμενο πενήντα σελίδων».  Κι εγώ να διευκρινήσω πώς – ..όπως και η εμπειρία του βλογιν’ αποδεικνύει -για ορισμένους και δυό λέξεις είναι αρκετές για να πούν τα δικά τους.

Τέλος πάντων, η γραμμή του άρθρου είναι ότι για το ΚΚΕ φταίει πως πέθανε ο Στάλιν ξερωγω κι όλα πήγαιναν μια χαρά όσο ζούσε αλλά όταν ετελέυτησε την πατήσαμε. Μπάι δε γουέι μας λέει ότι ο Στάλιν ως φυσιογνωμία όπως και η εποχή του «εξακολουθούν να προκαλούν (..) ρομαντική έλξη». Άρα, δεν καταλογίζει στους συντάχτες του κειμένου που ΔΕΝ διάβασε κάποια ανθρωποβόρα σταλινικιά διάθεση, απλά ένα ρομαντισμό δικηολογημένο μια και «συχνά αισθανόμαστε νοσταλγία για παρωχημένες μορφές ζωής και σκέψεις» .Με «εφηβικό ενθουσιασμό» λοιπόν, οι τύποι εκεί στο ΚΚΕ βγάλαν μια «επεξεργασία» όπου: «η διαδικασία οικοδόμησης του σοσιαλισμού με γραφειοκρατικά προκατασκευασμένες μορφές κοινωνικής οργάνωσης (…) απλοποιούνται και ευτελίζονται σε μια σειρά κρατικών και κομματικών αποφάσεων». Επίσης σ’αυτές τις μορφές εντάσσεται και η «παντελής κατάργηση της «αστικής δημοκρατίας», αυτής της δημοκρατίας των πολιτικών ελευθεριών και των ατομικών δικαιωμάτων, εσαεί κατάκτηση και το «ένα το κρατούμενο» για κάθε μελλοντικό επαναστατικό ή μη μετασχηματισμό». Ακόμα ότι η αναγκαστική κολλεκτιβοποίηση κατέστρεψε ολοσχερώς κι ανεπανόρθωτα όλους τους διαύλους επικοινωνίας μεταξύ παραγωγών και καταναλωτών που «διακλαδίζονται γύρω από την αγορά» – ίσως θα έπρεπε να σκεφτεί πως διακλαδίζονταν επίσης γύρω από την μαύρη αγορά, αλλά κι εδώ μας προλαβαίνει μια και η αγορά καταπιεζόταν κι αστυνομευόταν και τόσο περισσότερο καταπιέζονταν οι συνειδήσεις των ανθρώπων.

Και καταλήγει βουρκωμένος:»Και ο σοσιαλισμός; Τί γίνεται με το σοσιαλισμό;Ήταν ένα όνειρο που εξανεμίστηκε;»

Καταλαβαίνετε τη σύγχυσή μου, εξ ου και τ’απανωτά τσιγάρα.. Εξανεμίστηκε ο σοσιαλισμός; Πάει πέθανε; Να κάνω κανά επιχειρηματικό δάνειο -δυο σελίδες μετά υπάρχει ολοσέλιδη καταχώριση – να βρω την υγειά μου; Μα θα μου τα φάνε με τα τεκμήρια.. Να ψηφίσω την κ. Διαμαντοπούλου (σελ. 9) για να μην ξαναχάσει το ΠαΣοΚ που «δεν αντέχει άλλη ήττα;» Να περιμένω να βγει ο Ομπάμα (σελ. 12) για να ξαναρχίσω να ελπίζω;

Χωρίς πλάκα το πρόβλημα δεν είναι τί πιστεύει ο Καρκαγιάννης.Είπαμε και πιο πάνω: ορισμένοι νομίζουν ότι σοσιαλισμός σημαίνει κάτι σαν «Χαμένος Παράδεισος», μια περιπέτεια για ευαίσθητες ψυχές που συνήθως ζουν ευαίσθητα σε προάστεια με βίλες, αμάξια, επιχειρηματικά δάνεια -ό,τι φαίνεται να ενδιαφέρει το κοινό της Καθημερινής. Μόνο σαν την προσπάθεια του πεινασμένου να χορτάσει δεν το βλέπουν. Θέση στο σύστημα των σχέσεων παραγωγής το λένε, κάτι η πορεία ανάπτυξης του ελληνικού καπιταλισμού, κάτι τα νέα τζάκια του ’80 του Παπατζή, κάτι η ηθική υπεροχή των κομμουνιστών όλα αυτά τα χρόνια, βάλαν την λέξη αυτή σε πολλά σαλόνια. Δεν είναι της ώρας, είναι κάτι υπαρκτό ( όπως κι ο «υπαρκτός» που ήταν επίσης υπαρκτός κι αυτό είναι το πρόβλημά τους εκεί στις Καθημερινές..) ως φαινόμενο, αλλά ψευδεπίγραφο. Εμείς λέμε σοσιαλισμό κι εννοούμε αγγούρια, αυτοί λένε σοσιαλισμό κι εννοούν πατάτες.    

Το πρόβλημα είναι ο χοντροκομμένος τρόπος που σου την πέφτουν: δεν το διάβασα ,αλλά λέει αυτά. Και καλά, ο ευαίσθητος που προείπαμε χαμπάρι δεν θα πάρει ούτε για τη λειτουργία του νόμου της αξίας στο σοσιαλισμό, ούτε για τη διατήρηση της ταξικής πάλης με νέες μορφές στη διχτατορία του προλεταριάτου , ούτε και καταλαβαίνει για ατομική ελευθερία κάτι άλλο απ’την ελευθερία του να κονομήσει περισσότερα από τον άλλο. Όποιος όμως νοιάζεται λίγο; Αυτός λέω που τ’αφεντικό του πήρε επιχειρηματικό δάνειο, το έβγαλε στας Ελβετίας, μπήκε χάρη στη δικαιοσύνη του Κράτους Δικαίου μας στη διευθέτηση του άρθρου 44 του ν.1892/’90 και τώρα του χρωστάνε μισθούς κι επιδόματα δυο τριών χρόνων που επειδής είναι μικρός δανειστής διαγράφονται; 

Ο χαμένος της ελευθερίας της αγοράς λέω τί γίνεται;

Αν ακούσει τον ΑΚ, σιγά μην ασχοληθεί.Οι θέσεις του ΚΚΕ είναι ρομαντικά ονειροπολήματα, και «σκοτεινές ιστορίες» μιας υπόθεσης που το παράμικρό πρόβλημα δεν έλυσε σε κανένα. Εγώ λέω ότι είναι λάθος αυτό βέβαια, αλλά έστω ότι τα πράγματα είναι έτσι: σε όλους αυτούς, τα εκατομμύρια που λένε στις δημοσκοπήσεις » όλοι ίδιοι είναι» , «κάτι μας είπατε για τη διαφθορά», «τα πράγματα πρόκειται να χειροτερεύσουν» και τέτοια τί προτείνει η Καθημερινή; Αν όχι σοσιαλισμό τότε τι;

Τυρί. Στην τελική ξέρετε τί με τρελλαίνει χειρότερα; Ότι οι τύποι προκαταβάλλουν τις καλές προθέσεις οποιουδήποτε. Μ’αυτές τις παπαριές που γράφουν οι έγκυροι και έγκριτοι άλλος, καμμένος από την καθημερινότητα  των δημοσιονομικών προσαρμογών, των τρυπων του προϋπολογισμού, της διεθνής κρίσης (..του καπιταλισμού για να λέμε τα σύκα σύκα) θα σου γυρνάει την πλάτη όταν του μιλάς για το όνειρο του σοσιαλισμού ( ε ναι, κάποιοι την ψάχνουνε όπως ξέρετε καλά κυρ -Αντώνη) κι άλλος θα βγάζει αφρούς για το Στάλιν, θα φωνάζει ζήτω και μπράβο, θα παρατάει το μαρξισμό στη γωνία για να «αμυνθεί» καλύτερα. Το κλίμα για την πολύ σοβαρή, για το μέλλον της ελληνικής κοινωνίας, συζήτηση που θέλει ν’ανοίξει το ΚΚΕ θέλουν να στήσουν, ακριβώς όπως τους βολεύει για να μείνουμε όλοι – είτε έτσι θέλουμε το σοσιαλισμό είτε απλά δεν αντέχουμε στον καπιταλισμό – στο βάλτο.

Δεν ξέρω.. Μεγάλα παιδιά είστε εσείς ξέρετε τί θα κάνετε. Η πάρτη μου απλά αραδιάζει λέξεις μπας και χαλαρώσει λιγάκι..

ήπιε, αλλά ΔΕΝ ήταν ανατολικογερμανός

Μπεν Τζόνσον: ήπιε, αλλά ΔΕΝ ήταν ανατολικογερμανός

Τώρα να ξεκαθαρίσω από την αρχή ότι εμένα το θέμα «Ολυμπιάδα» μου είναι ελαφρώς αδιάφορο. Πρώτον, γιατί γίνεται καλοκαίρι -και, όπως και φέτος, ήμουν αραχτός στην παραλία εκείνες τις μέρες. Δεύτερον γιατί σπάνια μπορεί να απορροφηθώ από ένα αθλητικό γεγονός. Τί να κάνω αυτός είμαι, κρεμάστε με που λέει κι ο φίλος ο Λούβρας.

Τούτων λεχθέντων (..και γαμώ τις φράσεις έτσι;) αναγνωρίζω την μεγάλη σημασία που έχουνε σαν γεγονός. Αντικειμενικά δηλαδή, και μόνο το ότι , δισεκατομμύρια κόσμος καθηλώνεται να τους δει αρκεί για να τεκμηριώσει. Και, αρκεί για να τεκμηριώσει το τεράστιο ενδιαφέρον των πολυεθνικών που βρίσκουν την ιδεώδη αρένα για την κερδοφορία τους, από τη διαφήμιση ξεκινώντας, στην κατασκευή των υποδομών περνώντας ,και στη διαχείρισή τους καταλήγωντας. Μεγάλο ενδιαφέρον το κεφάλαιο, τόσο μεγάλο που οι θάνατοι από εργατικά ατυχήματα περνάν στα ψιλά των ψιλών του τύπου. Στην Αθήνα τουλάχιστον έτσι έγινε – βέβαια στο Πεκίνο , πρέπει να ξεκληρίστηκε μια μικρή χώρα από όσα διαβάσαμε (τί να πω, εκτός του ότι ο αντικομμουνισμός είναι για ορισμένους δεύτερη φύση, είναι και ο φόβος για μια χώρα 1,2 δις. Όχι ότι θα μας πάρουν τα παντοφλάδικα οι κακοί Κινέζοι δηλαδή, αλλά τέλος πάντων «θαυμασμός» δικαιολογείται μόνο για τις ΗΠΑ, κανείς άλλος δεν δικαιούται να κουνιέται, δημοκρατία έχουμε, τί νομίσατε;)…

Εκείνο που δεν είχα καταλάβει είναι γιατί οι κυβερνήσεις τρελλαίνονται τόσο με μια Ολυμπιακή διάκριση. Ναι, εντάξει γενικά όταν ακούγεται ο εθνικός ύμνος αυτό αντανακλά στη χώρα και τρίχες κατσαρές, αλλά επί της ουσίας επιχείρημα με αρχή -μέση και τέλος δεν θυμάμαι να είχα ακούσει. Π.χ. έπαιρνε το πάλαι η Αν. Γερμανία μετάλλια. Το 1988 είχε σαρώσει, 15 μήνες μετά τη Σεούλ δεν υπήρχε. Ή ξέρωγω πήρε τόσα μετάλια η Τζαμάϊκα. Είναι δυνατό να πιστέψει κανένας ότι η χώρα αυτή έχει προοδεύσει, βελτιώθηκαν οι υποδομές της και ζουν καλύτερα οι άδελφοί ρασταφάρι Τζαμαϊκανέζοι; Ή οι Αφρικάνικες χώρες με τους σούπερ δρομείς;

΄Ωσπου ο καλός κύριος Μπίστης με φώτισε. Κυριολεχτικά μιλάω. Σε άρθρο του στο «Έθνος», νομίζω, εκείνες τις μέρες που πρωτοέσκασε το σκάνδαλο Χαλκιά επιχειρηματολόγησε ότι μια διάκριση στους Ολυμπιακούς για τις χώρες σημαίνει πως , σε γενικές γραμμές, το κράτος που διακρίνεται «λειτουργεί». Ευοδώνονται οι στόχοι του. Δηλαδή το σκεπτικό είναι ότι αφού έβγαλε χρυσό ολυμπιονίκη, σημαίνει ότι υπάρχουν αθλητικές υποδομές, για να υπάρχουν αυτές θα λειτουργούν και οι πρώτης προτεραιότητας υποδομές – έστω σε ένα  ικανοποιητικό βαθμό – και τέλος πάντων αυτό θέλουν να φαίνεται οι πολιτικοί, γι’αυτό και σπεύδουν να φωτογραφίζονται με τους ολυμπιονίκες..

Αυτό που ΔΕΝ μας είπε ο κ. Μπίστης είναι ότι ο κόσμος δεν πολυτρώει κουτόχορτο. Αν ήταν έτσι η χώρα θε έπλεε σε πελάγη ευτυχίας το διάστημα αμέσως μετά το 2004. Φροντίζουν βέβαια τα ΜΜΕ -που ανήκουν σε καπιταλιστές βέβαια – και οι κρατικοί μηχανισμοί  (οι Τράπεζες επίσης και όλο το χορηγαριό) να μας προσφέρουν απλόχερα την πρέζα του «οι Έλληνες είμαστε γεννημένοι νικητές» (..σιγά που το σκέφτηκε η Χαλκιά από μόνη της!) , ίσως προς στιγμή κάμποσοι να συγκινούνται, είναι και το βάρος της καθημερινότητας που γυρεύει κάπου να ξεσπάσει, αλλά γενικά,  το ψέμμα έχει κοντά ποδάρια.

Σε κάθε περίπτωση πάντως, έστω και λίγο, έστω και χωρίς αυταπάτες, έστω και για να κερδηθεί η μία στιγμή που ο πολίτης ξεχνά τα πάντα και γυρεύει να αποθεώσει «ελληνικές ψυχές» , αξίζει τον κόπο για ένα πολιτικό να είναι εκεί γύρω. Άρα αξίζει τον κόπο να «φροντίσει» το κράτος να έχουμε μια «καλή παρουσία». Επομένως η ντόπα είναι μονόδρομος, μια και η κρατική ανοχή είναι εξασφαλισμένη.

Κάπου εκεί τελειώνει νομίζω και το παραμύθι αλλά δεν θα καθόμουν να γράφω αν δεν συνέβαινε κάτι που με παραξένεψε απίστευτα στην αρχή κι έπειτα με εξόργισε. Δηλαδή: για την ντόπα φταίει ο «κρατικοδίαιτος» αθλητισμός και η Ανατολική Γερμανία! Πώς είναι δυνατόν να συνδέονται σε άρθρα οι Θάνου κι η Χαλκιά (οι οποίες, όλοι αναγνωρίζουν ότι ήταν σκάνδαλο πρώτου μεγέθους οι επιτυχίες τους μια κι ήταν «ανύπαρκτες» στον παγκόσμιο πρωταθλητισμό για αρκετά χρόνια) με ένα κράτος που δεν υπάρχει. Και που, για να λέμε την αλήθεια έβγαλε μια ΧάΙκε Ντεσλερ και μια Κράμπε, έτσι; Που σήκωσαν τα μετάλλια το ’92 στη Βαρκελώνη με την σημαία της ενωμένης Γερμανίας και δεν έτρεξε και τίποτα.. Και που μάλιστα η Κράμπε σχετικά πρόσφατα δήλωσε ότι στην Αν. Γερμανία είχαν μαζικό λαϊκό αθλητισμό, κι αυτή ήταν η αιτία που είχαν πολλούς και καλούς αθλητές. Αν δήλωνε το αντίθετο ίσα και υφυπουργό αθλητισμού θα την είχαν κάνει…

Δεν είναι η Ανατολική Γερμανία το ζήτημα. Είναι ο αντικομμουνισμός του ’50 που περνάει μέσα από αθλητικές φυλλάδες -με το πρόσθετο ατού στα χέρια των διακινητών του, ότι εκεί ΔΕΝ υπάρχει αντίλογος. Δεν είσαι δηλαδή στην πνευματική εγρήγορση που είσαι όταν διαβάζεις ένα πολιτικό , ας πούμε άρθρο, ή μια ανάλυση : εκεί που χαλαρωμένος διαβάζεις για τις μεταγραφάρες του «Θρύλου» πέφτει το μάτι σου και στα «εγκλήματα» της Αν. Γερμανίας, τα οποία ήταν τέτοια πια που η φτωχή Ελλαδίτσα με τους γιαλαντζί Ολυμπιονίκες είναι μια παρθένα κορασίδα. Και βέβαια τα σκάνδαλα τύπου Μπεν Τζόνσον ή Μάριον Τζόουνς και τέτοια ΟΥΤΕ που ψιθυρίζονται. (Όσοι θυμάστε τη Σεούλ, ίσως να θυμάστε πως το τότε «διαστημικό» 9.78″ του Τζόνσον είχε επιτευχθεί με τον Καναδό να τερματίζει με όρθιο το χέρι, όπως ακριβώς ο Μπολτ. Όχι τυχαία, λέω εγώ..).

η Τζόινερ, "ολυμπιονίκης" στη Σεούλ

Και τέλος πάντων ο «εχθρός» που ευθύνεται για το ντόπινγκ ποιος είναι κατά τη λογική τους; Το ότι οι αθλητές περνάν στα ΑΕΙ χωρίς εξετάσεις; Δηλαδή τώρα η Χαλκιά πήρε ό,τι πήρε για να περάσει κούτρα ξερωγώ στη Νομική; Ή μήπως για να τ’αρπάξει από χορηγούς, να κάνει διαφημίσεις, κι άμα αποσυρθεί ευδοκίμως να έχει μια θέση σε Ολυμπιακές Επιτροπές και τέτοια -απ’αυτές τις κρατικοδίαιτες που είναι Πρόεδρος ο Κυριακού (αθλητικότατη φυσιογνωμία..).Πώς είναι δυνατόν να διακινείται τέτοια βλακεία δηλαδή; «Κρατικό αθλητισμό» είχε ο Μπεν Τζόνσον; Ή η Τζόουνς που – ακούστε να δείτε -δεν πιανόταν  λέει όχι γιατί δεν έπαιρνε τίποτα αλλά γιατί έπαιρνε αναβολικά της δεκαετίας του ’50, που είχαν καταργηθεί από τους καταλόγους ελέγχου. Νομικό ήταν το ζήτημα (το ότι πεθαίνεις καμιά φορά από τούτα βέβαια, όπως η Τζόινερ  δεν είναι καθόλου «νομικό» ζήτημα  , αλλά είπαμε αυτά δε συφέρουν να τα λέμε, δημοκρατία έχουμε…). Τα κράτη τους βέβαια έκαναν τα στραβά μάτια, για το λόγο που είπαμε. Για τις φωτογραφίες, τη «δόξα» το όλα βαίνουν καλώς, τις χάντρες γενικώς και τα καθρεφτάκια που πουλάνε στους ιθαγενείς τους. Αλλά τόσο τα κράτη, όσο και οι αθλητές για τους χορηγούς τους δουλεύανε.. 

Και ο κ. Λιάπης με τον κ. Ιωαννίδη βγήκαν προχτές και μας ανακοίνωσαν το ν/σ που πρόκειται να «γιατρέψει» τον αθλητισμό. Ανάμεσα στα άλλα καθορίζονται και πιο αυστηρά κριτήρια για την εισαγωγή των αθλητών στα ΑΕΙ κλπ. Πιάσαν τον παπά απ’τα γένια τ’άτομα..

Μ΄όλη αυτή την προπαγάνδα, τα μέτρα, τις κατάρες για την Αν. Γερμανία κλπ. τί σκατά πετυχαίνουν άραγε; Μια σκέψη είναι να μη λερωθούν οι κυβερνήσεις που «καμάρωναν» τις επιτυχίες του αθλητισμού «μας».Ναι μεν νομοθέτησαν «ατυχώς» αλλα ρε αδερφέ τί φταίει τώρα ο Σημίτης ή ο Καραμανλής που έκαναν κατάχρηση των κινήτρων οι άμυαλοι αθλητές μας; (Δεν μου λέτε, άσχετο: το «Αίολος Κεντέρης» ήταν κρατικό πλοίο;). Μια δεύτερη είναι να μη λερωθεί ο καπιταλισμός. Δηλαδή τώρα που δεν θα περνάνε στα Πανεπιστήμια δεν θα ντοπαρονται οι πρωταθλητές, γιατί προφανώς αυτό τους «έκαιγε» και όχι κάποια ζεστα εκατομμυριάκια. Μια τρίτη είναι να σώσουν την κατάσταση: να κρατήσουν το παραμύθι του αθλητισμού – δείκτης της προόδου μιας χώρας (όπως άριστα μας το είπε ο Μπίστης)  ζωντανό, για να γίνουν τα ίδια και χειρότερα σε επόμενη συγκυρία που θα τα έχουμε πιο καλά με τη WADA κλπ. και να ξανατουμπάρουν το πόπολο.

Ίσως και όλα τα παραπάνω νά’ναι σωστά. Κι ίσως και κάτι ακόμα: ότι ο αθλητισμός, επειδή είναι φόρα παρτίδα προσφέρεται για πολλά συμπεράσματα. Γενικότερου περιεχομένου. Λέει ο άλλος αυτό το βρώμικο σύστημα που στήνει Ολυμπιακούς της ντόπας είναι το ίδιο που δίνει βασικό μισθό 600 €, που σε ξεφτιλίζει για ένα ράντσο σε νοσοκομεία, που απαιτεί 13 μισθούς για να σπουδάσει το παιδί σου κλπ. Πάει να δει «ρε λες να υπάρχει κάτι άλλο;» και εκεί του ρίχνεις τις κατάρες για την ανατολική Γερμανία και «καθάρισες». Τίποτε άλλο δεν υπάρχει, κάνε μούγκα γιατί από βδομάδα περιμένει η δόση της κάρτας..

Οπότε καταλήγω εκεί που άρχισα: η Ολυμπιάδα μου είναι ελαφρώς αδιάφορη, τα πανηγύρια γαι τις επιτυχίες είναι θέαμα τύπου αρένας με λιοντάρια, το πλέγμα σχέσεων παραγωγής έχει σημασία και το ξεμασκάρεμά του ακόμα περισσότερο.

Αυτά τα βαθυστόχαστα και παλιοκαιρισμένα ήδη, μπήκε ο Σεπτέμβρης κι αρχίσαμε τα βαριά πολιτικά..

« Προηγούμενη σελίδα