Η αλήθεια είναι ότι οι κινητοποιήσεις του σιναφιού μου ανάλωσαν μεγάλο μέρος του χρόνου μου ( και μεγάλο μέρος δικό μου δηλαδή), όπως και όλων όσων πάλεψαν όλο αυτό το διάστημα για να ολοκληρωθεί αυτή η φάση του αγώνα. Κι όταν λέμε «πάλεψαν» εννοούμε ενάντια σε θεούς και δαίμονες: από την κυβέρνηση την ίδια μέχρι τους κυβερνητικούς / εργοδοτικούς συνδικαλιστές , δικαστές και Εισαγγελείς, ΜΑΤ και ό,τι γουστάρει ο νους σας. Την Τρίτη, 15.4, που μας πέρασε γράφτηκε η τελευταία σελίδα αυτού του κύκλου, λίγο άδοξα εδώ που τα λέμε, πάντως η αλήθεια είναι πώς ο κύκλος άνοιξε και οι γύροι θα είναι πολλοί....συνεχίζουμε!

Λοιπόν, η συμμετοχή στη Γ.Σ. την 15.4 ξεπέρασε τους 2000. Λογαριάστε τί σημαίνει Γ.Σ. συνδικάτου με τέτοιους αριθμούς! Ο περισσότερος κόσμος είχε έρθει για να ψηφίσει αναστολή των κινητοποιήσεων βέβαια και αυτό έκανε (το σχετικό ποσοστό ξεπέρασε το 85%).. Αλλά αυτό σ’αυτή τη φάση έχει τη μικρότερη σημασία, εξάλλου αν συνέβαινε το αντίθετο τώρα θα το γνωρίζατε όλοι πολύ καλά. Αν λοιπόν έχει κάτι σημασία είναι το παρασκήνιο – που κι αυτή τη φορά είναι πλούσιο και διδαχτικό για όποιον έχει μάτια και βλέπει..

Και αυτή τη φορά η πλειοψηφία κατέβασε ενιαία πρόταση για αναστολή των πάντων – και ούτε μυρωδιά για νέα Γ.Σ. Υπήρχε επίσης και η πρόταση της Εναλλαχτικής για αναστολή μέχρι 14.5. Η δική μου η γνώμη ήταν υπέρ της τρίτης πρότασης: εναλλαχτικές μορφές κινητοποιήσεων (αποκλεισμοί δρόμων, αποκλεισμός των γραφείων του Ταμείου Προνοίας, συμμετοχή σε κινητοποιήσεις ΠΑΜΕ, και νέα Γ.Σ. την 12/13.5). Η τρίτη πρόταση ήταν ικανή, από τη μία να δώσει μια ανάσα σ’ένα κόσμο που δεν έκανε μια παράσταση για ένα μήνα περίπου (καλά, υπήρξαν και πολλοί που με κάθε μέσο «έσπαγαν» την αποχή κι όχι μόνο αξιοποιώντας το διάτρητο πλαίσιο αδειών: πήγαιναν π.χ. κι έκαναν συμβόλαια σε γειτονικούς νομούς!), από την άλλη να κρατήσει ζεστό ένα κόσμο που κινητοποιήθηκε – τον ίδιο κόσμο εδώ που τα λέμε –  εν ‘όψει του Μάη -Ιούνη που αναμένονται νέοι γύροι κινητοποιήσεων ευρύτερα ( με το ν/σ για τα εργασιακά..).

Είναι λίγο κουραστικό να εξιστορείς καρμπόν καταστάσεις – ενδεχομένως και να διαβάζεις καρμπόν καταστάσεις -αλλά η πραχτική των «αριστερών» που «διοικούν» ( υπό την υψηλή δεξιά εποπτεία ΝΔ -ΠαΣοΚ) το Σύλλογο λίγο απέχει τελικά από τα «αποφασίζομεν και διατάσσωμεν» του Παπαδόπουλου, μέρες πού’ ναι κιόλας..

Φανταστείτε τη σκηνή: ένας αχανής (Βελλίδειο) χώρος με 2000 άτομα από κάτω, ένα 5μελές Προεδρείο Συνέλευσης σε κοινή θέα, αγορεύσεις από μικροφώνου (κομπλαρισμένες, η αλήθεια είναι, αρκετές κι όχι εντελώς αδικαιολόγητα για να είμαστε δίκαιοι) οι γνωστοί εγκάθετοι («τί έγινε μιλάει η Παπαρήγα;», «τί αποφάσισε η ΚΟΒα;») κι από την άλλη οι σεβάσμιοι γέροντες του ΣΥΡΙΖΑ -οι νεότεροι αισθάνθηκαν πως είναι ήδη χρεοκωπημένοι και δεν τόλμησαν να πλησιάσουν το βήμα – να καλούν σε αναστολή της αποχής, μια και «οι νεότεροι συνάδελφοι δεν έχουν και κανένα κόστος εφ’όσον ζουν με τους γονείς τους οι περισσότεροι»! Τ’ακούτε ρε;;; Αυτό είναι το κόμμα που σκίζεται για τη «γενιά των 700 ευρώ»!! Είναι όπως σας τα λέω, ούτε κεραία δεν πείραξα απ’τα λεγόμενα της κυρίας -και βέβαια καταλαβαίνει κανείς γιατί έστειλαν μια 65 χρονη να τα πει: ούτε αντεγαμήσου δεν σού’ρχεται να πεις ( αλλιώς σ’έχουν διαπαιδαγωγήσει , «δογματικά», «σταλινικά» κι έτσι…).

Τέλος, αφού τελειώνουν οι 10 αγορεύσεις -διότι τόσες αποφάσισε ο «αγωνιστής Πρόεδρος» ότι θα γίνουν -, και ναι, » αγορεύσεις» ήταν οι περισσότερες, συμβαίνει το κορυφαίο: πιάνει ο Πρ. το μικρόφωνο λέει ένα «δύο είναι οι προτάσεις, αναστολή ή συνέχιση, πάτε να ψηφίσετε» και μένουν όλοι μαλάκες. Όλοι εκτός απ’όσους είχαν έρθει να ψηφίσουν υπέρ της αναστολής έτσι κι αλλιώς, και όσους ήταν στους διαδρόμους και είχαν ήδη αρχίσει να ψηφίζουν.  Μέχρι να σκεφτείς αν θα χάσεις ή θα κερδίσεις πολιτικά με το να πετάξεις καρέκλες ή όχι το -νέο -πραξικόπημα είχε ήδη μπει σε εφαρμογή. Τα πρόβατα ρίχναν μαζικά αναστολή και σε δευτερόλεπτα η αίθουσα είχε αδειάσει..

Πολλά ακόμα μπορεί να πεί κανείς. Και για τη λάσπη που χύθηκε για όσους αγωνίστηκαν, και για την αλητεία ορισμένων καραγκιόζηδων που πληρώνονται κανά τρακοσάρι το μήνα και παπαγάλιζαν ό,τι λάχαινε μη και θυμώσει ο αφεντικός, και για ψέμματα ότι λέει ασκούσαμε τρομοκρατία σε κόσμο να ψηφίζει αποχή (μία λέει έβαλε τα κλάμματα από την πίεση!!). Μέχρι και κάτι παραλίες ήρθαν και ζητούσαν το λόγο – άλλα λαμόγια αυτοί! -γιατί λέει δεν ψήφιζα αποχή μέχρι 14.5. Ωραία παλικάρια, όταν είχαμε κατάληψη και μας έσπρωχναν τα ΜΑΤ πίναν φραπεδάκι πρωινό στους γύρω δρόμους και δεν ζυγώνανε γιατί είχε κάμερες.. Καλοί μαλάκες –  στις βουλευτικές ΣΥΡΙΖΑ το ρίχνουν.

Η ουσία πιστεύω είναι αλλού: οι κινητοποιήσεις αυτές έδειξαν ότι και στους επιστημονικούς χώρους η αντιλαϊκή πολιτική βιώνεται έντονα με θύματα τους πιο αδύνατους, παναπεί τους νέους αλλά και όσους επαγγελματίες είναι μικρού και μεσαίου εισοδήματος. Που είναι πολλοί. Όλοι αυτοί εκφράστηκαν αγωνιστικά τόσο με τη συμμετοχή τους, ύστερα από 15 χρόνια σε μια μαζική διαδικασία, όσο και με τις αποφάσεις που πήραν. Το «αγωνιστικό δυναμικό» βέβαια καταναλώθηκε εκεί. Η συμμετοχή δεν ήταν στο ύψος όλων όσων ψήφισαν ούτε στην απαιτητικότητα των μορφών που επιλέχτηκαν. Αυτό σημαίνει περισσότερη και καλύτερη δουλειά από όλους όσοι ενδιαφέρονται να αλλάξουν τα πράγματα και στους επιστημονικούς χώρους και στην κοινωνία ευρύτερα. Επίσης σημαίνει , σύντροφοι φίλοι κι εχθροί ότι έχουμε δίκιο. Το ΚΚΕ έχει δίκιο.

Έχει δίκιο όταν λέει ότι οι καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις μόνο επιδεινώνουν την κατάσταση και αγγίζουν πλέον όλο και περισσότερους χώρους. Έχει δίκιο όταν λέει πως το Μάαστριχτ δεν είναι κάτι τυχαίο αλλά συνειδητή επιλογή που εκφράζεται επίσης συνειδητά όταν ο κόμπος φτάνει στο χτένι και «τα ψέμματα τελειώνουν». Έχει δίκιο όταν λέει πως ο βασικός εχθρός είναι οι ξεπουλημένες συνδικαλιστικές ηγεσίες. Κι έχει δίκιο όταν λέει ότι ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, ο οπορτουνισμός, είναι δύναμη ΑΠΕΝΑΝΤΙ στο κίνημα. Το όποιο κίνημα, με τις όποιες αδυναμίες που όμως στοχεύει στην καρδιά της ακολουθούμενης πολιτικής.

Αυτά. Έχουμε δίκιο, συνεχίζουμε και μέχρι να βρεθούνε από κάτω θά’μας βρίσκουν μπροστά τους.

(…Κυρκομπανιάδες γαμώ τα σπίτια τους!)