( χρήσιμο είναι για όσους πρώτη φορά «χτυπήσαν» πάνω σ’αυτό το κείμενο να ρίξουν και μια ματιά στο τί έγινε δυο βδομάδες πριν εδώ).

Σαν ένας ταπεινός βλογερ , και ακόμα ταπεινότερος δικηγόρος, θα μοιραστώ μαζί σας μια εκτίμηση: η Γενική Συνέλευση του Δικηγορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης της 1.4.2008 θα μείνει στη μνήμη του κόσμου για πολύ μεγάλο διάστημα. Αν και δεν είναι ίσως η ώρα για βαθυστόχαστες αναλύσεις κι εκτιμήσεις πιστεύω πως σε πρώτη φάση μπορεί να διαπιστώσει κανείς από την τροπή που πήραν τα πράγματα ότι α) ο χώρος των δικηγόρων ΔΕΝ είναι ενιαίος: υπάρχει διαστρωμάτωση, και μάλιστα έντονη, που διαχωρίζει τα συμφέροντα μέσα στον κλάδο. Άλλα τα συμφέροντα του δικηγόρου που «καθαρίζει» 5 – 6000 € και πάνω το μήνα και άλλα του «συνεργάτη» – υπαλλήλου του που πληρώνεται με 500 -600€. Όπως εξίσου διαφορετικά είναι και τα συμφέροντα του αυτοαπασχολούμενου δικηγόρου που παλεύει στη δουλειά του καθημερινά μόνος του για 1000 και 1200€.  β) ότι αυτή η διαστρωμάτωση γίνεται συνείδηση πλέον σε όλο και περισσότερο κόσμο – από τους «από κάτω» -που πλέον επιλέγει να εκφράσει αγωνιστικά αυτή του την πεποίθηση. και γ) ότι οι συνδικαλιστικές ηγεσίες των δικηγορικών συλλόγων – σίγουρα η πλειοψηφία του Δ.Σ. του Δ.Σ. Θεσσαλονίκης – ΔΕΝ έχουν την παραμικρή διάθεση να εκφράσουν τα συμφέροντα των «από κάτω». 

Πιο συγκεκριμένα πράγματα…

(εφ’όσον έχετε κάνει κλίκ στο λινκάκι παραπάνω θα ξέρετε ότι) Την Τρίτη 18.3 η Γ.Σ. του Συλλόγου είχε πάρει απόφαση για δυο 48ωρες αποχές. Θυμίζω, ήταν η πρόταση της «πλειοψηφίας» του Δ.Σ. που στηρίχτηκε από τις παρατάξεις των χώρων του ΣΥΝ – ΝΔ – ΠαΣοΚ και ανεξάρτητους  σε μια λογική που καταγγέλθηκε ότι επιδίωκε το κλείσιμο των κινητοποιήσεων και πάγωμα των αγωνιστικών διεργασιών μέσα στο χώρο. Θυμίζω ακόμη ότι η απόφαση αυτή πάρθηκε από μια ισχνή πλειοψηφία του 52,4% σε μια συνέλευση 900 περίπου συναδέλφων. Προφανώς αυτή η ισχνή πλειοψηφία ανάγκασε το Δ.Σ. να «χώσει» στο κείμενο της απόφασης και κάλεσμα για νέα Γ.Σ. 31.3 και 1.4 – κάτι που ΔΕΝ ήταν στο κείμενο της αρχικής τους πρότασης.

Βέβαια, το ότι κάλεσαν Γ.Σ. δεν σημαίνει ότι πάσχισαν κιόλας για την πραγματοποίησή της. Μάλιστα ειδικά τις κρίσιμες μέρες 31.3 και 1.4 στέλεχη (εκλεγμένοι και συνδικαλιστές) των παρατάξεων του Προεδρείου – θυμίζω ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ και παρατάξεις του χώρου του ΠαΣοΚ – γυρνούσαν στα δικαστήρια κι «ενημέρωναν» ότι μάλλον δεν θα γίνει η Γ.Σ. και «δεν υπάρχει κλίμα». Έτσι είναι αν έτσι νομίζετε..

Τη Δευτέρα 31.3 σε μια μαραθώνια – μου τη σπάνε τα κλισέ αλλά δυστυχώς φαίνεται πως είναι αναπόφευκτα για να περιγράψουν κάποια πράγματα – συνεδρίασή του για την πρόταση που θα κατεβάσει στη Γενική Συνέλευση, το Δ.Σ. κατέληξε…σε καμία πρόταση: υπήρξε η πρόταση της ΝΑΚΔ (ΚΚΕ) για αποχή μέχρι 16.4 και νέα συνέλευση στις 14-15.4, απεργιακό επίδομα για το διάστημα της αποχής, επίσης κατάληψη των δυο δικαστικών μεγάρων Θεσσαλονίκης και πολύμορφες κινητοποιήσεις στο διάστημα αυτό, η πρόταση της Εναλλακτικής ,παρόμοια με τη διαφορά ότι προέβλεπε νέα Γενική Συνέλευση στις 7 -8.4, η πρόταση του Δικ. Παλμού (ανεξ. που χρεώνεται στον ευρύτερο χώρο του ΠαΣοΚ) για τριήμερη αποχή – κατάληψη 2-3-4.4: αυτές οι προτάσεις συνενώθηκαν σε μία -εμπλουτίζοντας στην ουσία την πρόταση της ΝΑΚΔ με τις προτάσεις για μη απόδοση των εισπραττόμενων ποσών στο Τ.Ν., μη παράδοση των ασφαλιστικών βιβλιαρίων και μη απόδοση της παρακράτησης του 15%. Κατά τα άλλα ο χώρος της ΝΔ μίλησε για αναστολή της αποχής, ο ΣΥΝ για αποχή μέχρι Παρασκευή 4.4 – και στήριξη της πρότασης για δημοψήφισμα-, η «Ανανεωτική Κίνηση Δικηγόρων» (ανεξάρτητοι) μίλησε για απεμπλοκή των διεκδικήσεων για το Ασφαλιστικό από το «τοπικό» ζήτημα του Ταμείου Προνοίας Δικηγόρων Θεσσαλονίκης – για το οποίο υπάρχει μια ευρύτερη εκτίμηση ότι μπορεί να «σωθεί» από την ενοποίηση που προβλέπει ο νόμος, πλέον της κυβέρνησης – και μια σειρά ενεργειών στην κατεύθυνση αυτή (δημοψήφισμα για το ΤΠΔΘ στις εκλογές του τελευταίου) κλπ.Τελικά καμιά από τις παραπάνω προτάσεις δεν συγκέντρωσε πλειοψηφία στο Δ.Σ. και το τελευταίο κατέβηκε στη Συνέλευση χωρίς πρόταση. «Εν λευκώ»..

(Για να είμαι ακριβοδίκαιος με όλους: δεν έχω τα πρακτικα του Δ.Σ. στα χέρια μου, παρά μόνο το κείμενο των «Προτάσεων προς ψήφιση» που μοιράστηκε στα μέλη της Γ.Σ. και την , λόγω παρουσίας, άμεση γνώση για το τί συζητήθηκε στο Δ.Σ. Τυχόν λεπτομέρειες των προτάσεων, ή ζητήματα που προτάθηκαν και τα ξέχασα, πιστέψτε με δεν έγιναν με σκοπό.)

Την Τρίτη λοιπόν, μέχρι τις 9 μ.μ. η προσέλευση του κόσμου ήταν οριακά κάτω από την απαιτούμενη για απαρτία (710 άτομα είχαν γραφτεί μέλη της Συνέλευσης). Η πλειοψηφία του Δ.Σ. κάνει μια προσπάθεια να το «λήξει»: κάτω από την πίεση συμβούλων της μειοψηφίας – το αντίστοιχο μπλοκ της προηγούμενης Γ.Σ. – και κάτω από τις φωνές του κόσμου όταν ενημερώθηκε τί γινόταν από Σύμβουλο της ΝΑΚΔ δίνεται παράταση μέχρι τις 9.30 για να συγκεντρωθεί ο απαιτούμενος αριθμός. Πράγματι σε ένα τέταρτο αυτό συμβαίνει, ενώ η προσέλευση των συναδέλφων είναι αθρόα – ο τελικός τους αριθμός φτάνει στους 1500!

Ξεκινάν οι ομιλίες και οι παρουσιάσεις των προτάσεων για τη συνέχιση ή όχι της αποχής (στην ουσία αυτή την τροπή πήρε η συνέλευση) και παραπέρα με ποιες μορφές θα συνεχιζόταν η αποχή. Με το , γνωστό, πρόσχημα της περάτωσης της Γ.Σ. σε «λογικά» χρονικά πλαίσια, το προεδρείο (Πρόεδρος, Γραμματέας και Α’ Αντιπροέδρος του Δ.Σ.) της συνέλευσης αποφασίζει κατά τις 11 να γίνει μια πρώτη ψηφοφορία με θέμα αναστολή ή συνέχιση της αποχής. Η ένταση στο κόκκινο βέβαια: άραγε αυτό δεν είναι ένα κόλπο για να τσουβαλιαστούν οι διάφορες προτάσεις και κυρίως να διευκολυνθεί η πρόταση της παράταξης του ΣΥΝ για τριήμερη αποχή; (υπάρχει κι ένας αντίλογος, που εγώ ΔΕΝ συμμερίζομαι: ότι επρόκειτο για «κόλπο», ναι, που στόχευε όμως στην απομόνωση της πρότασης που υποστήριζε η ΝΔ en bloc και κάποιοι συνδικαλιστές του ΠαΣοΚ για να περάσει μετά, ούτως ή άλλως «αγωνιστική» απόφαση. Πόσο «αγωνιστική» είναι μια τριήμερη κινητοποίηση πια, μετά απ’όσα προηγήθηκαν και μετά την ψήφιση του νόμου ας το κρίνει ο καθένας κι η καθεμιά…).

Όπως και νά’χει αποτέλεσμα αυτής της πρώτης ψηφοφορίας ήταν: 795 υπέρ της αποχής, 604 υπέρ της αναστολής και 9 λευκά..

Μπαίνουν λοιπόν για ψήφιση οι προτάσεις για το «ποιόν» της αποχής: μέχρι 16.4 ή μέχρι την Παρασκευή; Το παιχνίδι είναι πλέον από την πλευρά της ΝΔ που έχει τον περισσότερο κόσμο υπέρ της αναστολής: αν μείνουν, λογικά θα ψηφίσουν την πρόταση της ολιγοήμερης αποχής.

Σε κάθε περίπτωση οι συνδικαλιστές της ΝΔ που έμειναν ψήφισαν υπέρ της ολιγοήμερης αποχής. Για τον υπόλοιπο κόσμο δεν μπορώ με ασφάλεια να πω τί έκανε, πάντως η δεύτερη ψηφοφορία μάζεψε γύρω στα 800 άτομα. Από αυτά τα 800 άτομα οι 390 ψήφισαν την πρόταση για αποχή ως τις 16.4 , οι 334 την πρόταση για αποχή ως την Παρασκευή 4.4 και 73 την πρόταση της Ανανεωτικής Κίνησης δικηγόρων -όπως περίπου αναπτύχθηκε πιο πάνω.

Φαίνεται, και από τη δεύτερη Γ.Σ. αυτό που είχαμε καταγγείλει και στην πρώτη: υπήρξαν και υπάρχουν δυνάμεις μέσα στο Δ.Σ.Θ. που λειτουργούν στην ουσία υπέρ των συμφερόντων των μεγάλων γραφείων, των τραπεζών και των ασφαλιστικών εταιριών, και δίνουν χέρι βοήθειας στην πολιτική της κυβέρνησης. Και μόνο το γεγονός ότι στήριξαν προτάσεις αποσπασματικών και επιμέρους κινητοποιήσεων τις ώρες που γίνεται χαμός με το ασφαλιστικό, ΕΝΑΝΤΙΑ στις εκφρασμένες διαθέσεις των δικηγόρων που για πρώτη φορά από το 1992 κατόρθωσε να συγκροτηθεί σε Γενική Συνέλευση αρκεί για το παραπάνω συμπέρασμα. Κι επίσης αρκεί για την «ποιότητα» της πολυδιαφημισμένης «αντιπολίτευσης» του ΣΥΡΙΖΑ.

Τό’παμε την προηγούμενη φορά, ίσως κάποιος σχηματίσει την εντύπωση της «μονομανίας» ή κάτι τέτοιο αλλά τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά: «κλείνεις» τους αγώνες και καπελώνεις τις διαθέσεις εναποθέτωντάς τα όλα στο «δημοψήφισμα» του κ. Αλαβάνου. Αν αυτό δεν είναι πάσα στην κυβέρνηση τότε τί είναι; Κι αν το τσουβάλιασμα ανόμοιων και άνισων μεταξύ τους καταστάσεων – όπως είναι η επαγγελματική και οικονομική κατάσταση των δικηγόρων – κάτω από το «συμφέρον του κλάδου» (κατά το «εθνικό συμφέρον»…) δεν είναι «εργοδοτικός» συνδικαλισμός τότε ,επίσης, τί είναι;

Τέλος: οι δικηγόροι της Θεσσαλονίκης, βρίσκονται σε αγωνιστική κινητοποίηση μέχρι τις 16.4. Αυτό είναι γεγονός – κι αυτό το πέτυχαν οι δυνάμεις εκείνες που απευθύνθηκαν στον κόσμο και πάλεψαν για να εκφραστεί αγωνιστικά η δυσαρέσκεια. Οι δυνάμεις του ΚΚΕ – κι όχι μόνο – μπορούν να το περηφανεύονται αυτό.

Δεν ξέρω πόσο χρήσιμο είναι αυτό σαν παράδειγμα για άλλους κλάδους και χώρους είναι ωστόσο κατάλληλο για πολλά γενικότερα συμπεράσματα…