Que (Che?)

Πρόκειται για ό,τι πιο αστείο έχω δει τον τελευταίο καιρό (έχετε υπόψη πως τα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων δεν συγκαταλέγονται στο tag «αστεία»)  – αν και φαντάζομαι ότι αν δεν γνωρίζετε τη δημοφιλέστερη τηλεοπτική σειρά της Βρεττανίας , «Fawlty Towers», μάλλον δεν σας λέει τίποτα. [Εσείς που γνωρίζετε βέβαια είναι βέβαιο -βέβαια -πως παλεύετε για ένα κόσμο χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, χωρίς έντεχνα, χωρίς οικολογία και υγιεινή διατροφή, χωρίς ζάχαρη, χωρίς νόημα και, γενικώς θα έλεγα,  είσαστε οι εκλεκτοί. Και οι δυό σας].

Ο Manuel λοιπόν, ο φτωχός Καταλανός μετανάστης που δουλεύει σερβιτόρος, γκρουμ  και γενικά,  στο Β’ κατηγορίας παραθαλάσσιο ξενοδοχείο του ψυχάκια Basil Fawlty (o John Cleese των Monty Pythons ). Τα αγγλικά του είναι ελάχιστα, δεν καταλαβαίνει Χριστό απ’ό,τι του λένε και διαρκώς ρωτάει: Que? Είναι η μόνιμη αιτία των παρανοϊκών εξάρσεων του αφεντικού -κι επίσης η μόνιμη εστία της φάρσας, που είναι η μανιέρα που βγάζει γέλιο η σειρά. [θέλω να πω δηλαδή, όπως ξέρετε κι από τους Pythons το αστείο δεν βγαίνει από τις «καταστάσεις», αλλά από το τράβηγμα στα άκρα των καταστάσεων. ]

( ακολουθεί σοβαρή , έτσι, ανάλυση τώρα):

Σε κανονικές συνθήκες το αφεντικό του θα τον έδιωχνε, μια και είναι τόσο άχρηστος -δομικά, αφού δεν καταλαβαίνει εγγλέζικα λέμε – που καμιά δουλειά δεν προχωράει.Με μια πρώτη ματιά το ότι παραμένει στη δουλειά υπονομεύει σφόδρα την ιστορική διάσταση του χαρακτήρα του και δίνει την αίσθηση πως το σίριαλ μπατάρει άσχημα προς τα δεξά μια και υπαινίσσεται  -λογικά -την ταξική συνεργασία (διότι, όπως καταλαβαίνετε, για να μην το διώχνει το αφεντικό τον άχρηστο, προφανώς ο τελευταίος είναι τσιράκι της εργοδοσίας ε;). Αλλ’όμως αυτό δεν συμβαίνει. Όοοοχι λέμε.  Γιατί μια πιο λεπτομερής ανάγνωση των τεκταινόμενων αποκαλύπτει τη σκληρή τριτοδιεθνίστικη γραμμή της σειράς: πράγματι στο πρόσωπο του Μανουέλ αποκαλύπτεται όλη η βαρβαρότητα της αστικής τάξης όπως την ενσαρκώνει ο σ. John Cleese, η οποία αφήνει την εργατιά αμόρφωτη, η οποία είναι κυριολεχτικά ανίκανη, όπως σωστά μας έχει υποδείξει εδώ και δεκαετίες η Γκραμσιανή ανάλυση, να  καθοδηγήσει δημιουργικά ένα δοσμένο κοινωνικό σχηματισμό – καθώς το μόνο που την ενδιαφέρει είναι η άνοδος του μέσου ποσοστού κέρδους (μ’άλλα λόγια να βγαίνει η δουλειά)-, κι όταν τα πράγματα χοντραίνουν καταφεύγει στην ωμή βία – κάτι που σωστά υπογραμμίζουν επίμονα οι κλασσικοί του μαρξισμού. Όσοι ξέρετε, ξέρετε για το κοπάνημα του Manuel στο κεφάλι με το τηγάνι – ένα ελάχιστο συμβολικό δείγμα της ανελέητης βαρβαρότητας του αστισμού. Και του καπιταλισμού, του ιμπεριαλισμού και τα λοιπά.

(Όχι νόμιζαν πως θα ξέφευγαν οι ύαινες του μοναρχοφασισμού και της αντίδρασης, οι κύρηκες της ταξικής συνεργασίας και της συναίνεσης..)

Πάρ’τε κι ένα βιντεάκι για να έχετε γνώση περί του λόγου το αληθές, και μη δίνετε βάση σε όσους λένε ότι μπορούν τα αφεντικά κι οι εργάτες να τα βρουν. Ή με το Manuel ή με το κεφάλαιο!