ε ναι λοιπόν παίδες δώσ’τε βάση στην πενιά, ένεκα που θα πω για το πιο hot (..λέμε τώρα) θέμα των ημερώνε.. Την κρίση στο ΠαΣοΚ, όπως οι εξυπνότεροι εξ υμών ήδη αντιληφθήκατε ερμηνεύοντας σωστά τον επιτυχημένο τίτλο…

Λοιπόοοοοοον….. Βασικά το ζήτημα δεν αφορά μόνο το ΠαΣοΚ. Αφορά συνολικά τον αστικό πολιτικό κόσμο – τα κόμματα του καπιταλισμού παναπεί, για να το πούμε έτσι χοντρικά. Και νομίζω είναι ζήτημα νομιμοποίησης της στρατηγικής του ελληνικού καπιταλισμού.

Δηλαδή, όπως έλεγε κι ο Μαρξ τα συμφέροντα των καπιταλιστών έναντι των εργαζόμενων, κατ’αρχήν, είναι ενιαία. Αυτοί γυρεύουν ν’αυξήσουν το μέσο ποσοστό κέρδους, το οποίο ως γνωστόν, δεν αυξάνεται παρά με την αύξηση της παραγόμενης υπεραξίας άρα την ένταση της εκμετάλλευσης του εργαζόμενου. Κλασσικά πράγματα..

Βεβαίως είναι δυνατόν ανάμεσα στους καπιταλιστές να υπάρχουν αντιθέσεις. Φανταστείτε π.χ. μια χώρα με ενδιάμεσο ή χαμηλό επίπεδο ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων, μια χώρα που έχει π.χ. πρώτες ύλες αλλά δεν έχει τεχνογνωσία και ευρύτερα δυνατότητα να αναπτύξει βιομηχανία (όχι δεν μιλάω για την Ελλάδα).Οι πλουτοκράτες αυτής της χώρας προσανατολίζονται από’ δω κι από’κει προκειμένου να πουλήσουν τις πρώτες ύλες τους – που τους ανήκουν αλλιώς τί πλουτοκράτες θα ήταν; – και άλλοι επιλέγουν τη μια πολυεθνική άλλοι την άλλη. Αν οι πολυεθνικές αυτές υποστηρίζονται πολιτικοστρατιωτικά από διαφορετικές χώρες αυτό εκφράζεται πολιτικά σαν εσωτερική αντίθεση της άρχουσας τάξης. Αντίθεση στρατηγικού χαρακτήρα, «με ποιους πάμε και ποιους αφήνουμε» ένα πράμα.  Και, παραπέρα, αν οι απ’έξω έχουν και δικά τους αντιτιθέμενα συμφέροντα ο φουκαράς ο κάτοικος της χώρας αυτής δεν το γλυτώνει το μακέλλεμα , την «ανθρωπιστική » επέμβαση και ξερωγώ…

Μάλιστα κύριε. Στην Ελλάδα βέβαια δεν παίζει κάτι τέτοιο. Τα συμφέροντα της αστικής τάξης στη χώρα μας είναι ενιαία.(Καλά αυτό το είπαμε και πριν). Και η στρατηγική της είναι επίσης ενιαία. Με τα μπούνια μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στο ΝΑΤΟ. Διότι, και με δεδομένες τις εξελίξεις τα τελευταία χρόνια στα Βαλκάνια και την Αν. Ευρώπη, σου λένε τα αφεντικά όλο και κανά κοκκαλάκι θα γλύψουμε από την κονόμα των άλλων. Διείσδυση του ελληνικού κεφαλαίου σου λέει και τέτοια.. Οπότε λέμε, η στρατηγική τους είναι ενιαία, κι αν σπάνια, παραπονιέται κανείς από δαύτους  – τους πολιτικούς δηλαδή, όχι ακριβώς από «δαύτους» – στα κανάλια είναι γιατί καταλαβαίνει ότι από κάτω θα τους πάρουν με τ’αυγά. Για την πάρτη του νοιάζεται. 

Επόμενα όταν φτάνει κανείς στο πολιτικό προσωπικό που λέμε δηλ. στο μηχανισμό εκείνο που νομιμοποιεί στους εργαζόμενους τα συμφέροντα της πλουτοκρατίας για συμφέροντα του «έθνους» ή του λαού η γραμμή «αριστερά» «δεξιά» έχει να κάνει με το αν είναι υπέρ ή κατά της στρατηγικής της αστικής τάξης. Αν είσαι υπέρ της Ε.Ε. είσαι στα δεξιά δε πα να κάνεις μνημόσυνα για τον Πολ Ποτ. Αν είσαι ενάντια είσαι αριστερά. Και υπέρ της Ε.Ε. είναι η ΝΔ, το ΠαΣοΚ, ο ΣΥΡΙΖΑ και ο ΛΑΟΣ από τα κόμματα της Βουλής. Τί κόμματα λοιπόν είναι;

Δεξιά ρε.Τί θά’ναι;;

Κι αφού είπαμε τα βασικά πάμε και στα πιο συγκεκριμένα… Έχει σου λεέι «κρίση» το ΠαΣοΚ. Όλοι το λένε αυτό. Και σωστά, κι ας μη συμφωνούμε όλοι στο τί είναι κρίση. Διότι το ΠαΣοΚ είχε χάσει εκλογές και το ’89 -’90 , και μάλιστα τρεις φορές απανωτά, και τις ευρωεκλογές μαζί – και τις δημοτικές όπου αν θυμάστε είχε μεν μακελέψει το ΚΚΕ απ’τ’αριστερά του μ’εκείνα τα «διπλά» ψηφοδέλτια ΣΥΝ – ΠΑΣΟΚ και σκέτο ΠΑΣΟΚ, αλλά είχε χάσει Αθήνα και Θεσσαλονίκη και κανά δυο μεγάλες πόλεις ακόμα, μολονότι κατέβαζε τη Μερκούρη στην Αθήνα και τον πρύτανη του ΑΠΘ Φατούρο στη Σαλλόνικα..Και μετά σάρωσε το ’93, κι επίσης το ’96 – κι ας ήταν χαμηλότερα τα ποσοστά του ’96 από αυτά του ’93. Γιατί φίλος, την ιδεολογική ηγεμονία του ΠαΣοΚ στο Ελλαδιστάν δεν την αμφισβητούσε κανένας – καλά, βγάλε το ΚΚΕ τώρα.. Σειρές έκαναν οι πανεπιστημιακοί να γλείψουν τους Σημιτικούς, παιδομάζωμα έγινε από το ΣΥΝ σε στελέχη τότε, όχι μόνο κορυφής αλλά και μεσαία και τοπικά, ακόμα κι απ’τη ΝΔ πήραν κόσμο, σάρωσαν στις ΔΕΚΟ, πούλαγε η ΠΑΣΚΕ Σκαραμαγκά και Νεώριο με κάτι 70% σε συνελεύσεις των εργαζομένων…Όμιλοι για τον Εκσυγχρονισμό της Κοινωνίας, Τσουκάτος, Πανταγιάς, Ανθόπουλος, Νεονάκης, Μανίκας, χρηματιστήρια, ο Πέτρος Κωστόπουλος κι οι lifestylιάρηδες να καλούν «στα όπλα» για ν’απελευθερωθεί η εθνική από τους αγρότες, ο «επενδυτής» (τη θυμάστε την εφημεριδάρα που είχε αποκλειστική τη γραμμή του Σημίτη και έκλεισε για μια περίοδο ένεκα που δεν πλήρωνε τους εργαζόμενους;), Κακαουνάκης, Φλας, Χρηματιστήριο κλπ. κλπ.

Άλλα  όλα τα «ωραία» έχουν ένα τέλος…

Εξάλλου, για να επανέλθουμε,  το σημερινό ποιοτικό στοιχείο είναι ότι η ΠΑΣΟΚάρα δεν τραβάει στον κόσμο.. Σαν κόμμα που ενσωματώνει στην αστική στρατηγική λαϊκό κόσμο αρχίζει να πείθει λιγότερους..Όχι δραματικά λιγότερους, αλλά λιγότερους, και κυρίως δεν μπορεί να πείσει – τα αφεντικά του βασικά, την πλουτοκρατία δηλαδή – ότι μπορεί να το «γυρίσει» το παιχνίδι. Νομίζω δε, ότι αυτό φάνηκε για πρώτη φορά στις εκλογές του ’04, και όχι μόνο για τον προφανή λόγο ότι και τότε το ΠαΣοΚ έχασε…Αν θυμάστε οι πρώτες μεγάλες, μαζικότατες κινητοποιήσεις ήταν για το ασφαλιστικό με το νόμο τότε Γιαννίτση -που πέρασε πετσοκομμένος σαν νόμος Ρέππα. Βέβαια εκείνες οι κινητοποιήσεις δεν είχαν συνέχεια. Σωστά. Όμως το «ασφαλιστικό» είναι το πιο βασικό μέτωπο που πρέπει ν’ανοίξει η κυβέρνηση, η κάθε κυβέρνηση, προκειμένου να σπρώξει την πολιτική των αναδιαρθρώσεων.. Πρέπει να λύσει αυτό για να λύσει και τα εργασιακά – ωράρια, ΣΣΕ, επιδόματα, όλα πάνε αλυσσίδα..

Κι έπειτα ήρθε το 2004. Που άρον άρον διώξαν το Σημίτη και φέραν το γιό του ήλιου να πούμε μπας και σώσουν κανά ψηφαλάκι.. Η ήττα του Σημίτη, και κυρίως, η πλήρης απαξίωση της 8ετίας του όχι μόνο από το ΠαΣοΚ (καλά κι αυτό σχετικό είναι βέβαια, τους ακούω αυτές τις μέρες να λένε ότι τίμούν κι αναγνωρίζουν το έργο Σημίτη, αλλά αυτό περισσότερο τις εσωτερικές τους ιστορίες εξυπηρετεί παρά αξιοποιείται σαν επιχείρημα προς τα έξω – κάθε άλλο νομίζω..), αλλά και από τη ΝΔ, η οποία αν θυμάστε το ’04 έβγαινε πιο «αριστερά» – ..λέμε – απ’το ΠαΣοΚ, και κυρίως από την πλατειά πλειοψηφία του λαού ήταν , λέω τώρα, κεντρικής σημασίας..

Ήταν μια πρώτη ρωγμή στην αστική στρατηγική των αναδιαρθρώσεων, η οποία είχε  ιδεολογικοποιηθεί ως «εκσυγχρονισμός». Ρωγμή με την έννοια της λαϊκής συναίνεσης στη στρατηγική αυτή. Ο κόσμος βέβαια είχε ξαναδώσει 80+% στο δικομματισμό, αλλά απαιτούσε διαφορετική πολιτική. Η οποία βέβαια δεν ήρθε από τη ΝΔ κι ούτε το ΠαΣοΚ έδειξε ότι θέλει, και μπορεί να κάνει διαφορετική πολιτική – και τί να κάνει δηλαδή; Να ξε- νομοθετήσει αυτά που νομοθετούσε δια πυρός και σιδήρου; (θυμηθείτε αγρότες, ναυτεργάτες, συνταξιούχους, μαθητές, τις κινητοποιήσεις γαι το ασφαλιστικό κλπ. κλπ.)

Ψιλοπρόβλημα λοιπόν για την αστική στρατηγική…Ψάχτηκαν εκεί, επιτελεία, «διανοούμενοι», κόμματα. Και το πρόβλημα φάνηκε κι από αλλού: από το ’04 κι εδώ η αστική στρατηγική δεν κωδικοποιείται με όρους ιδεολογικούς. Ούτε «εκσυγχρονισμός» ακούμε, ούτε «κοινωνικό κράτος δικαίου «ούτε «με χρυσά κουτάλια τρώμε» ούτε τίποτα. Μόνο το «σεμνά και ταπεινά» έχει περάσει στα καθημερινά, που σήμερα λειτουργεί σαν ανέκδοτο, και που πάντως αφορούσε το προφίλ της διακυβέρνησης του Καραμανλή και όχι την πολιτική του. Αδιέξοδο κι εκεί δηλαδή, οπότε το άφησαν να κυλήσει..Είχαμε και Ολυμπιακούς κοντά σιμά αν θυμάστε οπότε τσάτρα πάτρα βγήκε ο πρώτος χρόνος.. 

Έπαιξαν λοιπόν το αναπόφευκτο -αφού νίκησε στις εκλογές ντε –  χαρτί Καραμανλή, ποντάρωντας καθαρά στον Παπανδρέου γαι τη συνέχεια, εκτιμώντας ότι είναι ζήτημα προσώπων (άρα η ζημιά διορθώνεται..). Αμ δε.. Διότι , κοντά σ’ αυτά, υπάρχει και μια πραγματικότητα. Που λέει ότι ο κόσμάκης όλο και περισσότερο ζορίζεται. Κάποτε μια οικογένεια τα έβγαζε πέρα με ένα μισθό με αξιοπρέπεια. Τώρα δουλεύουν κι οι δύο, κι ο πιτσιρικάς ή η πιτσιρίκα λίγο μετά που θα μπει στο γυμνάσιο θα πάει να σηκώσει κανά δίσκο για τα ατομικά του έξοδα..Και βέβαια μ’αυτά και μ’αυτά καταλαβαίνει ότι τον δουλεύουν. Όχι μόνο οι κυβερνήσεις αλλά γενικότερα..

Τον δουλεύουν με τα χλιδιάρικα σίριαλ, με τα lifestyle περιοδικά, με τις comme il faut πολιτικές αναλύσεις που καταλήγουν στο «όλα χάλια είναι αλλά κάνε υπομονή», με την μαστουροτέχνη την «έντεχνη», την «λαϊκιά» ή την «pop».. Δεν βρίσκει αποκούμπι ο άλλος κάπου και τους μουτζώνει. Για την ώρα. Αύριο, ίσως και σήμερα, θα αρχίσει να κατεβαίνει στους δρόμους..

Οπότε κι ο Γιωργάκης τί να κάνει; Το λαγό απ’το καπέλο να βγάλει; Λένε ότι είναι λίγος σαν προσωπικότητα..Ναι αλλά οι άλλοι τον έκαναν αρχηγό της Σοσιαλιστικής Διεθνής (διεθνούς;;).Δεν είναι και τόσο μπάζο δηλαδή. Άσε που φαίνεται πιο άνετος και κοσμοπολίτης απ’όλους τους. Τα «απ’έξω» τά ‘ χει. Από κι ως που δηλαδή «πιο επικοινωνιακός» ο Βενιζέλος;Πολιτικό είναι το πρόβλημα μάγκες..

Μπακ του μπέϊς λοιπόν. Για την κρίση στο ΠαΣοΚ. Λέμε είναι κρίση νομιμοποίησης της αστικής στρατηγικής. Δηλαδή, πιάνει και τη ΝΔ;

Ε ναι.Τι…

Ίσως να περνάει σε δεύτερο πλάνο, αλλά αυτά που έχουν πει αυτές τις μέρες ο Πολύδωρας, η Γιαννάκου και άλλοι, το στράβωμα του Τσιαρτσιώνη, η κόντρα Ψωμιάδη – Παπαγεωργόπουλου και διάφορα τέτοια – συνηθισμένα ίσως πει κανείς – δείχνουν ότι ούτε η ΝΔ περπατάει παρακάτω.. Διότι, ας μην ξεχνάμε ότι η νέα κυβέρνηση έχει ζωή 50 μέρες και η πλειοψηφία της είναι οριακή. Δεν ξέρω πόσο χρονών είσαι φίλος, αλλά το ’91 με την ιστορία της ΕΑΣ και τις καταλήψεις η ΝΔ ήταν μπετόν.. Οι πολιτευτές της κατέβαιναν στους δρόμους και πλακώνονταν με απεργούς, καταληψίες κλπ. ( έτσι φάγαν τον Τεμπονέρα, θυμάσαι…). Σήμερα οι τύποι μιζεριάζουν. «Μιζεριάζουν» γιατί η αλήθεια είναι πως ο κόσμος τους έχει επίσης γραμμένους, κι επίσης χάνουν – κι όχι μόνο από το ΛΑΟΣ, που στην κοινωνία είναι ανύπαρκτο. [βέβαια, τα κανάλια, ο καπιταλισμός δηλαδή μια και σε καπιταλιστές ανήκουν τα Alpha, Alter, Mega κλπ. καθώς και ο ΣΥΡΙΖΑ, που είναι μια από τα ίδια στο ανάποδο κάνουν το παν για να τους «βγάλουν» στην κοινωνία.Άλλο αυτό.]

Θέλω να πω δηλαδή πως η κατάσταση είναι διαμορφωμένη ως εξής: από τη μια ο ελληνικός καπιταλισμός θέλει να σπρώξει, να δώσει τα ρέστα του, για την ολοκλήρωση μιας σειράς αναδιαρθρώσεων που αφορούν ασφαλιστικό, εργασιακά, παιδεία και υγεία. Τη Λισσαβόνα παναπεί – τις αποφάσεις της Συνόδου Κορυφής της ΕΕ του 2005. Να βάλουν κι άλλο το μαχαίρι στο λαιμό του εργαζόμενου, αλλά πρέπει κι αυτός να λέει σφάξε μ’ αγά μ’ ν΄αγιάσω.. Να στηρίζει τα κόμματά τους, να βογκάει αδιέξοδα.. Για να γίνει αυτό, θέλουν γερή κυβέρνηση και ήσυχη αξ. αντιπολίτευση – κατά τον τρόπο που λειτουργεί στην Ελλάδα το αστικό πολιτικό σύστημα. Αντ’αυτού έχει μια αξ. αντιπολίτευση που θα είναι ήσυχη εκ των πραγμάτων , αλλά αυτό θα την αχρηστεύσει και μια κυβέρνηση που έχει ήδη χρεωθεί – με μείωση των ποσοστών της – την αντιλαϊκή αυτή πολιτική. Κι η οποία δεν υπόσχεται τίποτα καλύτερο, άσε που η μια στραβή διαδέχεται την άλλη – βλ. Ζωνιανά – άσε που ούτε από επικοινωνία σκίζουνε..

Θα έλεγε κανείς ότι εδώ πρόκειται να παίξουν ρόλο από αριστερά και δεξιά τα αναχώματα – ΣΥΡΙΖΑ και ΛΑΟΣ. Ίσως είναι νωρίς να δει κανείς ρεαλιστικά ένα τέτοιο σενάριο – άσε που το ΠαΣοΚ παίζει και να μην υπάρχει όπως το γνωρίσαμε και το αγαπήσαμε:)))) μετά τις 12/11. Αλλά εδώ υπάρχει κι ένα άλλο θεματάκι: δηλαδή, πόσο σοβαρό κόμμα είναι ο ΣΥΡΙΖΑ και πόσο σοβαρή προσωπικότητα ο Καρατζαφέρης για να τους δει κανείς, επίσης σοβαρά, ως κυβερνητικούς εταίρους, ως σωσίβια;

Μάϊστα. Μπουρδελάκι, που λέει κι ο Πάγκαλος,οι από πάνω. Οπότε «θαυμάσια κατάσταση» για τους από κάτω. Για το τί πρέπει να κάνουν οι από κάτω, διαβάστε κανά Ριζοσπάστη, μπάτε στην ιστοσελίδα του ΚΚΕ, βρείτε σε κανά συλλαλητήριο τα συντρόφια και θα σας πουν. Άντε venceremos!

Υ.Γ. Άκουγα όταν έγραφα αυτά τα βαθυστόχαστα ένα τραγουδάκι του Mαnu Chao κάποια στιγμή το Politic Kills. Politics is violence λέει κάπου..Δίκιο έχει ο μαν.Και είναι κακό αυτό;