“Καταρχάς, η παρούσα νεανική εξέγερση κατέρριψε τα κλισέ περί δυο-τριών εκατοντάδων κουκουλοφόρων που κατοικοεδρεύουν στα Εξάρχεια. Οι χιλιάδες νεαροί με τα κουκουλο-φούτερ “χούντις” Nike και GAP, σε όλη την Ελλάδα, ασφαλώς δεν ανάβλυσαν από τα μυθολογημένα Εξάρχεια.”

Από το ίδιο άρθρο του Ξυδάκη.

που να ζούσε κιόλας????

Καταρχήν γι’ αυτούς ακριβώς τους λόγους πιστεύω οτι καταγγέλλουμε τους κουκουλοφόρους και κυρίως αυτούς που τους δίνουν πολιτικό άλλοθι. Γιατί και προβοκάρουν και τρομοκρατούν και αδιέξοδοι είναι. Και λέγοντας αυτά στον λαό τον καλούμε να τους απομονώσει (με καλή περιφρούρηση μιας και περιφρούρηση δεν είναι μόνο οι αλυσίδες με τις σημαίες αλλά συνολικά η περιφρούρηση της πολιτικής) γιατί έτσι θα αποδυναμωθούν αφού ο ρόλος τους είναι να δρουν “μέσα στο μπούγιο” ώστε να προβοκάρουν, αποπροσανατολίζουν κτλ. Απλά νομίζω οτι γίνεται ένας διαχωρισμός (και καλώς γίνεται κατά τη γνώμη μου, ωστε να ξεκαθαρίσει ο λαός με ποιούς πρέπει να είναι και τι να κάνει) μεταξύ των έμμισθων ασφαλιτών που οργανώνουν και καθοδηγούν και των υπολοίπων (κάποιων μαθητών λχ στην περίπτωσή μας) που ξεσπούν (ή αν θέλεις “ξεκαυλώνουν”) ατελέσφορα. Στους δεύερους είναι που λείπουν τα τα ταξικά γυαλιά, όπως σωστά λες. Οι πρώτοι μια χαρά υπηρετούν την ταξικότητα του συστήματος (από την μεριά των αστών βεβαίως βεβαίως). Κατά τα άλλα κανένα εργαζόμενο δε θα χαρακτηρίσω ποτέ ως ηλίθιο ακόμα και αν πετάει μολότοφ στα γραφεία του κκε. Άπειρο, αποπροσανατολισμένο, προδότη ή χαφιέ ναι. Αλλά ηλίθιο όχι.

Από κει και πέρα προβληματισμοί υπάρχουν. Και μια ζωή το κκε αυτό το πράγμα παλεύει. Ταξική συνείδηση και πολιτική δράση από το λαό. Η θεωρία και η ιστορία δίνουν κάποιον γενικό προσανατολισμό. Επαναστατική βία με μαζικούς όρους. Ο ΔΣΕ. Και τώρα το τονίζουμε όποτε χρειαστεί (ίσως και αδύναμα) οτι τη βία δεν την απορρίπτουμε συλλήβδην, όπως και οποιαδήποτε άλλη μορφή ταξικής πάλης. Αλλά λαϊκή αυτοάμυνα σήμερα; Δεν νομίζω οτι είναι οι συνθήκες τέτοιες. Σίγουρα δεν είναι όλα μηχανιστικά και δεν διαθέτει και το κόμμα κανα πασπαρτού για όλες τις συνειδήσεις ή κανα παπικό αλάθητο. Θεωρώ όμως οτι το παλεύουμε προς τη σωστή κατεύθυνση, ζυμώνουμε την πρότασή μας στις μάζες και βρίσκουμε και ανταπόκριση. Βέβαια δεν παίζουμε μόνο εμείς μπάλα στο γήπεδο της ταξικής πάλης. Έχει και ο αντίπαλος ομάδα και μάλιστα καλή. Και στην προκειμένη φαίνεται να έχει και κάποιο βάθος στον πάγκο. Θέλει επομένως πολύ καλύτερα αντανακλαστικά από εμάς, πολύ μεγαλύτερη προσπάθεια και πιο επιθετικό παιχνίδι κατα τη γνώμη μου. Το ξέρω πως αυτά δεν είναι πολύ συγκεκριμένα αλλά πιστεύω πως από το γενικό θα πρέπει να πάμε στο ειδικό και όχι ανάποδα. Έτσι στην πορεία και τα αιτήματά μας θα είναι ποιοτικότερα και πιο στοχευμένα. Και θα δένουμε καλύτερα την θεωρία με τη δράση. Και φυσικά θα μαζικοποιείται και θα ατσαλώνεται περισσότερο και το λαϊκό κίνημα και το κόμμα. Οι αδυναμίες είναι για να ξεπερνιούνται και αναμετρώμαστε μ’ αυτές καθημερινά και όχι μόνο στις εξάρσεις. Τον τόνο τον έδωσε η Αλέκα. Έρχονται σκληρότερα μέτρα και θα σταθούμε στο ύωος των περιστάσεων σηκώνοντας τους αγώνες του λαού. Αισιοδοξώ λοιπόν γιατί κανένα μπούσουλα δε χάσαμε και κανένας εργαζόμενος δεν μας γύρισε την πλάτη. Τα υπόλοιπα θα τα κρίνει η ιστορία.

Με βάση όλα αυτά προκύπτουν κι οι “αντίθετοι” προβληματισμοί που αναφέραμε:
-πώς παρεμβαίνουμε στο αυθόρμητο; πώς του δίνουμε βαθύτερα πολιτικά χαρακτηριστικά, χωρίς όμως να το αφήσουμε να ξεφουσκώσει; τι αιτήματα αιχμής βάζουμε για να συσπειρωθεί ο κόσμος γύρω από αυτά; Πώς καταλήγουμε από αυτά τα άμεσα αιτήματα στο γενικό το οποίο κατά τη γνώμη μου και τη δική σου μόνο το κόμμα βάζει σωστά; Μπήκαν τέτοια άμεσα αιτήματα ή απορρίφθηκαν με το σκεπτικό ότι λειτουργούν αποπροσανατολιστικά;
-σε στιγμές ξεσπάσματος πώς αξιοποιούνται οι διαθέσεις σύγκρουσης του κόσμου; τι πιστεύουμε για τη λεγόμενη λαϊκή αντιβία; είναι άκαιρο να την επικαλούμαστε σε τέτοιες στιγμές;
-γιατί το εργατικό κίνημα αδυνατεί να πιάσει ικανοποιητικά την άκρη του νήματος από τα διάφορα αυθόρμητα ξεσπάσματα της νεολαίας τα τελευταία χρόνια και να τα πάει ακόμα παραπέρα; Τι μπορεί να γίνει για να ξεσηκωθούν και οι συνοικίες στα μεγάλα αστικά κέντρα όπου σε πλήρη αντίθεση με το κέντρο τους επικρατούσε κλίμα χριστουγεννιάτικης αποχαύνωσης;
-πώς θα μπορούσε να αξιοποιηθεί η περίσταση και να υπάρξει περαιτέρω κλιμάκωση; θα μπορούσε να υπάρξει κάποια κορύφωση; Όχι εις βάρος της προοπτικής με τη λογική “ή τώρα ή ποτέ”. Αλλά συνδεμένη με την προοπτική για να της δώσει ώθηση;
Με άλλα λόγια πέρα από έναν αρνητικό ετεροκαθορισμό -πώς δεν θα έπρεπε να είναι οι αντιδράσεις- να υπάρξει αναζήτηση και με θετικό περιεχόμενο, δηλ πώς αλλιώς, ή πώς καλύτερα. Να βγουν συμπεράσματα για τη δουλειά τη δική μας, όχι να επιβεβαιώσουμε απλώς τα γνωστά για το ρόλο των άλλων δυνάμεων.

Ούτε εγώ έχω τις απαντήσεις μέχρι τελικής λεπτομέρειας. Αλλά δε βλέπω ούτε στον κομματικό τύπο, ούτε σε μεγάλο κομμάτι από το δυναμικό του κόμματος, να αναπτύσσεται προβληματισμός προς αυτή την κατεύθυνση.
Μπορεί και να κάνω λάθος. Για την ακρίβεια, ελπίζω να είναι έτσι.

“οι υπόλοιποι καλοπροαίρετοι έχουν πέρα από αυτούς και τους “αντίθετους” προβληματισμούς;”
Ποίοι είναι οι αντίθετοι προβληματισμοί; Μήπως υπάρχουν και καλοί κουκουλοφόροι; Ή μήπως τελικά και τα μπάχαλα σε κάποιο βαθμό βοηθάνε; Υπερθεματίζω: οι μηχανισμοί αυτοί (προβοκάτορες με κουκούλα) είναι ένας (ανάμεσα σε πολλούς άλλους) τρόπος τρομοκράτησης ή/και χειραγώγησης του λαϊκού κινήματος.

“Οι προβοκάτορες δεν τυχαίνουν. Τα άλλα τυχαίνουν στο βαθμό που ένα ξέσπασμα είναι ανώριμο.”
Σύμφωνοι, δεν τυχαίνουν. Αλλά ούτε και τα άλλα τυχαίνουν στο βαθμό που τα σπρώχνουν προς τα εκεί. Και είναι συγκεκριμένοι αυτοί που έχουν αναλάβει αυτό το ρόλο: οι θαμώνες της Κουμουνδούρου. Αν ο συν δεν εξυμνούσε τόσο πολύ το ανώριμο, αν δεν στήριζε τόσο λυσσαλέα το “αυθόρμητο”, αν δεν καπέλωνε οτιδήποτε νεότερο των 20 ετών, αν δεν υποκρινόταν σε βαθμό γελοιότητας, αν δεν έκανε τόσο πολύ (τις αριστερούτσικες) πλάτες στον πυρήνα της αντιλαϊκής πολιτικής, αν δεν λιβάνιζε μετά μανίας την παναγία των Βρυξελλών, δε θα σπαταλούσαμε (οι κκεδες) δράμι σάλιου για την πάρτη τους. Και αν η γιαγιά μου είχε ρουλεμάν… Ως εκ τούτου το μέτωπο με τον οπορτουνισμό ούτε η Αλέκα το εφηύρε, ούτε η διαπάλη αυτή θα τελειώσει τώρα.

Κατά τα άλλα την κουκούλα την κρίνω με πολιτικότατους όρους. Όπως με πολιτικούς όρους έκρινα αυτούς που την φορούσαν και κατέδιδαν καμιά 65αριά χρονάκια πριν. Όπως με πολιτικούς όρους κρίνω αυτούς που τη φοράνε σήμερα και επιλέγουν να χτυπήσουν νύχτα τα γραφεία του κκε, επειδή (υποθέτω) σε εμάς βλέπουν τον εχθρό και νομίζουν πως έτσι θα μας κάμψουν. Αλλά λησμονεί το κράτος και το παρακράτος ότι όπως δε μασήσαμε από χωροφύλακα και γκοτζαμάνη, έτσι δε θα μασήσουμε από ματ και κουκουλοφόρους (οι παραλληλισμοί καθόλου τυχαίοι).

@τσομπανάκος/μπόγιαν

Μ’αρέσει που το βλογ λειτουργεί και άνευ της πάρτης μου -ξεκούραστο…
“Το θέμα είναι να μην πετάξεις μαζί με τα νερά και το μωρό. Και την κουκούλα να την κρίνεις με όρους πολιτικούς, όχι δαιμονοποιώντας την.”
Ναι. Αυτό είναι το θέμα. Προαπαιτείται να δούμε το μωρό ποιό είναι -τα νερά πες ότι τα ξέρουμε.
Πιστεύω ότι αν “τσιμπήσουμε” στο κλίμα που καλλιεργεί ο καπιταλισμός δεν θα βρούμε το μωρό.
Αλλά, δεν έχω και έτοιμη την απάντηση. (Σε ότι με αφορά δηλαδή..)

δεν ξέρω αν κατατάσσομαι στους καλοπροαίρετους. Με καλή προαίρεση πάντως θέλω να πω ότι τους προβληματισμούς που λες τους έχουμε όλοι και δεν είναι καινούριοι. Κι αν δεν τους αναφέρουμε πάντα είναι γιατί μεταξύ μας θεωρούνται λίγο πολύ αυτονόητοι.
Μην καταντήσουμε σαν την εθνική όπου για να κάνει κριτική κάποιος στο ρεχάγκελ έπρεπε πρώτα να λέει σε κάθε δεύτερη πρόταση ότι δεν παραγνωρίζει την προσφορά του και τις αξέχαστες στιγμές που ζήσαμε. Με χρονική αντικατάσταση και σε όλες τις εγκλίσεις για εμπέδωση.
Το θέμα λοιπόν είναι: οι υπόλοιποι καλοπροαίρετοι έχουν πέρα από αυτούς και τους “αντίθετους” προβληματισμούς;

Για το αν τυχαίνει ή όχι η απάντηση δεν είναι μονοσήμαντη. Οι προβοκάτορες δεν τυχαίνουν. Τα άλλα τυχαίνουν στο βαθμό που ένα ξέσπασμα είναι ανώριμο.
Το θέμα είναι να μην πετάξεις μαζί με τα νερά και το μωρό. Και την κουκούλα να την κρίνεις με όρους πολιτικούς, όχι δαιμονοποιώντας την. Γιατί η εύκολη απάντηση είναι ότι ο σουμπκομαντάντε μάρκος είναι αγωνιστής, όχι προβοκάτορας. Και μετά το πράγμα ξεφεύγει.

Υγ: έτσι που το διατυπώνεις για το 91 νομίζω ότι είναι λίγο φάουλ

καλοπροαίρετα και συντροφικά επίσης