Διαβάζω λοιπόν στη σημερινή “Καθημερινή” ένα κείμενο του Ν.Γ.Ξυδάκη (ολόκληρο εδώ) με τον τίτλο “Είμαστε εικόνα από το μέλλον”:  

Ποιοι είναι οι γνωστοί-άγνωστοι;(…)

Δυστυχώς, μέγα μέρος της μηντιόσφαιρας έχει απολέσει τις σχέσεις του με την έρευνα, με το πρωτογενές ρεπορτάζ και με την ψυχρή περιγραφή των ευρημάτων. Αντ’ αυτών μηρυκάζει δελτία τύπου, διαρροές κρατικών πηγών, στερεότυπα και κόπι-πέιστ από το ίντερνετ.(…)

Το δεύτερο καινοφανές στοιχείο είναι ο ρόλος των λούμπεν βανδάλων. Σε αυτό το άμορφο σύνολο αθροίζονται μικροποινικοί, παραβατικοί, πρεζάκια, τσιγγάνοι, μετανάστες, γηπεδο-συναυλιακοί χούλιγκαν, περιθωριακοί χωρίς καμία πολιτική συνείδηση. Τους ενώνει το σπάσιμο χωρίς επιλεκτική στόχευση, το μπάχαλο, το ντου, το μικροπλιάτσικο.(…)

Τρίτο στοιχείο: το πλιάτσικο. Περισσότερο και από τους λούμπεν, στο πλιάτσικο επιδόθηκαν μετανάστες που δεν συμμετείχαν καν στα σπασίματα. Η Πατησίων λεηλατήθηκε από τέτοιους ανθρώπους: Είδα Πακιστανό με σαγιονάρα, να φοράει γούνα-λάφυρο, μας είπε αναρχικός ακτιβίστας.(…)

Αλλοι γνωστοί-άγνωστοι; Ναι, μια ακαθόριστη ομάδα «γκρίζων» που κινείται στις διαδηλώσεις σε ρόλο προβοκάτορα: σπάει απρόκλητα εκτός στόχων, αρχίζει το πλιάτσικο κι ύστερα ξεγλιστράει, αφήνοντας πίσω τους νεοφώτιστους, τους άπειρους νεαρούς, οι οποίοι και συνήθως συλλαμβάνονται. Αυτοί οι «γκρίζοι» πιθανολογείται ότι χρωστούν κάτι στην αστυνομία από το παρελθόν ―σύλληψη για ουσίες, για μικροποινικά κ.λπ.― και δρουν, για κάποιο διάστημα, μέσα σε αυτό το πλαίσιο ιδιότυπης ομηρίας και ανταπόδοσης.”

(ό,τι βρίσκεται σε μαύρο πλαίσιο είναι δική μου υπογράμμιση κι όχι του συγγραφέα).

Νομίζω ότι το συγκεκριμένο κείμενο κάνει -κι αν αδικώ άλλους προκαταβολικά συγγνώμη -το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνει ο οποιοσδήποτε δουλεύει ως δημοσιογράφος. Εξετάζει πρώτα τα πράγματα -τα γεγονότα. Έπειτα έρχεται η σειρά των συμπερασμάτων. Και έχει τη σημασία του αυτό γιατί όλες τις επόμενες της δολοφονίας ημέρες “βομβαρδιζόμασταν” από συμπεράματα. Και “συμπεράσματα” -κυρίως “συμπεράσματα“, τη σκοπιμότητα των οποίων από δω τουλάχιστον αποδώσαμε σε κρατικές βουλές. Και αντίστοιχες σκοπιμότητες – εν ολίγοις  , ακριβώς, την πρεμούρα του κράτους να στήσει ένα “πρότυπο” εκδήλωσης εξεγερτικών διαθέσεων, ώστε και την καταστολή να εμπεδώσει/ νομιμοποιήσει πιο εύκολα και πολιτικά να τη βγάλει όσο γίνεται πιο ανώδυνα (..ακούσατε κι εσείς για εκλογές ε;)

Κατά τα άλλα, ποια η σύνθεση των εξεγερθέντων; Όχι “η γενιά των 700 €.” Ούτε φοιτητές. Κάποιοι μικροποινικοί χαφιεδάκοι, κάποιοι λούμπεν που βρήκαν την ευκαιρία να “βγάλουν το χειμώνα”  κλέβοντας γούνες και κινητά, προφανώς κάποιοι ασφαλίτες που δίνουν ένα γενικό πρόσταγμα (και μετά κερδίζουν γαλόνια παρουσιάζοντας συλλήψεις).

Επίσης. Το “μέγα μέρος της μηντιόσφαιρας” που δεν κάνει έρευνα αλλά “μηρυκάζει” προκατασευασμένα στερεότυπα και διαρροές κρατικών πηγών. Μια “εκ των έσω” (από άνθρωπο των μέσων δηλαδή) μαρτυρία για την ποιότητα όλης της χαρτούρας που μας κατέκλυσε το επόμενο διάστημα. Κοπυ παστάρουμε καμιά “ανάλυση” – κι αυτή αμφίβολης πιστότητας -από το Μάη του ‘68 ή από τη Γένοβα, παπαγαλίζουμε κάποιο πόρισμα της αστυνομίας και “διαμορφώνουμε” την κοινή γνώμη.

Ας απαντήσει κανείς τώρα: ποιός διαμορφώνει κατ’αυτό τον τρόπο την κοινή γνώμη; Χωρίς έρευνα, βάσει αμφίβολων πηγών αντάμα με κυβερνητικές εκθέσεις; Τα ΜΜΕ. Σε ποιόν ανήκουν τα ΜΜΕ;

Και παραπέρα: τί συμπέρασμα βγάζουν τα ΜΜΕ; (είπαμε κάποια πράγματα όλη την προηγούμενη βδομάδα).

Ξέρετε, προβληματίζομαστε (στην πάσης φύσεως διαδικτυακή αριστερά και “aristera” ) για το αυθόρμητο και το συνειδητό, ρίχνουμε ευθύνες βριζόμαστε. Αλλά, φοβάμαι, ότι μπαίνουμε κι εμείς στη λούμπα που θέλουν: πρώτα το συμπέρασμα –  μετά (και αν, και συνήθως μετά από χρόνια : όπως στην Ιταλία, όταν κάμποσα χρόνια μετά τη δολοφονία του Μόρο, αφού το ΚΚΙταλίας διαλύθηκε και η ΕΣΣΔ επίσης βγήκαν μαρτυρίες και “μαρτυρίες” για την πραγματική φύση των Brigatte Rosse) τα γεγονότα.

Για να προλάβω κάποιες αντιδράσεις. Το διακύβευμα εδώ είναι να χτυπηθεί η προσπάθεια του κράτους να περάσει στον ελληνικό λαό και τη νεολαία τα τυφλά μπάχαλα ως πρότυπο αντίδρασης.Το κείμενο που αποτελεί αφορμή για τούτες τις αράδες βοηθάει στη διαμόρφωση συμπερασμάτων -όπως και το κείμενο του Ντεμπόρ που εξηγούσε το πώς η δημιουργία “επαναστατικών” προτύπων είναι συνειδητή κρατική ταχτική. Δεν ξέρω κατά τα άλλα τί θεό πιστεύει ο Ξυδάκης – ξέρω όμως ότι το κείμενό του αυτό δεν θα αντιμετωπιστεί με ειρωνίες και κραυγές από ανώνυμους σχολιαστές της μπλογκόσφαιρας . Θα θαφτεί κατά πάσα πιθανότητα.

Επίσης. Το ΚΚΕ έχει δίκιο.

Κατά τα άλλα μου άρεσε και η φωτογραφία που επέλεξε στη Sportday ο Χελάκης – και την οποία δυστυχώς δεν μπορώ να ποστάρω (δεν έχουν μπει στο νετ αυτοί). Είναι ένα μπλοκ μαθητών στην πορεία του ΠΑΜΕ που κρατάν ένα πανώ: “Λιτότητα ανεργία αυταρχισμός Αυτός είναι ο καπιταλισμός”. Ηθελημένα, άθελα δεν ξέρω αλλά εκτός απ’τον επίλογο αυτού του ποστ έβαλε και ένα σύνθημα που μπορεί με μεγαλύτερη πιστότητα να βάλει μυαλά σε κίνηση για το επόμενο διάστημα.