Γιατί ο Αλαβάνος είναι “ο Σαρόν” της κεντροαριστεράς..

Απ’την αρχή να εξηγήσω τα περί Σαρόν -όχι τίποτα αλλά δικαίως θα διαμαρτυρηθεί ο φίλος του ΣΥΡΙΖΑ για τον παραλληλισμό. Και ναι μεν το ΣΥΡΙΖΑ δεν το γουστάρω αλλά νά’μαστε ακριβοδίκαιοι λέμε.

Έχει λίγα χρόνια λοιπόν που παρακολουθούσα μια συζήτηση στην τηλεόραση που αφορούσε την πρόσφατη τότε ανάδειξη στην ηγεσία του Ισραήλ του Α.Σαρόν.Ήταν από τη μια πλευρά ο δημοσιογράφος της “Ε” Κ.Τσαπόγας (εκτός και πέφτω δραματικά έξω) κι από την άλλη ένας Έλληνας Ισραηλίτης δημοσιογράφος (του οποίου το όνομα με συγχωρείτε μου διαφεύγει τώρα). Είχαν πάρει ο καθένας από μία πλευρά – ο Τσαπόγας την Παλαιστινιακή κι ο άλλος την Ισραηλίτικη – και, σε ήπιους τόνους , τσουγκρίζονταν σχετικά με το πώς πρόκειται να παν τα πράγματα. Ο μεν Τσ. δυσπιστούσε (..είπαμε είχε επίπεδο η κουβέντα) σχετικά με το χασάπη των Σάμπρα και Σατίλα, ο δε άλλος ήταν σ’άλλο μήκος κύματος, αιτιολογούσε με την αντιτρομοκρατική ρητορεία την ταχτική του Ισραήλ - και εν προκειμένω την ψήφο του ισραηλινού λαού. Ο επίλογος του “φιλοισραηλινού” ήταν όλα τα λεφτά: “ρε παιδιά, τόσα χρόνια από τα “περιστέρια” της ειρήνης δεν είδαμε δα και τίποτα. Ίσως την έκπληξη να την κάνει ο Σ. – αν μη τί άλλο είναι ο μόνος που εμπιστεύομαι ότι μπορεί να πείσει τους έποικους να φύγουν..”. Ε, πάνω κάτω τα πράγματα εξελίχτηκαν κάπως έτσι – με την ουσιώδη διαφορά ότι η όποια εξέλιξη στην περιοχή είναι στα πλαίσια της πολιτικής του ιμπεριαλισμού: ναι μεν κάποιοι έποικοι την έκαναν – και με τη βία κιόλας -αλλά ούτε ανεξάρτητο Παλαιστινιακό κράτος έχουμε ούτε βιώσιμη και δίκαιη για τους λαούς λύση στον ορίζοντα προβλέπεται. Άλλο θέμα αυτό, κρατήστε για την ώρα μόνο τούτο: μια εξέλιξη, σε όποια κατεύθυνση, επιτυγχάνεται από ένα πρόσωπο απ’το οποίο δεν περιμένει κανείς κάτι τέτοιο.

Γιατί τώρα ο Αλαβάνος είναι ο Σαρόν της κεντροαριστεράς…

Η εκλογή του Αλαβάνου στην ηγεσία του ΣΥΝ -ακόμα τότε – νοηματοδοτήθηκε ως “ήττα” της “ανανεωτικής” πτέρυγας του ΣΥΝ. Επειδή οι ταμπέλες αυτές κατά τη γνώμη μου δεν πολυαντιστοιχούν στην πραγματικότητα (της ταξικής πάλης την πραγματικότητα) ας προσδιορίσω: “ανανεωτικοί” παναπεί οι προερχόμενοι από το πάλαι ΚΚΕ (Εσωτ.). Και, όσοι πρώην ΚΚΕ είναι σήμερα εκεί. Οι “μονόχνωτοι σταλινικοί” βέβαια δεν χαμπάριασαν γρι, καθ’ότι η ρημάδα η ταξική πάλη κρίνει τα πάντα και η ταξική πάλη έκρινε ότι ναι μεν ο ΣΥΝ μπήκε πιο δυναμικά στην πολιτική σκηνή κάνοντας απόπειρες να μπει αποφασιστικά στο εργατικό λαϊκό κίνημα και στη νεολαία αλλά ποιοτική αλλαγή, στροφή στ’αριστερά δεν υπήρξε: απλά, επικοινωνιακά κυρίως, ο ΣΥΝ επαψε να θυμίζει προθάλαμο του ΠαΣοΚ, έπαψε να αιμορραγεί προς τον “εκσυγχρονισμό” – μας τελείωσε κι ο εκσυγχρονισμός εδώ που τα λέμε – και έπαψε να είναι ανύπαρκτος στη νεολαία. Δεν είναι και πολλά αλλά δεν είναι και λίγα. Το κόμμα του ο Αλαβάνος το αφήνει σε καλύτερη μοίρα απ’ότι το παρέλαβε.

Το “αγκάθι” βέβαια είναι για να το κάνει τί; Θέλει να το πάει προς το ΚΚΕ; Θέλει να φτιάξει “άλλη” αριστερά ανταγωνιστική προς το ΚΚΕ; Θέλει να συγκυβερνήσει με το ΠαΣοΚ; Ή απλά να έχει ένα καλύτερο κόμμα (τέλος πάντων…).

Να το πάει προς το ΚΚΕ νομίζω αποκλείστηκε – για όποιον το πίστευε ως ενδεχόμενο - γρήγορα. Επικοινωνιακά έπαιζαν οι ΣΥΝασπισμένοι τα ”εμείς θέλουμε αλλά οι άλλοι όχι”, αλλά αυτό, για όποιον έκανε τον κόπο να διαβάσει π.χ. την Αυγή είχε κοντά ποδάρια. Οι διαφορές είναι τεράστιες, και ξεκινάν απ’την κοινωνική αναφορά του κάθε φορέα. Το ΚΚΕ πάει με τους εργάτες. Ο ΣΥΝ αγαπάει τους ελευθεροεπαγγελματίες. “Άλλη ζωή” ζητάει ο ένας. “Επίπεδο ζωής” ο άλλος. Εξ ου και τα αναθέματα στο ΠΑΜΕ, εξ ου και τα μαζικά κομπρεμί στις αυτοδιοικητικές εκλογές με το ΠαΣοΚ, εξ ου και η συγκυβέρνηση με ΝΔ -ΠαΣοΚ σε μαζικούς φορείς (πάρ’τε το Δικηγορικό Σύλλογο Θεσσαλονίκης για παράδειγμα).

“Ανοιχτός” από τα δεξιά ο ΣΥΝ. Τί “δύναμη ανατροπής/ανανέωσης/αριστεράς” και ξερωγώ νά’σαι άμα τα βρίσκεις με κάθε ευκαιρία με τα αστικά τα κόμματα. σε στριμώχνει ο ΚΚΕς. Χαζοί οι εσωτερικάκηδες δεν είναι.. Νά’τος ο ΣΥΡΙΖΑ: ό,τι φέουδο υπάρχει από το πάλαι ποτέ Εσωτ. – και όχι μόνο -να μπει.. Ξεκινώντας από τους -επιζώντες σε σχήματα –  διαγραμμένους της Β’ Πανελλαδικής, περνώντας στη μειοψηφία του (Εσωτ.) ΑνΑΡ του Μπανιά, γκρούπες τροτσκιστικές, προσωπικότητες και “προσωπικότητες” (κάπου εκεί και ο Περικλής του θρυλικού..ΕΛΕΚ), σοβαροί κι ασόβαροι και κυρίως η ΚΟΕ, τα “σκληροπυρηνικά” αποπαίδια του Μάο, που έφυγαν λέει απ’τ’αριστερά του (μ-λ) το ‘84 και έμειναν καμιά δεκαριά χρόνια στο ψυγείο μέχρι να ξαναβγούν το ‘95 -’96; -στην πιάτσα ως Α/συνέχεια , και μετά ΚΟΕ. Αριθμητικά όλοι αυτοί δεν πολυφτουράνε. Αν εξαιρέσεις την ΚΟΕ που είναι ο κύριος λόγος που εμφανίζει παρουσία στα πανεπιστήμια ο ΣΥΡΙΖΑ. Κάποιοι είναι αρκετά αξιόλογοι – όπως ο Μηλιός π.χ. , αν και στριμώχνεται κι αυτός εύκολα με το υπέρ στο Μάαστριχτ του ΣΥΝ. Άλλοι είναι τύποι που ευχαρίστως θα καρύδωνε ο Λαφαζάνης το ‘80.

Αλλά..αφού θέλουν να βρεθούν εμένα καρφί δεν μου καίγεται. Η σκοπιμότητα ήταν ποια; Να απαλύνει η εξ αριστερών κριτική στο ΣΥΝ. Άλλο να λες “είστε στα πρόθυρα συγκυβέρνησης” και να φέρνεις παράδειγμα τον Παπαγιαννάκη κι άλλο να σου απαντάει ο άλλος για κινηματισμούς, Μάη του ‘68, Μάο Τσε Τουνγκ και τέτοια.Και, κυρίως, άλλο να δίνεις την εντύπωση ότι “όλοι οι καλοί πάνε μαζί” για κάτι “νέο”, “ωραίο”, “άφθαρτο” και τέτοια. Άμα δεν δίνει κανείς δεκάρα και για σοσιαλισμούς ή πεζοδρόμια (οι κοινωνικές αναφορές που λέγαμε..), όλα καλά..’Ασε που το επίπεδο πολιτικής ανάλυσης πρώην αριστεριστών (και νυν), πρώην ΚΚΕδων και πρώην Ρηγάδων είναι στην καλύτερη των περιπτώσεων είκοσι χρόνια πίσω. Ρίχ’τους μετά και είκοσι χρόνια επιφυλλίδες του Βήματος, Ιγνάσιο Ραμονέ, Μπερτινότι, Νέγκρι, Βεργόπουλο και “ευτυχώς εσύ σκοτώθηκες νωρίς” και νά’σου το 5%.

 Α, ξέχασα τον Τσίπρα… 

Προτού σκάσει μύτη ο Τσίπρας και το δημοσκοπικό πανδαιμόνιο των τελευταίων μηνών, απλά να σημειωθεί ότι στο αγκάθι ο ΣΥΝ (ΣΥΡΙΖΑ πλέον) εξακολουθεί να στρογγυλοκάθεται: “πού πάμε σύντροφοι”; Αν εξακολουθεί να ισχύει η ρήση του αγλαού (αλλά ήδη προ πολλού νουμέρο “2″) Πιτσιόρλα ” ευτυχώς που υπάρχουμε εμείς και δεν πάει ψηλά το ΚΚΕ”, το 5,03% είναι μάλλον πετυχημένο. Αλλά δεν είναι για παραπάνω. Για την ακρίβεια το παραπάνω μπορεί να έρθει με δύο τρόπους: ή με νικηφόρα σοσιαλιστική επανάσταση της οποίας θα ηγηθεί ο ΣΥΡΙΖΑ ή με κεντροαριστερή κυβέρνηση που “θα λύσει κάποια προβλήματα του λαού” , και αυτό θα γίνει με την ισχυρή παρουσία σ’αυτή του ΣΥΡΙΖΑ.

Κυττάχ’τε να δείτε δηλαδή: τα εκλογικά όρια του ΣΥΡΙΖΑ ως το φθινόπωρο του 2007 είναι αυτά: 5%. Μην ξεχνάμε ότι το καλύτερο σκορ τους ήταν το 5,5% του 1996, το οποίο προσεγγίστηκε αλλά δεν ξεπεράστηκε το Σεπτέμβρη. Αν το ζητούμενο είναι να ξεπεραστεί, το ερώτημα είναι το πώς. Αν θέλαν επανάσταση οι του ΣΥΡΙΖΑ θα μας τό’λεγαν. Άρα θέλουν κάτι άλλο..

Behold Τσίπρας λοιπόν. Με ένα 11% στο δήμο Αθηναίων στη ζώνη του, με σχετικά “αριστερά” εύσημα στα εσωτερικά του ΣΥΝ - το 11% το μάζεψε αφού είχε προηγηθεί το mea culpa του Αλαβάνου που προτίμησε αυτόν για την Αθήνα αντί του Παπαγιαννάκη  – γενικά με προφίλ από κάθε άποψη τέτοιο που να εγγυάται μια θετική παρουσία, και ίσως μια διεύρυνση του ακροατηρίου του ΣΥΡΙΖΑ. Προς κάθε κατεύθυνση μεν, κυρίως στα λιγότερο χτυπημένα ακόμα στρώματα και στη νεολαία. Colpo grosso ( τί ωραία τα πασοκάδικα λατινικά της Ελευθεροτυπίας!) λοιπόν για να “σηκωθούμε λίγο ψηλότερα”.

Τα ενδιάμεσα τα ξέρετε. Ο ΣΥΡΙΖΑ έφτασε δημοσκοπικά στο 18% – αν θυμάμαι – κάποια στελέχη του άρχισαν να κορδώνονται, όπως κορδώνονταν κι ο τελευταίος μικροεπενδυτής το ‘98 με τις πορτοκαλί φυλλάδες, κι ο Τσίπρας σάρωνε σε δημοφιλία. Κατά τρόπο τέτοιο που άρχισαν να τραβιούνται πάνω του βλέμματα και να μπαίνουν ερωτηματικά: πού το πας φίλε;

Κι όχι μόνο απ’τους λακεδαιμόνιους.. Κι από τα δεξιά σήκωσαν κάμποσοι το φρύδι προς το ΣΥΡΙΖΑ. Και από το ΠαΣοΚ, κυρίως, που βουλιαγμένο στην πρώτη πραγματική πολιτική του κρίση ever  (δικιά μου εκτίμηση αυτή, αν επιτρέπεται) ξανασερβίρει μέσω δηλώσεων τη συνεργασία, σε μια γκόμενα τώρα που με τα δίκια της το παίζει περισσότερο δύσκολη.

Εδώ κολλάει το “Σαρόν της κεντροαριστεράς”. Ο Αλαβανος – που το ρεύμα του, τέλος πάντων, είναι κουμάντο στο ΣΥΡΙΖΑ -παρουσιάζεται σκληρός, αντικαπιταλιστής, κινηματικός κλπ. Τα κυβερνητικά σενάρια τα απορρίπτει με ένταση, και παρόλο που ο Τσίπρας παρουσιάζεται ανίκανος απ’τη θέση του να διευρύνει τους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ ( απλά δείτε το δημοσκοπικό κατρακύλισμα του ΣΥΡΙΖΑ) , κρατάει το χώρο συγκροτημένο κι έτοιμο, τέλος πάντων να μαζέψει ένα καλό σκορ στις επόμενες εκλογές. “Αριστερή” ρητορεία, εντός των τειχών και χωρίς να γκρεμίζουμε γέφυρες. Χτυπάμε το ΚΚΕ – χωρίς άγχος, άλλο είναι το κοινό μας γενικά – και επικαλούμαστε τις σοσιαλιστικές δυνάμεις του ΠαΣοΚ. Η καρδάρα με το γάλα είναι γεμάτη μέχρι που..

Μέχρι που το 1/3 της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ υπερψηφίζει στη Βουλή την Ευρωσυνθήκη. Με τα γνωστά “μεν αλλά” της σχολής Κύρκου. Εδώ τώρα τα πράγματα δεν είναι απλά. Όπως και με το Μάαστριχτ, έτσι και με την ευρωσυνθήκη δεν μπορείς να πατάς σε δυο βάρκες. Οι καπιταλιστές δεν είναι χαζοί: ξέρουν ότι το κίνημα στην Ελλάδα δεν βάζει με αξιώσεις ζήτημα εξουσίας. Μια κυβέρνηση με ένα “αριστερό” κόμμα δεν είναι γι’αυτούς συμβιβασμός αναγκαίος , σωτηρίας τύπου, είναι προσωρινός ελιγμός: μέχρι τα original κόμματα να ξαναγίνουν τα μεγαθήρια των 47% και βάλε. Να σε βάλω μέσα κύριε ΣΥΡΙΖΑ αλλά να μου κάνεις τη δουλειά το ίδιο και καλύτερα. 

Η παραπάνω εξέλιξη, ζορίζει τα πράγματα: πρέπει να πάρεις θέση και να τελειώνεις με το αγκάθιφίλε. Οι 8 στους 12 που λένε ΟΧΙ, ας πούμε ότι δεν μας κάνουν, λέει ο καπιταλίστας. Οι άλλοι 4 μας κάνουν. Η διαφορά στρατηγικής καταγράφηκε. Από την άλλη, για πολίτες σκεπτόμενους, αριστερούς και άλλα τέτοια που αυτάρεσκα θεωρεί ο ΣΥΡΙΖΑ ότι είναι το κοινό του, οι διαφορές στρατηγικής ( η “στρατηγικής” αν θέλετε, για να είστε μέσα) δεν προσπερνιούνται μ’ένα “βλέπουμε μωρέ..”. Το Μάαστριχτ εξειδικεύτηκε με Άμστερνταμ, Νίκαια, Λισσαβόνα. Άμα είσαι υπέρ, μόνο στα επιμέρους γίνεται να κάνεις κριτική. Και όσο προχωράν οι συνθήκες ακόμα χειρότερα. [Εξάλλου και η πράξη δείχνει ότι ο αντικαπιταλισμός του ΣΥΡΙΖΑ είναι περιθωριακός στον επίσημο λόγο του κόμματος.]

Η “αριστερή στροφή” του Αλαβάνου οδήγησε τα πράγματα σ’ ένα σημείο κρίσιμο:πρέπει τώρα να απαντήσει και να κόψει τα “ηξεις αφήξεις”: εδώ δεν μιλάμε για “αποχρώσεις” στο ΣΥΡΙΖΑ. Μιλάμε για αγγούρια ή πορτοκάλια. Το “ναι” στο Μάαστριχτ αναβαπτίστηκε μερικώς με το “ναι” στην ευρωσυνθήκη. Μπορείς από δω και στο εξής να κινείσαι “αριστερά” χωρίς να κουτσαίνεις από την ψηφό των 4 βουλευτών σου;

Βλέπετε επί Κωνσταντόπουλου τα πράγματα δεν είχαν φτάσει σε οριακό σημείο: οι “αριστερές” φωνές στο ΣΥΝ ήταν χαμηλής έντασης, και εξουδετερώνονταν εύκολα ως φιλοΚΚΕ. Αλλά και πάλι οι όποιες αποσκιρτήσεις ήταν κατά κανόνα προς τα δεξιά. Τώρα που οι “δεξιοί” καταγράφονται προς τα έξω ως μειοψηφία, τίθεται επί τάπητος: πώς θα απαντηθεί μια επεξεργασμένη πρόταση διακυβέρνησης από το ΠαΣοΚ; Τονίζω το “επεξεργασμένη”.

Καταλήγω δηλαδή: ο Αλαβάνος φαίνεται ότι δεν είχε σκοπό άλλο απ’το να ενισχύσει το κόμμα του, ώστε με καλύτερους όρους να διεκδικήσει κυβερνητική συνεργασία. Αρέσει δεν αρέσει σε φίλους του χώρου, ο μόνος λόγος της δημοσκοπικής “άνοιξης” του ΣΥΡΙΖΑ ήταν αυτός: να μένει ζεστός για να απαντήσει στα ερωτήματα που θέτει η πλουτοκρατία, για όποιον θέλει να κυβερνήσει. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ ήθελε σοσιαλισμό, θα το έλεγε φαρδιά πλατιά, θα κοιτούσε να εξομαλύνει επί της ουσίας τα πράγματα με το ΚΚΕ, θα άνοιγε μέτωπο (κι όχι “μέτωπο” της ατάκας και των τοκ σόου) με το ΠαΣοΚ. Αφού δεν ήθελε, έπρεπε να ξεκαθαρίσει απ’τα δεξιά ότι το πάει το γράμμα. Δεν το έκανε -καλά για μένα το έκανε και με το παραπάνω – και να τώρα που φαίνεται διχασμένος για ένα κεντρικό ζήτημα.

Η ρευστότητα που επικρατεί στο ΠαΣοΚ ίσως για την ώρα να εμποδίζει μια “εφ’όλης της ύλης” επίθεση φιλίας που θα σμπαράλιαζε το ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά αυτή η ρευστότητα ίσως να εγκυμονεί και τη λύση, για την οποία δουλεύουν πολλοί και διάφοροι χρόνια τώρα: νέα σχήματα, ”αναδόμηση” του πολιτικού σκηνικού, στροφή επί τα δεξιά συνολικά (“δεξιά” βλ. φιλοκαπιταλιστικά) και πολυκομματικές κυβερνήσεις. Σε τέτοια ενδεχόμενα η Ιταλία έδειξε το δρόμο: η “Επανίδρυση” στήριξε κεντροαριστερή κυβέρνηση, διασπάστηκε καταγγέλοντας τους βομβαρδισμούς του ‘99, επανήλθε σε κυβερνητική θέση το 2006 για να πεταχτεί στιμμένη σαν λεμονόκουπα εκτός Βουλής το 2008.

Ο στόχος βέβαια είχε επιτευχτεί. Όχι τόσο γιατί δέχτηκε πλήγμα ένα “αριστερό” (σιγά τ’αυγά) κόμμα αλλά γιατί το πολιτικό σκηνικό μετατοπίστηκε δεξιά, με τις αριστερές φωνές να διασύρονται -στα μάτια του λαού, όπου έχει και σημασία. Ένα τέτοιο ενδεχόμενο στην Ελλάδα, με ένα ΣΥΝ του Κωνσταντόπουλου ίσως και να μη γινόταν κατορθωτό να προχωρήσει. Μικρό ακροατήριο, μικρό χωράφι. Σήμερα τα πράγματα φαίνονται αλλιώς. Και αυτό οφείλεται στον Σαρόν της υπόθεσής μας που έβγαλε τους ακραιφνείς φιλοΕ.Ε. μέσα στο ΣΥΡΙΖΑ φόρα παρτίδα.

Μ’απλά λόγια: βγαίνω προς τα έξω απ’τ’αριστερά, δεν έχω τ’άντερα και τα παρατάω. Τότε παραδίνομαι άνευ όρων στους “δεξιούς” οι οποίοι τρέμοντας για την απώλεια των (δημοσκοπικών) διψήφιων ποσοστών άνευ όρων τσιμπάν στα κεντροαριστερά σενάρια. Ο στόχος επετεύχθη: κάμποσοι πλέον θα μπορούν στις κάρτες τους να γράφουν υπουργοί, υφυπουργοί, διευθυντές οργανισμών. στελέχη της κρατικής διοίκησης. Τόσο απλά. 

Η ζωή θα δείξει. Και πάντως υπάρχει στο Ελλάντα ένα ΚΚΕ που έχει κάθε δίκιο να είναι δικαιωμένο κι απ’το Όχι των Ιρλανδών, κι από τα Όχι των Γάλλων πριν τρια χρόνια, κι απ’τον ευρωσκεπτικισμό στην Ελλάδα και από τα ήξεις αφηξεις του ΣΥΡΙΖΑ εκτός των άλλων. Για όσους ενδιαφέρονται να προχωρήσουν προς τ’αριστερά τα πράγματα το λέω…