2058 A.D.

Τώρα υπό Κ.Σ. και μόνο με τη λέξη “μπλογκοπαίχνιδο” ο R5 έπρεπε να κόψει λάσπη -μαύρη μιλάμε. Αλλά, αφού ο καλός φίλος και σύντροφος Άθλιος  με μπρίζωσε να αραδιάσω καμια 1000άρα λέξεις σε 10 προτάσεις για το “πώς φαντάζομαι τον κόσμο σε 50 χρόνια” τσιμέντο να γίνει!

Επί του διαδικαστικού:

α.ο R5 δεν φαντάζεται.

β.(αντιθέτως..):  ο R5 με στέρια και πλέρια τη μαρξιστικολενινιστική κατάρτιση προβλέπει.

γ. (οπότε..): Κανονίστε την πορεία σας. Τυπώστε το κείμενο που ακολουθεί, τυλίχ’τε το σε αλουμινόχαρτο και φυτεύ’τε το βαθειά σε γλάστρες στο μπαλκόνι - ή στη φυτεία σας. Ύστερα από 50 χρόνια θα το μοσχοπουλάτε όπως οι Ρ/Π τα παράσημα του ηρωικού Κόκκινου Στρατού. 

προεισαγωγικά: βάλ’τε το “Monte Carlo” από Xaxakes. Ή Los Amigos Invisibles αν σας βρίσκονται. Έστω Curtis Mayfield - accept no less. Άμα στρώσουνε τα vibes χτυπήστε σε μίξερ ένα ποτήρι παγωμένο τσάϊ, βότκα, ζάχαρη, λίγο lime (αν σας ψήνουν τα ξινά) και δυόσμο -με τα κλαδιά. Πιείτε μία. Μετά πιείτε δύο. Μετά πρόγραμμα ελεύθερο.

εισαγωγικα: το 2058 έχουμε αναπτυγμένο κομμουνισμό -παντού εκτός από τη ΛΔΚορέας. Οι βασικές αντιθέσεις έχουν εξαφανιστεί, οπότε μείναν οι δευτερεύουσες που αλληλοσυμπληρώνονται. ( Εδώ είναι το ζουμί!) Ο R5, φτασμένος cosmopolitan raver,έχοντας χρόνια θητεύσει σαν διευθυντής σύνταξης στο Bella Ciao - το εγκόλπιο του λενινιστικού Lifestyle  - παρουσιάζει το Δεκέμβρη του 2058 στο Μέγαρο Κατερίνα Στανίση (πρώην Μουσικής)  τις εναρκτήριες εκδηλώσεις για το πολιτιστικό έτος Ian “Lemmy” Kilmister - 2059, προς τιμήν του  σεβασμιώτατου Πάπα της Ρώμης Ιανού του Α’ της Ουαλλίας..

real time:   

1. Το 2058 γιορτάζονται με λαμπρότητα τα 40χρονα από τη δημόσια καύση σε πυρά των Pink Floyd. Oι βετεράνοι θυμούνται ακόμα, με έντονα τα σημάδια της φρίκης, τα χρόνια που εικοσάλεπτες παπάντζες θεωρούσαντε ” ποιοτική μουσική” και “ροκ”. Παιδιά του δημοτικού σχηματίζουν με ανθρώπινες αλυσσίδες τη φράση “Ποτε πια έντεχνο” στα Προπύλαια της Ακρόπολης. Ο Πάπας της Ρώμης αγιοποιεί το μάρτυρα Syd Barret και πλέον με εγκύκλιό του  η θεία κοινωνία φτιάχνεται φανερά πια με τριπάκια LSD. Η θεία Μάρω -καλέ θεία Μάρω - ομολογεί από την άλλη ότι φτιάχνεται κρυφά με φωτογραφίες του Πουλόπουλου (τις καίει και παίρνει μυτιές τη στάχτη). Όλα τούτα δεν είναι και πολύ σοβαρά βέβαια..

2. Ο Απόλλωνας Καλαμαριάς σηκώνει το βαρύτιμο τρόπαιο του Πρωταθλητή. Η χειμαζόμενη μειοψηφία των Ποντίων που φυτοζωεί πια στη μικροαστούπολη της Καλαμαριάς βγαίνει στους δρόμους και… παίρνει φωτιά η Καλαμαριά.Κυριολεχτικά εδώ που τα λέμε. Όσο οι φλόγες υψώνονται στον ουρανό πλήθη ανθρώπων συνωστίζονται στην προκυμαία της Κρήνης. Ωστόσο, μια και ζούμε στον κομμουνισμό, δεν υπάρχουν ιμπεριαλιστικά πλοία να τους παραλάβουν κι έτσι δεν επαναλαμβάνεται η καταστροφή της Σμύρνης με προσφυγιά, μοιρολόγια, ρεμπέτικα και Χαρούλα Αλεξίου. Οι άνθρωποι καίγονται πάντως -κάτι που’ταν αναπόφευκτο ένεκα που οι νόμοι της φυσικής ισχύουν και στον κομμουνισμό (πού ‘χει καταργήσει βέβαια τους άλλους νόμους) και το ανθρώπινο σώμα είναι καλός αγωγός της θερμότητας. 

3. Το Λαϊκό Επιτροπάτο “ΣΕΚΑΠ” (οι βρωμοκαπιταλιστές το όνομαζαν Υπουργείο Υγείας) ανακοινώνει το βαρυσήμαντό του πόρισμα: οι αντικαπνιστές παρουσιάζουν νευρώσεις και ψυχικές διαταραχές ανάλογες των βιαστών ανηλίκων. Δίνεται επιτέλους το πράσινο φως, από μια κοινωνία που έχει  αφήσει την προϊστορία πίσω της να τους πατήσουμε με τ’αμάξια, να τους βάλουμε σημάδι με πέτρες, να φτύνουμε στο φαϊ τους και τέτοια. Σύντομα κι αυτή η καμπούρα που άφησε ο καπιταλισμός στην πλάτη μας περνάει οριστικά στο παρελθόν -και γίνεται, σαν τον πόλεμο, τραγούδι στα χείλια των παιδιών..

4. Γίνεται πράξη η σύνταξη στα 12. Μολονότι το ΠΑΜΕ νηπίων ετοιμάζει δυναμικές κινητοποιήσεις, η κοινωνική πλειοψηφία καταλαβαίνει βαθειά την αναγκαιότητα αυτού του προωθητικού -όπως τον χαρακτηρίζει ο μέντορας της εργατικής τάξης Τάκης Γκώνιας -συμβιβασμού. Καταργούνται ξανά τα βαρέα κι ανθυγιεινά, μια και δεν υπάρχουν πια ανθυγιεινοί τύποι (το 3. που λέγαμε…).

5. Στη Βαρκελώνη, ολοκληρώνεται η ανέγερση της Sagrada Familia. Αμέσως μετά τη λαμπρή τελετή, το καλλιτεχνικό σκέλος της οποίας κόσμησαν με την παρουσία τους τα Τζαβαράκια κι ο Τώλης Νικολάντος , ο μεγαλοπρεπής ναός γκρεμίζεται για να φτιάξουν πράσινο. Έχει πρυτανεύσει το λογικό συμπέρασμα ότι τζάμπα λεφτά και κόπος για κάτι που δεν υπάρχει. Ο Πάπας της Ρώμης δίνει τη  ευλογία του στο προλεταριάτο της Βαρκελώνης και σε μια κίνηση έκπληξη αγιοποιεί το George Best (Pele God -Maradona Better -George Best).

6. Όλος ο κόσμος τιμά με εκδηλώσεις όλο το χρόνο τα 100χρονα της Κουβανικής Επανάστασης. Ο Fidel, θαλερός όσο ποτέ διοργανώνει πάρτυ με εξέχουσες παγκόσμιες προσωπικότητες στον αρχαιολογικό -πια -χώρο όπου κάποτε ήταν το Γραφείο Συμφερόντων των ΗΠΑ. Oι Orquesta Aragon βγάζουν δίσκο με διασκευές salsa των τραγουδιών του Γιώργου Νταλάρα. Συγκινημένος ο εθνικολαϊκός καλλιτέχνης τραγουδάει σ’ανταπόδωση τον ύμνο της periodo special “Ντεν έκω αυτοκίνητο καρντιά μου”. ( Η αλήθεια είναι ότι και τα 43 του αυτοκίνητα έχουν από καιρό τώρα κοινωνικοποιηθεί, κι ο φίλος της Κύπρου Γιώργος, τραγουδάει για ένα ποτήρι ρετσίνα και μισό πιάτο μελιτζανοσαλάτα στα καπηλειά της Καισαριανής -how the mighty have fallen).

7. Μαύρα τα μαντάτα για τους φίλους του Γιάννη Φλωρινιώτη.  Ο λαϊκός επίτροπος Κουλτούρας Τέχνης και συναφών επαγγελμάτων ανακοινώνει την παραίτησή του, βυθίζοντας σε θλίψη τους κύκλους της διανόησης. Αναλαμβάνει συλλογική ηγεσία από μέλη των Last Drive και των Sound Explosion που καθιερώνει , σαν πρώτη κίνηση, για εθνικό ύμνο (μολονότι έχουμε κομμουνισμό και δεν υπάρχουν κράτη, οι εθνικοί ύμνοι, οι εθνικές ομάδες κλπ. υπάρχουνε ακόμα για να στήνουμε μουντιάλ κι έτσι)  τη surf εκδοχή του Misirlou. Οι μειοψηφίες των έντεχνων διαμαρτύρονται μ’ένα χλιαρό υπόμνημα αλλά το πηγαίο και γάργαρο γέλιο της υγιούς πλειοψηφίας τους θάβει - μια και καλή..

8. Ο σ. Τέλης Σταλόνε, γραμματέας ισοτιμίας ανακοινώνει ότι το γυναικείο ζήτημα έχει πλέον λυθεί. Εκατομμύρια ευτυχισμένες πολίτισες διαβεβαιώνουν ότι “καιρός ήτανε”!. Οι διαστάσεις 92-62-92 καθιερώνονται και επίσημα ως ελάχιστο βιομετρικό δεδομένο για το γυναικείο πληθυσμό, κάτι που καταφέρνει καίριο πλήγμα στην τέχνη γενικά -μια και η αναζήτηση/περιγραφή της τέλειας γκόμενας  αποτελεί συνήθωςτην αιτία για τη δημιουργία υψηλής τέχνης (όσοι έλεγαν το αντίθετο έχουν από καιρό πια χαθεί…). Το Ιστορικό και Λογοτεχνικό Αρχείο Charles Bukowski σε μια δημόσια ένδειξη ευαρέσκειας καίει τα πρωτότυπα έργα του σημαντικού δημιουργού σχολιάζοντας “ο αγώνας τώρα δικαιώθηκε”.

9.Κλείνει η “Αυγή”! Η ιστορική εφημερίδα της aristeras που επιβίωσε μια χαρά στον κομμουνισμό -μια και αυτοί του εσωτερικού μονίμως τά’χανε καλά με όλα τα κυκλώματα - αποφάσισε τη μετατροπή της σε χώρο σκέψης και διαλογισμού κατά τα πρότυπα των κύκλων του Maharishi Yogi και γενικότερα της κουλτούρας της μη βίας. Ομμμμμ..Οι συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ βλέπουν σ’αυτή την κίνηση το στοίχημα για μια νέα μεγάλη αριστερά και αμφότερα τα μέλη τους ξυρίζουν τα κεφάλια, φοράν πορτοκαλί κελεμπίες και γυρνάν σε πόλεις και χωριά κροταλίζοντας ροκάνες. Στην Ομόνοια τους την πέφτουν κάτι χούλιγκαν της Λίβερπουλ που τους περνάν για Ολλανδούς  - και η ιστορία της ριζοσπαστικής αριστεράς των κινημάτων και της οικολογίας τελειώνει άδοξα, αντάξιά της.

10. Ο R5 παντρεύεται! Ένα σιχαμερό οπορτουνιστικό σκουλήκι, ένα πουλημένο τομάρι, ένας ξεσκολισμένος χαφιές της Ιντέλλιτζας αποκαλύπτει δημόσια ένα γραπτό του σημαντικού διανοητή, γραμμένο πάνω σε χαρτοπετσέτα σκυλάδικου όπου δεσμεύεται ενώπιον όλων ότι θα παντρευτεί αν συντρέξουν σωρευτικά οι ανωτέρω περιγραφείσες προϋποθέσεις από 1 έως 9. Μολονότι ο R5 αμφισβητεί την εγκυρότητα του ως άνω “κωλόχαρτου” όπως θα το χαρακτηρίσουν κύκλοι φιλικά προσκείμενοι, δεν υπάρχουν τα βρωμομπουρζουάδικα δικαστήρια για να βρει το δίκιο του. Σε μια κίνηση αρχικα διφορούμενη ζητάει να βαπτιστεί καθολικός. Ο Πάπας της Ρώμης δεν του αρνείται τη χάρη και παράλληλα δέχεται να χοροστατήσει στη γαμήλια τελετή η οποία διεξάγεται στην Κύπρο - για τους γνωστούς φορολογικούς λόγους. Μερικές στιγμές πριν το μυστήριο σχολιάζει με κέφι σε γνωστούς ανταποκριτές του ταξικού τύπου ότι “ο γάμος είναι γ#@@$σι “: Λίγο προτού ο Πάπας της Ρώμης ρωτήσει αν έχει κανείς καμιά objection για το γάμο να το πει τώρα ή αλλιώς τουμπεκί φορέβερ, ξυπνάει ο Αττίλας για να κατεθέσει την ένστασή του και η μαρτυρική μεγαλόνησος μαρτυρά εκ νέου.

Το επόμενο πρωί βρίσκει άπαντες τους παρευρισκόμενους στην Αγία Νάπα (μεγάλη η χάρη της) να ξερνάνε τα σφηνάκια θείας κοινωνίας που κέρναγε ο Άγιος Ιανός της Ουαλίας ο Α’ Πάπας της Ρώμης. Ο R5 εκμεταλλεύεται την ευκαιρία, αποδρά με το Πειρατικό του 2004 στη νήσο Γρανάδα όπου θα παραμείνει να στοχάζεται περί του ανέφελου του ανθρώπινου γίγνεσθαι. Προϊόν του στοχασμού του θα είναι το γνωστό ανέκδοτο με το πεπόνι που παγώνει και το παγώνι που ΔΕΝ πεπόνι.

Έτσι θα γίνει αφού έτσι νομίζουμε.

 

 

Παλλαϊκή υπόθεση η επιστροφή Αργυρίου!

Τώρα που το Euro τελείωσε,

 (εεεε..ωωωωωωω….τους ρίξαμε τους Γερμανοί segunda division)

βαθειές σκέψεις - και πυκνοί καπνοί - με συνεπήραν στη θερινή (μου)παραζάλη. Διότι, κάθησα και σκέφτηκα, και είδα ότι:

α. Οι περιγραφές των αγώνων ήταν βαρετές. Σ’αυτό το οδυνηρό συμπέρασμα κατέληξα ένεκα που πλείστες όσες φορές αισθανόμουν κυριολεχτικά φτερό στον άνεμο του ενενηνταλέπτου. Έβρεχε έξω από το γήπεδο, έβρεχε και μέσα στο γήπεδο αλλά ούτε ένας φωστήρας δεν βρέθηκε να μας ενημερώσει -να γίνουμε κοινωνοί ρε αδερφέ.. Πώς το λένε: ο σωστός ερμηνευτής δε σε βάζει στο κλίμα του τραγουδιού; Έτσι κι ο σωστός εκφωνητής.Αυτή είναι η δουλειά του, εν τέλει γι’αυτό πληρώνω εγώ (ΕΓΩ!) ο φορολογούμενος Έλληνας.

β. Οι εκφωνητές ήταν ανιστόρητοι. Δηλαδή τώρα είναι δυνατόν; Να παίζει η Πορτογαλία και να μη μιλάει ΕΝΑΣ (ένας ρε σεις..) για τον Εουσέμπιο, ή έστω το Ζαϊμ Πατσέκο; Να μη θυμηθεί κανένας το πάντσερ Αουγκεντάλερ - ρε ακόμα και τη λέξη “πάντσερ” με το σταγονόμετρο την είχαν, τι διάλο ασφαλιστικά τους κάνανε; Να παίζει η Ιταλία και να μη θυμηθούμε το Γκαετάνο Σιρέα ή το Ντίνο Τζοφ;

γ. Πλέρια έλλειψη ποδοσφαιρικής μόρφωσης. Ακούσ’τε να δείτε: “μορφωμένος” είναι αυτός που θα σου πει τί νούμερο τάπες φοράει ο Torres. Όχι το πού θα πάρει μεταγραφή. Επίσης μορφωμένος είναι αυτός που θα σε μάθει για την θρυλική πορεία της Aston Villa (to ‘80 πρωτάθλημα Β’ Εθνικής, το ‘81 Α’ Εθνικής και το ‘82 Κύπελλο Πρωταθλητριών - εγώ τα ξέρω γιατί προσέχω στο μάθημα!), και μάλιστα όχι όταν παίζει η Αγγλία, που είναι εύκολο, αλλά στο Ολλανδία -Ρωσία ξερωγώ  (ναι ρε, γιατί όταν σου ρίχνουν πληροφορίες, δεν τις αφομοιώνεις άμα είσαι στην τσίτα, μυαλό θέλει;). Τί είναι ο εκφωνητής; Μια σύγχρονη εκδοχή του δάσκαλου του γένους τολμώ να πω ( ..σάμπως θα μου κάνει μήνυση κανένας που στα σκοτεινά χρόνια του ίντερνετ λειτουργεί το κρυφό σχολειό της απαγορευμένης γνώσης.

δ. Παντελής έλλειψη λογοτεχνικού οίστρου. Μια και δυο ήταν οι ομάδες που ξεχύνονταν σαν εμετός στην αντεπίθεση; Ένας και δυο οι χαλκέντεροι αμυντικοί; Ή μόνο ο Τσεχ είναι θηρίο κάτω απ’τα γκολποστ;

Θα μπορούσα να γράφω με τις ώρες -και το ξέρετε. Δυστυχώς οι υπεράνω έντεχνες εξυπνάδες των νεοπαγών φίλων της μπάλλας, οι “απαιτήσεις” των και-καλά-μορφωμένων έχουν ρίξει το επίπεδο της μετάδοσης τρίτο υπόγειο, μέσ’την υγρασία και τα ποντίκια. Μας έχει σαρώσει ο εκσυγχρονισμός σύντροφοι και φίλοι, δημοκράτες πολίτες, Έλληνες πατριώτες. Σε λίγο θα βάλουν στην Ακρόπολη τη σημαία της Κίνας μόνο αυτό σας λέω.

( Υ.Γ. Και βέβαια την κατάσταση δεν τη σώζει ο μέγιστος Θεοφιλόπουλος που μας έμαθε ότι “αυτό είναι το ποδόσφαιρο: δύο ομάδες παίζουν!”. Αν και ήταν όντως ο μόνος διασωθείς απ’το ναυάγιο )    

Υπογράφ’τε ΤΩΡΑ την έκκληση του τίτλου. Σκεφτείτε το αύριο και το μέλλον των παιδιών μας - η κατάσταση δεν είναι ανησυχητική: είν’ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ!

 

είν’επικίνδυνο αυτό το καλοκαίρι λέμε..

Π.χ.:

βγαίνεις έξω κατά τις 11 να πάρεις τσιγάρα. Βερμουδικό, σαγιονάρα, ροζ μπλουζάκι , το σύνολο 70 κιλά βαρεμάρας. Έχει δροσίσει κάπως έξω, και μυρίζει καταιγίδα - πραγματική - κάπου μακρυά. Επόμενα δεν πας απ’το κοντινό περίπτερο αλλά λίγο παρακεί, θες να δεις και κανάνάνθρωπο - από αυτούς είσαι ως γνωστόν. Μετά βλέπεις μια φίλη. Από παλιά. Αγκαλιές φιλιά , χαθήκαμε. ( Είχαμε λόγο που χαθήκαμε σού’ρχεται να πεις, μα η ειλικρίνεια είναι υπερτιμημένη αρετή).

“Κερνάω μπίρα”. Μην περιφρονείς ποτέ ένα τζάμπα μεθύσι -που έλεγαν κι οι αρχαίοι ημών πρόγονοι. Ή ο Πρόεδρος Μάο,  δεν θυμάμαι..

Το μαγαζί το σνόμπαρες πάντα, εδώ που τα λέμε αλλά εντάξει. Βλέπεις κι άλλους φίλους από τότε μέσα και αράζεις (..είναι προβληματικές αυτές οι “χαθήκαμε ρε” συναντήσεις, τραβάτε με κι ας κλαίω δηλαδή τώρα αλλά ΟΚ, να υπάρχει και μια πίσω πόρτα, ένα αύριο έχω δουλειά, ένα τηλεφώνημα στις 3μιση, καταλαβαίνετε…).

Κιαλάρεις την αφίσα του Blow Up. Στη δεύτερη μπίρα ήδη , η εκταφή της όποιας σχέσης είχε υπάρξει αποδείχτηκε πλέρια επιτυχημένη και το πτώμα έλιωσε μια χαρα. Βαθειά μπαλιά: “Θυμάσαι πού’χαμε δει το “Blow Up”; (..είσαι και μαλάκας: κανονικά έπρεπε να πεις “θυμάσαι την καταστροφή της Σμύρνης;”. Ή έστω κανά σχόλιο για το Γιούρο..). Θυμόταν..

Ο DJ πιάνει την κουβέντα, αμολάει Yardbirds. Και μετά Pretty Things - μορφωμένος ο φίλος. Και μετά κάτι ψυχεδελικές αηδίες της δυτικής ακτής, κι έπειτα πάλι Βρεττανία, Tomorrow, Kaleidoscope UK κλπ. Ακόμα και του εχθρούς Pink Floyd - Piper At The Gates of Dawn χρόνια. Αρχίζω να αισθάνομαι εντελώς ανάλαφρος. Πάω τουαλέτα, μου χτυπάνε την πόρτα “Παρακαλώ περάστε” κάνω, γελάει ο τύπος, βγαίνω, σκασμένος στα γέλια ακόμα, του χτυπάω την πλάτη “Πώς τα βρίσκουμε ρε φίλε οι Έλληνες στα ξίδια” μου λέει, “Τό’γραψε κι ο Φλωμπέρ” του λέω,  “Ναι ξέρω, λέει, στο “Εγκώμιο στο Νίκο Βαμβακούλα”. Fookin’ Hell υπάρχουν ακόμα τέτοια άτομα εκεί έξω.

Γυρνάς στη μπάρα, φτάσαμε δυομιση, το κινητό δε χτύπησε, οι μπίρες έχουν απ’ώρα γίνει τέσσερις, έχει πιεί λίγο παραπάνω και σκορπάει παντού τ’αλάτι: άσπρη τεκίλα, και ξανά άσπρη τεκίλα, και το λεμόνι σου γυρνάει το μάτι και μετά τη σηκώνεις από κάτω που σκόνταψε - είπε - και μετά δεν περιγράφω άλλο.

Ας πρόσεχε ο εντελώς φανταστικός ήρωας του εντελώς φανταστικού κειμένου, που όλοι και όλες φανταστήκατε ότι διαβάσατε.

Πάρ’τε και το σάουντρακ της χτεσινής βραδιάς, από το ‘68 και τη μπάντα του Arthur Brown, το “ Nightmare ” (στα πλήκτρα είναι ο Vince Crane, και όσοι γνωρίζουν ξέρουν..)

  

 

Dynamic explosions in my brain, shatter me in to drops of rain 

 falling from a yellow sky, orange spaces through an open’d eye..